Ikea launched its new STOCKHOLM collection recently here in Europe (April) and it is coming to the US in August. This new collection is Ikea's answer & proof that they are able to compete against the smaller, specialized furniture stores, in terms of quality, design, and budget. The collection focuses on “Smart Craftsmanship” and aims to bring high-end design to the masses at a low price point.
Built to last longer
The STOCKHOLM 2013 collection is a wide range of furniture that should last longer than one generation. That's quite a strong statement coming from Ikea, a brand that we often link with furniture that falls apart after a move. That's why they are calling it “Smart Craftsmanship”. They have used materials like walnut, an elegant hardwood known for its strength and durability. A material that also becomes better with age and usage. I also like the sofa in full-grain leather, but my absolute favorite of the collection are those beautiful dining chairs. Another material they used is porcelain, something that has been a favorite for centuries. The mouth blown vases are also eye-catchers.
We wanted to contrast straight lines and curved shapes, painted surfaces and natural wood, glossy finishes with matte surfaces.
— Ola Wihlborg
The whole collection consists of individual pieces that belong to the same family but are also perfectly combinable with your other furniture. The furniture has a distinctly Scandinavian touch. According to Ikea this collection is manufactured, packaged and transported in a way that it gives customers the best value for money. The fourth installment of STOCKHOLM took three years to create.
Inspiration
The collection seems inspired by the 50s and 60s but is still timeless enough to last a long life cycle. Mid-Century Modern. The running theme through the whole collection is nature with the organic shapes, textures, and color schemes. In the two movies below you'll hear what inspired this collection from Viveca Olsson, Creative Director of the STOCKHOLM collection and Ola Wihlborg, one of the designers behind the STOCKHOLM collection.
There is much more in the Ikea STOCKHOLM collection. I've only scratched the surface. Browse the full collection here.
De Gentse basisscholen krijgen volgend schooljaar minder leerkrachten dan ze nodig hebben. Omdat het arrondissement Gent met minder dan 4.000 bewoners aangroeide, komt er in oktober geen hertelling van het aantal leerlingen. Daardoor krijgen scholen geen extra middelen. ‘We kunnen kiezen: klassen van 40 leerlingen of de zorg afbouwen’, klinkt het.
De Gentse scholen kregen begin dit jaar al een opdoffer te verwerken. Toen bleek dat ze slechts 6 miljoen euro extra middelen krijgen van de Vlaamse overheid om het plaatstekort weg te werken, in plaats van de gehoopte 24 miljoen. Nu kregen de basisscholen weer slecht nieuws van Onderwijsminister Pascal Smet. Omdat het arrondissement het afgelopen jaar met minder dan 4.000 bewoners aangroeide, komen er geen extra leerkrachten in scholen die uitbreiden.
Ook onderwijsschepen Elke Decruynaere is niet opgezet met het wegvallen van de hertelling. ‘Dit is een slag in het gezicht van de scholen die hun best doen om uit te breiden.'
Halverwege juni en het begint te kriebelen. Hier en daar werden al programma’s voorgesteld, andere volgen binnenkort, de agenda wordt bovengehaald, tickets worden besteld of toch nog even afwachten, er worden eerste afspraken met vrienden gemaakt,…
De Gentse feesten naderen, nog een dikke maand te gaan en het virtuele redactielokaal van Gentblogt gonst wat luider dan anders het geval is. Wie heeft verlof? Wie heeft tijd? En goesting? Want we zijn en blijven vrijwilligers met veel goesting en soms te weinig tijd. Tijdens de feesten zoeken we opnieuw mensen die ons team willen versterken. Ben je niet weg te slaan van Polé Polé? Kent Boomtown voor jou geen geheimen? Heb je zin om te kamperen op Camping Vlasmarkt? Ben je niet weg te slaan uit Baudelo? Neem je dagelijks je aperitief met muziek? Of loop je liever je neus achterna en maak je mooie foto’s? Weet je de perfecte cocktail te vinden of de lekkerste frieten? Zag je een leuke comedian? Of ontroerend theater? Moet je optreden tijdens de Gentse feesten en wil je ons meenemen achter de schermen?
Dan bent u misschien wel de man of vrouw die we zoeken! Tijdens de feesten zoeken we extra schrijvers en fotografen die op regelmatige basis willen bijdragen aan deze blog. Maar ook mensen die gewoon iets leuks te vertellen hebben en dit willen delen. Leeftijd, geslacht, kleur van ogen,… we doen niet moeilijk. We zoeken een persoonlijke invalshoek, geen pure reclame, een constructieve houding met een kritische blik… Hebt u zin om mee te doen met het Gentblogt-team? Contacteer ons via redactie@gentblogt.be
De Gentse basisscholen krijgen volgend schooljaar minder leerkrachten dan ze nodig hebben. Omdat het arrondissement Gent met minder dan 4.000 bewoners aangroeide, komt er in oktober geen hertelling van het aantal leerlingen. Daardoor krijgen scholen geen extra middelen. ‘We kunnen kiezen: klassen van 40 leerlingen of de zorg afbouwen’, klinkt het.
De paardenkastanjes in de Begijnhoflaan worden nog niet meteen met de hakbijl bedreigd. Gisteren stond de zaak die de omwonenden hebben ingespannen tegen Stad Gent, nogmaals op de agenda van de rechtbank. De rechter stelde op vraag van beide partijen de zaak opnieuw uit.
Het Ziekenhuis Jan Palfijn stelde gisteren zijn nieuwe spoedafdeling voor. Die is veel groter dan de oude en ze is ook beter voorbereid op mogelijke rampen. Iets wat gouverneur Jan Briers ten zeerste toejuicht.
De nieuwe spoedafdeling van het Palfijnziekenhuis ligt niet meer aan de Dunantlaan, maar in de vleugel aan de Watersportbaan. De nieuwe spoed kan dubbel zoveel patiënten opvangen dan vroeger.
Een Turkse Gentenaar heeft deze ochtend in de Heilig-Hartstraat in Sint-Amandsberg zijn vrouw doodgeschoten. Relationele problemen liggen vermoedelijk aan de basis van het tragische incident.
Het is wachten op de grote beleidslijnen zoals een nieuw mobiliteitsplan en een nieuw fietsbeleidsplan van dit bijna half jaar oude stadsbestuur.
Ondertussen gaat de implementatie van vroegere beleidslijnen verder door:
27mei13, 10u18, Bijlokevest (ingezonden foto)
Ik vond Gent de afgelopen 12 jaar met z’n én-én-beleid niet zo goed bezig op vlak van fietsinfrastructuur.
Het stallingsbeleid was dan weer grosso modo wèl goed.
Tagged: Bijlokevest, fiets, fietsen, fietstrommel, Gent
De onderwijsnetten in Gent zullen het volgend schooljaar met 10 leerkrachten minder moeten doen dan voorzien. De stad komt namelijk niet in aanmerking voor een 'hertelling van de zogenaamde lestijden' zoals voorzien door het Vlaams parlement. Die term komt overeen met het aantal extra lesuren waarop een school recht heeft om het stijgend aantal leerlingen op te vangen.
Het aantal leerlingen in Gentse scholen blijft stijgen. Om dat op te vangen wordt jaarlijks het aantal 'lestijden' per stad of arrondissement herteld. Op basis van enkele criteria wordt dan voorzien hoeveel extra leerkrachten het komende schooljaar kunnen worden ingezet. Om daar recht op te hebben, moet de school in kwestie 12 extra leerlingen hebben. Op een jaar tijd en overheen alle scholen moet er een stijging van minstens 240 leerlingen zijn. Een laatste criteria, het enige waaraan Gent niet voldoet, is een bevolkingsstijging van minstens 4.000 mensen. Vlaams parlementslid Veli Yüksel (CD&V) vroeg onderwijsminister Pascal Smet (sp.a) om een oplossing. Die komt er voorlopig nog niet. "Dit moeten we niet dramatiseren. Het gaat om 10 leerkrachten, 0,74% van het aantal onderwijzers in Gent. Hierdoor zal het Gentse onderwijs niet in elkaar zakken", antwoordde Smet. Een oplossing zit er vooralsnog niet aan te komen. De Gentse onderwijsschepen Elke Decruynaere betreurt de gang van zaken en wil een signaal sturen naar de Vlaamse regering.
Ze zeggen dat het slijt. En ik begrijp wel waarom. Het is anders, het is niet meer zo acuut. Maar het blijft een sluimerende en knagende wonde. Altijd. Deze zomer is het twee jaar. Twee volle jaren, zonder jou.
We kunnen giechelen, we kunnen duizenden verhalen ophalen, we kunnen met een grote glimlach terugdenken aan jouw kleine kantjes, we kunnen knikken als er over je gepraat wordt. Dat kunnen we. Maar wat ik nog niet kan, is stoppen met jou verschrikkelijk te missen.
Toch vergeet ik het soms. Dan neem ik mijn gsm om jou te bellen en terwijl ik naar je nummer scroll, besef ik dat je niet zal opnemen. Dan denk ‘ja, dat moet ik aan oma vertellen’. Maar terwijl ik mijn verhaal klaarstoom, besef ik dat je niet zal luisteren. Dan denk ik. Oma toch, waar ben je?
Waar ben je als ik wil vertellen dat mijn zoon zo’n grappig kereltje is? Waar ben je als ik wil weten hoe jij dat vroeger deed? Waar ben jij als we nog altijd niet de juiste gordijnen hebben op geen enkele slaapkamer, iets wat jij zeker niet had kunnen verdragen? Waar ben jij om te slikken en te kijken van onder jouw brilglazen als ik harde woorden zeg? Waar ben jij om te protesteren als ik klaag dat het een beetje druk is, en dat ik van jou wil horen hoe jij dat allemaal deed? Ik bedoel, vijf kinders, een zaak en laten we eerlijk zijn – nog een zesde kind in de vorm van mijn grootvader. Het werk was zeker nooit gedaan. Waar?
