February 27, 2015

Bruno Bollaert

Jam is jazz zonder vruchten (en andere flauwe woordspelingen)

Het concert + jam met Bart Maris op woensdag heb ik gemist, gezien ik in De Bijloke zat, maar gisteren was er een nieuwe jam in de Hot Club, onder het wekelijks terugkerende thema Elias, Nils & Cyriel inivite.

Drummer Elias Devoldere toert momenteel met Nordmann voor hun cd release tour, en werd waarschijnlijk daarom vervangen door Gert Malfliet, die met zijn band Zinger onlangs tot de laureaten van De nieuwe lichting 2015 van Studio Brussel werd verkozen. Bassist Nils Vermeulen speelt in Laughing Bastards (met o.a. Michel Mast van Wofo en de Ham Sessions), opende vorig jaar met Jukwaa de Garden Stage op Gent Jazz, en speelt in Kabas waarvoor een crowdfunding project loopt om hun debuut album te financieren (i.s.m. Gent Jazz, Jazz Middelheim en JazzLab Series). Gitarist Cyriel Vandenabeele speelt o.a. in Midnight Blue Birds (samen met Malfliet en Vermeulen).

Zonder het eerst te beseffen had ik Vandenabeele met de fiets achterna gezeten (op een letterlijke, niet competitieve of agressieve manier), toen ik van huis langs de Lindelei naar de Hot Club trok. Omgord met een gitaar en een koppel rugzakken, gaf Vandenabeele overigens nog flink van katoen. Het bleek toch een beetje een voorbode van de muziek in de Club, waar hij zich verder kon uitleven, gesteund én uitgedaagd door de standvastige vingers van Vermeulen op de bas.

20150226_hotclubjam01

Deze keer kwam er plaats aan de toog vrij. Ik had mij eerst een beetje aarzelend op een vrije stoel bij een koppeltje gezet, dat daar gelukkig desgevraagd geen graten in zag –vanwaar ik zelf de durf haalde om het te vragen, ontgaat mij even– maar ik verhuisde algauw naar de toog zodra de mogelijkheid zich voordeed. Achter de bar stond onder meer Astrid Creve, die maandag nog zelf had opgetreden. De (terugkerende) gast voor de eerste set (“we spelen eerst zelf een set van een uurtje en dan gaan we jammen,” had Vandenabeele aangekondigd) was pianist Stijn Engels. Nog één naam droppen en we zijn erdoor, want vlak na de pauze speelde Laurens Van Bouwelen (ex-Amatorski en nu St. Grandson, ook al laureaat bij De nieuwe lichting 2015) op de drums. Och, komaan: voor de volledigheid –al heeft het niets met de jam te maken– vermelden we ook nog I Will, I Swear, de derde laureaat van De nieuwe lichting 2015, waar ik nog zo tevreden van was tijdens Glimps (ondanks de technische mankementen).

De eigenlijk jam –ha!– heb ik grotendeels aan mij moeten laten voorbij gaan, want toen was het plots half twaalf geworden. Jammer, want ik zag tijdens de pauze een pak andere muzikanten hun instrumenten binnen dragen, en ik vermoed dat het nog wel een tijdje is doorgegaan. Het eerste deel was alvast aangenaam luisteren (met een beetje sympathiek gerotzooi ertussen), inclusief een innemend en beschermend ge-ssst waarmee de barmeisjes de aandacht op de muziek trachtten te behouden.

Er valt zowat elke dag (behalve op vrijdag en zaterdag) een concert mee te maken in de Hot Club.

Dit weekend eens bekijken waar we volgende week allemaal naar toe kunnen of moeten; vanavond gaat het richting S.M.A.K. voor Citadelic @ S.M.A.K. 15, waarom om 22.30 u. de nieuwe Ifa y Xango boven de doopvont wordt gehouden (wie zich vroeger kan vrijmaken: vanaf 20.30 u. treden er eerst Han Bennink en Jasper Stadhouders op.

(c) bruno at February 27, 2015 03:58 PM

Michel Vuijlsteke

Slik

Vanavond is het de avond/nacht waar het lijkt alsof onze oudste al jáááááááren naartoe leeft: Retoricabal van de school!

Zij zit nog maar in het vierde jaar, maar ze mag ook al gaan en ge ziet van hier dat ze dat ook zal doen.

Geen idee wanneer die traditie ontstaan is — ergens de afgelopen twintig jaar, schat ik — maar het wordt in alle geval professioneel aangepakt, met muziek en zaal en thema en entertainment en alles, helemaal Prom Night-achtig, met jongens in hemd en das en meisjes in kleed en zo.

Dit was vorig jaar:

Um ja. Ik zal dan maar even het obligate “kleine meisjes worden groot” boven halen zeker?

The post Slik appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 27, 2015 01:43 PM

allesovergent.be

Voor het eerst wordt in de Ghelamco Arena een boksring langsheen de hoofdtribune op een podium getimmerd. In dit uniek decor organiseert de energieke ...

(c) DiDae at February 27, 2015 11:14 AM

Elke Decruynaere

Beurs pakt imagoprobleem technisch onderwijs aan

Het Laatste Nieuws - 27 februari 2015

Dit jaar zet de beroepenbeurs de technische en kunstrichtingen in de kijker. "Te weinig jongeren kiezen bewust voor een technische richting, met een tekort aan werkkrachten op de arbeidsmarkt tot gevolg", klinkt het.

De beroepenbeurs is al aan zijn zevende editie toe, maar dit jaar is er geen provinciale subsidie meer. "De scholen vonden deze beurs te belangrijk, en beslisten om op eigen kracht verder te gaan", zegt schepen van Onderwijs Elke Decruynaere (Groen). Ook VDAB is vanaf dit jaar partner van de beurs. "KSO, TSO en BSO kampen met een imagoprobleem, en daar willen we iets aan doen", zegt Freddy Van Malderen, directeur arbeidsmarktbeheer voor VDAB Oost-Vlaanderen. "De nood aan technisch geschoolde jongeren is hoog. Te weinig jongeren kiezen bewust voor een technische opleiding, maar komen in het TSO terecht na een B-attest in een ASO-richting. We willen bijdragen tot een positieve keuze voor het technisch onderwijs", zegt Van Malderen, die wil dat VDAB nauwer samen gaat werken met de scholen.

Ook schepen Decruynaere is overtuigd van het belang van de studiekeuze. "Een groot deel van de jongeren die geen diploma behalen, geven een verkeerde studiekeuze aan als reden. Te vaak is een overstap naar het TSO negatief, omdat het ASO te moeilijk blijkt. Die positieve keuze maken voor iets wat je echt interesseert, willen we promoten. Want wat je graag doet, doe je ook goed", klinkt het.

De beroepenbeurs heeft plaats van 3 tot en met 5 maart in het ICC in Gent en staat open voor leerlingen die naar het eerste middelbaar gaan, maar ook voor middelbare studenten die nadenken over een heroriëntering.

Meer informatie op www.beroepenbeurs.be.

Tags: 

Bevoegdheid: 

(c) helenewets at February 27, 2015 07:28 AM

Zevende editie Beroepenbeurs voorgesteld in Hotelschool Gent

Het Nieuwsblad - 26 februari 2015

Negentien Gentse scholen van het stedelijk-, gemeenschaps- en provinciaal onderwijs organiseren volgende week in het ICC de zevende editie van de Beroepenbeurs. Donderdagmorgen werd het initiatief voorgesteld in Hotelschool Gent, in aanwezigheid van een aantal jonge ‘ambassadeurs’ en de Gentse schepen van Onderwijs Elke Decruynaere (Groen).

Ruim tweeduizend leerlingen uit het lager en secundair onderwijs kunnen op 3, 4 en 5 maart in het International Convention Center op zoek naar hun droomjob via doe-activiteiten rond achtendertig verschillende beroepen. De beroepenbeurs wil vooral de  ‘goesting’ voor TSO- en BSO-richtingen aanscherpen. ‘Er is nog steeds een hardnekkig imagoprobleem voor het technisch  en beroepsonderwijs. Voor veel jonge mensen is het een toevallig eindpunt nadat ze er via het watervalsysteem vanuit het ASO verzeild zijn’, zegt Freddy Van Malderen, directeur arbeidsmarktbeheer van de VDAB Oost-Vlaanderen. ‘Nochtans bieden TSO en BSO volwaardig onderwijs van de eerste keuze, op basis van passie en goesting.’

Vijf jonge ‘ambassadeurs’ van Gentse scholen brachten deze morgen in de marge van de voorstelling van de beurs hun eigenzinnig onderwijsverhaal. Een van hen was Mohamed Daikh (19), die het zevende jaar gespecialiseerd recreatiemedewerker (GRM) volgt aan het Provinciaal Handels-en Taalinstituut op de Henleykaai. De student van Syrische afkomst stapte na het vijfde jaar TSO-Toerisme over naar de BSO-richting Onthaal en Recreatie. Die omschakeling wierp vruchten af, want Mohamed heeft er net een vier maand durende stage  als receptionist en entertainer voor Jetair in Mallorca opzitten. 

Beroepenbeurs ‘Mijn droomberoep’ voor leerlingen lager onderwijs en eerste en tweede graad secundair onderwijs, dinsdag 3 maart (8.30u-16.00u), woensdag 4 maart (8.30u-12.00u) en donderdag 5 maart (8.30u-16.00u) in het ICC Gent, Van Rysselberghedreef 2.

Tags: 

Bevoegdheid: 

(c) helenewets at February 27, 2015 07:24 AM

February 26, 2015

Veerle's Blog

Love by the book

Love by the book

Cover illustration commissioned by Penguin books for Melissa Pimentel latest fiction.

via Malika Favre

February 26, 2015 06:35 PM

Comunichiamo

Comunichiamo

Such a beauty.

via Riccardo Guasco

February 26, 2015 06:27 PM

Gavia morning

Gavia morning

That morning on the Passo Gavia.

via Jered Gruber

February 26, 2015 06:21 PM

Cozy living room

Cozy living room

The dog is adorable.

via Alexey Kuvaldin

February 26, 2015 06:15 PM

Kerygma

Een comeback is een comeback, zelfs al is het met reclame.

Het is hier oorverdovend stil, ik ben mij daarvan bewust. Geen excuses echter, ik ben gewoon even met veel andere dingen bezig en dan durf ik me al eens aan blogverwaarlozing te bezondigen .Gelukkig zijn er af en toe mensen die mij een schop onder de kont geven en vragen om iets te schrijven. Zoals Ellen.
***
Soms kunnen dingen raar lopen. Gelijk met Ellen. Jaren geleden deed ik eens een wedstrijdje (Pardon. give-away natuurlijk. Ik ben nog steeds vingeraandepols, hoor.) op mijn blog over boterhammen. De winnaar zou boterhammen krijgen van mij, Ellen won en dus trok ik met brood en beleg naar haar thuis. Ze had toen net een baby op de wereld gezet, een schattig manneke. We hadden een fijne middag en aten veel boterhammen tesamen.
Het zou een kleine anekdote kunnen zijn, maar ondertussen zit dat schattig manneke van haar al een paar jaar bij de dochter in de klas, en is zij bijgevolg geëvolueerd van vage blogkennis naar iemand die ik zowat dagelijks zie. En waarmee ik geregeld een uitgebreide babbel sla terwijl onze kinders niet wegwillen uit de opvang. De toevalligheden van het leven, ge kent dat ongetwijfeld.
***
Maar Ellen dus, die vroeg of ik misschien iets wilde schrijven over het Fair Fashion Fest, zondag in het MIAT. Ik had al weken haar enthousiaste outfitposts gevolgd, dus krijgt ge een ware reclamepost bij wijze van kerygma-comeback. Maar dan een reclamepost zonder reclamebureau en zonder geld en gewoon gemeend.
Want Fair Fashion Fest is het eerste Belgische festival over eerlijke mode. En ik vind dat cool.
Fair Fashion Fest_mailbanner_1
Moeilijk ook, die eerlijke mode, want ik probeer daar op te letten, maar ik heb er eigenlijk geen idee van of ik goed bezig ben. Ik heb een vooringenomenheid tegenover prijsbrekerskledij en koop dat niet. Als een T-shirt maar vijf euro kost, dan vertrouw ik dat niet want dan moet er wel iets niet kloppen. Maar het probleem is dus dat ook de minder prijsbrekerige toestanden niet altijd even proper zijn, blijkbaar.
Ik koop eigenlijk maar een paar merken, en na grondig speurwerk blijken enkel dat van mijn ondergoedproducent (uw zaken niet, sorry) en skunkfunk een duidelijk beleid te hebben.

Het mag duidelijk zijn dat ik wel een dagske Fair Fashion Fest zou kunnen gebruiken.

Op het programma, zondag:
Doorlopend zijn er DIY textielworkshops Breng oude kleren mee die je wil pimpen of die je graag doorgeeft aan iemand anders. Er worden strikjes gemaakt uit oude jeans, ge kunt naaien met BOHO, ecochique juwelen maken van afval, vilten, zeefdrukken en garen maken van oude T-shirts.
Er is modeshow (‘Hippe vintage en hedendaagse streetwear’ zegt het programma) en een fairtrade markt. Verspreid in het MIAT vindt u een keur aan mode-experts en creatieve ondernemers die u eerlijke en duurzame kleren, schoenen, handtassen en accessoires verkopen. Ja, ge hoort dat goed: het gat in uw hand cultiveren zonder schuldgevoelens achteraf, want het is verdorie allemaal eerlijk gemaakt. Ha.
Het is niet al consumptie, natuurlijk, er zijn ook infostand en infosessies, van Netwerk Bewust Verbruiken en Wereldsolidariteit, bijvoorbeeld.

Om maar te zeggen: er valt wel iets te beleven, zondag in het MIAT. Van 13 tot 18 uur. Het gaat voorzekers regenen, dus bij deze weet u waar naartoe.

(c) i. at February 26, 2015 06:12 PM

Veerle's Blog

Tycho - Sydney

Tycho - Sydney

Awesome graphics.

via ISO50

February 26, 2015 06:04 PM

Michel Vuijlsteke

Geheugenproblemen

Het was al heel, heel, héél erg lang geleden dat ik nog eens in de problemen was geraakt met het geheugen van mijn computer, maar daarnet was het zo ver.

Geen blauwe schermen of zo, maar wel al mijn gigabytes aan RAM stampensvol, en ongetwijfeld heelder stukken harde schijf ook. Da’s dus één van de weinige nadelen aan een SSD: in tegenstelling tot een harde schijf met bewegende delen, hoort een mens niet wanneer de computer aan swappen is voor vermoord.

Want ha, wie had dat geraden: een tabel maken van een paar miljoen rijen op een paar duizend of zelfs maar een paar honderd kolommen, dat is niét zo’n uitstekend idee. Niet dat het niet werkt of zo, maar wel dat het de computer serieus op de knieeën krijgt. Vooral als een mens tegelijkertijd een tabel van 80.000 rijen op 200 kolommen in een stacked bar chart aan het wurmen is in Excel.

Ahem ja.

Verwerkte bestanden van meer dan 3 gigabyte, da’s dus nét te groot om handig te verwerken op een simpele laptop. Tijd om er een paar dimensies uit te wippen, me dunkt — back to the MapReduce!

The post Geheugenproblemen appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 26, 2015 05:49 PM

Veerle's Blog

King of the Mountains Pinball Print

King of the Mountains Pinball Print

Lovely poster.

via Neil Stevens

February 26, 2015 04:43 PM

Mystery Project 64

Mystery Project 64

Those colors!

via DKNG

February 26, 2015 04:30 PM

Rethinking the Wild

Rethinking the Wild

Beautiful! New York Times Review Cover - Rethinking the Wild.

via Jon Mcnaught

February 26, 2015 04:22 PM

Landmarks of Istanbul - Galata Tower

Landmarks of Istanbul - Galata Tower

Superb!

via Zeynep Kınlı

February 26, 2015 04:15 PM

The Desert Ramble. Pt 1

The Desert Ramble. Pt 1

Those colors and that scenery!

via While out riding

February 26, 2015 04:09 PM

Burger by Rogie

Burger by Rogie

Tasty!

via Rogie King

February 26, 2015 03:58 PM

Wild Beasts

Wild Beasts

Screen printed poster.

via Bobby Evans

February 26, 2015 03:52 PM

Bruno Bollaert

Drie maal twee maal drie is een integrale Nuyts

Aan alles komt een eind… “Het is de laatste!”, ontdekte ik vorige week toen ik naar de aankondiging van de zesde etappe in de uitvoering van de pianosonates van Frank Nuyts ging kijken. Ergens in april 2012 was ik voor Gentblogt naar de persconferentie voor het komende seizoen 2012-2013 van De Bijloke getrokken. Een formaliteit, zo bleek achteraf, maar waar ik naast de aangekondigde jazz programmatie vooral het langdurig project rond Frank Nuyts onthield.

De Bijloke had het plan opgevat om de pianosonates van Nuyts integraal uit te voeren, gespreid over drie jaar, met telkens twee concerten van drie sonates (en een vierde aanvulling) per jaar. Van de 18 sonates waren er toen zelfs nog maar 15 gecomponeerd, en daarvan waren er nog maar 12 ooit al eens uitgevoerd. Voor elke sonate zou er bovendien steeds een andere pianist worden aangesproken. Ik was meteen helemaal weg van het project.

Samen met de zoon heb ik elke uitvoering bijgewoond (één keer heeft hij zich laten vervangen, omdat het concert vorig jaar tijdens de examens plaatsvond). Tot mijn verrassing bleek hij net zo gedreven als ikzelf. Hij was ‘slechts’ 12 toen de cyclus begon, en heeft, vermoed ik, al meer naar de opnames geluisterd dan ikzelf. Want, o ja, aan het einde van het concert werd telkens een cd meegegeven met daarop de opname van het vorige concert; de opname van het concert gisteren wordt naar huis opgestuurd.

20150225_nuyts02

De muziek van de sonates is bijzonder complex. Niet alleen vindt de ‘gewone’ luisteraar er soms amper houvast, het lijkt ook voor de pianist niet meteen een evidentie. Wij zaten graag schuin achter die pianist, met zicht op de handen én de partituur, en het was niet altijd een evidentie om zelfs dat mee te kunnen volgen. Niet dat ik van het blad had kunnen aflezen, maar de notenbrij vertoonde voldoende pieken en dalen en rusten –enfin, halve noten i.p.v. zestienden– om op die manier toch wat structuur te kunnen ontwaren.

Gisteren mochten Tae Yoshioka (Pianosonate nr. 11), Ivo De Laere (Pianosonate nr. 12) en Roland Peelman (Pianosonate nr. 18) de cyclus afluiten. Er was alweer een gigantisch verschil tussen de manier van uitvoeren voor de verschillende pianisten. De Laere speelde bijna romantisch zacht, Yoshioka heel afgemeten, maar uiteindelijk gaf ik de voorkeur aan de manier van spelen van Peelman. Toch voor het stuk van Nuyts. Peelman speelde ook de Chromatische Fantasie en Fuga (BWV 903) van Bach, en daar was ik niet meteen enthousiast over. Peelman bracht dat stuk bijna helemaal forte, met weinig dynamiek in het volume, en ik had het vermoeden dat hij liever op de toetsen van een orgel had geduwd dan op een piano had getokkeld. Edoch: wie ben ik om Peelman in twijfel te trekken. Bovendien ging het om Nuyts, en dat stuk was schitterend.

20150225_nuyts01

Opvallend in de sonates was de verscheidenheid, niet alleen gekleurd door de pianist die het stuk bracht, maar tevens de inhoudelijke veelheid waarmee Nuyts in zijn composities uitpakte. De stukken bevatten naast de (hedendaags) klassieke elementen ook telkens uitgebreide verwijzingen naar andere genres, van jazz en blues tot pop. Soms niet meer dan een korte rif, maar soms ook een verrassende hoeveelheid contrasterende lijnen in de linkerhand. (Ik heb een hele uitleg gekregen over het contrast tussen de ditonische toonladder waarin Nuyts graag componeert, en de hele-toonstoonladder en de chromatische toonladder, die ik u en mijzelf graag bespaar.)

Het was een heel avontuur voor iedereen, neem ik aan, en ik ben bijzonder blij dat ik het allemaal meegemaakt heb.

(c) bruno at February 26, 2015 03:06 PM

allesovergent.be

Op zaterdag 28 februari gaat hier opnieuw het Vlaamse profseizoen van start met de openingsklassieker, die 69 jaar terug als 'Omloop van Vlaanderen' d...

(c) DiDae at February 26, 2015 11:14 AM

Kameraad Harko

Vlaamse beweging en Flamenpolitik

Beste vrienden, vanavond kunnen geïnteresseerde zielen naar een ongetwijfeld boeiende 'dialoogavond' rond de Vlaamse beweging en het Duitse Rijk. De relatie tussen beiden is een heikel onderwerp en het laatste over de Flamenpolitik en haar invloed op de Vlaamse beweging is nog lang niet gezegd.


Tijdens de Eerste Wereldoorlog was de Gentse universiteit een speelbal in de Flamenpolitik van de Duitse bezetter. Na jaren van strijd om een vernederlandste universiteit kregen de Vlamingen in 1916 “hun” universiteit uit handen van de bezetter. De medewerking aan deze “Vlaamse Hogeschool” was een breekpunt tussen passivisten en activisten.
Op donderdag 26 februari 2015 gaan een Belgische en Duitse historicus in dialoog over het activisme, de Flamenpolitik en de impact ervan op de Vlaamse Beweging.
Lode Wils (1929) is historicus en emeritus hoogleraar van de KULeuven. Hij is bekend voor zijn onderzoek en kennis over de Vlaamse Beweging. Zijn standaardwerk Flamenpolitik en activisme. De Vlaamse Beweging tegenover België tijdens de Eerste Wereldoorlog (1974) werd onlangs opnieuw uitgebracht. Wils was zijn hele carrière lang een geëngageerd historicus die de polemiek niet schuwde.
Gerhard Hirschfeld (1946) is professor aan de faculteit geschiedenis in Stüttgart. Zijn onderzoeksgebied beslaat Duitsland tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog en de geschiedenis van Nederland in de 20ste eeuw. Hij is de geknipte gesprekspartner voor Lode Wils.
• Historicus Antoon Vrints (UGent) leidt in en modereert het gesprek.
Historikerdialog
Deze avond past binnen de reeks Historikerdialog van CEGESOMA en de Duitse ambassade. In het kader van deze reeks van publieke debatten over thema’s gelieerd aan de Eerste Wereldoorlog brengen Belgische universiteiten beurtelings een Belgische en Duitse historicus samen. De Gentse Historikerdialog is een samenwerking tussen de Onderzoeksgroep Sociale Geschiedenis na 1750 en UGentMemorie.


Voor de liefhebbers dus, vanavond om 19u30 in het Rommelaere Instituut, in de Kluyskensstraat, aud. Thomas.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at February 26, 2015 08:46 AM

Elke Decruynaere

Nog slechts 418 plaatsen vrij in Gentse scholen

Het Nieuwsblad - 26 februari 2015

Van de 3.035 plaatsen in Gentse scholen zijn er nu al 2.617 ingenomen. Dat wil zeggen dat slechts 418 plaatsen nog beschikbaar zijn. Ouders hebben nog tot vrijdagmiddag de tijd zich aan te melden en de scholen van hun voorkeur op te geven. Wie dat niet doet, moet wachten tot april. Hen wacht echter een lastige en onzekere zoektocht naar een plaats op een school naar keuze. "Ik roep alle ouders, die een nieuwe school zoeken voor hun kind volgend jaar,

aan, om zich voor 12 uur vrijdagmiddag aan te melden. Het is belangrijk om daarbij verschillende keuzes aan te duiden. 7 op 10 krijgt zijn eerste keuze en die kans verkleint niet wanneer je meer scholen aanduidt", aldus schepen van Onderwijs Elke Decruynaere (Groen).