Ik vertelde nog dit weekend, dat ik in mijn herinnering ongeveer al mijn weekends bij jou heb doorgebracht. Omdat ik er niks leukers was dan met de bakken te spelen (en de transpalet, de vorklift was off limits) en huisjes te maken. Man, dat waren tijden.
Ik dacht nog deze week, dat ik zo graag een foto zou willen van jou en Basiel samen. Dat ik zo graag met jou een koffie zou gaan drinken (zonder de koffie dan, want dat lust ik niet). Dat ik je zo graag zou komen ophalen aan het station, om dan een beetje door mijn stad te struinen.
Weet je nog oma, die keer dat we naar een musical zijn gaan kijken? Weet je nog oma, die keer dat we zo hard gelachen hebben om dat misverstand bij Sterren op de dansvloer? Weet je nog, dat jij het zo leuk vond als ik af en toe bleef slapen? Weet je nog, dat je alle ‘coole’ gaten in mijn jeans had dichtgenaaid? Weet je nog, dat ik van jou in bad mocht gaan met alles er op en eraan. En dat ik misschien zelfs een zachte handdoek (uit de droogkast, woohoow!) kreeg. Omdat ik je metekindje was.
Ik weet het nog oma. Ik denk er zo vaak aan.
Ze zeggen dat het slijt. En ik begrijp niet waarom. Twee volle jaren, zonder jou. Dat doet gewoon pijn.
In onze straat staan vier bomen. Ik ben heel gelukkig met het exemplaar dat vlak voor het huis, aan de overkant nu reeds een huis hoog, bij ons binnenkijkt. Eigenlijk is de nieuwe voordeur gemaakt om hem helemaal in het vizier te hebben, stam inclusief. Denk ik hem weg dan mis ik hem hevig. Af en toe een goede oefening, geldt overigens niet enkel voor bomen.
Een tijdje geleden was ik van plan een lang epistel te schrijven over de goedgelovigheid van de mens in de hedendaagse maatschappij. Aanleiding zijn een aantal artikels die de voorbije maanden hardnekkig blijven opduiken in de geschreven pers, zoals Moderne slavernij bij Zalando en vandaag Kleine percentjes, grote ellende (in De Morgen), over de erbarmelijke toestanden bij amazon(.de). Er was de brand in de fabriek in Bangladesh die iedereen zou aanzetten om geen made in India meer te kopen. De media hadden het ook over het grote aantal zelfmoorden bij Foxconn, een Chinese fabriek die onderdelen maakt(e) voor Apple iPhones (maar net zo goed voor Dell, HP, Motorola, Nintendo, Nokia en Sony). Soms verschijnen er ook kleinere berichtjes, dichter bij huis over de verschrikkelijke levensomstandigheden van de dagloners in de fruit- en groententeelt.
De reactie is er steevast één van verontwaardiging en ongeloof, en vaak worden samenwerkingen met de betreffende fabrieken vaak stopgezet (ipv dat er iets aan de werkomstandigheden en het loon van de arbeiders wordt gedaan) en de bestellingen worden vervolgens elders geplaatst. Een tijdbom die wacht tot ook op de nieuwe locatie de schandalen aan het licht komen.
Het getuigt van grote schijnheiligheid, wanneer de gegoede westerse consument zo goedkoop mogelijk zijn aankopen verricht en nadien luid zijn verontwaardiging laat horen. Wat denken die mensen dan, als de goederen bij amazon zo goedkoop zijn en gratis worden verzonden, of als een t-shirt 4,95 euro kost of een hemd 9,95?
Elke minuut vluchten er vijf gezinnen met acht kinderen. Mensen die hun land moeten verlaten omdat ze er niet meer kunnen blijven, door oorlog, geweld, vervolging. Mensen die een onzekere toekomst tegemoet gaan.
Morgen, op Wereldvluchtelingendag vragen wij One minute for a refugee, een minuut voor een vluchteling. Sta een minuut stil bij de situatie van een vluchteling. Wat betekent vluchten? Wat kunnen wij doen om mensen te helpen een nieuw leven te starten?
Over de hele wereld is er op 20 juni aandacht voor de situatie van vluchtelingen.
• Zoals elk jaar is er een grote landelijke actie. Deze actie wordt georganiseerd door een groep organisaties. Het gratis blad Metro zal op deze dag acht verschillende verhalen bevatten van vluchtelingen. Het blad verschijnt in het Nederlands en in het Frans en wordt gelezen door een miljoen mensen. Onder coördinatie van Intercultureel Netwerk Gent vzw deelt een groep vrijwilligers en medewerkers van organisaties een snoepje uit met een boodschap. Deze zoete actie vindt plaats van 7 tot 9 op de stations Gent-Sint Pieters en Gent-Dampoort.
• Op initiatief van Intercultureel Netwerk Gent vzw gebeurt er in Gent nog heel wat meer. Van 17u tot 18u maakt fanfare Pom’Odori een muzikale wandeltocht door de Gentse stadskern. De fanfare houdt zo nu en dan stil om aandacht te vragen voor vluchtelingen. Er worden postkaarten uitgedeeld waarop mensen een warme, hoopvolle boodschap voor een vluchteling kunnen schrijven. Die berichten worden dan bezorgd aan vluchtelingen.
• Van 18u30 tot 23u is er een feestelijke avond in de Turbinezaal van De Centrale. Iedereen is welkom.
o Van 18u30 tot 20u is er een wereldbuffet, bereid door mensen van over de hele wereld. De inschrijvingen zijn helaas afgesloten.
o Van 20u tot 21u is het inhoudelijke deel: een verhaal uit de metro, getuigenissen op een kort filmpje, voorstelling van programma’s.
o Om 21u gaan we verder hoopvol de avond in met wereldkoor Karibu, gevolgd door Opré Roma die balkanmuziek brengt, en DJ Drizla.
De toegang is gratis, ambiance verzekerd; een mooie gelegenheid om (oud-)vluchtelingen te ontmoeten.
De organisatie van het Gentse programma en de coördinatie van de landelijke actie in Gent liggen bij Intercultureel Netwerk Gent vzw. Meewerkende organisaties zijn: Victoria De Luxe vzw, Werkgroep Vluchtelingen, Universiteit Gent-cel Diversiteit en Gender, Odicé vzw, Stedelijk Opvanginitiatief Stad Gent.
Meer informatie over Wereldvluchtelingendag 2013 in Gent
Intercultureel Netwerk Gent vzw, 09/224 17 18, Josefien Goethals, Frieda Koopmans, josefien.goethals@ingent.be.
Op de dag zelf kunt u bellen naar 0488 368 484.
Vanaf september is het voor feestvierders verboden om met een glas bier of een glazen fles wijn of sterkedrank in de Overpoortbuurt op straat te staan. Het stadsbestuur neemt die maatregel omdat bij heel wat vechtpartijen in de buurt glas voor zware verwondingen zorgde.
Ik ben aan het werken, want ik moet wat inhalen. Vanmorgen had ik namelijk mijn hoogsteigen verlicht moment en fluisterde de dochter een plannetje in het oor voor ze naar school vertrok. Om half vier klapte ik de bachelorproef toe en haalde de kleine op, in plaats van haar in de opvang te laten. Ik gooide haar samen met de man en een zak handdoeken, badpakjes, koeken en een fles water in de auto en reed naar plage tatoeage, voor de allereerste van het seizoen. Het water was ijskoud, maar zon op mijn vel en zand tussen mijn tenen: meer moet dat soms niet zijn.
Het is België. Als de zon schijnt: alles laten vallen, kleren uit en naar buiten. We weten allemaal dat het maximum 48 uur duurt, gasten.
Met de komst van het Nederlandse Small Supernova regeerde koning gitaar zondagavond als vanouds in Muziekcentrum Kinky Star.
Het Utrechtse viertal – drie jongens en één meisje, op basgitaar en op erg hoge hakken – is nog maar ’n dik half jaar actief. Ze speelden, zoals je dat van een bende jonge veulens mag verwachten, enthousiast, snel vooruit en bij momenten wat rommelig.
Met dank aan strak gespannen zenuwen en flink wat onwillige gitaarpedalen ging de start van het allereerste ‘buitenlandse optreden’ een beetje de mist in. Niet getreurd, na de half gemiste opener December pakten de zaken gaandeweg beter uit en kon er zoiets als een tussendoor-boodschap af.
Small Supernova deed een klein uur de gitaarpop van de nineties herleven. Denk aan Lemonheads, Bettie Serveert, Metal Molly met een streepje Pavement op de achtergrond en je komt zowat in de buurt. De groepsnaam is trouwens aan het gelijknamige nummer van Metal Molly ontleend. Pascal Deweze zal content zijn.
De band sloot zijn eerste avontuur aan de andere kant van de landsgrens af met het vrolijk knallende Shine On. Een springerig en aanstekelijk powerpopnummer dat binnenkort ook op single wordt uitgegeven. Het beste werd duidelijk voor het laatste bewaard.
Geen onvergetelijk concert, wel een prettig knetterende afsluiter van het weekend.
Setlist: December – Colours – City – Magic – Days – I Feel Fine – Spaceman – Need Somebody – Sunday – Shine On
Small Supernova live @ Kinky Star, zondag 16 juni 2013
Aan de Coupure is afgelopen weekend een varaan gezien. De grote hagedis – hier geschat op zo’n meter lang – is sindsdien niet meer gezien. De Gentse brandweer vraagt om meldingen van het dier door te geven.
Het ging redelijk onopgemerkt voorbij, maar de gouverneur van de Nationale Bank, Luc Coene, gaf afgelopen donderdag toch enkele niet mis te verstane waarschuwingen, lichtjes verstopt achter de titel "banken gezonder".
Luc Coene stelde immers dat men vooral geen te exclusief model mag hanteren, men moet diversifiëren: “bepaalde businessmodellen zijn context onhoudbaar,” waarbij de gouverneur verwees naar “het bedrijfsmodel dat té sterk gericht is op de publieke sector.” De bank die zich bij uitstek richt op de publieke sector, is uiteraard Belfius.
In het verleden verwees ik ook steevast naar “de gevaarlijke drievuldigheid” bij Dexia:
De door de drie klassieke partijen gedomineerde lokale politiek was de belangrijkste klant van Dexia Bank, nu Belfius
Diezelfde door de drie klassieke partijen gedomineerde politiek was via de Gemeentelijke Holding een belangrijke aandeelhouder, met nog een extra streepje voor CD&V gezien haar banden met de ACW-poot en Dexia-grootaandeelhouder Arco. De politici in de Raden van Bestuur van Dexia waren niet te tellen.
Diezelfde drie klassieke partijen benoemden de toezichthouder. Net die toezichthouder, die wellicht af en toe een oogje dichtkneep voor "onze bank", heeft gefaald, onder meer in het extreem laat beoordelen van de cirkelfinanciering bij de kapitaalverhoging van Dexia, waarbij aandeelhouders Arco en Gemeentelijke Holding gingen lenen bij Dexia Bank om aandelen Dexia SA te kopen. De documenten van de politiek benoemde toezichthouder mochten niet onderzocht worden door de leden van de Dexia-commissie in de Kamer...
Kortom, een dodelijke cocktail, waarbij toch best minstens één van deze samenstellende elementen uit het geheel gehaald wordt. Belfius verkopen is vandaag redelijk onmogelijk. Erger nog: men gaat zelfs vrolijk door met politieke benoemingen, zoals in december nog met Carine Doutrelepont die u nog kent van hier maar die u vooral niet kent van enige bancaire ervaring. De toezichthouder zal ook steeds politiek benoemd zijn, al is het toezicht gelukkig weggehaald bij de CBFA/FSMA. Diversifiëren qua referentieklanten lijkt de meest haalbare kaart. De nood aan een publieke bank ter financiering van de lokale overheden is ondertussen ook kleiner geworden: doordat onder meer ING zich heel sterk profileert in dit segment, zorgt de markt zelf voor het opvullen van deze eventuele leemte. Commercieel interessante leningen/projecten zullen altijd gefinancierd worden.
Crowding out
Een ander onderbelicht punt in zijn betoog, was de zijn waarschuwing voor de sterke verwevenheid tussen de Belgische overheid en de financiële sector, doordat de Belgische banken steeds meer investeren in Belgisch staatspapier. "Ook hier is het beter om de risico's te spreiden", luidde het.
De vraag is natuurlijk: investeren de Belgische banken te veel in de Belgische staatsschuld, of is de staatsschuld gewoon veel te hoog? Meestal is er wel een impliciete druk op banken om te investeren in overheidspapier van het thuisland.
Dit steeds meer investeren in Belgisch overheidspapier is ook bijzonder nefast voor de economie: hoe meer er geïnvesteerd wordt in staatsobligaties, hoe minder er overblijft voor woonkredieten voor gezinnen of investeringskredieten voor bedrijven. Crowding out, noemt men dit. Een effect dat alleen maar zal toenemen eens de regering haar volkslening erdoor duwt, zoals ik eerder al schreef.
Misschien toch best nog eens luisteren naar de wijze raad van Luc Coene, in plaats van op onze lauweren te gaan rusten en enkel het goede nieuws, van de verbeterde liquiditeit en solvabiliteit van onze banken te willen horen.
Het Gentse stadsbestuur besliste enkele weken geleden om de Zuid begin volgend schooljaar ontoegankelijk te maken voor autoverkeer. Een logische beslissing volgens de Fietsersbond, want dit plein ligt op een belangrijke fietsas, is een knooppunt voor openbaar vervoer, en er komen heel wat voetgangers die het shoppingcentrum, de bibliotheek of het administratief centrum willen bezoeken. Zeker tijdens de spits is het er een drukte van jewelste.
De Zuid wordt sinds jaar en dag ook gebruikt als officieuze Kiss & Ride zone. Heel wat ouders zetten hun kinderen af aan de Zuid, en rijden zo verder. Gevolg is dat rond het eind van de schooluren de Zuid eerder lijkt op een parking. Fietsers, waaronder vaak heel jonge kinderen, moeten er tussen de auto’s door laveren. Het levert soms schokkende en chaotische taferelen op. Er gebeurden al regelmatig controles om het niet-reglementair parkeren tegen te gaan, maar dit heeft niet geleid tot een aanpassing van het gedrag van de gebruikers van de Kiss & Ride.
Intussen startten enkele ouders met een petitie om de Kiss & Ride toch open te houden. De Fietsersbond kan daarbij enkel concluderen dat deze automobilisten hun eigen persoonlijk belang hoger inschatten dan het algemeen belang. De Kiss & Ride autovrij maken betekent namelijk een stap vooruit voor de leefbaarheid van de stad en betekent meer veiligheid en comfort voor fietsers en voetgangers.
Voor de Fietsersbond is het van belang om zoveel mogelijk schoolomgevingen en schoolroutes die veel fietsende kinderen gebruiken autoluw te maken – de recente experimenten met schoolstraten zijn daarbij een stap in de juiste richting. Enkel zo kunnen we ouders en kinderen motiveren om te fietsen en maken we echt werk van een kindvriendelijke stad. We roepen het stadsbestuur daarom ook op om voet bij stuk te houden, en de Zuid in september autovrij te verklaren, en daarnaast verder werk te maken van het autoluw maken van de stad.
Dagelijks stappen 43.273 mensen van en op bus of tram aan het station van Gent Sint-Pieters. Dat blijkt uit een nieuwe telling die De Lijn dit voorjaar uitvoerde aan het station. Met de telling wil De Lijn een gedetailleerd beeld geven van de reizigersaantallen en –bewegingen aan de bus- en tramperrons van Gent Sint-Pieters. Het station van Gent Sint-Pieters is een ware draaischijf voor bus- en tramreizigers.
Veiliger en vlotter overstappen
Om het gebruik van de perrons en de buslijnen aan het station, de overstapbewegingen van reizigers en de belangrijkste reizigersstromen in kaart te brengen, voerde De Lijn in maart 2013 gedurende 1 dag (6u-20u) een uitgebreide telling uit op alle bus- en tramperrons aan het station Gent Sint-Pieters. Daarnaast werd een representatief deel van de reizigers bevraagd over hun verplaatsing.
Directeur De Lijn Oost-Vlaanderen Dirk Busschaert: “Met deze cijfers kunnen we het ontwerp van het definitieve tram- en busstation afstemmen op de verwachte reizigersaantallen en hun meest gemaakte overstappen. Door het overstappen vlotter en veiliger te maken willen we de dienstverlening voor de reiziger verbeteren. Bovendien kunnen deze cijfers ook de keuzes in de toekomst onderbouwen. Denk bijvoorbeeld aan de vertramming van lijn 7.”
Draaischijf Oost-Vlaanderen
Uit de telling blijkt dat er 43.273 keer per dag op- en afgestapt wordt op één van de bus-of tramhaltes aan het station. Dat betekent dat er gemiddeld ongeveer iedere seconde iemand van of op de bus of tram stapt aan het station Gent Sint-Pieters. Opvallend is ook dat het ook buiten de spits relatief druk blijft aan het station. Zelfs in de daluren telde De Lijn nog 2129 reizigers per uur. Het station van Gent Sint-Pieters is dus duidelijk niet alleen een belangrijk treinstation maar ook een essentieel knooppunt voor tram- en busgebruikers in Oost-Vlaanderen. Dat beeld keert ook terug in de cijfers van de overstapbewegingen.
Trein, tram, bus en… te voet
Dat de trein, tram en bus aan Gent Sint-Pieters sterk verbonden zijn is niet verwonderlijk. Iets meer dan de helft (53%) van de reizigers combineren de bus en de trein. ’s Morgens stappen overigens veel meer treingebruikers op een voertuig van De Lijn dan ‘s avonds. Het aantal reizigers dat naar Gent komt voor werk of school is dus veel hoger dan het aantal pendelaars dat vanuit dit station naar andere steden trekt.
Opvallender is dat de andere 50% van de klanten van De Lijn aan Gent Sint-Pieters niet verbonden zijn met de trein. Het versterkt nogmaals het beeld dat Gent Sint-Pieters veel meer is dan een treinstation. Het gaat dan in de eerste plaats om mensen die een overstap maken tussen twee voertuigen van De Lijn (30%) of die te voet (14%) naar de halte komen. Het hoge aandeel voetgangers is te verklaren door de scholieren van de talrijke scholen rond het station. Mensen die met de fiets of de auto naar de stationsomgeving komen, doen dat niet om gebruik te maken van de bus of tram.
De tram op één
Met 57 % van de reizigers is de Gentse tram populairder dan de bus. Tramlijn 1 is veruit de meest gebruikte tramlijn met 32% van de reizigers. Lijn 4 staat op de tweede plaats met 21%. Om de populariteit van de tram te behouden en te versterken is voldoende capaciteit een noodzaak. Eind 2014 stromen daarom de nieuwe Flexity 2-trams in, die plaats bieden aan 112 extra reizigers.
Deze cijfers zijn ook goed nieuws voor de toekomstige vertramming van lijn 7. Zij tonen aan dat de buslijnenbundel 7 op dit moment 16% van de reizigers opvangt aan het station. Een duidelijk bewijs van het potentieel voor en de nood aan een nieuwe tramlijn in Gent.