Tags: 

(c) helenewets at February 26, 2015 07:20 AM

Fietsbult

Een fietsroute, anno 2015

De Achilles Musschestraat, naast de spoorweg parallel aan de Burggravenlaan, staat op de Gentse fietsrouteplanner in het oranje aangeduid. Geen hoofdfietsroute, maar toch druk gebruikt door fietsers. De straat is geknipt voor autoverkeer en dus een pak rustiger en veiliger dan de Burggravenlaan. Je verwacht dan ook dat ervoor gezorgd wordt, bij werken aan de spoorweg, dat die straat zoveel mogelijk wordt vrijgehouden en dat er enige zorg wordt besteed aan de werfsignalisatie.

Nu is men aan het werken, waardoor de onderdoorgang van de Uilkenstraat is afgesloten en, inderdaad, men heeft nogal wat aandacht besteed aan het vlot doen lopen van het verkeer in die buurt.

Voor auto’s heeft men een complete omleiding voorzien, uitgebreid bewegwijzerd, waarvoor men zelfs de rijrichting in een stuk van de Achilles Musschestraat heeft omgedraaid. Die verandering is ook wel nodig: de afgesloten doorgang is normaal de toegang tot de wijk.

Voor fietsers is het iets minder. Pal op de fietsroute staat er gewoon een bord dat je niet meer verder mag. Voor de rest mag je je plan trekken.

25feb15, hoek Achilles Musschestraat en Uilkensstraat.

25feb15, hoek Achilles Musschestraat en Uilkensstraat.

Van de andere kant komend mag je wel door, al ziet het er zeker na zonsondergang niet al te fraai uit.

25feb15, Achilees Musschestraat.

25feb15, Achilles Musschestraat.

Wat zegt u? U ziet het probleem niet. Dat is juist het probleem: je ziet het probleem niet. Alles licht op als je een goed voorlicht hebt: verkeersborden, de reflectoren van auto’s en fietsen, maar niet de hindernis op je weg. Er hangen werflantaarns aan, maar die schijnen wel in de ander richting. Een foto genomen bij daglicht en vanuit een andere gezichtshoek laat het probleem wel zien:

25feb15, Achilles Musschestraat

25feb15, Achilles Musschestraat

Ik kan me niet voorstellen dat zo’n ingrijpende wijziging in de verkeerscirculatie wordt opgezet zonder instemming van de politie, die trouwens ook instaat voor de controle ervan. Het is dus, weer eens, duidelijk dat er in Gent nog heel wat zal moeten veranderen voor de politie haar werk behoorlijk uitvoert.


Tagged: wegomlegging, werfsignalisatie

(c) jandefietser at February 26, 2015 07:00 AM

February 25, 2015

Michel Vuijlsteke

I remember when this was all fields

‘t Was vanmorgen even tussendoor meeting op het werk.

Ik was aan het prutsen met één van die open source big data dingen die er allemaal schoon en proper uitzien tot ge ermee moet werken en blijkt dat er tien verschillende versies zijn die door elkaar gebruikt worden, dat de documentatie een soep is van voorbeelden die niet (meer) werken, slecht geschreven proza dat ervan uitgaat dat de gebruiker al sinds versie 0.2.33f mee is (“in tegenstelling tot 0.32.1 doet de Flurzeblonk tegenwoordig Smignurf, tenzij uw Vlargnukt nog v. 0.0.21.9 is, in welk geval de syntax van 1.12.4 veranderd is naar Strimergf”) en lange resems Stack Overflow-discussies met variaties op “hebt g’hem al eens herstart?” gevolgd door “hebt g’alles al eens up to date gemaakt?” gevolgd door “tiens, het zou nochtans moeten werken”.

Enfin, good times dus: zoeken op iets dat uiteindelijk wel zal werken, onvermijdelijk, maar dat een zoektocht zal worden.

En dan die meeting. Met fijne collega Bart, zo’n mens waar ik naar kijk en denk “There’s a frood who really knows where his towel is”: een volwassen mens, die gestudeerd heeft, met een netwerk en vrienden en alles en zo, die het allemaal voor de bakker heeft.

In mijn hoofd ben ik het nog allemaal maar aan het improviseren, en modder ik ook maar wat aan. Ik zie op The Facebook mensen spreken over carrièreplanning en profielopbouw zo, en dan denk ik euh ja, ik zal dat dán eens doen, dan. Ik zie mensen van eind de twintig en ik denk “hola, serieuze mensen, niet te belachelijk doen!”

Maar dan zijn we vijf minuten later en zie ik mijzelf en bedenk ik hoe stokoud ik ben. En hoe ik redelijk veel problemen en zever en moeilijkheden die ik tegenkom ooit wel eens vroéger ben tegengekomen. En dat er in feite op den duur, vermoed ik, geen huizenhoog verschil meer is tussen “gho, misschien kunnen we er zó een mouw aan proberen passen” en over de jaren bijeengeharkte heuristieken en “echte” expertise.

Dan zit ik na die meeting terug voor mijn scherm te kijken naar dat open source big data ding, en vraag ik mij af of het de moeite waard is om daar nu op te studeren en te zoeken en te werken, dat ik er op den duur even veel van afweet als pakweg wat ik in de jaren 1980 wist over Z80’s en WordPerfect, of in de jaren 1990 over 3D Studio of ColdFusion of SQL Server. Dan wel dat het genoeg is dat ik weet wat er mee te doen is, dat niemand mij kan wijsmaken dat iets onmogelijk is of dat iets een week zal duren als het op een dag zou moeten gedaan zijn.

Want als er één ding is dat ik met elke alsmaar sneller voorbijgaande week en maand besef, is het wel dat er alsmaar minder tijd is.

Hoeveel tijd er is, weet ik niet zeker. Maar wel dat er te weinig zal zijn om te leren wat ik wil leren, en om te doen wat ik zou willen doen. Zeer vervelend, vind ik.

The post I remember when this was all fields appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 25, 2015 08:58 PM

Bruno Bollaert

Jazz van stelling naar steiger

Gisteren begon opnieuw in de Hot Club. Begon, want ik had net op tijd (her)ontdekt dat er ook nog elders een concert was, dat ik eigenlijk ook wou meemaken. (Het steegje, dat toegang geeft tot de club, ligt overigens een beetje verscholen achter de grote stellingen voor de gevels van ex-Optiek Van Wesemael en de parapluwinkel Télescoshop. Enfin, verscholen: er hangen een paar grote spandoeken die de locatie van het etablissement van zich af schreeuwen.)

Op het podium van de Hot Club stond bassist Jos Machtel te soundchecken ipv de op de website aangekondigde Emanuel Van Mieghem, en drummer Ancor Miranda bleek zich te hebben gemetamorfoseerd in Matthias De Waele. Enkel pianist Daan Demeyer bleef nog over van de aangekondigde bezetting, al mag u dat op geen enkele manier interpreteren als had ik daarop kritiek. Een weinig verwonderlijke wissel trouwens, in de zin dat die muzikanten al langer samen spelen, bijvoorbeeld in het Daan Demeyer Trio (en Quintet), waardoor ik mij op den duur begin af te vragen of het niet gewoon fout op de site stond.

20150224_jazz01

De tafels waren uit het café verdwenen, de stoelen stonden in vier rijen naar het podium gericht, waarbij de voorste rij –vanzelfsprekend– bijna volledig vrij bleef. Achter mij, direct achter mij, heeft zo’n enthousiasteling plaatsgenomen die het ganse concert als een duracelkonijn opgewonden met de voet de maat meetikt of dat tenminste probeert en daar jammerlijk in faalt. De man ziet er zo content uit in zijn (gedeeltelijk alcoholisch geïnduceerde) roes, dat ik er mij gewoon bij neerleg.

20150224_jazz02Het eerste nummer van het trio, I Mean You van Thelonious Monk, is zo standard als maar kan zijn. De piano schiet staande uit de startblokken, gretig op de hielen gezeten door de bas en aangevuurd door de drum. Dra volgen de aan het genre verschuldigde solo’s: eerst piano, dan bas, dan drum, in dezelfde volgorde waarin ze hun gecontroleerde stampede zijn begonnen. Drummer Matthias De Waele speelt overigens met een geheel voor (de meeste) drummers atypische ingehoudenheid, vol summiere brushes en een paar strakke cymbalen.

Het publiek gaat vol overgave helemaal mee in de aanstekelijke stukken, en al helemaal de olijke maar helaas ritmisch beperkte medemens die nog steeds op de stoel achter mij zit. Ik geniet mee met volle teugen, veilig in de wetenschap dat er geen al te experimentele patserijen zullen volgen. Verstoken van avontuur en geestdrift blijft het echter absoluut niet, zoals wanneer Jos Machtel gelijk een rots in eigen branding obstinaat een aantal tegendraadse frasen de stukken in laat tuimelen. We krijgen zeer vakkundige en uitbundige versies van All Or Nothing At All en van Tiny Capers van Clifford Brown. Als How Deep Is The Ocean wordt afgekondigd, zetten de twee studentes naast mij zachtjes How Deep Is Your Love van de Bee Gees in.

Bij de pauze vertrek ik naar El Negocito, een beetje met spijt in het hart, maar ik wou absoluut Steiger aan het werk zien. Het aanvangsuur van het concert aldaar stond aangekondigd als 21.30 u. en ik hoopte de tweede set nog mee te kunnen pikken. Al was mijn verrassing (alweer) niet echt groot toen ik daar iets na tienen ontdekte dat de eerste set nog niet was begonnen.

20150224_jazz03

Zat de Hot Club de avond voordien helemaal vol, dan kon er gisterenavond in El Negocito bij momenten zelfs met een schoenlepel niemand meer bij. Niet dat er zoveel meer volk was dan op een gewone avond, fluisterde men mij toe. Om de muzikanten een podium te kunnen geven, werden er gewoon een paar tafeltjes weggepakt.

Steiger is het trio van pianist Gilles Vandecaveye, bassist Kobe Boon en drummer Simon Raman. U kon ze vorig jaar al op de Garden Stage van Gent Jazz Festival bezig horen, en ze lijken helemaal klaar voor meer te zijn –inclusief een geestdriftig publiek, dat duidelijk niet alleen voor het eten en de pisco sour naar de Negocito was afgezakt.

Het trio speelt een gedreven set, die abstract genoeg klinkt om een zekere mystiek (of op zijn minst mysterie) op te wekken, maar weet uitstekend het evenwicht te verkrijgen met een (soms bijna zingbare) melodische drive om zo de aandacht gaande te houden. Het zou vermoedelijk niet verkeerd zijn om te stellen dat de groep graag verhalend tewerk gaat, om niettemin gretig af te wisselen met een paar pulserende uptempo stukken die bijna dwangmatig de aandacht opeisen. Vandecaveye laat de noten soms stotterend vertellen, als zoekt hij naar de juiste manier om in een klaterende dialoog met het verhaal verder te gaan.

Na een dik half uur is die eerste set helaas voorbij, en moet ik ook mijn verdere impressie staken. Geen nood, op 24 maart en 7 april komen ze terug –als u vroeg genoeg komt, kan u mogelijks zelfs een zitplaats versieren.

Er valt zowat elke dag (behalve op vrijdag en zaterdag) een concert mee te maken in de Hot Club. De concerten in El Negocito zijn meer gespreid. De plaatsen op beide locaties zijn eerder beperkt.

Nu vrijdag, 27 februari, kan u in het S.M.A.K. terecht, alwaar het El Negocito Records label het nieuwe Ifa y Xango album voorstelt (22.30 u.), voorafgegaan door een concert van Han Bennink en Jasper Stadhouders (20.30 u.). Toegang: 10 euro (20 euro voor toegang + cd).

(c) bruno at February 25, 2015 04:35 PM

Sofinesse

Nog altijd niks dus.

Het is opnieuw gebeurd, de datum die al maanden op alle documenten moet worden ingevuld als ‘vermoedelijke bevallingsdatum’ is geruisloos gepasseerd. Al een paar dagen ondertussen. Ik probeer daar niet te veel bij stil te staan, want iedereen zegt dat je het moet loslaten en dat ie dan pas gaat komen. Maar jongens, dat is zoals wanneer je niet aan roze olifanten mag denken.

Ik word dus compleet kierewiet van deze situatie, niet alleen omdat het heel wat praktische miserie oplevert, maar vooral omdat ik het echt niet verwacht had deze keer. Bij een eerste heeft de volksmond het wel vaker over een olifantendracht, maar bij een tweede is de weg gemaak en zou het allemaal vlotter moeten gaan.

Enfin, dat ik het echt niet verwacht had dus. Net als de twee gynaecologen die ik de laatste tijd gezien heb. Ik had namelijk meer dan een week geleden al 4 cm ontsluiting (vier he gasten, vier, dat is bijna in de helft!) en een bijna volledig weke baarmoederhals. De vervanggyn (de mijne was op vakantie) zei dat ik me echt moest haasten als de weeën begonnnen, want dat het wel eens heel snel zou kunnen gaan. En oh ja, maak voor de zekerheid misschien nog wel een vervolgafspraak voor volgende week, maar vermoedelijk zal je die toch niet meer halen. Dan wordt die automatisch geannuleerd. Haha, wat een grap.

De vervolgafspraak was twee dagen geleden, morgen word ik verwacht voor een monitorsessie om te kijken of Dorus alles nog onder controle heeft. De volgende afspraak ligt ook al vast: de gevreesde inleiding.

En je mag mij nu onnozel vinden, want ik mocht ook al vroeger komen voor een inleiding. En ik zit er eigenlijk helemaal door. Maar hoe vreselijk ik deze verloren dagen ook vind (elke dag is een dag minder MET baby voor het werk weer roept), ik ben nog een grotere voorstander van de natuur. Ik droom al sinds de vorige keer van spontane arbeid (iedereen zegt dat dat minder pijnlijk is dan ingeleide arbeid), dat ik nog op mijn tanden wil bijten. Want hoewel de vorige keer mijn vliezen spontaan gebroken zijn, hebben ze een dag later de weeën moeten opwekken. Voor de liefhebbers, die historie kan je hier nog eens lezen. Ik ben heel koppig en heel fanatiek voor zo natuurlijk mogelijk bevallen.

Ik wil dus opnieuw bevallen zonder epidurale, maar deze keer wel graag met mijn eigen weeën. Ik weet uiteraard dat zoiets in een bepaald perspectief een luxeprobleem is en dat het uiteindelijk alleen maar belangrijk is dat die kleine er gezond uitkomt, maar ik ben toch nogal koppig. Extreem voor de natuurlijke gang van zaken. En voor ge het vraagt, ja, ik neem wel verdoving bij de tandarts. Maar dat is een totaal andere situatie, die pijn heeft geen functie. En iedereen doet voor de rest wat ie wil, ik denk voor mijn bevalling alleen mijzelf. Als ge ergens egoïstisch moogt zijn, dan is het wel op de bevallingstafel/stoel/kruk me dunkt.

De aardbeien laten dat ondertussen toe. Er is nog maar één ambetante speler in het spel. De baby. Die wil er blijkbaar onder geen beding uit. Want ja hoor, alle zogenaamde trucjes die helpen om het ding in gang te zetten, zijn hier al gepaseerd. En zoals je al wel door had, hebben totaal niet gewerkt. Zelfs toen ik maandag vroeg om gestript te worden, bleek dat niet meer mogelijk. DE VLIEZEN LIGGEN AL HELEMAAL LOS, madam. Kan iemand mij dan uitleggen waarom hij er nog niet is uitgevallen?

2015-02-23 10.39.44

Zo ziet een mens eruit op de dag dat ie uitgerekend is.

Ik word ook officieel aangestaard op straat. Zelfs mijn lief die naast me naar school wandelde, werd er een beetje ambetant van. “Serieus, waar kijken al die mensen zo naar, nog nooit een zwangere vrouw gezien?”. Hij bedoelde waggelende pinguin, maar gelukkig zei hij dat niet. En het enige wat wel leuk is, is mensen die vragen “Oh, en voor wanneer is het?” En dat je dan droogweg kan zeggen, ooh, voor eergisteren.

Maar ik ga niet verklappen wanneer de inleidingsdatum vastgelegd is, want ik vind het nu al vervelend genoeg om 37 keer op een dag “Nee, nog altijd niks” te moeten antwoorden.

Nee. Woensdagvoormiddag 25 februari. Nog altijd niks dus.

(c) Sofinesse at February 25, 2015 08:21 AM

February 24, 2015

Vandaag is het Gisteren van Morgen

Allochtone medemens laat weten dat mijn rugzak al de hele metro rit open staat. Alles zit er nog in. [Flickr]

Stijn Vogels posted a photo:

Allochtone medemens laat weten dat mijn rugzak al de hele metro rit open staat. Alles zit er nog in.

(c) Stijn Vogels at February 24, 2015 07:29 PM

Bruno Bollaert

Hamlet Jazz in de Hot Club

Ik was er denk ik, stipt op het aanvangsuur, met evenwel niet de minste verwachting dat het concert op tijd zou beginnen. We hebben het tenslotte over jazz. Meer zelfs, net toen ik het verborgen smalle steegje, parallel met het Schuddevisstraatje aan de Groentenmarkt, in wou stappen, sprong daar nog gezwind Bart Vervaeck van zijn fiets. Vervaeck is de gitarist van het toen nog ontelbare groepje (vijf, waaronder één zangeres, zo zou nadien blijken), dat de avond een beetje op stelten zou zetten. De Hot Club (voluit: Hot Club De Gand) ligt aan het einde van een manbreed steegje, en is opgedeeld in drie volumes: de benedenverdieping met bar en podium; een verwarmd buitenterras; en een bovenverdieping waar ik gisteren niet ben geraakt, en het is te lang geleden dat ik er nog eens geweest was om er nog een (volumetrische of andere) beschrijving van te kunnen geven. (Ik heb geen idee waar de toiletten zijn, daagt het plots.)

Amper een paar minuten na mijn binnenkomst, zat de kroeg zo goed als vol. Zowel links al rechts werd ik geflankeerd door een paar studentes, waarvan de linkse twee nog niet hadden beslist of ze aan de deur zouden blijven staan, dan wel andere oorden gingen opzoeken. Een paar minuten later waren ze al verdwenen, maar –hoewel het verloop eigenlijk niet zo groot was– werd hun plaats ontelbare keren opnieuw ingenomen en vrijgegeven. De juffrouw rechts had eerder al een barkruk tot bij het raam aan de trap weten te smokkelen, maar bleef gul genoeg om mij het stuk muur tussen de deur en de trap te laten zodat ik er tegen kon leunen. Het was ondertussen 21.30 u. en het concert van 21 u. was nog steeds niet begonnen. Dit is jazz.

20150223_hotclub01

Het wachten was de moeite waard. Op maandag treedt een groep op onder de noemer To Beat Or Not To Beat, waaronder het scala jazz from New Orleans to swing mag worden verstaan. Op het podium stonden heel degelijke muzikanten: eerder vermelde gitarist Bart Vervaeck, contrabassist Filip Vandebril, drummer Frederik Van den Berghe en zangeres Astrid Creve, die allen desgevraagd indrukwekkende geloofsbrieven kunnen voorleggen (van Fapy Lafertin en Alfredo over Nathan Daems tot Admiral Freebee). En er was een vijfde muzikant, op tenorsax, die ik helaas niet heb herkend. (*)

Een heleboel standards schalden het zaaltje in, al moet nadrukkelijk worden gezegd dat het ook met het geluid heel erg goed zat. Luid genoeg om over wat (eerder zeldzaam) geroezemoes heen te kunnen, maar niet zo luid dat oordopjes nodig waren. De zangeres kwam krakerig-retro uit de luidsprekers, op een manier dat het leek alsof ze subtiel uit de achtergrond opdaagde. Het (geluids)plaatje paste helemaal bij het repertoire. De groep speelde nummers zoals Mood Indigo, in de iets meer uptempo versie van Nina Simone dan wel, en Don’t Explain, zoals dat (redelijk) recent nog werd gecoverd door Damien Rice & Lisa Hannagan op Herbie Hancocks album Possibilities.

Het bleef in elk geval de moeite om er tot ergens half twaalf (toen ben ik pas vertrokken, ik heb geen idee hoe lang het nog geduurd heeft) voor tegen een stuk muur te blijven leunen.

Er valt zowat elke dag (behalve op vrijdag en zaterdag) een concert mee te maken in de Hot Club. De plaatsen zijn beperkt, na de pauze kwamen wel behoorlijk wat stoeltjes vrij.

[ * Update 25/02/2015 de saxofonist die ik niet herkende is Thomas Van Gelder.]

(c) bruno at February 24, 2015 04:35 PM

Veerle's Blog

Create a halftone texture pattern in Illustrator

In a previous post I talked about how you can apply a texture effect using a Scatter Brush. There are of course other ways you can add textures to your illustrations. You could for instance use a pattern fill. One of my favorite textures are these dotted halftone patterns. If applied right, they can add a real nice and subtle effect to your illustration. Today I'll show you how you can create such pattern, and how you can apply the pattern to your illustration, in combination with an Opacity Mask. Last but not least, I'll also share how you can create more of them, and how you can save a set of patterns as a Swatch Library file. Let's get started…
Illustration with a text press pattern applied to it

Draw a black dot

Draw a black 3 x 3 pixels dot

We start by drawing a simple 3 by 3 pixels dot. Select the Ellipse tool from the Tools panel, click your canvas and enter 3 px for the Height and Width. Hit OK. Give the dot a black fill.

Transform

Going into the Object menu

Go to Object > Distort & Transform > Transform…

Transform window

In the window that appears, check the Preview option, then enter 8 px in the Move Horizontal field, and 19 in the Copies field. Hit OK.

Transform window

Go again to Object > Distort & Transform > Transform…. Hit the OK button in the warning window that appears. Then first check the Preview option again, to see what will happen. Now enter 4 px in both the Move Horizontal and Vertical fields, and enter 1 in the Copies field. Hit OK.

Transform window

With the dot still selected, go to Object > Expand Appearance. Then go again to Object > Distort & Transform > Transform…. Hit the OK button in the warning window that appears. Then check the Preview option again in the Transform window. Now enter 8 px in the Move Vertical field and 19 in the Copies field. Hit OK. Go to Object > Expand Appearance again, so all dots are fully editable objects.

Adjust Document Raster Effects Settings

Document Raster Effects Settings window

Next we'll be applying a Photoshop Effect, which means that our dots will be rasterised. So we need to make sure that the resolutions of our document is set high enough so we get a proper end result. Go to Effect > Document Raster Effects Settings and change the Resolution to High (300 ppi).

Apply Ocean Ripple effect

Going into the Effect menu

Make sure all dots are selected. Now go to Effect > Distort > Ocean Ripple.

Dotted halftone pattern with the Ocean Ripple effect applied

Set the value for both the Ripple Size and the Ripple Magnitude to 15, and hit OK. You should have a similar result as shown in the image above.

Image Trace

Halftone pattern after Image Trace

First go to Object > Expand Appearance, then go to Window > Image Trace. To see the result live check the Preview option. You can play with the settings if you prefer, but the default settings should give you a pretty good result already (see the image above as a reference). Just make sure Ignore White is checked. Otherwise Illustrator will draw a white box around your dots and you'll have to delete it manually. If all looks good, click the Expand button in the Options bar at the top.

Create a pattern swatch

Halftone pattern in Pattern Mode

We're almost there. Now it's only a matter of transforming this into a pattern swatch, so we can apply it as a pattern fill. Make sure your object is fully selected. Now go to Object > Pattern > Make. Illustrator will give you a warning message that a pattern swatch is created in the Swatches panel. Normally, you don't have to edit a thing here and the dimmed area around the dots should look perfectly seamless. The only thing you need to do is entering a name for your pattern, click the Done link at the top of your document, and you're all set. Your pattern is ready to be applied from the Swatches panel.

Apply the pattern to your illustration

Adding a pattern fill

There are different ways in how you can apply your pattern to your illustration. In my example at the top of the article, I wanted to add texture to some parts of the illustration. I apply the pattern as an extra fill on top of my color fill in Overlay blending mode, using 60% opacity. I'm usually using Overlay as Transparency blending mode, because the hue of the pattern adapts perfectly with the color below. You can add an extra fill via the Appearance panel by clicking the Add Fill icon at the bottom of the panel.

adding a pattern fill as a separate object

In the example above I added the pattern to the entire tree. To do this I copied the 3 objects of the tree, pasted this in front (cmd/ctrl + F) so the objects are placed into the exact same position. Then I merged the objects together into 1 object (Pathfinder > Unite), and added the pattern fill to this object. In the Layers panel I clicked the circle icon on the right of the layer, and applied 60 % Opacity in Overlay mode (via the Appearance or Transparency panel).