Het was ongeveer een jaar geleden dat we nog eens samen gefietst hadden zonder dat we ergens dringend moeten zijn. Zondag was de dag. Ik had het Lena al een eeuwigheid beloofd, ze mocht zelf fietsen. Ze lag er zelfs wakker van.
Zaterdagavond zijn we gaan proefrijden. Niet ver, blokje om tot Hogeweg en terug. Toen we via Waterstraat en Sint-Bernadettestraat arriveerden in de Hogeweg moest ik me even kwaad maken want Lena reed naast het fietspad op straat. Ze roept: “Maar waar is het fietspad?” Ik leg haar uit dat ze tussen de witte stippellijnen moet rijden. Zegt ze met snikkende stem: “Hoe kan ik dat nu weten?”
En toen viel mijn frank. Dat kind fietst al 3 jaar onafgebroken op haar eigen fiets naar school maar heeft nog nooit zelfstandig op een Vlaams moordstrookje fietspad gefietst. Het leven zoals het helaas is, in Oostakker-Lourdes.
Maar zondag dus. We hadden ingeschat dat Lena met haar vierdehandsfietsje best wel een kleine 10 kilometer kan fietsen, dus had ik op het internet een fietstocht van 15 kilometer in elkaar geknutseld ;-)
Mijn doelstelling: zo snel mogelijk op het fietsknooppuntennetwerk geraken. Nóg een nadeel van te wonen waar wij wonen: niet alleen zijn er hier geen fietspaden, Lourdes en omgeving is bovendien een blinde vlek in het fietsnet. Als ik ooit verhuis, dan zal de auto-cultuur zeker één van de redenen zijn. Compleet gegijzeld tussen N70 en R4. (pijltje >> ons huis)
Enfin, zondagmiddag is er weinig verkeer, dus we hebben het overleefd tot aan knooppunt 8 (in Sint-Amandsberg) en dan was het genieten tot knooppunt 9 (in Destelbergen) en knooppunt 10 (in Lochristi), ook al was het de hele tijd aan het druppelen. We hebben 2 keer de R4 moeten oversteken en 2 keer de N70 moeten oversteken, dat is 4 keer bibberen en beven maar Lena heeft er een fantastische verkeersles aan overgehouden.
Lena wil vanaf nu elk weekend een lange fietstocht maken… “En daarna wil ik in alle landen van de wereld gaan fietsen!”
Filip Nelis (79) en Marie Jacobs (81) delen al 60 jaar lief en leed. Het koppel leerde elkaar kennen op een vriendenfeestje en werd zaterdag ontvangen op het stadhuis.
Hendrik Braet trekt de stad in, en legt vast wat hem opvalt.
Het leven kan toch zo schoon zijn, buitenkomen en verse aardbeien van Pierre kunnen kopen! Hij wist me fier te vertellen dat hij deze week 60 jaar getrouwd is!
De geanimeerde kortfilm “Norman” van de jonge Vlaamse regisseur Robbe Vervaeke heeft op het Internationaal Animatiefilmfestival van Annecy de prijs voor beste debuutfilm gewonnen.
Uit de lijst van de CM blijkt dat de universitaire ziekenhuizen van Leuven en Gent de enige zijn die vandaag aanbevolen kunnen worden voor de erg moeilijke behandeling van slokdarmkanker.
Vier procent van de abortusingrepen in Vlaanderen gebeurt in een ziekenhuis, 96 procent in gespecialiseerde abortuscentra, zoals het Kollektief Antikonceptie in Gent. Daar worden zo’n 1.500 ingrepen per jaar uitgevoerd. Het Gentse abortuscentrum zit sinds een jaar in een nieuwe huisvesting aan de Lieven De Winnestraat.
Als het van schepen van Burgerzaken Sofie Bracke afhangt, dan kan de stad Gent nog veel verder gaan in de omvorming van de begraafplaatsen naar begraafparken. ‘In Kopenhagen zag ik ouders die hun kind leerden fietsen op een begraafpark. Dat moet kunnen’, zegt Bracke.
De ouders van leerlingen van Sint-Barbara en Sint-Bavo, twee scholen in het stadscentrum, lanceerden een nieuwe petitie tegen het afsluiten van de park-and-ride aan de Zuid. De voor- en de tegenstanders hebben de krachten nu gebundeld.
Ha. Ik heb mij net thuis in de zetel gezet, om het luienwijvenweekend een beetje door te trekken. En met de laptop op schoot, de zoon nog aan het dutten en de was in de machine, deel ik graag met u een beknopt verslag van dit derde – geslaagde – luiewijvenweekend. Want elf vrouwen die man en kroost een weekend achterlaten om lui te zijn, het concept blijft geniaal. En wat hebben we dit weekend ‘heleerd?
*Dat wijven samen smijten niet garant staat voor ambras, als ge de wijven goed weet uit te kiezen. Alles smooth jong. Ook al omdat voor één keer niemand zich stoort aan onopgemaakte bedden, rommel of andere huishoudelijke zaken. Lui zijn is de boodschap. Goed gelukt, dat.
*Dat er genoeg inlegkruisjes waren voor een heel leger. Of wacht, die hebben dat niet nodig zeker?
*Dat ze in Zedelgem iets anders verstaan onder ‘braderij’ dan de gemiddelde mens. Pas op, er was een duidelijke banner boven het dorp gespannen, om dit grootste evenement aan te kondigen. Maar de braderij hebben we niet gevonden. Wel drie winkels waar vlaggen buiten stonden. (Ik denk dat dat de braderie was. Er was ook een beetje korting. Maar geen kraampjes.)
*Dat het toch nuttig was dat we naar de braderij geweest zijn. Drie vrouwen zijn toch met een paar nieuwe schoenen naar huis gegaan. Want ge hebt nooit schoenen genoeg, dat weet toch iedereen.
*Dat er de eerste avond evenveel flessen cava gesneuveld zijn, als dat er vrouwen waren. En dat mensen dan al eens drie keer hetzelfde verhaal vertellen. En dat de volgende dag nuchter nog een keer doen, omdat ze de avond ervoor een beetje vergeten zijn.
*Dat het opperwijf Lien en ik een beetje gezondigd hebben tegen het lui zijn, door vanmorgen te gaan lopen. En terwijl ik mijn wandelminuten van les 17 afwerkte, draaide het opperwijf toertjes rond mij. Heel grappig.
*Dat het onverharde pad dat we gingen volgen, uiteindelijk een privéweg bleek te zijn. Maar dat andere lopers achtervolgen, ook zeer effectief is.
*Dat het de eerste keer was dat ik onzwanger op luiewijvenweekend ging. En dat ik nu kei hard over dat bevallen kan meepraten. Maar dat ik toch niet zat geraakt ben. Uitdaging voor de volgende keer?
*Dat de term opperwijf nog maar recentelijk is ingevoerd, maar wel zeer terecht. Zo’n club vrouwen verzamelen, dat verdient zo’n titel. Een weekend uw goesting doen en tetteren op uw lui gat, is zalig.
*Dat ik een heel weekend ongestoord Birckenstocks heb kunnen dragen. Zonder commentaar. Want bijna iedereen had ze aan.
*Dat we beslist hebben om ons volgend jaar zo veel mogelijk te laten sponsoren. Dat betekent dat we met plezier uw producten testen (eten, of vrouwendrank laat maar komen) en er dan over bloggen. Rustige activiteiten, vakantiehuizen en beautyproducten komen ook in aanmerking. Uitgebreid verslag en een fantastisch testpubliek, wat kunnen jullie meer wensen marketingboys? (We hadden nu al avondeten versierd (come a casa), beautyproducten (La Marseillaise) en fitnesshoelahoepen (later meer daarover).
*Dat ook de mannen zich flink uit de slag hebben getrokken. Proficiat guys!
*Dat ik zes keer in de sauna ben geweest. En dat het daar warm is, op alle vlakken.
* Dat de wereld een toverbal is. En tot zeven maal zeventig maal. Ow ja.
* Dat ik te lui was om foto’s te trekken, waardoor ik u daar niet mee kan verblijden. Sorry. (En ook: bravo, ik ben een echt lui wijf!)
*Dat het zalig was. Een lui wijf zijn is de max.
Dus dames, verenig u. En wees af en toe een echt lui wijf. (Mogelijks leggen wij het concept van luiewijvenweekend wel vast per pattent, en worden zo slapend rijk. Er zijn plannen, maar ze zijn vaag.)
Je kan het, lui zijn. Je moet het gewoon proberen. Go!
Bijna negen jaar geleden, toen ik een naam voor dit blog koos, had de christengemeenschap nog geen internet. De kerken zaten toen ongetwijfeld nog bomvol in sommige rurale delen van de Westvlaanders, en er was nog geen operatie Kelk of bisschop met een vuil verleden. Alles was peis en vree in de kerk, en de parochiale werken overal ter wereld hadden slechts twee werkgebieden: de tastbare wereld en het hiernamaals. Op het internet: geen spoor van gebed en geloof.
Ik weet dat, want een paar maand voor ik mijn blog doopte, had ik me halfgaar gegoogled op het woord kerygma, toen iemand het gebruikte in een mail. Ik kende het niet, ik vond het mooi, en na lang zoeken bleek het oud-grieks, voor verkondiging, mededeling.
Niet slecht voor een blognaam, vond ik. Vind ik nog steeds. Mijn blog is een beetje mijn testament, nietwaar. Het Oude, Het Nieuwe, dat van i. Logisch.