Resizing the pattern fill
Scaling the pattern texture

In a lot of cases the pattern might appear too big (or maybe too small). You can easily resize the pattern on an object, without scaling the object itself. You do this by only checking the Transform Patterns option in the Scale window, after you've selected the Scale Tool and after you've clicked on your canvas.

Adding an Opacity Mask
applying a gradient fill to a rectangle

Sometimes you want to go a little bit further and have the pattern fade out into a certain direction. You can achieve this by adding an Opacity Mark to your object that holds the pattern fill. So in this case you need to have the pattern fill as a separate object on top of your object that has the color fill. To create such Opacity Mask, you need to draw a shape on top of your pattern fill object. It can be a simple rectangle. As long as your object is fully covered. Then you give this shape a white to black gradient. The white part is where your pattern will be still visible. The black part is where the pattern will fade out. You can edit this gradient at any time, so it doesn't matter how you create it when you set this up.

applying the opacity mask

Next, you select both the gradient object and the pattern fill object, and click the Make Mask button in the Transparency panel (or via the Appearance panel - see also previous image). If the result is not exactly right, you click the mask icon to go into Mask mode where you can edit the gradient. Don't forget to click the image icon on the left (of the link icon) in the Transparency panel to leave this mode when you're done.

Create a set of patterns

Most of the time you'll need more than one pattern to work with. So you need to create a small set that you can use together in your illustration.

White version

The easiest one is creating a white version. You can do this by saving a copy of the one you've already created. To do this, double click the pattern in the Swatches panel to go into Pattern mode. Next, click the Save a copy link at the top and give the new pattern a name. A copy of the original pattern swatch is now saved into the Swatches panel. Click the Done link to exit Pattern mode first, because you are still in edit mode of your original pattern swatch. Now double click the new pattern swatch from the Swatches panel, fully select it, give it a while fill, and click the Done link at the top.

example of where I applied a white halftone texture pattern

In the image above I have applied this new white texture pattern to the water by adding an extra (pattern) fill on top of the color fill, at 75% opacity.

Other densities

To create more different patterns, change the spacing and size of the dots, and try out other effects to transform & tweak the shape of the dots. Save a white version of each black version, and give each pattern a logical name that helps you separate them from each other.

Save a Swatch Library file

Once you have created a bunch of different swatches, you can save a Swatches Library File. To do this you need to clean out the Swatches panel first by removing the ones you don't want to include in the set. Once only the pattern swatches are left in the panel, go to the panel's option menu (the small arrow button at the top right of the panel), and choose Save Swatch Library File as AI. You can save it at any location you want. If you want the swatches to load each time you start Illustrator, than the file should be saved into the Swatches folder which is located in the Presets folder. This location is shown by default when you save this file. I usually save my Swatches Library files with the project I've used it for. When I need this file later on, I load it via Open Swatch Library > Other Library…, located in the Swatches panel's options menu.

That's it! Hope you liked it and had some fun. Don't forget to try out other shapes, other effects, etc. Happy texture pattern experimenting!

February 24, 2015 11:36 AM

Michel Vuijlsteke

Gelezen: Lolita

LolitaJaja, schaam op mij, ik had dit nog niet gelezen.

Um. Wat kan ik zeggen dat nog geen duizend keer vóór mij gezegd is, en beter, door mensen die er meer van weten dan ik?

Een meesterwerk. Bijna niet te bevatten dat Engels niet Nabokov’s moedertaal is. Een heel boek over een pedofiel en een twaalfjarig meisje, en hun uitdrukkelijk zeer seksuele relatie, zonder ook maar één vuil woord. Bij momenten hardoplachend grappig, bij momenten schrijnend triest, bij momenten verstillend pakkend. Volledig geschreven vanuit het standpunt van Humbert Humbert, een Europese émigré in de VS, sinds zijn jeugd geobsedeerd door “nymphets”, een bepaald soort prepuberale meisjes.

De man had een kleine erfenis opgedaan van een ver familielid, had zich gevestigd in een slaperig dorpje en was er op slag verliefd geworden op Dolores Haze, Lolita. Hij trouwt met haar moeder om er toch maar dicht bij te zijn, beschrijft minutieus wat hij doet om ze toch maar te kunnen aanraken, wat er van seconde tot tot seconde gebeurt als ze op zijn schoot kruipt, hoe onmogelijk zijn liefde wel is — en dan komt de moeder in een ongeluk om het leven.

De eerste avond dat hij alleen is met Lolita, geeft hij ze een slaapmiddel en denkt hij ze te kunnen bepotelen in haar slaap: blijkt dat ze nog wakker is, en verleidt zij hém. Waarna ze twee jaar lang de hele Verenigde Staten rondzwerven, van motel tot motel, van de ene naar de andere attractie.

Hij controleert al wat ze doet — geen contact met vreemden! — en geeft ze enkel zaken in ruil voor seksuele diensten: neen, géén gezonde relatie. Maar omdat alles vanuit één standpunt geschreven is, van een toegegeven zieke mens (niet alleen die pedofilie, ook allerlei depressies en achtervolgingswaanzin), is het absoluut niet duidelijk is wat de realiteit is. En is Lolita voor ons even mysterieus is als voor Humbert: in hoeverre is zij slachtoffer en prooi, in hoeverre controleert zij eigenlijk Humbert en heeft ze haar lot in eigen handen?

Had ik al gezegd dat het ongelooflijk mooi geschreven is? Het is sensueel mooi van taal, met woordspelingen en allusies en alliteraties en over-en-weer tussen Frans en Engels; het speelt met de vorm van het boek, dat als een dagboek begint en dan een soort biografie wordt en dan een huis clos-achtig ding, en dan een road movie en dan een actiefilm, en dat allemaal in een raamvertelling met een voorwoord van een fictief personage en een nawoord van de echte auteur, maar dat daarom niet noodzakelijk minder fictief zou zijn.

Al wie dit nog niet zou gelezen hebben: niet twijfelen.

Oh ja: ik ga graag eens kijken naar de één-ster-reviews op Amazon, voor de boeken die ik lees. Dit stuk uit een review van ene J. Cooper was voor hem een hoofdreden om het boek slecht te vinden. Ik kan begrijpen waarom, zelfs al ben ik het er 100% mee oneens. Voor de volledigheid en bij wijze van waarschuwing dus:

I was also irritated by the use of language. There’s a difference between writing with a large vocabulary and beating the reader over the head with it. I felt as though I was watching Nabokov doing verbal gymnastics when I had merely asked him to tell me a story. Though I was able to understand the English, despite the use of more complicated words than are needed, I cannot speak French and it is ridiculous to intersperse an English language book with French phrases. It’s a prime example of Nabokov’s arrogance. All of this hampers the flow of the book.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

20.02.2015: Gelezen: The Inimitable Jeeves | 13.02.2015: Gelezen: Ash: A Secret History | 03.02.2015: Gelezen: Outlander | 31.01.2015: Gelezen: The Black Count: Glory, Revolution, Betrayal, and the Real Count of Monte Cristo | 23.01.2015: Gelezen: The Last Ringbearer | 18.01.2015: Gelezen: The Bone Clocks | 08.01.2015: Gelezen: Business Adventures: Twelve Classic Tales from the World of Wall Street | 19.12.2014: Gelezen: Ultima | 14.12.2014: Gelezen: House of Chains | 27.11.2014: Gelezen: Galápagos: A Novel

The post Gelezen: Lolita appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 24, 2015 06:52 AM

Fietsbult

Haven: Geeraard Van den Daelelaan

A.Van Daelelaan

Geeraard Van den Daelelaan

Een nieuw fietspad van 3,5 km in de haven, waar er voorheen niets was.
De toestand is daardoor 500% beter dan voorheen.
Ik spreek uit ervaring. Het was een ware hel met rakelings vrachtwagens langs je heen.

Maar als we in voorontwerp deze plannen een fietstoets hadden kunnen geven dan hadden we deze opmerkingen:

A. Met beperkte middelen en onverwijld uit te voeren :

1/ Bij het kruisen van spoorwegen is een hoek van 15° zeer gevaarlijk. Hier moet men een uitstulping maken zodat fietsers in een hoek van 90° over de sporen kunnen.

Spoorovergang Geeraard Van den Daelelaan

2/Ter hoogte van de uitritten moeten er markeringen op het fietspad komen en een verkeersbord dat aangeeft dat het een dubbelrichtingsfietspad is, zodat bestuurders dit weten, zoals op onderstaande voorbeeld:

3/ Er moet een planning komen om regelmatig te vegen op fietspaden, en er zorg voor te dragen dat water weg kan (verstopping afvoeropeningen, afwateringsrichting fietspad).  Ter hoogte van Euro-Silo is dit een aandachtspunt.

Geeraard Van den Daelelaan

 

 

B. Opmerkingen voor volgende projecten

Een tweerichtingsfietspad mag wat breder zijn.

Fietspaden op de aansluitroutes moeten zo vlug mogelijk gerealiseerd worden, kwestie van deze realisatie te laten renderen.
Hier is de Canadastraat de zwakke schakel:

Canadastraat

Canadastraat

Vliegtuiglaan

Vliegtuiglaan

Op de aansluitroutes komen we later terug.


Tagged: afwatering, Canadastraat, dubbelrichtingsfietspad, fietsinfrastructuur, fietspad, Geeraard van den Daelelaan, haven, overweg, treinsporen, vegen

(c) Hubert at February 24, 2015 06:26 AM

February 23, 2015

Bruno Bollaert

Champagne bij Tuur

Thomas Champagne staat al een paar jaar op een paar lijstjes bij mij. Op geregelde tijdstippen verschijnt zijn nieuwsbrief (in smetteloos Frans) in mijn inbox, waarop ik opnieuw moet constateren dat hij vooral in het Franstalige landsgedeelte actief blijft. Gisteren kwam hij eindelijk onze contreien opzoeken, waardoor ik een paar items van mijn lijstje kon afwerken.

20150222_opatuur01

(Een bewegingsonscherpe foto van zijn optreden maken, was duidelijk één van die items op dat lijstje.)

Saxofonist Thomas Champagne bracht zijn kompaan, pianist Christian Claessens, mee naar Opatuur. De ‘jongens’ kennen elkaar al een jaar of twintig, ze begonnen samen aan het conservatorium, en treden regelmatig samen op. “Mijn Nederlands is niet zo goed,” klonk het tijdens de van Franse termen doorspekte introductie. “Maar daarom heb ik Christian meegebracht,” excuseerde Champagne zich (op volstrekt sympathieke manier). Het duo begon met een stuk van Enrico Pieranunzi, dat de sax liet klinken alsof die nog moest worden opgewarmd, net als de muzikant zelf overigens, die met horten en stoten zo leek het wel, eerst nog ziel in het instrument moest blazen om het wakker te schudden, eer het ding dan plots als vanzelf wou meespelen met de adem die het was gegund. Het tweede stuk, de standard It Might As Well Be Spring (uit State Fair) klonk dan ook helemaal anders, en tegen dat we bij het derde of vierde nummer waren aanbeland, klonk die sax, die altsax, met een warmte alsof het een vanzelfsprekende comfort zone voor het instrument is (quod non).

De complexiteit van de ritmes van Egberto Gismonti’s Lôro leken soms iets van het goede te veel, toen het duo, door snelheid gepakt, wel heel erg rubato speelde. Al waren er gelukkig veel meer mooie momenten, waarop het samenspel tussen sax en piano helemaal gesynchoniseerd was en ons de geoctaveerde harmonieën gaf waar het stuk op zat te wachten. In de tweede helft speelden ze nog ‘moderne standards‘ van Paul Simon (“we halen even de partituren boven want we hebben dit stuk nog niet echt samen gerepeteerd”) en Sting, om daarna naar Enrico Pieranunzi terug te keren met Coralie (een stuk dat Pieranunzi opnam met trompettist Enrico Rava).

Een encore kwam er niet, het was ook al laat, en maandag is een werkdag.

Het volgende concert van Opatuur vindt plaats op donderdag 12 maart in Mub’Art. U kan er terecht voor Joris Vanvinckenroye – BASta! in duo met Emmanuel Baily.

(c) bruno at February 23, 2015 03:50 PM

Elke Decruynaere

Kerk wordt circuspaleis

Elke Decruynaere - Gemeenteraad - 23 februari 2015 - Investeringssubsidie voor Circusplaneet

De gemeenteraad keurde een investeringssubsidie van 100.000 euro goed voor Circusplaneet. De subsidie komt uit het budget van schepen van Jeugd Elke Decruynaere en zal gebruikt worden om de kerk op Malem, vlakbij de Brugse Poort, aan te kopen. Circusplaneet is een sociaal-artistieke jeugdwerking. De organisatie kent veel succes en is op zoek naar een bijkomende locatie. Schepen Decruynaere: “Circus geeft kinderen en jongeren de kans om hun talent te ontplooien en brengt mensen dichter bij elkaar. De wijkgerichte werking van Circusplaneet is een succes. Dit door het inzetten op vindplaatsgericht werken, door een intense samenwerking met scholen in de Brugse Poort en via het jeugdwelzijnswerk. Met de aankoop van de kerk begint een nieuw hoofdstuk voor Circusplaneet en voor de buurt. Als schepen van Onderwijs en Jeugd zie ik ook een grote synergie tussen de aanpalende brede school en het circuspaleis. Voor de buurt zal dit project een grote meerwaarde hebben.” Circusplaneet wil €45.000 ophalen via Socrowd voor dit project. Dat bedrag wordt door Socrowd verdrievoudigd in een renteloze lening. (Voor meer info klik hier).

Tags: 

Bevoegdheid: 

(c) helenewets at February 23, 2015 11:14 AM

Michel Vuijlsteke

Links van 18 februari 2015 tot 23 februari 2015

The Trouble with Dijsselbloem | Jacobin
For Dijsselbloem, extinguishing Syriza’s promise is imperative. It is a precondition for restoring the stability of the EU that he, his party, and economic elites so desire. But it is as necessary for the continuation of the dreamless, managerial, suit-and-tie progressivism from which he has never strayed.

The dangers of the “Google Analytics-powered Startup”
Let me start off by saying that I am not advocating for people not to use Google Analytics; in fact I use it avidly and consider myself a big fan. With this post, my mission is rather to provide a bit of perspective for the many current and prospective startup founders out there who base (or intend to base) their ‘data-driven work style’ on Google Analytics alone. In my world, Google Analytics should be seen as one advisor of many rather than ‘the one truth’, and here’s a few reasons for that:

Opt Out From Online Behavioral Advertising By Participating Companies (BETA)
Some of the ads you receive on Web pages are customized based on predictions about your interests generated from your visits over time and across different Web sites. This type of ad customization — sometimes called "online behavioral" or "interest-based" advertising — is enabled through your computer browser and browser cookies. Such online advertising helps support the free content, products and services you get online. Using the tools on this page, you can opt out from receiving interest-based advertising from some or all of our participating companies.

Greece Should Not Give In to Germany’s Bullying | Foreign Policy
Had the Varoufakis plan been put forward by an investment banker, it would have been perceived as perfectly reasonable. Yet in the parallel universe inhabited by Germany’s Finance Minister Wolfgang Schäuble, such demands are seen as “irresponsible”: Greece must be bled dry to service its foreign creditors in the name of European solidarity.

Yanis Varoufakis: How I became an erratic Marxist | News | The Guardian
A Greek or a Portuguese or an Italian exit from the eurozone would soon lead to a fragmentation of European capitalism, yielding a seriously recessionary surplus region east of the Rhine and north of the Alps, while the rest of Europe is would be in the grip of vicious stagflation. Who do you think would benefit from this development? A progressive left, that will rise Phoenix-like from the ashes of Europe’s public institutions? Or the Golden Dawn Nazis, the assorted neofascists, the xenophobes and the spivs? I have absolutely no doubt as to which of the two will do best from a disintegration of the eurozone.

Elders over misschien hetzelfde

05.12.2011: Links van 12 november 2011 tot 5 december 2011 | 02.06.2014: Links van 28 mei 2014 tot 2 juni 2014 | 14.12.2013: Links voor 14 december 2013 | 12.03.2012: Links van 7 maart 2012 tot 12 maart 2012 | 17.03.2011: Links voor 16 maart 2011 | 10.03.2006: Google Analytics Slowdown | 16.11.2005: ‘t Werkt | 15.11.2005: Analytics | 14.11.2005: Statistieken | 10.02.2015: Links van 7 februari 2015 tot 10 februari 2015

The post Links van 18 februari 2015 tot 23 februari 2015 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 23, 2015 11:00 AM

February 22, 2015

Elke Decruynaere

Eerste boom voor speelbos Zwijnaarde

Elke Decruynaere - Parkbos - 23 februari 2015

Kinderen van de Sint-Vincentiusschool en van De Boekenmolen waren maandagochtend druk in de weer langs de E17. Struiken en bomen vormen er in de toekomst niet alleen een groenbuffer tussen de huizen en de autostrade, het wordt ook een speelbos. Schepen van Onderwijs en Jeugd Elke Decruynaere zette de eerste boom in de grond: “Ik was hier vorig jaar ook, samen met enkele andere schepenen, en toen vroegen kinderen meer groen en speelruimte.” Het bos is vanaf 2018 te vinden in een ingesloten landbouwgebied en maakt deel uit van de realisatie van de groenpool Parkbos. Dat bevindt zich ten zuiden van Gent. Het is één van de groenpolen aan de rand van de stad die de Gentenaars meer ademruimte moet geven. Het gaat om een gebied van bijna 1200 ha, gelegen tussen de Ringvaart, de Kortrijksesteenweg, de E17 en de woonkern van De Pinte. Het ligt deels op grondgebied van de stad Gent en deels op grondgebied van De Pinte en Sint-Martens-Latem. Met een eigen bos en binnenkort ook een tramverbinding van trams 21 en 22 naar de Gentse binnenstad zal Zwijnaarde in de toekomst de place to be worden voor jonge gezinnen. Naast meer groen en speelruimte is de uitbreiding van kinderopvang en scholen er dus ook zeer welkom.

Meer info: http://parkbos.be/

 

Tags: 

(c) helenewets at February 22, 2015 11:00 PM

Michel Vuijlsteke

SYTYCD

So You Think You Can Dance is herbegonnen! En mijn huisgenoten hadden mij daar niets van gezegd, en ze hebben samen al achter mijn rug de eerste aflevering bekeken!

Vorige seizoenen kon ik elke keer in het begin van de aflevering een opmerking maken over maar allez, wat heeft Ann Lemmens déze keer weer aan, maar nu, helaas, is het met Eline De Munck in de voorrondes en bootcamp.

Ik ken het meisje niet, en in het echt is het ongetwijfeld een zeer vriendelijke en zo, maar urgh goeie help zal ik content zijn als Ann Lemmens terug is. Zo pijnlijk allemaal, die De Munck.

The post SYTYCD appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 22, 2015 10:34 PM

Vandaag is het Gisteren van Morgen

Remains of the weekend. [Flickr]

Stijn Vogels posted a photo:

Remains of the weekend.

(c) Stijn Vogels at February 22, 2015 07:05 PM

Selah Sue – Alone (without you) [Flickr]

Stijn Vogels posted a photo:

Selah Sue – Alone (without you)

→ lees ift.tt/1DKRmJP

(c) Stijn Vogels at February 22, 2015 06:33 PM

Hullabaloo

Peenemünde: V2-laboratorium

22 februari 2015

Van september 1944 tot maart 1945 vuurden de Duitsers in een wanhoopspoging meer dan 3000 V2-raketten af op Londen en Antwerpen. De V2, afkorting voor Vergeltungswaffe 2, was de eerste onbemande raket.

(c) hullabaloo at February 22, 2015 04:49 PM

Kameraad Harko

Miserere mei!

Op deze eerste zondag van de vasten, hoog tijd voor een fraai stukje muziek. Vandaag gaan we naar de Italiaanse polyfonie met Gregorio Allergri. We brengen vandaag het  adembenemende Miserere mei, Deus.




 

 Miserere mei, Deus

Miserere mei, Deus: secundum magnam misericordiam tuam.
Et secundum multitudinem miserationum tuarum, dele iniquitatem meam.
Amplius lava me ab iniquitate mea: et a peccato meo munda me.
Quoniam iniquitatem meam ego cognosco: et peccatum meum contra me est semper.
Tibi soli peccavi, et malum coram te feci: ut justificeris in sermonibus tuis, et vincas cum judicaris.
Ecce enim in iniquitatibus conceptus sum: et in peccatis concepit me mater mea.
Ecce enim veritatem dilexisti: incerta et occulta sapientiae tuae manifestasti mihi.
Asperges me hysopo, et mundabor: lavabis me, et super nivem dealbabor.
Auditui meo dabis gaudium et laetitiam: et exsultabunt ossa humiliata.
Averte faciem tuam a peccatis meis: et omnes iniquitates meas dele.
Cor mundum crea in me, Deus: et spiritum rectum innova in visceribus meis.
Ne proiicias me a facie tua: et spiritum sanctum tuum ne auferas a me.
Redde mihi laetitiam salutaris tui: et spiritu principali confirma me.
Docebo iniquos vias tuas: et impii ad te convertentur.
Libera me de sanguinibus, Deus, Deus salutis meae: et exsultabit lingua mea justitiam tuam.
Domine, labia mea aperies: et os meum annuntiabit laudem tuam.
Quoniam si voluisses sacrificium, dedissem utique: holocaustis non delectaberis.
Sacrificium Deo spiritus contribulatus: cor contritum, et humiliatum, Deus, non despicies.
Benigne fac, Domine, in bona voluntate tua Sion: ut aedificentur muri Ierusalem.
Tunc acceptabis sacrificium justitiae, oblationes, et holocausta: tunc imponent super altare tuum vitulos.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at February 22, 2015 04:08 PM

February 21, 2015

Ivan Deboom

Zeeland

Ik hou van Holland.

Neeltje Jans

En sinds deze week ook van Zeeland.

‘t Is eigenlijk zot: we wonen op een kwartier rijden van de grens met de provincie Zeeland maar we waren er nog nooit geweest, zelfs niet voor een dag.

In januari had ik het eerste deel van ‘Oosterschelde, Windkracht 10′ voorgelezen aan de kinderen. En ze waren er niet echt gerust op, dat we vijf dagen zouden slapen aan de Grevelingen waar het verhaal van het boek zich afspeelt, waar Anne haar broer verliest, waar het in hun verbeelding elke dag opnieuw kan overstromen.

Het tweede deel van het boek, over het afsluiten van de Oosterschelde, heb ik niet voorgelezen wegens te moeilijk. Maar ook al omdat we de stormvloedkering zelf gingen bekijken.

Neeltje Jans

Neeltje Jans

Neeltje Jans

Neeltje Jans

Buiten was het even koud als tijdens de watersnoodramp van 1953. Maar het was mooi weer, de Oosterschelde was kalm.

Neeltje Jans

En voor de rest: een aantal dorpen in de buurt bezocht.

Brouwershaven

Brouwershaven.

Ook Goes en Zierikzee.

Zierikzee

Zelfs een dagje kusttoerisme in Renesse.

Renesse

Renesse

En gefietst natuurlijk.

fietsen

tegenwind

Wind op kop…


Gearchiveerd onder:reizen Tagged: Zeeland

(c) Ivan Deboom at February 21, 2015 09:55 PM

Michel Vuijlsteke

Onthechting

Ik heb het moeilijk met dingen los te laten. Maar als het dan eenmaal besloten is, dan laat ik ook helemaal los, meestal zonder veel omkijken en meestal ook met achteraf niet bijzonder veel “had ik maar” en “was ik maar”.

Het is gewoon: zo ver raken dat ik los laat, dat is niet zo evident.

Er zijn niet veel dingen die ik tegen mijn goesting deed, die ik nog doe tegenwoordig. Mijn werk doe ik niet tegen mijn goesting, dat scheelt dus al veel: het is al lang geleden dat ik nog werk heb gedaan dat écht tegen mijn goesting is — meer dan tien jaar geleden, schat ik zo.

Hier en daar zijn er wel nog zaken waar ik, telkens ze langskomen, mijzelf voorneem: serieus, ik ben dat zó beu, één dezer is het de laatste keer. Maar dan doe ik het toch, al vervloek ik mezelf en de wereld.

Het is een gevecht: stoppen met alles dat ik tegen mijn goesting doe, dat kan niet goed zijn, zeker? Met echt álles?

The post Onthechting appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 21, 2015 09:04 PM

Sofinesse

Wachten op (Go)Dorus

Kijk, toen ik dinsdag met mijn benen open in een benarde positie op een bewegende tafel bij de gynaecoloog lag en zei met haar hand in mijn edele delen bedenkelijk keek, was ik blij. “Met wat ik weet van uw eerste bevalling en met wat ik nu voel, geef ik u de raad om bij het minste gerommel in de auto te springen. Anders zou je wel eens die vrouw kunnen zijn die in de auto bevalt.” Volgens mij zijn dat plekken die ge er niet meer uitkrijgt, dus laten we daar niet voor gaan. Ze kondigde vier centimeter aan en een bijna volledige verweking. “Goh ja, maak nog een vervolgafspraak voor volgende week, maar ik denk niet dat het nog nodig zal zijn.” Ik weet dat ze geen voorspellingen kunnen doen, maar toch gelooft ge dat. Omdat ge het zo graag wilt geloven. En vier gratis centimeters, hoera!

Ondertussen is het nog altijd muisstil in het bevallingsdepartement. Ik stel me vooral duizend vragen:

  • Wanneer gaat het beginnen?
  • Hoe gaat het beginnen?
  • Hoe voelt een wee eigenlijk? (Ik heb de vorige keer alleen maar één lange constante wee gehad, ook wel orkaan genoemd. Van het soort dat komt, piekt en weer weggaat heb ik dus geen weet)
  • Hoe gaat ie eruit zien?
  • Is dat een wee die ik voel? Of gewoon een pijnlijke harde buik? Of gewoon de werking van al dat laxeermiddel? Aah.
  • Hoe gaat de bevalling verlopen?
  • Hoeveel pijn gaat het doen? Kan het nog erger dan na de insnijdingen van de eierkorf aan mijn gat?
  • Weet ik nog wel hoe borstvoeding precies gaat?
  • Gaat hij wel vlot aanhappen en drinken?
  • Gaat hij ook een extra oorlelletje hebben zoals zijn broer? (dat overigens op dag 4 al verwijderd werd, maar toch)
  • Wat gaan mensen van de naam vinden?
  • Geraken we op tijd in het ziekenhuis?
  • Hoe gaat Basiel reageren?
  • Zou het deze nacht eindelijk gebeuren? (Om de een of andere reden heb ik het idee dat de weeën alleen ’s nachts kunnen beginnen. Ik weet niet waarom)
  • Het zal toch nog wel in februari zijn?
  • Shit, weer een dag verloren. Weer een dag zonder baby. Weer een dag waarop ik niet ongestoord exclusief borstvoeding zal kunnen geven, maar zot veel zal moeten kolven (klein trauma van bij Basiel)
  • Heb ik wel shampoo in mijn valies gestoken?
  • Ik zou die kasten eigenlijk moeten uitkuisen, maar heeft er iemand fut?
  • Wanneer gaat het eindelijk beginnen?

Kijk, ik weet dat het een luxeprobleem is. Ik ben nog niet eens heel officieel aan mijn uitgerekende datum (maandag), dus ik moet niet klagen. Ik heb vriendinnen die twee keer voor de 42 weken zijn gegaan. Maar het ding is dat die hele aambeientragedie mijn gemoed echt heeft aangetast. Ik heb geen moed meer, mijn courage is opgegaan aan die twee weken overleven. Ik wil die bevalling gewoon achter de rug hebben. Maar ik weet dat zoiets zich niet laat forceren. Ik wil dat ook niet, want ik ben de grootste voorstander van alles zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen. Catch 22 in my mind.

Wachten dus. Op (Go)Dorus. Of zo lijkt het wel, want ik weet natuurlijk wel dat hij er OOIT zal uitkomen. OOIT.

Gokje?

(c) Sofinesse at February 21, 2015 06:38 PM

Kameraad Harko

Trollope over schrijvers als literaire arbeiders

De negentiende eeuwse Britse schrijver Anthony Trollope was een van de meest actieve schrijvers van zijn tijd. Hij schreef zo'n vijftig romans, twee toneelstukken en een groot aantal kortverhalen. Daarnaast pende hij ook zo'n 18 non-fictiewerken neer. Hij schreef dit alles in zijn vrije tijd, want tijdens de kantooruren was hij voltijds ambtenaar. Het geheim van zijn succes? Werken, volgens een vast schema. En geen tijd verliezen met onzin als 'wachten op inspiratie', iets wat we van een schoenmaker absurd zouden vinden, zoals hij stelde.


He established himself as one of the world’s most prolific novelists while holding down a 30-year career as a full-time civil servant.
He did this by simply demanding it of himself. Even while traveling he rose at 5:30 each morning and worked for three hours, “allowing himself no mercy,” counting words as he went and noting his progress on a chart, “so that if at any time I have slipped into idleness for a day or two, the record of that idleness has been there, staring me in the face, and demanding of me increased labour, so that the efficiency might be supplied.” He disdained inspiration: “To me it would not be more absurd if the shoemaker were to wait for inspiration, or the tallow-chandler for the divine moment of melting.”

“All those I think who have lived as literary men — working daily as literary labourers — will agree with me that three hours a day will produce as much as a man ought to write,” he wrote in his autobiography. “But then he should so have trained himself that he shall be able to work continuously during those three hours — so have tutored his mind that it shall not be necessary for him to sit nibbling his pen, and gazing at the wall before him, till he shall have found the words with which he wants to express his ideas. It had at this time become my custom … to write with my watch before me, and to require from myself 250 words every quarter of an hour. I have found that the 250 words have been forthcoming as regularly as my watch went.”

His brother Tom said, “Work to him was a necessity and a satisfaction. He used often to say he envied me the capacity for being idle.”

http://www.futilitycloset.com/2014/07/29/muse-be-damned/

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at February 21, 2015 12:11 PM

allesovergent.be

Sabelschermsters demonstreren in vierde wereldbeker

In de Bourgoyenhal te Mariakerke pakt de Sint-Michielsgilde dit weekend uit met haar tiende 'Challenge Yves Brasseur'. Dit schermevenement geldt teven...

(c) DiDae at February 21, 2015 11:14 AM

February 20, 2015

allesovergent.be

OTTO blijft in Poortackere

De mooie brocante-, antiek- en kunstbeurs OTTO blijft ook dit jaar doorgaan in het Monasterium Poortackere, Oude Houtlei 56 in het centrum. De volgend...

(c) DD at February 20, 2015 11:14 PM

Michel Vuijlsteke

Gelezen: The Inimitable Jeeves

InimitableIk ben niet zo erg als Stephen Marche, die dit boek honderd keer las, maar ik heb het zeker al een keer of zes zeven gelezen. En het is waar: het is als een perfect zittende zetel in een perfecte kamer op een perfect moment.

The Inimitable Jeeves lezen is ergens zijn waar het fijn verblijven is. Ik las het vóór ik de serie op tv zag, maar na de eerste drie minuten Jeeves & Wooster was het natuurlijk was het onmogelijk om mij Bertie Wooster als anders dan Hugh Laurie voor te stellen, en Jeeves als Stephen Fry.

En zo lees ik nu P.G. Wodehouse met een amalgaam van Fry & Laurie in Blackadder, in A Bit of Fry and Laurie en uiteraard in Jeeves & Wooster. Wat het allemaal nog aangenamer om lezen maakt.

Elf verhalen en verhaaltjes, waar Bingo Little, Wooster’s beste vriend, verliefd raakt op alles wat rondloopt, met onderhuidse conflicten over paarse kousen en rode cummerbunds tussen Wooster en Jeeves, tante Agatha die Wooster degelijk getrouwd wil zien, de oom van Bingo die hem geen geld wil geven en waar Wooster telkens moet tussenkomen, de twee neven van Wooster die vandalenstreken uithalen, enfin ja, elf verhalen waarin Jeeves altijd aan het langste eind trekt en Wooster niet.

En van ganser hart aangeraden. Om te lezen, te herlezen, en opnieuw te herlezen.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

24.02.2015: Gelezen: Lolita | 13.02.2015: Gelezen: Ash: A Secret History | 03.02.2015: Gelezen: Outlander | 31.01.2015: Gelezen: The Black Count: Glory, Revolution, Betrayal, and the Real Count of Monte Cristo | 23.01.2015: Gelezen: The Last Ringbearer | 18.01.2015: Gelezen: The Bone Clocks | 08.01.2015: Gelezen: Business Adventures: Twelve Classic Tales from the World of Wall Street | 19.12.2014: Gelezen: Ultima | 14.12.2014: Gelezen: House of Chains | 27.11.2014: Gelezen: Galápagos: A Novel

The post Gelezen: The Inimitable Jeeves appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 20, 2015 05:15 PM

Veerle's Blog

Screen-printed gig posters

Screen-printed gig posters

Perfect stuff!

via Bobby Evans

February 20, 2015 12:57 PM

Early morning rides

Early morning rides

Early morning rides are the best in a scene like this.

via ScrapBook

February 20, 2015 12:42 PM

Total calendar

Total calendar

The colors, the style, it all works so well together.

via Jing Zhang

February 20, 2015 12:35 PM

Freedom

Freedom

Right!

via Typography Mania

February 20, 2015 12:30 PM

Braun calculator

Braun calculator

Lovely job done by Studio Job.

via This isn't happiness

February 20, 2015 10:50 AM

Uphill into the fog

Uphill into the fog

I love riding roads like this.

via Scrapbook

February 20, 2015 10:43 AM

Coast to Coast

Coast to Coast

Some fine details to discover in this poster.

via Neil Stevens

February 20, 2015 10:35 AM

Trans-Ecuador, Image Set 3 (Cerro Quilindana)

Trans-Ecuador, Image Set 3 (Cerro Quilindana)

A bike-pack from north to south, following backcountry dirt roads, historic footpaths and the open páramo.

via While out riding

February 20, 2015 10:22 AM

TRON: The Original Classic Poster

TRON: The Original Classic Poster

The guys at DKNG have done it again with this gorgeous poster. Check out the sketch too.

via DKNG

February 20, 2015 10:09 AM

City by Tania Yakunova

City by Tania Yakunova

Digging the color combinations.

via Tania Yakunova

February 20, 2015 10:04 AM

Texture Forest

Texture Forest

Gorgeous texture usage.

via Josh Warren

February 20, 2015 09:58 AM

Deer by Rogie

Deer by Rogie

Majestic!

via Rogie King

February 20, 2015 09:53 AM

Fietsbult

Lidmaatschap van de Fietsersbond

Het stond op gisteren in De Gentenaar: de kasseien in de Limburgstraat worden herlegd. Oef, zullen velen zeggen.

Zo ook de schrijver van deze lezersbrief, gericht aan de voorzitter van de nationale Fietsersbond.

geachte Mr De Cleen,

Graag nodig ik u uit om eens een fietstocht te doen in de Gentse binnenstad om u op het verloederde fietsgedeelte van stad Gent te wijzen en wat er aan kan gebeuren om veiliger te fietsen. Ooit had ik in Gent een ongeval per fiets met schade als gevolg. De lijdensweg die je als fietsgebruiker moet ondergaan om uw recht op te eisen is onvoorstelbaar. Men wordt heel vakkundig van politie (wat denk je wel, daar hebben we geen tijd voor… ) naar ombudsvrouw, naar stad Gent gestuurd om nadien doorverwezen te worden naar de gerechtelijke dienst van Gent die u doorverwijst naar De Lijn (in mijn geval) om u terug u te sturen naar de verzekering van stad Gent die u terug doorverwijst naar hun verzekering Ethias. En die vragen dan om aan te tonen of mijn fiets al niet beschadigd was??????? . hoe kan je nu in Godsnaam aantonen na een ongeval, in welke staat uw voertuig zich bevond…….???, Help me hoe kan dat nu???

Bij een aangifte van een ongeval, vertelde de politie mij dat ik, indien ik weet heb van een slecht wegdek, daar dan als gebruiker geen gebruik mag van maken………… dus in Gent mag er niet meer gefietst worden???

Wel fietsautostrades aanleggen en voetbalarena’s uit de grond stampen maar deftige fietsvoorzieningen ter beschikking stellen, daar is dan geen geld meer voor.

De Lijn schreef mij ooit een brief dat ik heel voorzichtig moet rijden, wel sedertdien doe ik dat. Tot ergernis van de achteropkomende trams….

En de fietsersbond zou daar beter ook aan mee werken.

Hoogachtend,

L.P.

—————————————————————————————————————————————————————————–

zo ligt Gent erbij, dan zou men willen dat de mensen met de fiets komen, ……………… Gent een fietsstad?????????????

wegdek

Een aantal vaststellingen :

* Het lijkt alsof FB verantwoordelijk is voor slechte staat van de wegen. Niets is minder waar: we herhalen deze terechte opmerking telkens we in gesprek gaan met stad Gent en andere spelers (oa. het gewest).

* Politie en De Lijn trachten het slachtoffer af te wimpelen: een oud zeer. We mogen niet veralgemenen, maar er is langzaam beterschap.

DE OPLOSSING :

* Op onze website staan de adressen van de meldpunten. Meld dergelijke klachten altijd en stuur ze (in cc/kopie) naar ons.

* WORDT LID VAN DE Fietsersbond. Met hoe meer we zijn, hoe krachtiger onze stem. Als extra we hebben voor onze leden een goede rechtsbijstandsverzekering. Die kan je onder andere juridisch verder helpen als je door de slechte staat van de weg een ongeval hebt.


Tagged: fietsinfrastructuur

(c) Hubert at February 20, 2015 07:00 AM

Kameraad Harko

linkse herbronning

Sociale verandering, een andere, rechtvaardige samenleving en vooral hoe er te geraken is een debat dat de linkerzijde al heel, heel lang bezig houdt.  De linkerzijde wordt vaak beschuldigd van starheid, onveranderlijkheid en dogmatiek, maar het debat woedt met de regelmaat van de klok in alle hevigheid. De laatste jaren is het debat naar een Europees niveau getild. Opmerkelijke verkiezingssuccessen van linkse formaties van allerlei slag in Frankrijk, Nederland en nu Griekenland en Spanje zorgen voor uitbarstingen van vreugde, scepsis, tandengeknars en verhitte discussies. Er worden altijd lezenswaardige analyses gemaakt en vooral lessen getrokken om de strijd voor sociale rechtvaardigheid in ons land te versterken. In de reeks schaduwparlement van Knack publiceerde Peter Mertens deze week een zeer interessante bijdrage aan dit debat.

Linkse herbronning is nodig. En dan valt er veel uit Spanje en Griekenland te leren. Een herbronning van onderuit, met de roots in de sociale actie, emanciperend. Een politieke herbronning ook met de ambitie om het Europese status-quo te doorbreken. Ik hoorde vorige week de oproep tot progressieve frontvorming van de bijna-beste burgemeester van de wereld, Daniël Termont (SP.A). 'De progressieve frontvorming is het monster van Loch Ness van de Vlaamse politiek', schreef een dagblad. Daarmee werd het voorstel meteen afgeserveerd, maar dat betekent niet dat het debat niet ernstig te nemen valt. De roep naar sociale verandering is groot, en de recente ontwikkeling in Europa bewijst dat er geen enkele reden bestaat om die roep aan rechts over te laten.

'Tic-tac-tic-tac, het uur van sociale verandering is gekomen', zo scandeerden bijna 100.000 Spanjaarden een aantal weken geleden op de bewolkte Madrileense Puerta del Sol. "Podemos cambiar la historia", we kunnen de geschiedenis veranderen, vertelde de charismatische Pablo Iglesias aan de Spanjaarden. 'In plaats van N-VA-kiezers met schoolmeestervingertje te veroordelen, loont het misschien de moeite om een deel onder hen te begrijpen' Net zoals in Griekenland. De afgelopen vier jaar werd het Griekse parlement haast maandelijks omsingeld door betogers tegen de regering. Vorige week zagen we een totaal omgekeerd beeld. Voor het eerst in decennia, wellicht voor het eerst sinds het omverwerpen van het kolonelsregime, stonden er vorige donderdag en zondag tienduizenden Grieken op de trappen van het parlement om de nieuwe regering te steunen. Na jaren van stilstand en verarming spoelde de politieke stroomversnelling de traditionele partijen Nieuwe Democratie en Pasok weg. Een scenario dat niet onmogelijk is in Spanje, waar Podemos de conservatieve PPE en de sociaaldemocratische PSOE het vuur aan de schenen legt.

Het is, denk ik, geen toeval dat de nieuwe, complexloos linkse partijen in Griekenland en Spanje van onderuit zijn opgestaan. Ze zijn niet het resultaat van een voorzittersverkiezing, of een komma-verandering in de politiek. Ik denk niet dat Podemos te begrijpen valt zonder de pleinbezettingen van de jongeren, zonder de honderden en honderden actiecomités in de wijken die opkomen tegen de uit-huis-zettingen door banken, of zonder de brede en creatieve acties tegen de privatisering van de Spaanse gezondheidszorg. Het hoeft geen betoog dat ook in Griekenland de sociale actie de laatste jaren erg breed en divers was. Zoals in de 19de eeuw de eerste socialistische partijen ontstonden in een bruisend kader van de opkomende arbeidersbeweging, van nieuwe vakbonden, mutualiteiten en coöperatieven, zo groeit vandaag ook op het Europees continent een nieuw alternatief uit de strijd zelf. Back-to-the-roots, om mensen te betrekken Het loont de moeite om onder de radar te werken, in de volkswijken, op de werkvloer, en overal waar mensen het moeilijk hebben. Daar is de bron voor een nieuw linkse politiek, maar dan moeten de hemdsmouwen wel opgestroopt. Om te luisteren waarom mensen het niet zien zitten om langer te werken, om te luisteren naar wat mensen zeggen over de wooncrisis en de schrijnende situaties in de zorgsector, om te luisteren naar de striemende kritieken op de postjesjagerijen en zelfbedieningspolitiek. In plaats van alle kiezers van de N-VA met een schoolmeestervingertje te veroordelen, loont het misschien de moeite om een deel onder hen te begrijpen. Ik spreek nu niet over diegenen die met twee of drie Jaguars door Schilde rijden, maar wel over mensen in de volkswijken op de Luchtbal, het Kiel of eender waar. Om op het terrein, samen met de mensen, een echt links alternatief te bieden. Zoals ook al die actiecomités in Madrid en Barcelona doen. Back-to-the-roots, om mensen te betrekken in plaats van aan hun lot over te laten. Het is niet toevallig dat de nieuwe Griekse regering, naast een hele resem sociale maatregelen, meteen ook een batterij democratische maatregelen heeft genomen, waarbij de bevolking wordt geconsulteerd bij de nieuwe wetgeving, en de zelfverrijkingspolitiek aan banden wordt gelegd. De politieke framing van het etiket 'extreemlinks' Uiteraard, wie uit het status-quo treedt, krijgt graag het etiket van 'extremist' opgespeld. Hij of zij die buiten het kader denkt. Op de tonen van Anthony Giddens is de klassieke sociaaldemocratie steeds verder naar het centrum opgeschoven. En wie links van de sociaaldemocraten opereert, mag het epitheton 'extreemlinks' er gratis in ontvangst bij nemen. Extreemlinks in Griekenland, extreemlinks in Spanje, extreemlinks in België, het is iets om nooit gewoon te worden. Hoe dat mechanisme van de klassieke retorica werkt, werd onlangs nog in De Groene Amsterdammer uit de doeken gedaan: "Door Syriza te koppelen aan 'extreem', worden Tspiras en zijn kiezers buiten de verlichte Europese orde van 'verstandige mensen' geplaatst. Uit onderzoek van de Amerikaanse neurolinguïst George Lakoff weten we dat dit soort 'frames' pas politiek effect sorteren wanneer ze eindeloos worden herhaald en zo breed ingang vinden. 'De verankering van een frame vereist eindeloze herhaling', schrijft Lakoff." Het zou iedereen sieren om die machtsframing van de 20ste eeuw achter ons te laten. Dat zal wellicht niet gebeuren, want daarvoor staat er te veel op het spel.

Er broeit heel wat in ons land, ook in Vlaanderen. Je krijgt geen 120.000 mensen op de been tegen een rechtse regeringspolitiek zonder dat er een brede sociale onderstroom bestaat. De Chicago-boys van Voka passen hun wiskundige hocus pocus toe om het succes van de algemene stakingen weg te schrijven, maar feit blijft dat de werkonderbrekingen in november en december tot de grootste van de laatste halve eeuw behoren. Mocht dat niet zo zijn, zouden Zuhal Demir en andere Annick De Riders (N-VA) ook niet zo panisch reageren op de mogelijkheid tot nieuwe sociale acties. Als Spanje en Griekenland ons iets leren, is dat precies in die sociale actie alle kansen tot herbronning aanwezig zijn. Links mag mensen niet reduceren tot kiezers, en passieve consumenten van politieke beslissingen. Dat is een elitaire redenering van salon-politici, die politiek beperkt tot een laag van uitverkoren beroepspolitici. Links moet emanciperend en inclusief zijn, en dat betekent dat het sociale terrein de basis is. Het is ontstellend hoe weinig linkse politici je in de volksbuurten, op het terrein of aan de stakerspiketten tegen komt. "De mandatarissen van de PS hebben geen voeling met de arbeiders en komen enkel op het terrein vlak voor de verkiezingen", vertelde ABVV-topman Marc Goblet aan L'Echo. Een progressieve frontvorming, is voor alles een frontvorming met de mensen in beweging, en geen kwestie van politique politicienne.

Dat die vulkaan nog steeds morrelt, is te zien in de afkeuring van het loonakkoord door ongeveer drie vierde van alle vakbondscentrales uit ons land. En ondertussen blijft de eensgezindheid groot om de hele politiek van het langer werken in vraag te stellen, om de indexsprong te verwerpen, en om een echte vermogensbelasting in te voeren, in plaats van de werkende klasse opnieuw te doen betalen door een BTW-verhoging. Dat betekent dat niet alleen de politiek van deze regering in vraag wordt gesteld, maar het politiek beleid van de laatste decennia. Hoe komt het dat financiële koterijen zoals de notionele interestaftrek nog steeds bestaan, en dat er - in tegenstelling tot in Frankrijk - nog steeds geen vermogensbelasting is? Hoe komt het dat de afbouw van het brugpensioen op de slagersplank blijft liggen, terwijl tienduizenden jongeren zonder job zitten? Waarom wordt er niet geluisterd naar vrouwenbewegingen zoals Femma, die opkomen voor een 30-uren-week, in plaats van mensen te laten werken tot ze erbij neervallen? Er zijn enorme mogelijkheden voor links in ons land, ook in Vlaanderen. Maar dan is het ook tijd voor politieke herbronning.

Ik denk dat we die herbronning enkel binnen een Europees kader kunnen zien. Het fiscaal debat - ik denk dan ook aan LuxLeaks en Swissleaks -, het eindeloopbaandebat, de arbeidsmarkthervorming naar Duits model, het liberaliserings- en privatiseringsbeleid van de afgelopen decennia, de commercialisering van de cultuur en het onderwijs, het gebrek aan sociaal ecologisch beleid zijn allemaal thema's die in de eerste plaats in Europa worden uitgetekend. De infernale besparingstrein die Mark Rutte en sociaaldemocraat Diederik Samson door de Nederlandse samenleving laten razen, verschilt in weinig van wat de regering Michel-De Wever doet. Het openbreken van de Italiaanse arbeidsmarkt door de regering van sociaaldemocraat Matteo Renzi, kent slechts komma-verschillen met wat de Spaanse conservatieve premier Mariano Rajoy doet. De hele Europese Unie zit vast in dat verhaal: "we besparen ons wel uit de crisis, en na het zuur zal het zoet komen." Het zuur kwam er, voor iedereen. Het zoet is slechts weggelegd voor die flinterdunne toplaag, wel eens beschreven als 'de één procent', maar eigenlijk zijn ze met veel minder.