Alleen jammer dat heel de katholieke scene ondertussen de geneugten van het magische wereldwijdeweb heeft ontdekt, en er nu dus ook een kerygma.nl is (Naast de vele cursusmaterialen en de evangelisatiemiddelen kan Kerygma uw gemeente van dienst zijn met specifieke toerusting op verschillende gebieden), kerygma.com (The success of the Kerygma approach to adult Bible study is best explained by the enthusiastic classes which make the Bible relevant, promoting Christian growth through interaction with each other) en kerygma-wat-nog-meer is.
Schouderophaal, want er zijn nog zoveel dingen om me druk over te maken (wereldvrede, kinderarmoede, pascal smet) voor ik daar energie in kan steken. Maar af en toe vraag ik me af of de godsvruchtige gemeenschap die hier al toevallig eens verzeilt, niet een beetje geschokt is. Of verward.
Of vraag ik me af of iemand van u misschien een kaarsje kan branden voor die meneer die me mailt via het contactformulier en afsluit met “Met vriendelijke groeten en Gods zegen”. Ik denk dat het hem wel zou helpen.
Wat begon met een proefproject van 5 straten is 10 jaar later een succesformule met 81 speelstraten. Een sterk staaltje van hoe Gentenaars zelf de stad maken. Speelstraten staan of vallen met het engagement van de ‘peters en meters’ uit de straat.
Zij verzamelen handtekeningen bij de buren, sluiten de straat af en houden een oogje in het zeil.
Meer dan 300 ouders en kinderen kwamen 10 jaar speelstraten mee vieren onder de Stadshal. Zes speelstraten werden tijdens het verjaardagsfeest op 14 juni speciaal in de bloemetjes gezet. In de Duifhuisstraat, Henri Mortierstraat, Martha De Clercqstraat, Maurice Verdonckstraat, Raf Verhaeststraat en Zalmstraat zal de straat deze zomer voor het tiende jaar op rij aan de kinderen toebehoren.
Tijdens de speelstraat is een straat tijdelijk afgesloten voor alle verkeer. Alleen de bewoners mogen met de wagen in de straat, maar dan wel slechts stapvoets. Zo krijgen spelende kinderen in de vakantieperiode extra speelruimte in de drukke stad.
Fondue heeft altijd een leuke betekenis gehad voor mij: het werd gedaan op speciale dagen, het was gezellig, en het was altijd zeer lekker. Niet te verwonderen dat dit dus één van mijn favoriete soorten eten is. Ik ben duidelijk niet alleen, als we eens kijken naar het aantal restaurants die gespecialiseerd zijn in fondue.
De ligging van dit restaurant is in Baudelostraat 29 te Gent, op slechts enkele minuutjes wandelen van de Vrijdagmarkt (waar je behoorlijk goedkoop kunt parkeren). Een beetje verwarrend is dat de ingang eigenlijk in een parallelle straat ligt, maar dat is snel gevonden door het handige kaartje dat aan de deur hangt. Tweemaal de hoek om dus, en dan zie je de ingang, hier links afgebeeld. Een behoorlijke grote ingang die, ondanks dat het in een verborgen steegje ligt, toch goed in het oog springt.
Eenmaal binnen kom je in een gezellig verlichte open ruimte. Bij ons bezoek was het al ingekleed voor Valentijn, gelukkig niet te erg. Het hoge plafond doet inderdaad een beetje aan een loft denken, en als ik mij niet vergis is er nog een eerste verdieping ook.
Eenmaal aan tafel krijg je de mogelijkheid om te kiezen uit verschillende soorten fondue: gewoon standaard, wat uitgebreider met onder andere eend, of wil je misschien liever vis? Het is allemaal mogelijk. Voor de mogelijkheden kijk je misschien beter eens op de site. Zoals je daar ziet: vele soorten fondue’s of steengrill gerechten te bestellen. Wij waren met een behoorlijk grote groep, en hadden een uitgebreide vlees- en visfondue. De fondue hier is uiteraard à volonté, zoals het ook hoort.
Bij het aperitief krijg je al meteen wat stukken brood, in ons geval met een frisse, lekkere vleessla. Nu, voor mensen met wat minder ervaring met restaurants die à volonté doen: laat u hier niet aan vangen! Natuurlijk is het lekker! En het is ook veel goedkoper dan het vlees, uiteraard. Hoe meer je van het brood eet, hoe minder kosten ze gaan hebben aan het hoofdgerecht, als je al half vol zit. Neem gerust een hapje, maar laat het best daarbij en vul je maag met de heerlijke fondue! Geef toe, dat klinkt toch veel beter.
Ik kan jullie trouwens verzekeren: de fondue is enorm lekker. De vis wordt gekookt in een tongstrelende bouillon (volgens mij vers gemaakt), en ook de olie voor het vlees is lekker gekruid. Vlad Dracul zou trots geweest zijn op mij, moest hij gezien hebben hoe het een na het andere malse stukje vlees vakkundig gespietst werd en in de kokende olie werd ondergedompeld. Het vlees was trouwens zeer mals en vol van smaak. Toch kan ik de visfondue ook meer dan aanraden: veel keuze, en het zijn mooie stukjes.
Ook de sausjes die je er bij krijgt zijn lekker. De frieten mochten iets krokanter voor mij, maar da’s meestal een probleem als ze zo groot zijn. Het is dan ook het enige nadeel dat ik hier kan vernoemen.
Fondue is eenvoudig voor de kok: je snijdt wat stukken vlees in kubusjes en dat is het. Maar er zijn ook balletjes, en de sausjes waren vers en lekker, net als de olie en de bouillon. Ondanks de eenvoud van het restaurant werden we bediend als in een klasserestaurant. De ober was vriendelijk, professioneel, niks was te veel gevraagd, en zelfs toen ik aan de toog een cola kwam vragen kwam hij het persoonlijk aan tafel brengen. Ook qua prijs/kwaliteit zit je hier goed: voor €23 heb je al een eenvoudige fondue, zoveel je kunt eten. Dat noem ik waar voor je geld, zeker als je alles hierboven gelezen hebt. Het is hier ook heel gezellig zitten. Ik zie mij hier perfect terugkomen voor een romantisch etentje, of met een groepje vrienden.
Gezellig tafelen, heel lekker eten, en goed gevuld naar huis gaan zonder een gat in je bankkaart te branden. Mensen die van fondue houden moeten hier gewoon naartoe. Ok, de frieten konden beter, maar als dat het enige nadeel is neem ik dat er wel bij. Blij dat ik dit ontdekt heb.
‘t Fondueloft
Baudelostraat 29
Open elke dag vanaf 18.00u, ‘s middags na reservatie en op zon- en feestdagen.
Ook voor groepen.
Een fietser op het voetpad !!!
In dit geval zou het verplicht moeten zijn (in mijn geval op doktersvoorschrift wegens rugproblemen).
Aanvulling : men moet deze fietsbult zien met de volgende twee opmerkingen
opm 1: FB wil zoveel mogelijk mensen op de fiets, van jong tot oud en ook mensen die iets minder fit zijn dat de assertieve fietser. deze groepen zijn geen fan van kasseien, evenwijdig of tussen tramsporen rijden, drukke kruispunten.
opm 2: Dit stukje ligt op een mogelijke oost-westas van Fratersplein naar Ottogracht.
Smalle straten, voorbijvlammende auto’s en niet overal een fietspad. Wie zich in de buurt van het bedevaartsoord Oostakker-Lourdes op twee wielen verplaatst, riskeert zijn leven.
Enige tijd geleden kreeg ik een boekje in mijn handen met de titel De koningin zonder land, geschreven door Paul Verrept en met tekeningen van Berlinde De Bruyckere.
Paul Verrept (°1963, Deurne) is grafisch ontwerper, illustrator en auteur. In 1994 debuteerde hij als auteur-illustrator met Mag ik bij je slapen?. Twee jaar later brak hij door met een bewerking van drie gedichten van Paul Van Ostaijen tot prentenboeken. Samen met Bart Meuleman maakte Paul de reeks rond meneertje Kokhals. Zijn prentenboek Het meisje de jongen de rivier is bekroond met de Gouden Uil, prijs van de jonge lezer 2005 en de Prijs voor Letterkunde van de Provincie Antwerpen 2005. Mist veroverde een plaatsje op de longlist van de Gouden Uil 2007. In 2012 ontving Paul een Boekenwelp voor de tekst van Kleine Pieter deed open.
Berlinde De Bruyckere is opgegroeid in Gent en studeerde er aan Sint-Lucas. In 1999 vertegenwoordigde ze België op de Biënnale van Venetië en brak internationaal door. In 2009 ontving ze de Vlaamse Cultuurprijs voor Beeldende Kunst. Haar belangrijkste thema’s zijn kwetsbaarheid, vergankelijkheid en eenzaamheid. In haar werk zijn vaak paardenlichamen verwerkt, maar ook gedeformeerde lichamen en bomen. Vanaf 1 juni 2013 stelt ze opnieuw tentoon in het Belgisch paviljoen van de Biënnale van Venetië.De curator is J.M. Coetzee.
Het boekje bleef echter een tijdje op mijn kast liggen, alsof het lag te wachten op het juiste moment om gelezen te worden. Ik nam het mee op een kille zaterdag tijdens een onverwachte uitstap naar de kust. De gure wind en grijze wolken dreven me al snel naar een taverne waar ik me installeerde op de bank met een dampende kop koffie en aan het lezen sloeg. Misschien lag het aan het weer, maar het verhaal leek hetzelfde gebrek aan warmte uit te stralen. Ik werd er niet meteen vrolijk van. In mijn hoofd verschenen beelden van zwart Afrika waar mensen op de vlucht sloegen voor het noodweer. Ook de beelden van Berlinde De Bruyckere versterkten het gevoel van onrust en onzekerheid. Ik las het verhaal uit en legde het aan de kant maar toch had ik het gevoel dat er meer in zat…
Kort daarna trok ik – op een nog eerder uitzonderlijke, zonnige zondag – richting SMAK. Op de laatste dag van de tentoonstelling Ensemblematic – waar ook werken van Berlinde De Bruyckere te zien waren - las Paul Verrept er immers voor uit De koningin zonder land. Het voorlezen werd ietwat verstoord door het heen en weer lopen van het publiek, maar de man hield dapper vol en probeerde toch de sfeer uit zijn boek over te brengen op de luisteraars.
Kwam het door de locatie, de tekening van Berlinde die ons omringden in de kleine ruimte, de zon die buiten straalde, het opnieuw horen van de teksten die ik kort voordien zelf gelezen had? Ik zou het niet kunnen zeggen maar deze keer hoorde ik duidelijk de poëzie in de teksten en verschenen in mijn hoofd vooral warme beelden. Heel bizar vond ik het maar wel boeiend om te merken dat een andere context een zo verschillende reactie kon opwekken. Ik besliste om het verhaal zeker eens opnieuw te lezen en er dan de ideale omstandigheden voor op te zoeken en dus ligt het boekje nu te wachten tot de junidrukte op het werk plaats zal maken voor het rustiger ritme van de zomermaanden.
De koningin zonder land is een bijzonder verhaal over het leven en de liefde. Een verhaal dat Paul Verrept schreef in opdracht van muziektheater Transparant, die er een opera van maakte. De regisseur is Wouter Van Looy,de muziek is van Wim Henderickx. Eind januari 2014 gaat de opera in première in de Opera Gent.
De koningin zonder land
96 blz.
isbn 978-90-5838-837-7
€ 17,50
Ik zal ze nooit begrijpen.
Je wint een paar seconden.
En dan?
Het argument dat het veilig is telt niet.
Elke volwassene heeft een voorbeeldfunctie.
Een kind dat je door rood ziet rijden zal je -ahum- voorbeeld vermoedelijk volgen.
En misschien niet goed inschatten.
Tagged: fiets, fietsen, Gent, rood licht, roodrijder, Woodrow Wilsonplein
Groen-gemeenteraadslid Steven Vromman had zich speciaal uitgedost voor een vraag aan Onderwijsschepen Elke Decruynaere. In een T-shirt van Donderdag Veggiedag - het was woensdag - vroeg hij waarom de Gentse hotelschool en het volwassenonderwijs voor koks maar liefst 21.795 kilo vlees wilden aankopen voor volgend schooljaar. ‘Daarvan is er 5.795 kilo rund, 7.100 kilo kip, 100 kilo struisvogel en 100 kilo everzwijn. Dat is samen goed voor een ecologische afdruk van 23.460 kubieke liter waterverbruik en 167.178 kilo CO2’, berekende Vromman. Decruynaere bevestigde, maar nuanceerde ook. ‘Dat zijn de maxima die de scholen mogen aankopen, dat wil nog niet zeggen dat die hoeveelheden ook zullen gekocht worden.’
Always nice enjoying breakfast outdoors on the porch of the restaurant with the sun coming up driving the morning chill away. Hot coffee and eggs and sausages. What does one need more. What I remember the most of all my trips…
In een organisatie van de dienst Evenementen en Feesten van de stad Gent wordt het gezellige Zuidpark opnieuw de gedroomde festivallocatie voor de 20e editie van Jazz in ’t Park en dit van 5 t/m 8 september. De jubileumeditie wordt op gepaste wijze gevierd door een topaffiche die een vette knipoog geeft aan de voorbije 19 edities maar ook de vinger aan de pols houdt m.b.t. de nieuwe lichting Belgische jazzartiesten en -projecten. Tijdens de vierdaagse kunnen 14 hoogstaande en gratis jazzconcerten ‘tussen de bomen’ worden ontdekt door een breed publiek. De concerten worden telkens ingeleid door VRT-radiomonument Mark Lefever.
Het vierdaagse openluchtfestival heeft tal van primeurs in petto, inclusief een heuse verjaardagverrassing op zaterdag 7 september. Nieuw dit jaar zijn de jazz classes (i.s.m. JazzLab Series) voorafgaand aan de concerten, een bijkomend lunchconcert op vrijdag, en i.s.m. de Stedelijke Openbare Bibliotheek Zuid wordt een library sessie en een foto- en cdtentoonstelling georganiseerd.
Met het grootste respect voor de zorgvuldig opgebouwde reputatie van dit openlucht jazzfestival werd dus opnieuw een gevarieerde staalkaart samengesteld van de hedendaagse Belgische jazzscène. De succesformule met gevestigde waarden en jonge talenten van eigen bodem blijft behouden, waarbij de groepen zowel met toegankelijke als experimentele jazz zullen verrassen en vervoeren. Net als vorig jaar wordt de programmatie per festivaldag bepaald door centrale thema’s, een formule die erg gesmaakt werd door de bezoekers. Deze thema’s sluiten elkaar echter niet uit maar geven eerder een richtlijn om verwachtingen scherp te stellen. Bij ‘fusion Jazz’ gaat jazz de confrontatie aan met een andere muziekstijl, ‘fresh jazz’ laat het geluid horen van nieuwe jazztalenten en -projecten, ‘jazz XL’ groepeert enkele bands met grote bezetting en bij ‘kittens and cats’ deelt jong talent het podium met gevestigde waarden. Daarnaast zijn er nog 2 lunchconcerten
Na elk laatste concert (niet op zondag) worden authentieke jazzdocumentaires en unieke concertopnames geprojecteerd onder de noemer ‘Jazz on Film’.
Na 19 jaar trouwe dienst werd het campagnebeeld vernieuwd. De Dienst Communicatie van de stad Gent creëerde een krachtig beeld dat in eerste instantie de aandacht trekt dankzij de opvallende kleuren en de cirkelvorm, en vervolgens het concept van het beeld laat doordringen. Al 20 jaar laten Belgische jazzmuzikanten hun sporen na in het Zuidpark. Om hiervoor een passend ontwerp te maken, werd een kruisbestuiving gerealiseerd tussen het gegeven ‘park’ en het gegeven ‘jazzmuziek’. De rode cirkel in het beeld refereert daarbij enerzijds naar een vinylplaat met pick-up om zo een link te maken naar de (jazz)muziek en anderzijds naar de jaarringen van een boom die symbool staat voor het Zuidpark. Beide aspecten zijn in harmonie en versterken elkaar.
[Bron: persbericht organisatie; Gentblogt komt er deze zomer nog op terug]
Onderwijsschepen Elke Decruynaere (Groen) moet als doorwinterd vegetariër 21.795 kilo vlees en 1.300 kilo tonijn bestellen voor de Hotelschool Gent en het volwassenenonderwijs van CVO-leerdorp. "Ik heb geen keuze. De overheid legt tonijn bereiden op", stelt Decruynaere. Er is hoop voor de schepen: Hotelschool Gent zal zich meer profileren als veggieschool.
Decruynaere's partijgenoot Steven Vromman (alias Low Impact Man) gooide nog wat zout in de wonde door uit te rekenen wat de ecologische voetafdruk is van zo'n hoeveelheid vlees. "5.795 kilo rundsvlees, 7.100 kilo kip, maar ook kleine hoeveelheden struisvogel en everzwijn. Dat zorgt voor een voetafdruk van 23.460 kubieke meter water en een CO2-uitstoot van 167.168 kilo.
"Het deed me pijn in het hart om die bestelling te zien passeren", zegt Decruynaere. "Maar in een hotelschool moet men nu eenmaal een kotelet leren bakken en tonijn leren bereiden. Dat zal nooit lukken met veggiegehakt. Vandaar dat deze kilo's en kilo's vlees besteld dienen te worden. Ik heb het dossier ook nauwgezet bestudeerd. Er stond een grote hoeveelheid struisvogelvlees in en dat vond ik overbodig. Dat we ook tonijn moeten aanschaffen, vind ik verschrikkelijk. Die vissoort in zwaar overbevist en met uitsterven bedreigd. Maar in de Hotelschool MOET men daarmee leren werken. Het staat zo in het leerplan. Persoonlijk zie ik er het nut niet van in. Waarom zouden we leerlingen tonijn leren maken als die vis er over een paar jaar misschien niet meer is?"
Decruynaere wil nu dat de Hotelschool van Gent in de Lange Violettestraat zich meer profileert met veggiebereidingen. "Gent is de veggiehoofdstad van Europa. Ik zou heel fier zijn mocht de Hotelschool zich meer gaan richten op veggiegerechten en duurzame bereidingen. Ik zal dat niet opleggen of verplichten. We praten daar over en de directie geeft aan dat te zien zitten." Een aantal Gentse topchefs is het idee in ieder geval genegen.
"Het is duidelijk dat de vegetarische keuken aan een opmars bezig is, dus in dat idee zit zeker muziek", zegt Kobe Desramault van De Vitrine in de Brabantdam. "Eigenlijk zou men de leerlingen eerst zelfs een half jaar op stage moeten sturen naar een boerderij vooraleer men begint te koken." Ook Jan van den Bon, goed voor een Michelinster met zijn restaurant op de Koning LeopoldII-laan, is voorstander. "Vroeger kreeg ik hooguit één keer per maand de vraag om vegetarisch te koken. Nu gebeurt dat één of meerdere keren per week. Als de school én veggiegerechten én klassieke vlees- en visgerechten leert koken, is dat een goed idee. Vegetarisch koken komt in weinig koksopleidingen aan bod, zo kan de school zich onderscheiden."
De stad Gent schenkt 200.000 euro aan de chiro van Mariakerke. ‘De lokalen aan het Mariakerkeplein waren dringend aan renovatie toe’, antwoordde schepen Decruynaere op een vraag van raadslid Paul Goossens (CD&V). De afgelopen jaren waren de lokalen regelmatig doelwit van inbrekers en vandalisme. Een deel van de subsidies is ook voorzien voor het beveiligen van de lokalen.