De bewegingen van nieuw links in Griekenland en Spanje zijn niet alleen van onderuit opgestaan. Complexloos links is ambitieus. Zij stelt het kader van de Europese besparingspolitiek in vraag. De nieuwe Griekse regering slaagt erin om meer debat over de toekomst van Europa los te weken dan François Hollande en zijn veertien sociaaldemocratische collega-premiers samen. "Als je socialistische ideeën wil omzetten in de praktijk, moet je het status-quo doorbreken. Maar de macht ligt nu eenmaal bij hen die er alle belang bij hebben om het status-quo te behouden.", vertelde filmmaker Ken Loach onlangs in Knack. Dat betekent dat we een breuk maken met de huidige politieke oriëntatie in Europa. Dat we het status-quo doorbreken met een ambitieus plan om het slapende kapitaal in Europa te activeren. Om net nu te durven investeren in ecologische, sociale en industriële vernieuwing, om een politiek te voeren die vertrekt vanuit de noden van de mensen en van de planeet. Elke linkse herbronning die in die richting gaat verdient onze steun. Voor de herbronning van links tot een nieuw complexloos links van de 21ste eeuw, biedt Athene veel meer mogelijkheden dan we denken.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at February 20, 2015 05:55 AM

February 19, 2015

allesovergent.be

Laatste weekend Berlinde De Bruyckere

De tentoonstelling "Sculptures & Drawnings 2000 - 2014" van Berlinde De Bruyckere in S.M.A.K. is verlengd tot en met zondag 22 februari.

(c) DD at February 19, 2015 05:14 PM

We zijn er weer!

Het slechte nieuws is dat we een tijdje "uit de ether" zijn geweest, maar onze webmaster, tevens mantelzorger, is het aan het oplossen en probeert all...

(c) DD at February 19, 2015 05:14 PM

Sofinesse

Zwanger, zwangerder, zwangerst – the sequel

Ik heb het altijd spijtig gevonden dat we zo weinig foto’s genomen hebben van mijn buik toen ik zwanger was van Basiel. Deze keer gingen we het zeker anders doen. Het zijn er wat meer, maar elke week is nu toch ook weer grandioos mislukt. Het helpt niet dat mijn lief met zijn ogen rolt als ik vraag om een foto te nemen. Maar ik heb er wel genoeg om een vergelijkende studie te maken met de vorige zwangerschap (een melding in mijn kalender doet wonderen!). Een bewijs dat deze walvis dit keer veel sneller is uitgezet dan de vorige keer. (Het schijnt dat dat normaal is, maar ik haat het dieet dat zal volgen nu al verschrikkelijk).

Bij Basiel is de eerste foto pas van 22 weken, omdat er voordien ook nog niet echt veel te zien was. Bij deze zwangerschap was er op 14 weken wel al een duidelijk afgetekende buik (en foto!):

Net geen 14 weken.

Net geen 14 weken.

De eerste dubbele foto komt dus 8 weken later. Op 22 weken is het verschil toch al opmerkelijk. Links 2012, rechts 2014 (of voor de alerte toeschouwer: mijn haar is nu veel korter). De dikste buik (rechts dus) is zwangerschap twee.

22 weken 22 weken dik

Op 25 weken is het verschil echt gigantisch, vind ik persoonlijk. Het hangt er natuurlijk ook een beetje vanaf hoe je staat en zo, maar toch. Feit is dat ik bij Basiel nog maar voor de eerste keer 1 kg was aangekomen op 25 weken, terwijl dat deze zwangerschap. Wel ja, licht anders is. Er was toen al 6 kg bij.

25 weken 25 weken 2

Ondertussen blijven de opmerkingen maar komen. Dat was bij Basiel niet anders “amai, jij bent dik” of mensen die beweren dat ze NOG NOOIT zo’n dikke buik hebben gezien. Maar bij zwangerschap twee is alle subtiliteit blijkbaar zoek en voegen mensen ook graag toe “dat je nu toch wel veel zwaarder bent dan tijdens je eerste zwangerschap”. Hieronder zie je de 30 weken-foto. Links 2012, rechts 2014. Je kan het ook aan de achtergrond merken trouwens, want de luiertafel is ondertussen naar de badkamer verhuisd en speelgoed hadden we toen nog niet.

30 weken IMG_3649

Ik heb verschillende keren gedacht dat die buik echt niet meer groter kon worden, maar blijkbaar kan dat dus wel. De twee 33 weken foto’s hieronder bewijzen het alweer. En hoewel die buik in de weg zit en al, kan ik daar best mee leven. Als ik foto’s van deze zwangerschap zie, kan ik alleen maar denken: “Help!”. Wat is er met mijn poep en benen gebeurd? En dan word ik heel triest, over de dieetoorlog die zal volgen. Ik hoop dat wondermiddel borstvoeding al een deel van het werk zal doen, maar verder zal het vanaf het moment dat we weer thuis zijn met een dieet zijn.

33-weken-225x300 IMG_3769

En dan gaan we naar 36 weken. Het moment waarop het echt in de weg begint te zitten, waarop je begint af te tellen, maar stiekem toch ook begint te denken dat je het gaat missen om dat wonder de hele tijd bij jou te hebben en te voelen bewegen.

2012 2015

Ik was niet zeker of het zou lukken om ook 39 weken te halen deze keer, eigenlijk hoopte ik stiekem van niet. Maar het is dus wel gelukt, we kunnen deze vergelijkende studie bijna afronden. Slechts één klein detail: nog even bevallen.

39 weken IMG_3982

Voor de cijferfreaks:

– Ik zit eigenlijk op hetzelfde gewicht als in dit stadium bij Basiel. Maar ik ben wel afgevallen tijdens het aambeiendrama en ik vind dat mijn lichaam er nu meer onder te lijden heeft gehad (deze keer dus wel een paar striemen – beuh – en naar mijn gevoel ook minder stevige poep en benen)

– Basiel is geboren op 40 weken en 3 dagen. We zitten nu op 39 weken en 4 dagen.

– De gynaecoloog ging er eergisteren nog eens met haar hand in en trok een bedenkelijk gezicht. Ze vroeg hoe snel ik de vorige keer bevallen was. Al 4 cm ontsluiting en bijna volledig verweekt. Ze zei dat ik echt niet moest wachten op regelmatige weeën, maar bij het minste gerommel in de auto moest springen. Tenzij ik graag in de krant kom met “baby geboren op parking ziekenhuis”. Maar ge moogt daar niet op verder gaan he. Ge moogt daar niet op verder gaan. Het kan ook nog twee weken duren.

– Edoch. Deze week zou werkelijk ideaal zijn.

(c) Sofinesse at February 19, 2015 08:00 AM

Michel Vuijlsteke

De container zit al bijna vol

Het zijn de kleine dingen: in de hoek achteraan aan de linkerkant van de koer staat al sinds jaar en dag een hoop stenen en dakpannen, waar ik regelmatig in kijk. Ideale plaats voor spinnen, namelijk, en spinnen zijn wijs.

Die stapel stenen is weg. Net zoals de vloer waar die stenen op lagen, en net zoals de zak plamuursel en de drie bakken legen bierflessen die er denk ik ook al tien jaar stonden.

Nephthys is er helemaal niet gerust in: ze wou in eerste instantie zelfs helemaal niet voorbij de deur gaan, de dutsin.

Vanuit de keuken is er nu een loopbrug naar het achterhuis, en er staat een mini-graafmachine:

Ah, en buizen en dink: aan de kant van het achterhuis ziet het er allemaal nog proper uit, met afvoerpijp en electriciteit en netwerk en gas:

— maar aan de kant van de keuken is het serieus wat minder. De waterafvoer zat er blijkbaar ook al helemaal verstopt, en is er dus voorlopig uit:

Ah well. Donderdag verder. En dan nog verder, en verder. We gaan mogen oppassen van die leidingen, misschien komt daar wel iets van overkapping of zo over, of misschien ook niet. We zullen wel zien.

 

The post De container zit al bijna vol appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 19, 2015 07:57 AM

February 18, 2015

Kameraad Harko

Aswoensdag - 'Adjuva Nos'

Beste vrienden, tussen carnaval en Pasen is het vastentijd. Die vasten beginnen vandaag, op Aswoensdag.
Op zich niet veel opmerkelijks, al zie je tegenwoordig wel de tendens opduiken van 'dagen zonder vlees' of andere 'verstervingen'. Een soort vasten 2.0. Het leukste aan de vasten (buiten dan de halfvastenfoor) is de muziek. De vasten is op muzikaal vlak een prachtige tijd.

Vandaag brengen we het wondermooie Adjuva Nos, van Diogo Dias Melgás  (1638 - 1700), grootmeester van de Portugese polyfonie.

"Adiuva nos, Deus salutaris noster, et propter gloriam nominis tui Domine libera nos."

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at February 18, 2015 03:42 PM

Michel Vuijlsteke

Links van 15 februari 2015 tot 18 februari 2015

Butterick’s Practical Typography
Among web-pub­lish­ing tools, I see Medium as the equiv­a­lent of a frozen pizza: not as whole­some as a meal you could make your­self, but for those with­out the time or mo­ti­va­tion to cook, a po­ten­tially bet­ter op­tion than just eat­ing peanut but­ter straight from the jar. The prob­lem, how­ever, is that Medium holds out its ho­mo­ge­neous de­sign as more than a frozen pizza. It has be­come, by the Jedi mind trick­ery fa­vored by to­day’s tech com­pa­nies, a Bel­la­gio buf­fet of de­li­cious nonsense.

Minister Van Overtveldt toont hoe het niet moet | De Tijd
Het is las­tig om mi­nis­ter van Fi­nan­ciën te zijn in deze tij­den. Het is nog las­ti­ger om dat te zijn in­dien je niet ge­hin­derd wordt door enige vorm van ken­nis, of als dat al­thans zo lijkt. Of erger nog, als je ‘ide­o­lo­gie’ gaat ver­pak­ken als pseu­do-in­tel­lec­tu­a­lis­me of in­tel­lec­tu­e­le on­eer­lijk­heid. Dat lijkt Johan Van Overt­veldt te over­ko­men als hij zich ver­bergt ach­ter de OESO en het IMF om zijn punt te maken, dui­de­lijk zon­der te weten waar die ge­pro­pa­geer­de be­leids­voor­keu­ren pre­cies van­daan komen.

Car Dashboard UI Collection — Medium
Nowadays nearly every car manufacturer implements digital dashboards. Here is a collection of some of them.

What ISIS Really Wants – The Atlantic
The Islamic State is no mere collection of psychopaths. It is a religious group with carefully considered beliefs, among them that it is a key agent of the coming apocalypse. Here’s what that means for its strategy—and for how to stop it.

Peter Molyneux Interview: “I haven’t got a reputation in this industry any more” | Rock, Paper, Shotgun
Ik begrijp het helemaal, hoe Molyneux zich voelt.

Elders over misschien hetzelfde

09.06.2014: Links van 8 juni 2014 tot 9 juni 2014 | 28.04.2014: Links van 24 april 2014 tot 28 april 2014 | 28.03.2014: Links van 10 maart 2014 tot 28 maart 2014 | 22.06.2012: Links van 14 juni 2012 tot 22 juni 2012 | 04.06.2011: Links van 3 juni 2011 tot 4 juni 2011 | 15.01.2015: Links van 12 januari 2015 tot 15 januari 2015 | 27.12.2014: Links van 25 december 2014 tot 27 december 2014 | 03.10.2014: Links van 30 september 2014 tot 3 oktober 2014 | 18.07.2014: Links van 14 juli 2014 tot 18 juli 2014 | 02.06.2014: Links van 28 mei 2014 tot 2 juni 2014

The post Links van 15 februari 2015 tot 18 februari 2015 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 18, 2015 12:00 PM

February 17, 2015

Michel Vuijlsteke

Verbouwingen: het is begonnen! Hoera! En het is al kapot! Awoert!

Ik kwam thuis van het werk, en er stond een container voor de deur van de buurvrouw. “Hola, werken in de buurt,” dacht ik.

En dan deed ik de deur open en zag ik dat de gang onder de modder lag. Hola, werken in ons huis!

Jawel: driewerf hoezee, de werken zijn effektief begonnen! Het zicht op de koer/tuin vanuit de keuken: vlinderstruiken uitgehaald, de stelling weer afgebroken, planken om buiten te raken.

Het zicht op de keuken vanuit de koer: een slievertje tuin/koer al afgegraven. Het is de bedoeling dat heel de tuin/koer afgegraven wordt, en dat er op een meter of drie of zo van de muur een nieuwe fundering komt.

Onder die plank lopen er allerlei kabels: die slierten plastiek zijn de beschermkabels waarin electriciteit en het netwerk naar het achterhuis loopt, en normaal gezien zou daar ook nog ergens water (heen en terug) en gas moeten zijn.

De grond is echt vochtig, normaal voor de Waterwijk natuurlijk, maar tiens, iets dichterbij gaan kijken… oh. Een vreemde onvoorziene buis die naar een vreemde plas water leidt.

Ah.

Oh leuk, een plas water die ongeveer anderhalve meter diep blijkt te zijn. En die stinkt naar een rioolput. Met een gewelf erboven.

Hoera! Nog geen dag bezig en de miserie begint al! Ik ben zo gelukkig!

The post Verbouwingen: het is begonnen! Hoera! En het is al kapot! Awoert! appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 17, 2015 05:04 PM

February 16, 2015

Michel Vuijlsteke

Quiz: gedomme

We waren gemiddeld goed begonnen, met 7/10 voor de eerste ronde. Dat had eigenlijk 8 kunnen zijn als we (verdomme!) Treviso niet hadden vervangen voor Varese. Ik was wel content dat ik het “monster” van The Village herkend had.

De tweede ronde was uitstekend. We hadden de link niet door (Twin Peaks begot!), maar desondanks haalden we 9/10 — alleen de oprichter van VMO wisten we niet, maar het is misschien geeneens een zonde niet te weten wie Bob Maes ooit was. Gedichten van Robert Frost herkennen, de vorm van de staat Washington, de stem van de man van Kim Clijsters, Tommy Cooper aan een geluidsfragment, dat Rimmer en Lister uit Red Dwarf komen: no problemo.

De derde ronde was nog beter: 10/10, met rode draad Peulengaleis/Leugenpaleis waren Boechout, Gamma-wetenschappen, Vlliegend Hert, Roxy Music en andere redelijk doodsimpel.

En dan kwam de vierde ronde. We hadden de link meteen (de serie Lost), en de eerste twee vragen lukten nog (Hawaii 5-0 en de stem van Dirk Abrams), maar daarna ging het de dieperik in. Ik kon niet komen op Crash Bandicoot, The Spy Who Shagged Me in plaats van Goldmember geantwoord, John Locke in plaats van David Hume, Gerry Adams in plaats van John Hume, Janis Joplin in plaats van Jefferson Airplane — aargh. Een zielige, zielige 3/10.

De beeldronde kon het enigszins goed maken, met 9/10, en in de vijfde ronde haalden we een al met al respectabele 8/10 — ik wist dat heroïne en morfine samen een speedball zijn, we herkenden samen de begintune van Fort Boyard, iedereen wist in koor dat een standbeeld Priapus was, ortolaan en Alienware, Soumissoin en Friday the 13th — alleen de muziek (een Belgische DJ die vijf weken bovenaan de Ultratop 50 had gestaan, wij zijn daar te oud voor) en een obscure tennisspeelster die ooit in Playboy had gestaan (Ashley Harkleroad, godbetert) wisten we niet.

En zo kwamen we op 46 punten uit. Zesde of zevende in een sterk veld van dacht ik 22 of zo. Er zat meer in, gedimme.

The post Quiz: gedomme appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 16, 2015 10:45 PM

Vandaag is het Gisteren van Morgen

Trein uit Aalst, a.k.a. vanavond feestje bouwen. [Flickr]

Stijn Vogels posted a photo:

Trein uit Aalst, a.k.a. vanavond feestje bouwen.

(c) Stijn Vogels at February 16, 2015 09:57 PM

Veerle's Blog

On Web Typography review

I’m always behind in my reading but I finally managed to read Jason Santa Maria’s book called ‘On Web Typography’. It’s always a battle between read or ride :) I must confess that the latter wins 99% of the time. I love to read but a book can never be as refreshing as riding my bicycle. Anyway timing doesn't matter as the topic of this book is still very relevant today. Let's get started.

Table of contents

This book will show you ways to improve your typographic design by showing you how to see type beyond a pretty set of letters with flourishes, and ways on how to evaluate typefaces for different purposes. It will give you a good understanding in how to read content and interpret design.

Foreword

The foreword of Jason’s book is written by Ellen Lupton, author of the famous book 'Thinking with type' and her recent one called 'Type on Screen'. The last one is also on my to review list. Something that struck me out of her foreword is this sentence: "Rather than handling down a list of rules and prohibitions, Santa Maria walks side by side with the readers through a creative journey".

  • Chapter 1: How we read
  • Chapter 2: How type works
  • Chapter 3: Evaluating typefaces
  • Chapter 4: Choosing and pairing typefaces
  • Chapter 5: Typographic systems
  • Chapter 6: Composition

Chapter 1: How we read

Jason starts by letting us 'really' think about how we read, meaning, the actual process of reading, and the fact that your environment also shapes your reading experience. The act of reading is shaped by our surroundings. Furthermore, he explains the difference between readability and legibility.

Chapter 2: How type works

Jason states that there are no rules in typography. There are principles, best practices, and methods that work most of the time, but nothing that works all of the time. Learning typography is about figuring out what choices work best for each situation. He explains why typography matters. It's about communication and about delivering a message. To understand typography, and to develop your gut instinct for it, you first need to start by learning the language of type.

Chapter 3: Evaluating typefaces

Jason starts this chapter by stating "type is a tool". You learn about classifications, which helps you to sort typefaces into groups and categories. Jason explains how this helps you in choosing the right typefaces. To be able to make right choice, you also need to understand the components of a typeface family to evaluate its potential. Furthermore you learn about: EM box, typeface contrast, weights and styles, x-height, numbers, punctuation and special characters, uppercase and lowercase numerals, ligatures… and also about classic typefaces versus remakes and revivals. In the last part you learn how you can use Web Font Loader to deal with FOUT (a Flash of Unstyled Text), and about type rendering.

Chapter 4: Choosing and pairing typefaces

When choosing your typeface, your choices must fit the circumstances you need them for and so must your design. Jason divides the kinds of uses for type into two camps: type for a moment and type to live with. He explains the difference between these two groups, and he also shares some of the methods he uses when choosing a typeface, such as: word association, comparisons of real text, avoid ready-mades etc.

Chapter 5: Typographic systems

Typography helps us prioritize content based on individual elements and relationships between them, such as hierarchy and contrast. In this chapter Jason takes us on a practical typographical tour about some of the key elements we commonly encounter: paragraphs, headlines, big type, small type etc. Apart from these common elements, UI elements are also covered, and how all of these elements work together, and are in relationship with each other.

Chapter 6: Composition

In this chapter typography is approached from the outside looking in, like the browser window or grid system, screen resolution, the device you're using etc. in other words, the composition of your layout. Jason talks about responsive typography, and grids for layout to help our design system serve as a solid foundation. He gives us a quick tour in of the different types of grids, but adds extra special attention to the baseline grid. Furthermore you'll learn about the importance of whitespace, typographic color, and typographic scale & rhythm.

Conclusion

If you are looking for a great primer that will give you a good foundation to build from, this book is just what you need. Even if you are looking for foundational knowledge of typography it works too as the book covers the principles of typography that are relevant to both web and print. It has loads of useful information and advice, all very clearly explained without being pompous. You don’t even have to be a designer to appreciate it and learn from. For me it was a lovely refresher and I would recommend this book to any designer or developer.

February 16, 2015 04:13 PM

Sofinesse

Ik ga bevallen en ik neem mee

39 weken, tijd om aan een valiesje te denken. Er staat er eentje in de living, waar ik af en toe iets bijstop. Maar het is niet zo dat ik echt klaar ben om in de auto te stappen. Het is wel zo dat ik twee weken geleden met totaal niks in het ziekenhuis heb gelegen, en dat is ook gelukt. Edoch, ik heb bijna twee weken platgelegen, waardoor ik al mijn nestdrang in lijstjes heb moeten gieten. Ondertussen gaat het spectaculair beter trouwens, merci. Dit gaat mee:

Voor de baby

  • De meest schattige en kleinste babykleertjes die ik in huis heb (teveel, dat weet ik nu al, maar zo moeilijk te weerstaan)
  • Krabwantjes (vorige keer niet gebruikt, maar je weet maar nooit)
  • Eventueel een tof dekentje (er staat er eentje op de lijst, maar dat is natuurlijk nog niet weg. Er is namelijk nog geen baby)
  • Verder niets eigenlijk (ik heb twee weken geleden nog eens goed kunnen rondkijken op materniteit, voor de baby is alles ongeveer voorzien)

 

Voor de mama

  • De T-shirt die ik aanhad bij de bevalling van Basiel (toegegeven, ik heb er lang naar moeten zoeken)
  • Mijn nieuwe supercomfortabele borstvoedingsbeha’s voor ’s nachts van Boobs-‘n-Burps (in het begin ga ik nog niet voor fancy, gewoon voor comfort – sorry Jani) In het begin is het trouwens nog het best van al om je tepels gewoon aan de lucht te laten. Ow yeah, ’s nachts ga ik kei hard voor tetten bloot in het ziekenhuis. Er volgt trouwens nog een uitgebreide post over wat te dragen bij nachtelijke borstvoeding, maar dat had u ongetwijfeld al door.
  • Een toiletzak waar ook wat lekker geurende verwennerij inzit (dat moet ik nog wel ergens zien te scoren. Net als tandpasta)
  • Handdoeken (Dat was ik vergeten, maar na mijn recente onvoorbereide verblijf in het ziekenhuis heb ik geleerd dat het de bedoeling is dat je dat zelf meebrengt)
  • Hypergemakkelijke doch deftige en presentabele kleren (geen gemakkelijke vind ik, ik draag normaal geen pyjama’s of zo. Maar er worden gewoon teveel foto’s getrokken om er slonzig uit te zien. En met zo’n uitgerokken lijf is alle fashion welkom voor je zelfvertrouwen)
  • Grote onderbroeken. (Oh ja, kraamverband is coming our way. Ik zei daarnet fashion, sexy is nog even een brug te ver)
  • Mijn persoonlijke vroedvrouw van het geboortehuis

 

Voor de bezoekers

  • Drank (oeps, totaal nog niet aan gedacht)
  • Doopsuiker (staat allemaal klaar!)
  • Bekers (oeps, totaal nog niet aan gedacht)
  • Versnaperingen (zijn onderweg)

 

Varia

  • Een nachtlampje (zalige tip vorige keer, niemand wordt gelukkig van nachtvoedingen met TL-verlichting)
  • Computer (ik ga me niet kunnen inhouden om te bloggen, ik ken mezelf)
  • Opladers (vorige keer zat mijn lief bijna altijd in het ziekenhuis, maar met Basiel zal dat wel wat anders zijn. Keeping in touch to keep my hormons under control, ik ken mezelf)
  • Een doos zakdoeken (obviously, stel dat ik een verkoudheid heb?)

 

Voila, redelijk goed voorbereid lijkt mij. Als dat ook nog allemaal in de valies geraakt (no chance in hell), kunnen we vertrekken. Of heb ik nog dingen over het hoofd gezien? After all, die vorige kraamperiode is ook al bijna twee jaar en acht maanden geleden.

(c) Sofinesse at February 16, 2015 09:01 AM

February 15, 2015

Michel Vuijlsteke

Ik ben de mildheid zelve

Vandaag was de laatste dag Gentblogt: ik schreef er daarnet dit stukje, waar ik helemaal en onverkort achter sta.