De Gentse kok Wim Ballieu, bekend van onder meer het kookprogamma Goe Gebakken en bezieler van het gehaktballenrestaurant Balls & Glory, kwam gisteren koken in het nieuwe restaurant dat het UZ recent opende voor revalidatiepatiënten. Ballieu verbleef zelf na een ongeval ooit op de revalidatieafdeling en kwam daarom extra graag even zijn kookkunsten tonen.
Stad Gent verlaagt de verkoopprijzen voor enkele stadseigendommen waarvoor maar geen kopers worden gevonden. Het gaat om het kasteel De Pelichy in Gentbrugge en om het Sint-Jorishof en de belendende villa De Witte Moor, pal tegenover het stadhuis. Voor het voormalige gebouw van de dienst Schoolgebouwen, aan de Augustijnenkaai 2, blijft de prijs gehandhaafd.
Elke week overloopt Gentblogt Albert Sugg’s Série 1-postkaarten van Gent tijdens de Belle époque. U vindt deel 1 tot 8 in ons archief; deze week tonen we twee Gentse locaties die betrekking hebben op de universiteit zoals Albert Sugg die aan de man bracht met zijn postkaarten, vertelt Arthur De Decker wat over de ontstaansgeschiedenis van deze indrukwekkende gebouwen en brengt Jos Tavernier er actuele beelden van.
Serie 1 nr. 12 Instituut der wetenschappen (Adolphe Pauli 1890)
Door het groeiend aantal studenten in de wetenschappelijke richtingen en de invoering van practica ontstond er nood aan een ruimere en moderne behuizing voor de Gentse universiteitsstudenten. Het Kabinet Frère-Orban stemde hiervoor in 1879 een buitengewoon krediet voor Gent.
In de Gentse gemeenteraad van 28 april 1881 viel de keuze voor de inplanting van de nieuwe gebouwen op de verkrotte Batavia-arbeiderswijk op de Blandijnberg. Men achtte het in navolging van buitenlandse voorbeelden immers praktisch en organisatorisch verstandig om alle specialisatieafdelingen binnen één groot Instituut der Wetenschappen te groeperen.
Over de manier waarop de 300 arbeidersgezinnen de onteigening en sloop van hun ‘rode beluik’ moesten verwerken, wordt in de verslagen van de gemeenteraad nauwelijks gerept. Prof. en stadsarchitect Adolphe Pauli (1820-1895) ontwierp het nieuwe instituut, dat een vierhoek zou worden van ongeveer 130m op 100m met hoofdingang in de Jozef Plateaustraat (zie Sugg-kaart nr. 12 verstuurd 1905, hier boven) en secundaire ingang in Rozier.
Het werd een realisatie in Klassiek Romeinse stijl, waarin het decoratieve gedeelte zich beperkte tot enkele bas-reliëfs en vier allegorische beelden, werk van Domien Van Den Bossche. De aannemer was Servaes. De eerste steenlegging vond plaats op 16 april 1883 en was politiek liberaal getint door de aanwezigheid van hoofdzakelijk liberale gezagsdragers.
Zeven jaar later, in april 1890, werd het gebouw, waarvan de kosten 2.300.000 frank bedroegen, in gebruik genomen. Het nieuwe katholieke regeringskabinet vond het bij de oplevering niet meer nodig het gebouw feestelijk in te huldigen, zodat de liberale studentenvereniging op 9 mei 1890 dan zelf maar een studentikoze inwijding organiseerde. Met fanfare en muziek trokken de studenten van het Zuidstation naar het instituut.
Enkele corpsleden, voor de gelegenheid uitgedost als minister, burgemeester en rector hielden vervolgens om ter stijfst een toespraak.
Bij uitbreidingswerken rond 1906 werd aan de zijde van de Rozier een sterren- en weerkundig observatorium gebouwd. Dit gebouwtje met observatiekoepel werd 10 jaar geleden gerestaureerd.
In 1948-1950 werden de vleugels aan de Rozier opgetrokken met twee bouwlagen. Het complex werd in 1994 als monument beschermd. In 2002 werd een proefrestauratie uitgevoerd . In 2010 startte de eigenlijke restauratie van de gevels en daken naar ontwerp van Ro Berteloot (1946-2011).
Eerst werd de rechter helft van de Roziergevels en de gevel in de Gustaaf Magnelstraat onder handen genomen. In 2012 werd de tweede fase opgestart aan de zijde Rozier en de Gezusters Lovelingstraat. Ook het prachtige smeedijzeren hekwerk langs het open terrein van de Gezusters Lovelingstraat wordt zo goed mogelijk in zijn oorspronkelijke staat hersteld.
Later volgen nog twee fases waarbij vooral de restauratie van de indrukwekkende gevel aan de zijde Jozef Plateaustraat, hierboven op de foto van Jos Tavernier, in het oog zal springen.
Serie 1 nr. 283 De zuilengalerij van de universiteit (1826) (L. Roelandt)
In 1817 werd de jonge architect Louis Roelandt (1786-1864) door de Gentse Gemeenteraad aangeduid als ontwerper voor een prestigieuze academische ontvangst- en feestzaal van de in 1816 opgerichte Rijksuniversiteit. Omwille van de goede bereikbaarheid werd de “Aula Academica” ingeplant op de terreinen van de vroegere jezuïetenkerk die in 1801 gesloopt was. Tegelijk werden bepaalde delen van het jezuïetenklooster afgebroken en verbouwd tot leslokalen voor de verschillende faculteiten.
Voor de bouw van de Aula inspireerde Roelandt zich duidelijk op een Romeinse tempel. Zoals te zien op postkaart nr. 283 van Sugg bevat de gevel een galerij van acht korinthische zuilen van arduin waarvan er vier afkomstig zouden zijn van de toen in ruïne verkerende infirmerie van de Sint-Pietersabdij. Het geheel is bekroond door een groot onversierd driehoekig fronton.
Het voorziene, maar nooit uitgevoerde bas-reliëf moest de vereeuwiging van Willem van Oranje voorstellen. De fries onder het fronton vermeldt in het Latijn “AUSPICE GUILIELMO I, ACAD. CONDITORE POSUIT, S.P.Q.G. MDCCCXXVI” en geeft dus te kennen dat onder de bescherming van Willem I door het gemeentebestuur en het volk van Gent deze tempel der wetenschap werd opgericht in 1826.
Weinigen weten dat dit Latijnse opschrift en 1830 door de Belgische opstandelingen werd verwijderd. In 1840, nadat de revolutie was veiliggesteld, werd de inscriptie opnieuw aangebracht.
De gevel achter het portiek bevat de ingangspoorten.
Op de Suggkaart is te zien dat in de Volderstraat tijdens de Belle Epoque een tram reed. Let ook op de mooie smeedijzeren gaslantaarn. De naam van de straat herinnert aan de beroemdste nijverheid van het Middeleeuwse Gent, deze van de wol. Vollen betekent “wollen stof de nodige volheid geven en het van vetdelen zuiveren”. Er is van deze straatnaam reeds sprake in een tekst van 1328, maar toen was dit slechts een smal straatje zoals de andere zijstraten naar de Veldstraat. Om een beter zicht te hebben op en toegang tot de aula werd de noordzijde van de straat tussen 1824 en 1835 verbreed. In 1887-1894 gebeurde dit ook voor de zuidzijde.
De aula is het enige gebouw dat de hele geschiedenis van de universiteit heeft meegemaakt. Terecht vormen haar zuilen sinds 1988 het officiële logo van de UGent.
De zuilen van de aula werden in 2000 in het kader van het kunstenevenement Over the Edges met plakken ham bekleed, wat tot een hele discussie leidde. Waar ligt de grens tussen kunstenaar en kunstenmaker?
Serie 1 nr. 248 Het voorportaal van het paleis van de universiteit. 1826 (L. Roelandt)
Het indrukwekkende interieur van de aula bezit een vestibule die geïnspireerd is op de vormgeving van antieke Romeinse thermen.
Met de Aula bezat Gent voor het eerst een monumentaal gebouw in het centrum van de stad dat geen kerk, belfort of stadhuis was. Het notarieel vastgelegde voorbehoud om de Aula te mogen reserveren voor stedelijke plechtigheden bleef geen dode letter. In 1857 schrijft Steyaert: “In deze grootsche en statige zael hield men verscheidene malen een dryjaerlyksche tentoonstelling van schilderyen enz., door levende meesters vervaerdigd; ook werd zy twee malen, eerst in 1945 en laetst in 1854, als ’t ware in een algemeen museum herschapen, waer de talryke liefhebbers dezer stad hunne kostbare, zeldzame boeken en handschriften, oudheden en rariteiten ten toon stelden, ten voordele hunner behoeftige medeburgers.”
Ook de Floraliën vierden hun jubileumeditie in de Aula, alvorens ze definitief verhuisden naar het Casino aan de Coupure.
Een monumentale eretrap leidt naar de tribunes van de cirkelvormige vergaderzaal die ontworpen is als een amfitheater.
Na de Tweede Wereldoorlog nam het universiteitsbestuur de maatregel om de aula en in ’t algemeen de universitaire lokalen alleen ter beschikking te stellen voor academische doeleinden ten einde alle misbruiken te vermijden en vooral alle politiek uit te schakelen.
Het was een nobel streven , dat niet opgewassen bleek tegen de aantrekkingskracht van het gebouw. Getuigen de hamzuilen en recent andere meer politiek getinte manifestaties.