Wat ik in dat stukje niet schreef, maar wat ik op mijn eigen erf wel wil zetten, is dat ik naast een hele resem bedankingen ook een hele resem niet-bedankingen heb.

Geen dank aan de persoon die een maand geleden onze Facebookpagina met vele duizenden leden en een lange geschiedenis verwijderde, en die nu de vermoorde onschuld uithangt.

En geen dank, voornamelijk, aan de negatieve commentaarders. In het begin waren ze met weinig — de Tanguy Veysen van deze wereld — was hun commentaar niet zuiver negatief, en was er nog mee te spreken. In een tweede tijd — vandenond, Nice as Ice, Voltaire en anderen — pakten ze het professioneler aan: hele onderwerpen op voorhand verzieken, door meteen de toon te zetten.

Dat was 2009, en ik schreef er toen een stuk over op Gentblogt. Een al met al hoopvol stuk, ik besloot het zo:

Zelfs al is die kleine minderheid soms enorm ontmoedigend om lezen, ik vind ze toch waardevol: het zou o zo gemakkelijk zijn om in een veilig nestje te kruipen, dat we dan gemakkelijkheidshalve “weldenkend links interloktueel Vlaanderen” zouden kunnen noemen, van waaruit we dan wat meesmuilend zouden kunnen doen. Maar zo zit de wereld niet in mekaar.

Warts and all, dat is de wereld.

Ik was fout. Die reacties waren en zijn niet waardevol. In de jaren na 2009 werd het alleen maar erger en erger, en was er niets meer aan te doen. Ja, we hadden kunnen elke negatieve commentaar verwijderen, maar waar komen we dan terecht? In een bubble van gelijkgestemden. En de grens tussen bewust afbrekend negatief en gewoon kritisch is soms zeer vaag — zo waren er bijvoorbeeld een reeks mensen die soms wel eens een opbouwende reactie gaven, maar die jaren (en járen) aan een stuk te pas en te onpas neutten over de Stadshal, of over fietsers op het voetpad. Wat doen? Daarop reageren? Dan is het zoals op een wespennest schoppen: het is meteen vitriool, en hysterische schuimbekkerij, en ad hominems, en beschuldigingen van censuur, en tadam! uw dag is nú naar de kloten, mijnheer Vuijlsteke.

En zo werd het op den duur een deprimerende bedoening, in de reacties bij Gentblogt. Gepatenteerde klootzakken die zich achter schuilnamen als “Ernest” en andere wegstaken, verziekten het voor iedereen. Neen, dat is geen overdrijving: er zijn een hele reeks mensen die de afgelopen maand letterlijk gezegd hebben dat ze precies daarom niet meer reageerden.

Ja, een groepje van drie-vier triestige degoutanteriken kunnen een website kapot maken — quand les dégoûtés s’ent vont, il n’y a que les dégoûtants qui restent. Les dégoûtants, en de idealisten die tegen beter weten in verder doen, met vaak dichtgeknepen neus en al proberend zo weinig mogelijk reacties te lezen.

Lang geleden geloofde ik in John Gabriel’s Greater Internet Fuckwad Theory, dat anonimiteit de reden van dat gedrag was:

215499488_8pSZr-L-2

Nu ben ik pessimistischer: na jaren Facebook is duidelijk dat sommige mensen gewoon hoedanook altijd fuckwads zijn, anoniem of niet.

Ik zeg niet dat we er anders nog tien jaar mee verder hadden gedaan, maar voor mij persoonlijk zijn het Ernest, Voltaire en gelijkaardigen die het verbrod hebben. Zij zijn de kanker die het internet kapot maken. Ik wens ze al het negatieve toe dat ze projecteren.

 

The post Ik ben de mildheid zelve appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 15, 2015 08:38 PM

gentblogt.be

U was wellekomen

Geen berouw

Het is een bitterzoete dag voor ons, hier op Gentblogt: na een maand vol afscheid en bedankingen, waar we nog één keer het beste van u allen zagen, doen we vandaag de deur van deze Gentse weblog dicht.

Kom gerust binnen, ga zitten, blader door ons archief. Wij hebben geprobeerd u tien jaar te informeren en vermaken met besprekingen van, recensies over en kritieken op al wat in de Arteveldestad te beleven viel. Een restaurant? Veel kans dat het hier besproken werd. Muziek? Theater? Comedy? Jazz? Wij trokken op pad, verruimden onze eigen horizonten en hopen van u hetzelfde.

U vindt hier tien jaar Gentse Feesten, tien jaar Foto van de Dag, tien jaar Gentse Actua. Tienduizenden artikels, een klein kwart miljoen reacties.

Ilse, Lien, Bruno, Steven, Dimi, Steve, Hans, Patricia, Hendrik, Teun, Charles, Jeroen, Peter, Els, Katrien, Veerle, Sandra, Tom, Greet, Frank, Max, Gudrun, Ivan, Thierry, Wouter, Arthur, Guido, Rony en nog zo enorm veel anderen — iedereen bedanken is onbegonnen werk: honderden schrijvers en fotografen zorgden voor inhoud, duizenden mensen lieten reacties na, en allemaal samen waren we Gentblogt.

Vóór en achter de schermen, want Gentblogt was ook tien jaar redactiewerk, tien jaar beslissen-bij-consensus, tien jaar ruzie en dan weer goedmaken, tien jaar liefde en leed, tien jaar elke individuele dag trouw op post.

Tien jaar Gent.

Wij hopen dat u evenveel plezier had bij het lezen, als wij hebben gehad bij het schrijven van deze blog.

Oprecht bedankt, en tot ziens. Het was een eer uw stadsblog te mogen zijn.

(c) Michel Vuijlsteke at February 15, 2015 05:27 PM

The End

02_Gentblogt

(c) Michel Vuijlsteke at February 15, 2015 04:01 PM

Krop

Hoe het voor mij begon, kan u hier teruglezen.
Hoe het stopt, kan u straks zelf volgen.

Er werd hier de voorbije dagen heel wat afscheid genomen en er werden heel wat herinneringen opgehaald.
Inmiddels is alles zowat al gezegd: over die fantastische stad waarin we leven, over nieuwe dingen zien en beleven, over nieuwe mensen leren kennen en vrienden maken, over die wonderlijke gemeenschap die Gentblogt geworden is. Wie durft er nog beweren dat computers en tinternet en al ervoor zorgen dat mensen geen sociale contacten meer aangaan en vereenzamen achter hun pc?

Maar ik wil hier toch niet het licht helpen uitdoen zonder iedereen nog een superdikke knuffel te geven! En ervan overtuigd te zijn om jullie allemaal nog ergens tegen te komen. Some time, some place. Hoe dan ook, ik zal jullie hier wel missen. Want Gentblogt was de voorbije jaren toch wel een belangrijk onderdeel van ons gezinsleven.

Allez, waar zit mijn zakdoek nu verdorie.

(c) Veerle at February 15, 2015 02:37 PM

Michel Vuijlsteke

Links van 12 februari 2015 tot 15 februari 2015

Israel Acknowledges Contraceptive Shots Given to Ethiopian Jews
The Israeli government has tacitly acknowledged injecting Ethiopian women immigrating to Israel with a long-acting contraceptive without their knowledge, telling them they couldn’t come into the country if they didn’t take the shot, which the women thought was a vaccination. Many have called the practice appallingly racist. The shots are being blamed for a 50 percent drop in the birth rate in Israel’s Ethiopian community over the past decade.

Rich Stanton on: Requiem for a dreamer • Eurogamer.net
Despite all of this, a tiny part of my brain still believes in Molyneux. And this is the whole point: were Molyneux a total fraud, no-one would be interested. He'd be a minor annoyance. But because of Bullfrog and Lionhead, and not forgetting the hard work and talents of many others, he has a record that includes several truly special games.

Gordon Ramsay’s dwarf porn star look alike found dead in badger den half eaten – Shocking News True Stories Worldwide
Bon. We mogen het internet voor vandaag ook weer even dicht doen: "The thirty five year old star of X-rated movie Hi-Ho Hi-Ho, It’s Up Your Arse We Go was discovered in a badgers den, partially eaten, by Ministry of Agriculture experts who were checking the den ahead of a planned badger-gassing program. The midget porn stars 107 centimetre (3’6″) body was discovered ‘partially gnawed’ in the badger burrow, however at the moment it is unclear how the adult actor died, suicide has not been ruled out by investigators."

Opinie: Ik daag u uit om werk te vinden met deze twee masterdiploma’s | Opinie | De Morgen
De VDAB haalt als een ware pro dt-fouten uit je wervingstekst, maar voor de rest kan je als hooggeschoolde best niet te veel verwachtingen koesteren. Nu ben ik niet politiek correct, ik weet het. Maar het is de waarheid.

Lets review.. Docker (again) | Cal Leeming Blog
It's been just over a year since my last review of Docker, heavily criticising it's flawed architectural design and poor user experience. The project has since matured into 1.0 and gained some notoriety from Amazon, but has suffered growing user frustration, hype accusations and even breakout exploits leading to host contamination. However the introduction of private repos in Docker Hub, which eliminated the need to run your own registry for hosted deployments, coupled with webhooks and tight Github build integrations, looked to be a promising start. So I decided to give Docker another chance and put it into production for 6 months. The result was an absolute shit show of abysmal performance, hacky workarounds and rage inducing user experience which left me wanting to smash my face into the desk. Indeed performance was so bad, that disabling caching features actually resulted in faster build times.

The post Links van 12 februari 2015 tot 15 februari 2015 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 15, 2015 11:01 AM

Vandaag is het Gisteren van Morgen

Heerlijk verdwalen in fijn gezelschap. [Flickr]

Stijn Vogels posted a photo:

Heerlijk verdwalen in fijn gezelschap.

(c) Stijn Vogels at February 15, 2015 10:54 AM

gentblogt.be

So long, and thanks for all the fish

Wanneer ik dit schrijf, is het effectief 15 februari. De laatste dag van dit blog. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het geen pijn deed, want dat doet het wel.

De voorbije dagen is meermaals mijn gemoed volgeschoten terwijl ik de laatste artikels nalas, redigeerde en inplande. Maar het is mooi geweest, het is goed geweest.

Voor mij begon het blijkbaar ook al ergens in 2005: ik had Gent.blogt aangekondigd gezien in de krant, en was meteen gaan kijken. Niet dat ik ook maar iemand van de initiatiefneemsters kende, bij mijn eerste bijdrage werd er door Huug zelfs getwijfeld of ik een jongen of meisje was. Maar blijkbaar bleef het in mijn achterhoofd spoken, want al gauw begon ik alle fijne zichten te bekijken vanuit Gentblogtstandpunt: zou dit een foto van de dag kunnen worden? De eerste kwam er in september 2005.

Daarna profileerde ik me vooral als bourgondiër: elk restaurant dat ik bezocht, werd meticuleus aan een onderzoek onderworpen om daarna prompt gereviewd te worden. Vraag gerust aan mijn tafelgezelschap: die werden er soms gewoon moe van, van mijn gefotografeer en gedoe. Ik kan het hen niet kwalijk nemen, maar ik wilde gewoon iedereen op de hoogte houden van dat nieuwe restaurantje, die fijne koffiebar, dat leuke eethuis, en dat zonder er ooit voor betaald te worden. Cultuur kwam er uiteraard ook bij, en daar kregen we wel geregeld vrijkaarten voor een van de voorstelling in ruil voor een bespreking. Ik ben stukken gaan bekijken die ik anders nooit zou gezien hebben, er is vooral een wereld aan kindertheater voor me opengegaan, ik heb prachtige balletten gezien, en ik heb intens genoten van de Gentse Feesten, die je met compleet andere ogen gaat bekijken als je er achteraf verslag van maakt, geloof me.

20140805_fvdd

Heb ik er vriendschappen aan overgehouden? Goh, ik maak niet makkelijk vrienden en ik ben ook niet de meest sociale die er is, maar ik denk het wel. Ik heb in elk geval zeer fijne mensen leren kennen, met wie ik gerust uren kon zitten kletsen, of met wie ik op den hotsenbots naar een toneelstuk trok. Gelijkgestemde zielen, dat zijn het vooral. Ik hoop dat ik hen niet zal moeten missen.

Zo rond 2009 begon ik ook al eens occasioneel van planning te doen. Michel had me ooit op een avond in zijn keuken de finesses van het systeem achter de schermen uitgelegd, en met een bang hartje begon ik eraan. Dat bange hartje was nergens voor nodig: alle hulp zat altijd maar een mailtje verwijderd, en iedereen sprong voortdurend bij. Omdat de “grote mensen” van de planning er niet altijd meer tijd voor hadden, nam ik meer en meer de planning op mij. De laatste Gentse Feesten heb ik ze zelfs quasi helemaal gedaan, omdat de vaste planman in de Feesten eigenlijk gewoon moest gaan werken deze keer.
Maar de druk werd groter, en het aantal schrijvers kleiner. Waar het in het begin soms nog schuiven was met de artikels, omdat er anders te veel kwamen op een dag, werd het nu krabben om artikels te krijgen. Iedereen had intussen een veel drukker leven, kinderen, werk, andere hobby’s, en Gentblogt schoof bij menigeen wat meer op het achterplan. Begrijpelijk: ik vond zelf ook niet meer de fut om elk restaurantbezoek te gaan verslaan, hoe hard ik dat ook van plan was. Een oproep voor meer schrijvers leverde niet veel op, helaas, en dus werden het vaak aankondigingen in plaats van verslagen, of persberichten die we wat aanpasten, ook al omdat het vaak aan tijd ontbrak. En dan nog kregen we boze mails van mensen die niet snapten waarom we hun slechtgeschreven, veel te korte en in fotoformaat doorgestuurde aankondiging niet op de site wilden zetten.

Neem daar nog eens de constante stroom aan verzuurde commentaren en zinloze kritieken bij, en het hoefde soms helemaal niet meer. Bij momenten heb ik de handdoek in de ring gegooid: ik had het gehad, en iemand anders kon de planning overnemen. Wat iemand anders dan ook deed, tot ook bij hem/haar de emmer weer vol was, en ik dan toch weer insprong voor een tijd.

We hielden menig redactievergadering over dit probleem, en dachten ganse plannen uit over hoe we alles konden omgooien naar katernen en zo. Maar ook hier ontbrak de tijd, de goesting en de drive (en ook wel bij de meesten de kennis) om dit in praktijk om te zetten, en dus bleven we maar klagen over het gebrek aan artikels, het gedoe bij het plannen, het doorsturen van de tientallen mails in de redactiebox, het aanpassen van de foto’s, de trollen in de commentaren, de eindeloze kritiek …

Toen we een aantal maanden geleden dan ook bewust besloten om er de stekker uit te trekken, was het even slikken. Maar wat we vooral wilden vermijden, was dat Gentblogt verder zou verwateren. Van elke dag een artikel naar een paar in de week, dan meer en meer commerciële artikels, wie weet op een bepaald punt zelfs reclame, en uiteindelijk nog een vergaarbak voor rommel over Gent. Niet dus. We wilden in schoonheid eindigen.

En dus doe ik vandaag voor de laatste keer de planning, overloop ik voor de laatste keer nog even de redactiebox, en geef ik straks het finale woord aan Michel.

Ja, ik ga het keihard missen. Het was de laatste twee jaar een essentieel onderdeel van mijn dag, waar ik elke dag tussen een half uur en een uur instak. Waar mijn hart naar uitging en nog steeds naar uit gaat. Want Gent, da’s mijn stad. Met ongelofelijk fijne mensen, initiatieven, cultuur, plekjes en groen. Het zal wennen worden, zonder Gentblogt. Maar het is mooi geweest. Echt enorm, intens mooi, en ik ben ongelofelijk blij dat ik er al die uren, al dat werk, al die moeite heb ingestoken, net zoals alle anderen van de redactie.

Merci, Gent.

Bedankt. Echt waar.

(c) Gudrun at February 15, 2015 10:09 AM

Ongeplant

Er werd mij gevraagd om ook een slotakkoord te schrijven voor Gentblogt, het mocht bijvoorbeeld handelen over de terugkomst na mijn lange reis. Een reis die ik eerder mocht beschrijven als de Uncle Traveller Matt van deze blog in 2012. Ik vreesde echter het risico te lopen mezelf te herhalen en vooral pijnlijk wijzer en rijper proberen te lijken na mijn odyssee. Ik spaar dit wel voor mijn kleinkinderen, of de muren van het rusthuis in het slechtste geval.

Ik verkies mijn toetsenbord liever te gebruiken voor iets meer significant in mijn leven.

Ergens in de garage staat er een grote pot met aarde. Tussen pmd en resten opgedroogde verf. De planten die het einde van Gentblogt niet gehaald hebben krijgen daar hun laatste bestemming. Uitgedroogd en Verrot vinden elkaar in een aarden paradijs. Ze zullen het zich wel anders hebben voorgesteld dat einde. Eervoller misschien. Zeker de na de lente waarin ze in volle glorie kleur gaven aan een stukje voortuin in het Gentse.

De lichtinval is pover, de warmte afwezig. Sinds kort is er een scheutje door de zwarte aarde gebroken en bij gebrek aan huisdier heeft dit fris sprietje groen mijn liefde gewonnen. “Je bent een gewillig slachtoffer van de liefde”, liet ik mij ooit vertellen.

Het nieuwe plantje geeft betekenis aan een streepje avond wanneer mijn zoontje gaan slapen is en mijn vriendin les aan het geven is aan iets ijverigere types dan mezelf die ook de weekavonden nuttig willen invullen. Aan mij is er geen cursus, zelfs geen squashraket verloren gegaan. Ze doen maar en daarbij het brengt hier brood op de plank.

De stengel heeft drie groene blaadjes en elke dag neem ik een aantal maal een kijkje of er al iets nieuws aan het gebeuren is in die pot. Ik vermoed dat het een azalea is, maar zou er mijn hand niet voor in het vuur steken.
Eigenlijk weet ik niet zoveel van planten.

Denk niet dat ik niets anders te doen heb, maar die avonden alleen als thuiswacht geven mij de vrijheid om die tijd naar eigen believen in te vullen zonder ik mij daarover moet verantwoorden tegenover mijn vriendin. Zolang de afwas gedaan is en de kleine zijn pyjama niet achterstevoren aanheeft, laat ze me wel met rust.

Gentblogt houdt er dus blijkbaar mee op, het is te zeggen, er zal niets nieuws meer bijkomen, maar de blog blijft online. Gewoon niet meer groeien. Zijn. Besta je dan wel nog? Is er nergens een dienst die een uitbestede taak van het ministerie moet uitvoeren en daar ontiegelijk veel subsidies voor krijgt om zulke excessen aan webwindstilte een halt toe te roepen? Heeft iemand dat wel gecontroleerd op de redactie? Zijn we zeker van onze zaak?

Komt er iemand op elke derde woensdag van de maand, gezonden door een dienstenchequebedrijf, het virtuele stof verwijderen van de website? Retourneert die dan ook de onafgeleverde post en commentaren naar de afzenders? Waarschijnlijk passeert ze nog snel langs de post na haar werk om zich van die taak te kwijten, om tijdig de kinderen van school te halen.
Naschoolse opvang betalen is namelijk geen sinecure met dat loon.

Het zou me al zeker niet verwonderen dat de website wat gelig wordt na een tijd. Ben ik nu echt de enige die zich zorgen maakt? Is er hier überhaupt zelfs nog iemand?
“Hallo?
…. hallo….?”

Ik denk dat ik nog even blijf om de meterstanden door te geven wanneer overijverige ambtenaren, die op weekavonden waarschijnlijk Spaans volgen, daar om zouden vragen. Ik hou wel de wacht. Als ik er even niet ben, wacht dan even. Ik ben dan waarschijnlijk even het nieuwe leven in mijn garage aan het bewonderen.

Ik blijf nog even, al is het maar om mijn eigen schrijfsels eindeloos te herlezen en mezelf zo een goed gevoel te geven mocht uiteindelijk blijken dat ik aan een of ander onkruid weken aan een stuk mijn liefde heb geschonken.

(c) Redactie at February 15, 2015 10:02 AM

Kameraad Harko

Sint-Valentijn

Happy Valentine's Day my nerdizzles!

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at February 15, 2015 07:24 AM

gentblogt.be

Hasta la vista

Het was toch even schrikken als plots het bericht binnenkwam dat Gentblogt ermee stopt.

Waar is de tijd dat Youtube opkwam en je zelf video’s kon maken en posten zonder dat je TV en al die dingen nodig had.

Bij me begon in feite per toeval. Ik had een fototoestel waarop ook filmfunctie zat. Met een geheugenkaartje kon je een minuut of vijf filmen. Vrij stoemelinks had dat ontdekt, en sindsdien ben niet meer gestopt met filmen en iedereen voor de camera te sleuren.

Het was de moment wereldsterren te interviewen en campagnes te organiseren om de aankomst van de Tour de France naar de Blandijnberg te brengen.

Weldra volgde een echte camera en ik hoefde me niet meer tot 5 minuten te beperken, en zat er ook een micro op.
Het was de moment om Gent in New York bekender te maken, of de kringwinkels te promoten vanuit Las Vegas, of het Wk vis te volgen of wat voor excuus er zich ook maar voordeed.

In de vroegere wereld kan je daar niet veel mee aanvangen als je niet tot het kleine kringetje van de TV behoorde. Maar Youtube was er, en kanalen als Gentblogt om video’s te verspreiden. En wie heeft tv nodig als je zelf een zender kan oprichten?

Weet niet eens meer waar en wanneer begonnen, maar het passeerde hier allemaal wel eens de revue.
Een eerste keer vroeg ik schoorvoetend of ik video mocht posten, dat was meteen oké en ik kreeg van Michel een wachtwoord om zelf te doen.

Niet iedereen was altijd even opgetogen over de onzin die ik postte, maar dat was ook juist het leuke aan Gentblogt. Woord en wederwoord, altijd interessanter dan eenrichtingsverkeer.

Aan alle goede dingen komt een eind. Zou denken dat Gentblogt op zijn manier een pioniersrol speelde, maar kan snappen dat er een einde aan komt. Tijden veranderen, en een mens moet ook tijd hebben.
Zelf was ik hier de laatste tijd ook niet meer zo actief. Werk nu met m’n onzin voor een ‘respectabele krant’, en o ironie weldra ook voor een klassieke Tv, maar dit is nog geheimpje.

In ieder geval, wreed merci aan alle mensen van Gentblogt om vele mensen een stem en zendtijd te geven, en het gaat jullie goed!

En voor lezers die verweesd achterblijven, nog even meegeven dat tv ekkergem ook een ‘uitzending door derden’ heeft. Heb je zelf een video gemaakt die op YouTube staat, kan je die altijd doorsturen, en wat een minimumgehalte aan silliness heeft, krijgt daar een plek. (sorry voor de discriminatie van serieuze mensen, maar geheel serieuze video’s passen niet op tv ekkergem)

De animatiecaravan kan je her en der in de stad ook nog tegenkomen. We zijn immers begonnen Gentse kinderen op te leiden in de animatietechnieken, ondertussen zo beetje de huisspecialiteit.

Als uitsmijter één van de allereerste kinderanimaties, en onthulling waarom Ekkergem kerk scheef is.

(c) Koen Vromman at February 15, 2015 07:06 AM

De laatste Foto van de Dag….

gent

De laatste Foto van de Dag. Gentblogt blijft vanaf nu 10 jaar. Bedankt voor Uw reacties, belangstelling en trouw om 10 jaar lang de Foto van de Dag te bekijken.

Vanaf vandaag kunt u geen “foto’s voor de dag” meer insturen.
We hebben U de laatste weken de mooiste, leukste, vreemdste, gewone, interessante foto’s laten zien.
Reacties kunnen vanaf 16 februari niet meer gegeven worden.

(c) Charles Strijd at February 15, 2015 12:52 AM

February 14, 2015

gentblogt.be

Wat was het goed!

Eind 2006 werd ik er op gewezen dat er een blog in Gent was. Een stadsblog, Gentblogt.be zowaar. Ik had het nog niet ontdekt, hoewel ik toch al zo’n 4 jaar in Gent verbleef. Afkomstig uit Zeeuws-Vlaanderen, een “reservebelg” dus, en ruim 30 jaar professioneel actief geweest als fotograaf in de publiciteitssector. Kranten, week- en maandbladen, reclamebureaus, juist die voedingsbodem gaf me de zet om eens wat in te sturen naar Gentblogt.

Vanaf toen ging het snel. Eerst wat foto’s, dan eens een reportage, en voor ik het wist werd ik bij de redactie gevraagd en smeet mij er volledig in. Zeker ook mijn eerste Gentse Feesten, met o.a. puppetbuskers, voor Gentblogt was het rennen en vliegen, maar wat was het goed. Aan het eind van de avond of midden in de nacht bij eindredacteur Michel de foto’s uitzoeken, het deed weer denken aan mijn krantentijd. Ook omdat de mensen, redactie en medewerkers waar ik mee te maken kreeg, dat enthousiasme danig aanspoorden. Veel schrijven lag me niet zo, maar fotograferen des te meer.

Juist die wisselwerking met Gentblogt en het sociale ervan met het stadsleven van Gent heeft me zoveel meer laten proeven van kunst (musea), muziek (festival van Vlaanderen), cultuur dus in allerlei vormen. En zoveel interessante en lieve mensen leren kennen.

Het verzorgen van de “foto van de dag” werd later een dagelijkse routine. Ik zal dat missen, het was altijd een vast patroon van de dag (of nacht) een foto te kiezen. Gentblogt is de inzenders veel dank verschuldigd dat ik genoeg “munitie” kreeg om ’s morgens een “verse” foto te plaatsen. Dat wordt afkicken!

Ik zal het missen uiteraard! Maar het is goed om op een juist ogenblik te stoppen met de blog, alles heeft zijn tijd, zeker in internetland. Alles blijft zichtbaar via het archief. Zodat we kunnen mijmeren bij de 10 jaren van het “project” die een blijvende indruk gemaakt hebben op mijn leven.

skyline gent "waterweg" Das (Uz) Boot parkeergarage Headers Gentblogt roeien copy rood! fvdd

(c) Charles Strijd at February 14, 2015 05:00 PM

Michel Vuijlsteke

Gelezen: James the Brother of Jesus: The Key to Unlocking the Secrets of Early Christianity and the Dead Sea Scrolls

James-the-Brother-of-JesusJames the Brother of Jesus is een rampologisch slecht geschreven boek. Ik heb er mij in de loop van twee maand doorgeworsteld, met de moed der wanhoop. In het Engels klinkt het beter, vind ik: I slogged my way through Eisenman.

Het is om te beginnen vier of vijf keer te lang, en het verliest ook telkens hoofd- en bijzaak uit het oog. De man schrijft, en herhaalt, en vult een beetje aan, en herhaalt opnieuw, en zegt dat hij herhaalt, en vult nog een beetje aan, en zegt dat hij gaat herhalen, en herhaalt dan dat hij aan het herhalen is, en vult dan nog een beetje aan, en… you get the drift.

Ondanks dat is het enorm boeiend en interessant.

De centrale thesis van het boek is zowat onweerlegbaar, op basis van al tweeduizend jaar bekende documenten aangevuld met recent ontdekte documenten: de allerbelangrijkste figuur van het vroege christendom was Jacobus, en de overgrote meerderheid van hoe het vroege Christendom en de figuur van Jezus voorgesteld wordt, is zo ongeveer hetomgekeerde van hoe het in het echt was. En dat is heel erg bewust gedaan: de brieven van Paulus, de handelingen van de apostelen en de evangelies proberen Jacobus en de zijnen uit de geschiedenis weg te wissen, en waar ze overblijven, worden ze als kinderachtige idioten voorgesteld, of worden hen diametraal tegengestelde gedachten en daden toegeschreven dan degene die ze hadden en deden.

Ze waren met vier, de zonen van Cleophas en Maryam: Jakob, Simon, Judas en Joshua. Vurige Joden, onderworpen aan de wil van God, nationalisten. Ze zien met lede ogen het onrecht rond hen, dat Israël geregeerd en overheerst wordt door vreemdelingen, dat de geboden van God niet meer gevolgd worden. Ze weigeren zich daar bij neer te leggen. Ze leven naar de Wet van God, en ze prediken revolutie tegen de vreemdelingen en een terugkeer naar het rechte pad.

Zij zijn de Essenen, de sicarii, de gemeenschap van Qumran, de mensen van de Dode Zeerollen. Een extreem-religieuze vorm van Jodendom, met nadruk op zuiverheid. Ze baden meermaals per dag, het zijn asceten (het ideaal is geheelonthouding van vlees, wijn, en sex), ze verwachten het einde van de tijden, en ze hebben een viscerale afkeer van vreemdelingen.

Ze leven in een periode waar hun land geregeerd wordt door niet-Joden, die in het begin nog een soort half-legitimisering hebben wegens getrouwd met de laatste afstammelingen van de Maccabeeërs, maar als die allemaal afgemaakt zijn, zijn er echtscheidingen, trouwen nichten en neven: anathema, voor een religieuze Jood. Het (hoge)priesterschap van de Tempel in Jeruzalem valt in handen van mensen die de eer niet waard zijn, de (niet-Joodse) heersers bouwen zelfs een terras aan hun paleis waar ze kunnen neerkijken op de offers in de tempel.

Joshua predikt revolutie. Vreemdelingen buiten! Het koninkrijk van God is nabij! Het einde van de tijden komt! Luister naar de Wet, dat is de enige manier om deze wereld beter te maken!

Joshua is niet de enige: Israël in de eerste eeuw is een broedhaard van revolutionaire en religieuze agitatie — Yohanan, die ze de Doper noemen, zegt gelijkaardige dingen, en het is niet gezegd dat Joshua niet een tijd een volgeling van de Doper was. Wat er ook van weze: de woorden van Joshua vallen in vruchtbare grond, revolutie brouwt, gemoederen raken verhit.

En dan: drama. Joshua wordt gearresteerd en geëxecuteerd. Einde van het verhaal? Neen: begin van het verhaal.

Het gaat in het boek van Eisenman niet of nauwelijks over Jezus. Het gereconstrueerde verhaal begint net na de dood van Jezus, op het moment dat zijn opvolger moet gekozen worden:

15 In die dagen stond Petrus op te midden van de broeders – er was een groep bijeen van ongeveer honderdtwintig personen – en hij zei: 16 ‘Broeders! Het schriftwoord moest in vervulling gaan, dat de heilige Geest bij monde van David tevoren heeft gesproken met het oog op Judas, de gids van hen die Jezus arresteerden. 17 Immers, hij werd tot onze kring gerekend en had deel aan onze taak. 18 Hij kocht een stuk grond van het loon voor zijn misdaad, viel voorover en barstte open, zodat zijn ingewanden naar buiten puilden. 19 Dit is bekend geworden bij alle inwoners van Jeruzalem en daarom heet dat stuk grond in hun taal Akeldama, dat wil zeggen: bloedgrond. 20 Want in het Boek van de Psalmen staat geschreven:
Zijn landgoed moet worden tot een eenzaam oord,
en niemand mag er wonen;
en ook:
Iemand anders moet zijn ambt overnemen.
21 Daarom moet er van de mannen die steeds met ons zijn opgetrokken, al die tijd dat de Heer Jezus onder ons verkeerde, 22 vanaf het begin, vanaf de doop van Johannes, tot de dag waarop Hij van ons is weggenomen, van hen dus moet er één samen met ons getuige worden van zijn opstanding.’ 23 Ze stelden er twee voor: Jozef Barsabbas, bijgenaamd Justus, en Mattias. 24 Ze spraken dit gebed uit: ‘Heer, U die het hart van alle mensen kent, wijs aan wie van deze twee U hebt uitgekozen 25 om in ons apostolisch werk de plaats in te nemen die Judas heeft verlaten om zijn eigen weg te gaan.’ 26 Daarop lieten ze hen loten, en het lot viel op Mattias, en zo werd hij aan de elf apostelen toegevoegd. (Hand. 1, 15-26, Willibrordvertaling)

Wat hier eigenlijk gebeurd is, volgens Eisenman (en er is niet echt een speld tussen te krijgen), is dat Jakob (James, Jacobus) Jezus opvolgde, net zoals een kalief Mohammed opvolgde.

Hij wordt een soort oppositie-hogepriester. Die wél alle precepten van zuiverheid volgt, die wél de juiste kalender volgt, die niét akkoord is met overheersing door vreemde luizen. Jacobus en de zijnen zijn revolutionairen, guerrilla’s, agitatoren. Ze herlezen de bijbel en vinden er allerlei apocalyptische voorspellingen in. Ze kijken rond hen, en ze zien dat ze in een wereld leven die aan zijn einde aan het komen is, die op de rand van een finaal gevecht tussen goed en kwaad staat, zij zijn de soldaten van de eerste linie, de Herodessen en de Romeinen van deze wereld zijn de tegenstanders.

De familie van Jezus was enorm veel belangrijker was dan hoe ze in het Nieuwe Testament voorgesteld wordt.

De vervorming begint als ideologische aanduidingen als “de Nazoreër”, “de Galileër”, “desicarios” (=de zeloot) werden omgevormd tot geografische: “van Nazareth” (zelfs al was Nazareth een niet-bestaand dorp in het begin van de 1ste eeuw), “van Galilea”, “Iscariot”. Dat Judas, de broer van Jezus, tot de verrader van Jezus wordt omgevormd. Dat de familie van Jezus altijd opgevoerd wordt als “ongelovigen”, dat herhaald wordt dat enkel wie gelooft in Christus zijn echte familie is.

En het gaat dieper dan dat. Het moet iedereen die de bijbel leest toch al ooit opgevallen zijn: de apostelen in de evangelies, wat voor triestige simpelaards zijn dat niet? Ze vertrouwen niet op de Heer om de storm te doen bedaren, ze vallen in slaap als ze moeten bidden en waken, ze begrijpen niets van wat hij zegt, Judas verraadt hem, ze ontkennen dat ze Jezus kennen (Petrus tot drie maal toe begot!), ze geloven zelfs niet in de Heer zelfs als hij verrezen is.

Niet moeilijk: de apostelen in de evangelies zijn grotendeels of volledig een vervorming van de drie broers van Jezus. Simon de Zeloot en Simon Petrus zijn Simon. Jakobus de Meerdere en Jakobus de zoon van Alpheus zijn Jakobus (Alpheus is een misschrijving voor Cleophas). Mattheus is elders ook wel Levi, zoon van Alpheus (opnieuw).  Andreas, de broer van Simon Petrus? “Andreas” is gewoon de Griekse vertaling van “Adam”, “man”.

Of, misschien wel het duidelijkst van al en het meest schrijnend: Thomas.

Wij kennen Thomas van één ding: dat hij “ongelovige Thomas” was. Hij wordt ook wel Judas Thomas Didymus genoemd in de Bijbel. En volg dan even mee. “Thomas” is Aramees voor “Tweeling”, “Didymus” is Grieks voor “tweeling”, met andere woorden: “Judas Tweeling Tweeling” is Judas Iscariot is Judas Sicarios, is Judas de sicarios, ‘t is te zeggen Judas de Zeloot, de broer van Simon de Zeloot en de (tweeling)broer van Jezus.

Het is moeilijk om geen sympathie te voelen voor de gemeenschap van Jacobus, vreemd aan onze wereld als ze zijn. Zo ongeveer al waar ze voor stonden is op zijn kop gezet. Ze zagen het gebeuren, ze waren erbij als het gebeurde, en ze kookten ongetwijfeld van machteloze woede.

En waarom?

Het heeft allemaal met Paulus te maken. Een grondig moderne man, een spin doctor eerste klas, opportunist, machiavellistisch, geeft zelf toe de kap altijd naar de wind te zetten en álles te doen om zijn gelijk te halen.

Op een bepaald moment “bekeert” hij zich tot het Christendom. Niet tot de zienswijze van Jakobus en Qumran, maar een vreemd nieuw iets. Met elementen van mysterie-cultussen van Osiris en Bacchus en Mythras erbij. Waar niet gesproken wordt over de historische figuur van Joshua bar Cleophas, maar over een mythische Jezus de Christus. Geen woord over zuiverheid, maar samen eten en drinken met Grieken en Romeinen en slaven en vrouwen. Besnijdenis? De Wet volgen? Niet nodig! Geen sectaire Jezus voor wie goede daden belangrijk zijn hier op aarde en die tegen de Romeinen was, maar een soort Heiland in de Hemel, voor wie niet gehandeld moet worden maar waar moet in geloofd worden, en die totaal a-politiek is (“geef aan Caesar wat aan Caesar behoort”).

Paul zegt zelf dat hij nooit Jezus gezien heeft, maar dat hij zijn mandaat rechtstreeks van de Hemel gekregen heeft. Hij denigreert voortdurend de mensen die Jezus wél gekend hebben: “de laatste zullen de eerste zijn”, zegt hij, en dan heel expliciet “ik ben de laatste”.

Zijn afkomst is niet helemaal duidelijk, maar van wat hij zelf schrijft, blijkt dat hij enorm goeie banden heeft met de Herodianen, net de heersers in Israël waar Jacobus het absoluut niet voor heeft. Dat hij goeie banden heeft tot in de keizerlijke familie in Rome. Dat hij, net zoals Josephus, de Romeinen voortdurend naar de mond praat. En dat hij het niet heeft voor “de Joden”.

Dat hoeft niet eens zelfhaat te zijn: Paulus noemt zichzelf nergens een Jood. Hij noemt zich een farizeeër, een Romeins staatsburger, “van het zaad van Abraham”: de kans is groot dat hij, net zoals de Herodessen, een Edomiet was.

In de Dode Zeerollen wordt gesproken over een Teacher of Righteousness: dat was Jacobus. Over een Wicked Priest: Ananus, de hogepriester die Jacobus lynchte, en over een Spouter of Lies: Paulus.

Die alles omkeerde. En er enorm plezier in moet gehad hebben. De Essenen/Jacobus leggen de nadruk op zuiverheid? Hopla, Jezus Christus is vrienden met tollenaars en hoeren. De Essenen/Jacobus tegen de Romeinen en strikt Israëlitisch? Hierzie: de episode met de Romeinse soldaat in Mattheus 8:5-13, en de parabel van de Goede Samaritaan, beter dan om het even welke “echte Jood”. De Romeinse centurio Cornelius in Caesarea stond bekend om zijn schrikbewind en hoe hij genocide en marteling deed? Tadam! We sturen Petrus naar zijn huis in Handelingen 10, en hij wordt de meest sympathieke Romein ooit! De Essenen zijn asceten die geen wijn drinken? Ha, en als we nu eens Jezus water in wijn zouden laten veranderen? Ha! Ha! Ha!

Kunnen we er niet onderuit om familie van Jezus te vernoemen? Dan maken we er een oom van, een tante, een neef in plaats van een vader, een zus, een broer — en komen we tot echt compleet belachelijke constructies als de aanwezige vrouwen bij de kruisiging van Jezus in Johannes 19:25: Maria de moeder van Jezus en haar zus, Maria de vrouw van Cleophas. Maria de zus van Maria — yeah right.

Na het boek van Eisenman is er weinig discussie mogelijk over de Hellenisatie van het Christendom door Paulus, en over hoe de “echte” eerste Christenen knarsetandend, machteloos woedend, met lede ogen allemaal konden zien hoe alles waar ze voor vochten en waar ze voor staan door Paulus omgekeerd, verkracht, genullifieerd werd.

Vies, vies, vies. Schrijnend ontroerend, ook, hoe alien die “echte” vroege Christenen ook mochten zijn: het is het gevoel dat elk gepest kind heeft als zijn pester schaamteloos liegt tegen de leraar, en alles precies verwringt dat het het omgekeerde is van wat er echt gebeurd is. En niets aan te doen, want de pester is gehaaider, gewiekster, en iedereen vindt hem sympathieker.

Oh en ook: dat dit de rechtstreekse oorzaak reden is voor het antisemitisme dat in het Christendom ingebakken zit.

Oh, en ook: dat het Christendom van Jacobus niet uitgestorven is. Zij noemden het niet Christendom, in de tijd, maar De Weg (van God). Hun erfgenamen noemen het Overgave (aan God): Islam.

Er zit in het wetenschappelijk onderzoek en het boek van Eisenman stof voor een epische geschiedenis van het vroege Christendom. Iemand zou hier een serie in een aflevering of twintig van moeten maken, voor op televisie.

The post Gelezen: James the Brother of Jesus: The Key to Unlocking the Secrets of Early Christianity and the Dead Sea Scrolls appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 14, 2015 02:59 PM

gentblogt.be

Jan Matthys annexeert randgemeenten in campagnefilmpje van ‘Ruimte voor Gent’

In het tweede filmpje binnen de campagne Ruimte voor Gent heeft ‘Homo turisticus’ Jan Matthys dé oplossing om meer ruimte te creëren in Gent: hij annexeert de randgemeenten. Het filmpje is te bekijken via de youtube-link http://youtu.be/pokPupGwCwM

Met de campagne Ruimte voor Gent roept de Stad Gent alle Gentenaars en Gent-gebruikers op om betere ideeën voor het Gent van 2030 te posten op de website www.ruimtevoor.gent

Binnen de communicatiecampagne voor Ruimte voor Gent werd eerder een eerste campagnefilmpje gelanceerd waarin Anemone Valcke het belfort de lucht in schiet. Het is te bekijken via de youtube-link http://youtu.be/T4PDO7sV6VA

Het recentste nieuws over Ruimte voor Gent komt op de website www.ruimtevoor.gent en via de website kan men zich abonneren op de nieuwsbrief. Verder is nieuws over Ruimte voor Gent te volgen op de Facebookpagina van de Stad Gent en op Twitter (#ruimtevoorgent).

Ruimte voor Gent – Structuurvisie 2030

De Stad Gent werkt aan een nieuwe structuurvisie. Ruimte voor Gent – Structuurvisie 2030 moet de ruimtelijke keuzes voor de komende jaren vastleggen.

Op welke manier willen we wonen, werken, ontspannen, ons verplaatsen in 2030? De ruimte is schaars en er zullen duurzame, creatieve oplossingen nodig zijn. De opmaak van het plan zal minstens twee jaar duren. In die periode loopt een uitgebreid communicatie- en participatietraject. Iedereen wordt uitgenodigd om mee te denken over het Gent van morgen en kan ideeën posten op de website www.ruimtevoor.gent

(c) Gudrun at February 14, 2015 01:19 PM

Nerf

Omdat we het ook al eens graag willen doen zonder scherm of kinderen in de buurt, hebben mijn madam en ik bedacht dat we voortaan om de 2 weken eens iets cultureels op onze agenda zetten.
De vorige poging liep niet zo vlotjes dus was alle hoop op deze uitstap gericht.
“Nerf” zou het worden. Al van gewoonte werd de voorstelling geselecteerd op basis van de foto (door mij) en op basis van de tekst (door de madam). Dus wij op de fiets naar de Minard.

ultima01

Nog voor de voorstelling begint, excuseert een deftige heer zich voor het storen en weet ons te melden dat de eerste zangeres, ene Soetkin Baptist (u weet wel, dat is die zangeres van het Eurosongfestival) ziek is en dat de tweede zangeres ‘s ochtends ook gemeld heeft dat ze ziek is. Het kon dus voor ons alleen maar betekenen dat ook deze avond niet zou door gaan. “Maar”, voegde die brave mens er aan toe, “…ik heb dan toch maar naar Soetkin gebeld om te vragen of ze vanavond voor u toch niet wou optreden. *soelaas!* En ik laat u bij deze weten dat ze er vanavond bij is en dat de voorstelling gewoon door gaat. Maar ik moest u wel meegeven dat Soetkin nog niet de volle 100% is.”

Wij tevreden dus en de rest van de bezoekers blijkbaar ook.

ultima02 ultima03

En nu de voorstelling: Nerf is een zeer leuke mix tussen acteerwerk en poppenspel met zeer mooie muziek. Nerf vertelt het verhaal van Frans, 106 jaar oud en morgen 80 jaar getrouwd met Hélène. En dat vieren ze in het rusthuis waar Frans en Hélène samen wonen. Ook de burgemeester zal aanwezig zijn. En het zal een groot feest worden!
Maar de dag voor hun 80e huwelijksverjaardag gaat Frans met Hélène nog ‘s naar die grote kerk. Onderweg komt hij trucker Carlos tegen. Frans deelt met Carlos en ons zijn hele passie voor Hélène en vertelt ons alles over zijn jeugd, zijn broer, hoe hij Hélène heeft leren kennen en….Kortom Frans vertelt ons hun leven en ontschorst tot op de nerf hun leven samen.

Nerf is een zeer mooie, ontroerende en realistische voorstelling voor volwassenen. Laat u vooral niet leiden door de poppen. Ze brengen u heen en weer in de tijd. Ultima Thule, die de voorstelling speelt, verdient onze 5 sterren met een prachtig en origineel decor, mooi spel en zoals gezegd originele en leuke muziek. We geven zelfs een 6e ster aan de techniek die zeker mee deel uit maakt van het afgewerkte geheel van de deze voorstelling.

Meer weten: http://www.ultima-thule.be/wordpress/voorstellingen-2010-11/nerf/

(c) Max Van Hemel at February 14, 2015 01:00 PM

Vandaag is het Gisteren van Morgen

Maar! Maar! ... ik ben nog laaaang niet klaar voor 'de volgende Halte'... #delijn [Flickr]

Stijn Vogels posted a photo:

Maar! Maar! ... ik ben nog laaaang niet klaar voor 'de volgende Halte'... #delijn

(c) Stijn Vogels at February 14, 2015 12:07 PM

gentblogt.be

Het einde van een lang en rijk hoofdstuk

In 2005 had ik zeëen van tijd. Ik werkte een weinig veeleisende 9-to-5 ergens in het Brusselse, had een plethora aan interesses en een blog waarop ik daarover al bijna vier jaar dagelijks berichtte. In februari van dat jaar, doken in de toen nog bijzonder kleine blogosfeer plots drie meisjes op, die met veel branie –en via een artikel in De Standaard nog wel– een Gents stadsblog presenteerden. Het kot was te klein. Een aantal zelfverklaarde Gentse dinosauriërs (lees: voornamelijk Michel en ikzelf), vroegen zich hardop af waarom de intiatiefnemers niet eerst aansluiting hadden gezocht bij bestaande Gentse bloggers. Drie e-mails en een ontmoeting verder, en voor we het eigenlijk goed en wel beseften, maakten we deel uit van de redactie. Gentblogt (toen nog gent.blogt.be) bestond van bij het begin uit een bijzonder hechte en immer keuvelende groep enthousiastelingen, zowel offline als online. Het kan trouwens niet anders of in het huishoudelijk reglement moet ergens hebben gestaan dat de redactievergaderingen minstens een paar keer per jaar tot de volgende ochtend moesten duren. Werk- en gezinsomstandigheden hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat er minder bijeen werd gekomen, maar de (blog)drang en de vriendschappen bleven standvastig.

Gentblogt heeft voor iedereen deuren geopend. Binnen de korste keren kreeg ook ik een duwtje (een stevige duw) in de rug, en werd ik, na een aarzelend eerste artikel, vaste klant bij Opatuur. Het was de perfecte plaats om er als beginnend fotograaf mijn eerste stappen in de jazzfotografie te zetten, en ook muzikaal verder ingewijd te worden in de Belgische jazz. De berichtgeving over Opatuur bleek bovendien een schone springplank naar berichtgeving over Gent Jazz (toen nog Blue Note Festival, en daarna Blue Note Records Festival), waar ik niet alleen elk jaar naar terug mocht keren, maar tevens huisfotograaf werd (samen met de grote Jos Knaepen) en waar ik nu in het programmateam zit. Van Chinese vrijwilliger om Opatuur te bezoeken, is het het jazzgebeuren zo een onlosmakelijk deel van mijn leven geworden. Het is een kans die ik zonder Gentblogt waarschijnlijk nooit had gekregen (of genomen), en waar ik altijd erkentelijk voor zal blijven.

Ook elders was Gentblogt welkom. Tijdens het filmfestival kon ik nu plots ‘s ochtends de persvisies bijwonen én in de namiddag en ‘s avonds naar de gewone voorstellingen gaan. Dat waren lange dagen, waar ik vaak van ‘s ochtends tot ‘s nachts bezig was met films te bekijken en nadien te bespreken. Of ik ging een jaar –met een paar onderbrekingen– de wekelijkse persconferenties van het stadsbestuur bijwonen om daar nadien een verslagje –met foto’s– van neer te pennen onder de noemer Uitgelicht. Bij voorkeur de dag zelf nog natuurlijk. Gentblogt was bijwijlen hard werken, meer dan op het echte werk, maar gaf onnoemelijke keren meer voldoening. Vraag maar aan de mensen die elk jaar opnieuw tijdens de Gentse Feesten op pad trokken voor Gentblogt.

Het is waanzinnig, de mensen die ik heb ontmoet, de evenementen die ik heb bijgewoond, de muziek die ik heb gehoord, en de tentoonstellingen die ik heb gezien. Op tien jaar tijd heb ik meer dan 800 artikels geschreven en een veelvoud daarvan aan foto’s gemaakt. Op de artikels over jazz kwam vaak weinig reactie op de site, maar de mensen spraken er mij vaak over aan op concerten. En dat was een deel van het plezier, als bleek dat de mensen Gentblogt kenden, en we door zowel lezers en organisaties als waardevol werden beschouwd. Ik ga Gentblogt heel hard missen, vrees ik.

(c) Bruno Bollaert at February 14, 2015 08:47 AM

FvdD 7 september 2014

gent

De voorlaatste foto van de dag. Nog 1 dag Gentblogt. In stilte, na 10 mooie jaren.

Zie het originele bericht: http://www.gentblogt.be/2014/09/07/in-stilte

Vanaf vandaag kunt u geen foto’s voor de dag meer insturen.
We gaan 10 jaar terug toen Gentblogt van start ging en laten u tot 15 februari 2015 een selectie van de mooiste, leukste, vreemde, gewone, interessante foto’s zien.

(c) Redactie at February 14, 2015 06:02 AM

February 13, 2015

Vandaag is het Gisteren van Morgen

You've got to have a sense of humor about life and its weird ways of making you smile about the bad things. :) [Flickr]

Stijn Vogels posted a photo:

You've got to have a sense of humor about life and its weird ways of making you smile about the bad things. :)

(c) Stijn Vogels at February 13, 2015 11:04 PM

Michel Vuijlsteke

Gelezen: Ash: A Secret History

ash-a-secret-historyIk was nog aan het lezen in Outlander, toen ik plots zin had om Ash: A Secret History te herlezen. Het was al een tijd geleden, maar ik herinnerde me wel dat het een bijzonder goed einde had, en daar was ik na Outlander toch wat naar op op zoek.

Het boek werkt op twee verhalen: enerzijds is er de vertaling van een reeks vijftiende-eeuwse manuscripten, en anderzijds is er een raamvertelling in brieven naar elkaar van en naar de vertaler. Die van verbazing in verbazing valt: terwijl hij aan het vertalen is, lijkt het alsof de realiteit rond hem verandert. Waar hij in het begin gewoon een geactualiseerde vertaling van welbekende laat-middeleeuwse historische documenten aan het maken is, blijken die documenten plots hetzij verdwenen, hetzij geherclassificeerd als veel latere pastiche, of als fictie. En tegelijkertijd vinden archeologen artefacten uit het verhaal terug — dus het verhaal lijkt tegelijkertijd meer en minder “echt gebeurd” te zijn.

Het onderwerp van de documenten is Ash, een weesmeisje dat zich opwerkt tot condottiere van een behoorlijk groot huurlingenleger. Na een proloog over haar jeugd, komen we op het recent ontdekte “Fraxinus me fecit”-document uit, dat wellicht rond het einde van Ash’s leven moet geschreven geweest zijn, hetzij door Ash zelf, hetzij gedicteerd door haar.

Ash en haar compagnie worden ingehuurd om een missie uit te voeren voor de Graaf van Bourgondië, maar als ze in Italië toekomen blijkt er een invasie begonnen te zijn. Carthago, ‘t is te zeggen, de Visigothen die in Carthago een soort Romeins Rijk met Islamachtige invloeden maar dan Ariaans hebben opgebouwd, hebben twintig jaar lang gepland voor een grootschalige invasie van Europa. De leider van hun leger, de Faris, blijkt zo ongeveer een tweelingzus van Ash te zijn. Die, net zoals Ash, stemmen hoort die haar tactisch advies geven.

Stukje bij beetje komen we te weten dat het verhaal zich blijkbaar in een alternatieve realiteit afspeelt, waar niet alleen de Visigothen duizend jaar langer dan “bij ons” een going concern waren, maar waar Christus ook een Romeinse centurio was die Mithras aanbad (Christus Viridianus / Christus Imperator, zoon van Augustus, aan een boom genageld door Tiberius), waar Noord-Afrika tot pakweg 500 veel vruchtbaarder was dan bij ons, waar er een onbestemd iets mis ging waardoor er al eeuwen geen paus meer is in Rome, en waar mensen tot op zekere hoogte “mirakels” kunnen doen.

Het had even goed gewoon alternatieve geschiedenis kunnen zijn, maar het is meer dan dat: er zit een dosis science fiction in ook, en zowaar een beetje Star Warsachtig messianisme. Het had zonder gekund, ongetwijfeld; dat het er in zit, maakt er een speciaal boek van. En het maakt het einde mogelijk, dat ik zowat één van de meer voldoening schenkende eindes van een boek vond, en bij herlezing nog steeds vind.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

24.02.2015: Gelezen: Lolita | 20.02.2015: Gelezen: The Inimitable Jeeves | 03.02.2015: Gelezen: Outlander | 31.01.2015: Gelezen: The Black Count: Glory, Revolution, Betrayal, and the Real Count of Monte Cristo | 23.01.2015: Gelezen: The Last Ringbearer | 18.01.2015: Gelezen: The Bone Clocks | 08.01.2015: Gelezen: Business Adventures: Twelve Classic Tales from the World of Wall Street | 19.12.2014: Gelezen: Ultima | 14.12.2014: Gelezen: House of Chains | 27.11.2014: Gelezen: Galápagos: A Novel

The post Gelezen: Ash: A Secret History appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at February 13, 2015 10:38 PM

Vandaag is het Gisteren van Morgen

You've got to have a sense of humor about life and its weird ways of making you smile about the bad things. :) [Flickr]

Stijn Vogels posted a photo:

You've got to have a sense of humor about life and its weird ways of making you smile about the bad things. :)

(c) Stijn Vogels at February 13, 2015 10:37 PM

gentblogt.be

De oudste blog van het land stopt ermee!

Steve Reynders, de man die ons logo heeft ontworpen, heeft speciaal voor ons afscheid nog een cartoon getekend, eentje die ons echt volledig op het lijf is geschreven getekend.

01_Gentblogt

Meer werk van hem vind je op zijn website.

Merci, Steve!

(c) Redactie at February 13, 2015 05:33 PM

Like ons!

Tijdens de eerste avond van het Lichtfestival – buiten regent het oude wijven bij de vleet en vergapen enkele tienduizenden bezoekers zich aan de lichtinstallaties – hebben we een afspraak met Boris Zeebroek en Bert Delapierre in het Skoop Café. Voor een fijn gesprek over “It’s a fine day”: het merkwaardige muzikale project waarvoor de heren zich uit de naad werkten in de loop van vorig jaar. Na de uren dan nog wel.

Een uniek project dankzij de ongewone samenwerkingsformule die de tandem Zeebroek – Delapierre er consciëntieus op na hield. Een verhaal dat zich laat lezen als een partijtje muzikale pingpong. Met een happy end. Resultaat: 12 nummers die om beurten doen denken aan Gavin Friday, Leonard Cohen in een geile mood, Daan en de betere Eurosong kitsch.
Bestanddelen: bevreemdende lyrics, hitsige parlando, noisy gitaren, samples, bleeps en kale elektro die nogal eighties aandoet. ‘It’s a fine day’ heeft het allemaal. Eerder donker en ‘late at night’ qua ambiance maar op radio deprimo wordt niet afgestemd. Gloomy zonder doomy te zijn. Daarvoor is de concentratie aan vette knipogen net iets te groot. Er mag al eens gelachen worden.
De positieve respons die de volgehouden onderneming kreeg, inspireerde het duo om de samenwerking over Nieuwjaar heen te tillen. Ook in 2015 staan er dus nog fijne dagen op het programma. Zij het aan een iets minder verschroeiend tempo dan vorig jaar.

it's a fine day - 6 it's a fine day - 5 it's a fine day - 4

Voor we van start gaan met het gesprek zijn Bert en Boris oprecht verbaasd als ze horen dat ze de hoofdrolspelers zijn in wat waarschijnlijk het allerlaatste Gentblogt-interview ooit wordt.

Bert: “Gentblogt stopt ermee? Waarom? Dat is echt jammer! Gentblogt is een vaste waarde. Iedereen kent dat. Ik lees het zelf niet iedere dag maar ik vind het wel een sympathiek en waardevol initiatief. Spijtig.”

GB: “Spijtige zaak inderdaad, maar na 10 jaar vond de ploeg het welletjes. Iedere dag opnieuw relevante content online plaatsen is lang niet makkelijk. Zeker in tijden waarin de sociale media de toon zetten.”

Boris: “Werkdruk en deadlines, daar weten we intussen alles van.” (lacht)

Bert: “Klopt, maar ik vind het jammer. Er is zeker een plaats voor zaken genre Gentblogt. Je leest er zaken die je elders moeilijk of niet vindt, ik ga dat missen.”

GB: “OK, ter zake. ‘It’s a fine day’. Fijne titel voor een samenwerking, hoe ging één en ander precies in zijn werk? Wat hebben jullie uitgespookt?”

Boris: “In 2014 hebben Bert en ik, iedere maand opnieuw, een volledig nieuw nummer gemaakt. Altijd volgens dezelfde methode. Bert kwam aandraven met een eerste idee. Dat kon van alles zijn: een tekst, een baslijn, een beat of een combinatie van dat alles, altijd vergezeld van een ‘kader’. Noem het een soort ‘richtlijn’ voor de sfeer van het nummer.
Met dat materiaal ging ik aan de slag tot er een volledig nieuw nummer van kwam. Meestal met een soort evaluatie halfweg het proces, na een tweetal weken sleutelen, om de zaken bij te sturen of te verfijnen waar nodig. Die formule, werken met een handvol elementen en een zeker idee qua sfeerzetting, was voor mij inspirerend, verfrissend. We kennen elkaar al lang en goed maar toch had de werkmethode soms verrassende uitkomsten tot gevolg. We zijn in ieder geval zeer tevreden met het resultaat.”

GB: “Eén kakelvers nummer – volledig afgewerkt – en dat elke maand opnieuw, is dat niet zoiets als het ideale recept voor druk en stress?”

Boris: “Ja, klopt, de tijdsdruk was soms groot. Het was en is ook een zijproject. Iets ‘extra’ bovenop de bezigheden van alledag. De combinatie met de professionele activiteiten van Bert (hij is de rechterhand van Boris’ vader Kamagurka) en mijn activiteiten – een nieuw Hong Kong Dong album is voor binnenkort, nvdr. – was lang niet evident. Redelijk wat avondwerk. Een maand per nummer is echt wel heel kort. Ondanks de tijdsdruk zijn we er in geslaagd om iedere keer een nummer te produceren waar we zeer tevreden over waren. Om meteen weer te starten met iets volledig nieuw.“

Bert: “We waren aangenaam verrast door de positieve respons. Voor mij waren de eerste reacties een grote stimulans om verder te gaan. In geen tijd hadden we een 650-tal fans op Facebook, en die groep groeit nog iedere dag.”

GB: Mooi. Twaalf nummers, dat is zowat de standaard voor een full album. Komt dit vroeg of laat uit op CD of vinyl?

Bert: “Dat staat niet op het programma. De enige ambitie was om iedere maand met een goed nieuw nummer voor de pinnen te komen, dat online te plaatsen en de reacties van het publiek af te wachten. Alle nummers zijn en blijven trouwens gratis te downloaden via onze Soundcloud – account. In zekere zin doen we het enkel voor de ‘likes’ en de commentaren.”

Boris: “Aan een CD of iets van die orde hebben we eigenlijk nooit gedacht. Elk nummer vormt het vehikel van een apart verhaal en staat op zichzelf. En bij elk nummer afzonderlijk hoort fotografisch materiaal van onze vriend Aljocha Haemerlynck. Een rode draad is er bijgevolg niet echt. Mochten we al iets tastbaar willen uitbrengen rond het project dan misschien nog liefst een fotoboek. Met de foto’s, de lyrics, wat uitleg over de opbouw en het achterliggende idee bij elk van de nummers, naast de downloadcodes, kan dat misschien nog een mooi boek opleveren. Moet ik nog eens over nadenken.”

it's a fine day - 3 it's a fine day - 2 it's a fine day - 1 it's a fine day - 7

GB: Ons advies: zeker doen! Is er één nummer dat er volgens jullie net iets meer uitspringt? (Wij zijn nogal fan van het nerveuze ‘It’s a nice night’, nvdr).

Boris: “Beste nummer? Mmm, moeilijke vraag. Neen, dat is er niet. Met de productie van de 12 nummers hebben we elkaar steeds positief weten te verrassen. Vooral het maken van de nummers, het proces, ‘the making of’, vond ik interessant. Eens de zaak afgewerkt greep ik er niet meer naar terug. Het beste is wel dat Bert gaandeweg een veel betere zanger is geworden.” (lacht).

Bert: “Boris is dan ook een heel goede zangleraar. Echt waar. Ik beschik niet over wat je een: ‘natural singing voice’ noemt. Op een aantal nummers is het dan ook meer een soort van parlando dat de luisteraar te horen krijgt.”

Boris: “Dat Bert een betere zanger is geworden is voor mij één van de beste uitkomsten van het project. Een leuk gevolg van deze muzikale ontdekkingsreis.”

GB: Geen plannen voor een plaat. Maar misschien wel voor het podium? Zien we jullie met ‘It’s a fine day’ ooit live aan het werk?

Boris: “Alweer neen. Die ambitie hebben we niet, de kans is bijgevolg klein. Het materiaal leent er zich waarschijnlijk wel toe, maar je mag niet vergeten dat zoiets veel voorbereiding vraagt, als je het goed wil doen. En dat valt moeilijk te combineren met onze drukke agenda’s.”

Bert: “Het is wat mij betreft ook meer tijdsgebrek dan podiumvrees of wat dan ook. Ik voel me goed thuis op een podium, al wil ik écht niet afgaan. (lacht)”

Boris: “Nu ik er over nadenk: eigenlijk vind ik dat we het toch eens moeten proberen. Eén enkele keer maar. Liefst in intieme kring. We moeten onszelf toch één keer de kans geven om uitgebreid op onze bek te gaan.”

GB: Klinkt als een nobel doel. Wat brengt de nabije toekomst?

Boris: De Toekomst? Niet krak hetzelfde in elk geval. We doen verder maar met een andere timing. We gaan verder schrijven aan ons oeuvre. We hebben plannen voor nieuwe fotoshoots en willen in 2015 zeker een video maken bij één van de nummers. We willen ‘It’s a fine day’ verder op de kaart zetten, meer betekenen voor meer mensen. Dat is het zowat. De formule blijft dezelfde: Bert geeft de richting aan en ik werk af. En we blijven natuurlijk alles gratis weggeven aan het einde van de rit.

GB: Waarvoor hartelijke dank! Nog een laatste boodschap voor Gentblogt/het publiek?

Bert: Luister naar onze muziek! Like ons! Massaal! Nu!

GB: Zullen we zeker doen – bedankt voor het gesprek & alle succes toegewenst.

Meer informatie:
https://www.facebook.com/itsafinedaymusic?fref=ts
Download:
https://soundcloud.com/its-a-fine-day/sets/its-a-fine-year

(c) Wouter De Sutter at February 13, 2015 02:00 PM

Vandaag is het Gisteren van Morgen

Thuiswerken voor gevorderden. #nofilter [Flickr]

Stijn Vogels posted a photo:

Thuiswerken voor gevorderden. #nofilter

(c) Stijn Vogels at February 13, 2015 12:30 PM

Sofinesse

Het Basiliaans, part 2.

Basiel al gwoot e – Als hij op de trap staat.

Ni bang zijn, nee. Basiel niet bang. – Als we op straat een hondje moeten passeren of iets anders waar hij schrik van heeft. Hij zit wel in een fase dat hij zichzelf veel moed moet inpraten.

Basiel sjokolade ni lekkerrrr e. Mama sjokolade wel lekkerrrr e – What can I say?

Kom mama, Basiel zoentje geven – Als ik net ergens ben tegen gebotst en auw heb geroepen.

Basiel Bonbon kijken! – Hij is samen met zijn vader verslaafd aan Spongebob. En eerlijk, ik ben ook al veel meer fan dan vroeger. Patrick (Pajiek volgens Basiel) is echt een grappige kerel.

Koffie drinken. Met Lotje en Micaelle – Als we een koffiehuis passeren waar hij weken geleden met mijn zus en een vriendin iets gaan drinken is. Ik hoop dat ze hem geen koffie hebben gegeven.

Sjokolade Bumba – Er doet ook een bruine clown mee in de boeken van Bumba, ik ken zijn naam niet.

Basiel ook in bad. Maar ni poeien. – Hij doet zijn kleren uit en wil in bad, maar zijn haar mag niet gewassen worden met de sproeier. Heilige schrik daarvan. We doen het tegenwoordig met een soort gieter met teut en een doekje over zijn ogen, werkt perfect.

Kom ma binnen – Elke keer als er een deur opengaat.

Ekke ook mee! – Als iemand zijn jas of schoenen aantrekt

Basiel kan da goed e. Basiel kan da al. – Bij verschillende activiteiten, het zit wel snor met zijn zelfvertrouwen.

Jawel! - Als wij nee zeggen tegen iets, is dat vaak zijn antwoord.

Ekke – Op de vraag welke kindjes er allemaal in zijn klas zitten.

Basiel andere pamperrrr – Twee seconden nadat hij iets in zijn broek heeft gelegd, vooral grote boodschap. En dan moet het voortgaan. Als we nu nog kunnen regelen dat dat in het potje gebeurt, dan zijn we er.

En nog zoveel meer, de zinnen beginnen er echt uit te vloeien. Ik vind dat een ongelooflijk zot proces. En er is al veel vooruitgang tegen de vorige keer he.

(c) Sofinesse at February 13, 2015 08:17 AM

gentblogt.be

Het is af

Gentblogt zit niet in slechte papieren, zegt de krant. Opluchting alom, al kwam er nooit echt veel papier aan te pas natuurlijk.

Wat flitst er? Een feest in een zwembad, een laatste bezoek aan een legendarische bakkerij, een sprong in het water, uit bekommerdheid om schone rivieren. Opmerkzame, koppige, en boven alles geestige Gentenaars met uiteenlopende meningen over wat goed is voor een stad. Tussenkomsten die minstens even en vaak kritischer waren dan de gepubliceerde artikels. Af en toe gemelijke internettrollen die het feestje probeerden te bederven, maar die zonder genade ingemaakt werden, zij het uitsluitend verbaal en altijd virtueel. Dromen over wat nog meer zou kunnen. Luidop gedroomd, want zonder dromers zou dit soort projecten nooit geboren worden.  Gepassioneerde gesprekken over kwesties die eenieder die ooit een gepassioneerd  gesprek voerde wel kent. Voedsel ook, voor het lichaam en voor de geest, en cola-light, en koffie en pintjes, of plotsklaps een heleboel cocktails op een ogenblik dat niemand het had verwacht.

Nieuwsgierigaards die vroegen waar het redactielokaal was en die “overal in Gent” als antwoord  kregen, wat waar was. Verhalen, met woorden en beelden geregistreerd door mensen die wisten met hoeveel liefde een stad bezongen dient te worden. Mensen die ik voordien niet kende en die ik misschien nog steeds niet zou kennen, mocht Lien Braeckevelt mij niet voorgesteld hebben eens mee te komen naar een vergadering in het achterkamertje van een diep-christelijke instelling. Een mopperende maar begenadigde huistekenaar die een vriend werd. Een aangespoelde Nederbelg van wie ik vermoed dat hij hier nooit meer weg wil. Mensen met vier keer zoveel kinderen als ikzelf en/of een fulltime job, die na de werkuren niet alleen schreven, allerlei culturele evenementen bezochten, maar ook rekenden, knipten en plakten om alles een mooie vorm te geven. Een leeftijdsgenoot die het uitgaansleven in het Gent van de jaren 80 beter kende dan een gemiddelde mens de namen van zijn nageslacht. Een man die eigenhandig een televisiezender oprichtte in de wijk Ekkergem. Ik las in de reacties dat iemand hem ging missen: volg vooral hier zijn belevenissen. Wat hij doet is te relevant om zo onbekend te zijn. En alle anderen.

Ik pluk immers maar uit wat mij op dit ogenblik te binnen schiet.  De kansen om iets aan de relatieve eeuwigheid toe te vertrouwen waar je ooit zelf getuige van was zoals het artikel over Xero Slingsby of  de anderhalf jaar durende speurtocht naar Gents laatste volkscafé’s door Hendrik Braet en zijn hardnekkige team. Een alfabet ook, van A tot Z, elke week (of was het dag?) een letter en de vraag aan het publiek om daar woorden mee te vormen die iets met Gent te maken hadden. Het werd een encyclopedie in een encyclopedie. Nooit reclame, behalve die keer voor het goede doel, geen gesubsidieerde artikels, geen boter bij de vis, geen zakgeld voor de redacteurs. Zelfs geen beïnvloeding door lobbygroepen of geheime sponsoring door politieke partijen, al werden we daar toch minstens één keer per dag van verdacht. Daarbij, mocht het anders geweest zijn, we zouden het niet zeggen. De snuggere lezer heeft al lang begrepen dat duistere krachten die ons vroeger van centen wisten te voorzien ons intussen zo beu zijn dat we beloofd hebben de hele Augiasstal genaamd Gentblogt en al haar runderen niet alleen uit te mesten, maar meteen ook te bevriezen. Het afkoopgeld hebben we verstopt vlakbij het verdwenen paneel van de Rechtvaardige Rechters, voor ons nageslacht of om een keer per jaar een Bacchanale zwelgpartij te organiseren vanaf het ogenblik dat het eerder genoemde nageslacht het huis uit is. Zo ziet u maar, we zijn weg, maar we zijn niet verdwenen. En alles wat ieder van ons nog te zeggen heeft zal zeker nog geschreven worden. Niemand gaat verloren, zong immers een diep betreurde Gentse volksheld, en bij het bevriezen van een stadsblog (waarbij de redactieleden niet mee naar de diepvriezer worden verwezen) is dat des te meer van toepassing. The Building has left Elvis, but Elvis is doing fine. Gentblogt is, in tegenstelling tot pakweg de Sagrada Familia, eindelijk af.

Tot ziens, bij die vervelende concurrent die ons overbodig heeft gemaakt of wie weet, in (hier passen eigenlijk Gotische horrorletters) “Het Echte Leven”!

(c) Els Van Eeckhaut at February 13, 2015 07:26 AM

FvdD 4 september 2014

gent

Veel zonsopgangen en -ondergangen passeerden Gentblogt. Met reacties, goede en minder goede.
Ook reacties die het leesplezier vergalden. Maar dat is gelukkig niet de ware reden dat Gentblogt voor altijd 10 jaar blijft. Waar zijn ze eigenlijk gebleven, die specifieke reageerders? Het bleef opmerkelijk stil. Zouden ze dan toch …..?

Zie het originele bericht: http://www.gentblogt.be/2014/09/04/ochtendgloren-4

Vanaf vandaag kunt u geen foto’s voor de dag meer insturen.
We gaan 10 jaar terug toen Gentblogt van start ging en laten u tot 15 februari 2015 een selectie van de mooiste, leukste, vreemde, gewone, interessante foto’s zien.

(c) Redactie at February 13, 2015 06:02 AM