Ergens eind vorig jaar kochten wij een Nespresso toestel. De koffie die daarmee gezet wordt, mag misschien niet overeenstemmen met de hipster-koffie-filosofie, maar het toestel is verschrikkelijk praktisch en gemakkelijk in het gebruik. Bij hipsterkoffies is er trouwens de bijkomende moeilijkheid van de selectie. Een goede, eerlijke koffie kost al gauw rond de tien euro voor een pak, en dan moet je eigenlijk nog op zoek naar het soort koffie dat je ligt, en experimenteren met maalfijnheid en lengte van extractie, etc. Wat een boeiende tocht kan zijn (ik heb hem al meermaals afgelegd), maar een beetje vermoeiend.
Als ik speciale koffie wil, dan drink ik die eigenlijk liever in een koffiebar zoals OR of Labath –we zijn in Gent gezegend met minstens twee fenomenale koffiebars, en een hoop andere plaatsen waar ook extra aandacht aan de koffie wordt besteed. Thuis kies ik voor het gemak.
Onlangs was het toestel echter kapot gegaan. De koffie kwam niet langer via de normale opening uit het toestel in de koffietas, maar liep via de binnenkant rechtstreeks het lekbakje binnen. Dat kon niet de bedoeling zijn. Dus belde ik naar Nespresso –via een gratis nummer.
De juffrouw aan de andere kant van de lijn was bijzonder vriendelijk, overliep een paar zaken met mij en stelde prompt voor dat ze het toestel zouden komen ophalen. Desgewenst kon ik over een vervangtoestel beschikken. De dag nadien konden ze al langskomen, tussen 8:00 en 18:00 uur. Diezelfde avond nog (om 23.34 u) kreeg ik een e-mail met een verdere specificatie van het tijdstip waarop ze zouden langskomen: Wij verwachten langs te komen tussen 12:15 en 15:15 uur. Dit is een indicatieve levertijd.. En een half uurtje voor ze langskwamen, kreeg ik een sms dat ze er bijna waren.
Het toestel werd hersteld onder garantie, en ik kreeg een reparatie rapport via e-mail. Er werd een afspraak gemaakt om het toestel terug te bezorgen, en de levering verliep net zoals de ophaling (twee e-mails en een sms). En het heeft mij geen cent gekost.
Het zal u niet verbazen, ik was bijzonder aangenaam verrast. Dit is klantenservice zoals ze tegenwoordig maar weinig wordt gezien. Ik kan door mijn ervaring alvast de slogan “Nespresso. What else?” bijtreden.
—
(Nee, dit is geen publireportage. Niemand heeft mij gevraagd om hierover te schrijven, en er werden mij geen zaken beloofd. Meer zelfs, in de reparatiebrief stond Tot slot willen wij u bedanken voor uw vertrouwen in de Nespresso Club. Hiertoe vindt u, bijgeleverd met uw gerepareerde machine, een gratis proefpakket van onze 16 Grands Crus terug. maar om een of andere reden, heb ik dat niet gekregen.)
Gisteren presenteerde MiramirO het programma: 37 producties en 150 voorstellingen van 25 tot 28 juli. Ja, we gaan weer tijd te kort komen, zoveel is zeker. Het wordt de laatste editie van Fabien Audooren, hij gaat op 28 juli, de laatste dag van het festival, met pensioen. “Je merkt het serieux is er af, met die hoedjes en die ijsjes, maar ja dat is de nieuwe stijl.” Hij stelt de affiche voor met de vrolijke dame met een ijscoupe waar je niet kan naast kijken. Hij beschrijft het als een volslanke dame met een coupe waar je met 8 zonder problemen van kan genieten. “Eigenlijk zou ze dat niet mogen doen, maar wat niet mag, dat trekt ook altijd een beetje aan. Denk aan die Chileense artiesten van een paar jaar terug. Ze hielden auto’s tegen, alles was goed afgesproken en voorbereid natuurlijk. Tijdens het festival wordt dergelijk gedrag getolereerd, maar daarbuiten zou het voor problemen zorgen. Als toeschouwer sta je te kijken, gerustgesteld dat jij het niet bent en ook wel te “vetten” met het ongemak van degene die het overkomt.”
Oh, ze slagen er zo goed in om ons te verleiden. Een ijsje om 10u, vlak voor de persconferentie, je voelt je een beetje schuldig maar eigenlijk smaakt het net zo goed. En daarvoor doe je met plezier een hoedje aan. Uiteraard is er ook reden tot feest, 25 jaar straattheater. Doorheen het festival worden een aantal verrassingen voor Fabien ingebouwd. Hou de site, twitter en facebook in de gaten.
Het hele programma overlopen is onmogelijk, maar we halen er een aantal uit. Natuurlijk zijn er oude bekende en klassiekers, maar ook nieuw talent om te ontdekken. Er zijn opnieuw de circusworkshops voor kinderen, interactieve installaties rond mobiliteit (bij Autorenbaan worden de ouders ook aan het werk gezet, we hebben u verwittigd), de Grote Prijs MiramirO waarbij 8 deelnemers naar de gunst van het publiek en de jury dingen, de wandeling in St Macharius met de buren… circus en straattheater in al zijn vormen rond de Sint-Baafssite en in het centrum.
Niet alleen keert het vuurwerk op 21 juli terug naar het centrum (Portus Ganda, 22u), het wordt ook iets anders. “Na de symfonische muziek van Jef Neve van vorig jaar hebben we dit keer gekozen voor electronica, we vroegen Jeroen De Pessemier en The Subs voor de soundscape bij het vuurwerk. Dat zal een feestje worden!” Ook Studio Orka is terug in Gent met Duikvlucht, een voorstelling die vorig jaar in Antwerpen speelde. In een grotere setting dan we van hen gewend zijn, maar opnieuw op locatie. Ze zijn geselecteerd voor het Theaterfestival, trekken ook nog naar Boulevard en C-Mine in Genk. Een drukke zomer dus. Andere gasten zijn ErfTAPgoed vzw met Henri, mon amour. Luk De Bruyker kruipt in de huid van de chauffeur van de Gentse operadiva Vina Bovy. Eerder maakte hij met Theater Taptoe al een voorstelling rond de diva, nu is zijn chauffeur aan de beurt. Er gaan allerlei geruchten de ronde over de man, was hij nu al dan niet ook de minnaar van de ster? De voorstelling gaat door in het zwembad Van Eyck want de man bleek ook een waterpolospeler te zijn. Kopergietery heeft met Gebroken dromen een eigen productie op het festival. Het is een muzikale voorstelling waarbij dromen nog wel gelijmd kunnen worden. Elke avond anders en op verplaatsing in het Klein Begijnhof, want het gebouw van de Kopergietery wordt ingenomen door Cie EAEO, internationaal bejubelde jongleurs die op een steeds kleiner speelvlak hun ding doen.
Het Spaanskasteelplein wordt ‘s avonds heel gezellig met tafeltjes en Circo Flamingo, een doorlopend visueel spektakel vol afwisseling met ondermeer de cabaret van de dames van La Guardia Flamenca en de acrobatie van Zinzi en Evertjan. In Portus Ganda kan je naar de cinema, elke avond staan er films met een link naar het circus op het programma.
Klassiek en toch nieuw, zo kan je de volgende voorstellingen beschrijven. Zo hebben de Buren van de Abdij voor hun poppenkastproject voor het verhaal van Samson en Delila gekozen. Uiteraard met een link naar de abdij. Dan is er nog Prometheus, de inspiratie voor Living lines om Sol, een mini-opera te creëren. Romeo en Julia ken je misschien in verschillende vormen, maar tijdens MiramirO komt er een nieuwe dimensie bij: een fotoroman. Met de studenten van het KASK creëerde Herwig Deweerdt een interactieve voorstelling. De acteurs Mourad Baaiz, Femke Platteau en Lobke Leirens nemen de hoofdrollen voor hun rekening, maar voor de andere personages doen ze beroep op u. De foto’s zullen later ook te downloaden zijn via www.miramiro.be.
Een blikvanger is zeker Bzzz’T, een voorstelling voor baby’s vanaf 9 maanden over insecten in de Tuin van Kina. Het lijkt misschien bizar, maar een ervaringsdeskundige binnen de reactie zag al eerder werk van De Spiegel en haar baby was enthousiast.
Pol & Freddy, ondertussen met drie en dus uitgegroeid tot een compagnie was eerder al te gast op MiramirO. Ze laten deze keer hun kleine blauwe autootje in de garage maar testen de rekbaarheid van de democratie. Het wordt een interactieve voorstelling waarbij gestemd kan worden, en dit onder de noemer Le cirque démocratique de la Belgique.
U merkt, er staat weer heel wat te beleven. Tickets zijn te koop via Uitbureau en voor sommige voorstellingen kan je maar beter niet te lang wachten. Het programma is online te raadplegen, wie liever een papieren versie wil, wordt gevraagd om een vrije bijdrage. Kwestie van de ecologische voetafdruk wat onder controle te houden, de opbrengst gaat niet naar MiramirO, maar naar het MiramirObos. Het doel is om 5000 euro op te halen. Wie de edities van de vorige jaren nog eens wil herbeleven, kan zich ook het boek ‘MiramirO, the story’aanschaffen, 25 jaar straattheaterfestival in Gent en op verplaatsing (10 euro).
Plastieken palmbomen, echte palmbomen, olijfbomen, buxussen… omdat de Korenmarkt niet meteen een oase van groen is, zetten de handelaars zelf een boompje op hun terras.
Tweesterrenchef Danny Horseele wordt de kok van het gastronomisch restaurant in de Ghelamco Arena. Het restaurant krijgt naar alle waarschijnlijkheid ook zijn naam.
De geplande afsluiting van de kiss-and-ride aan de Zuid in Gent lokt emotionele reacties uit. In het prestigieuze Sint-Barbaracollege slaan schoolouders elkaar zelfs om de oren met petities, zowel voor als tegen het behoud van de officieuze kiss-and-ride.
So The next day, there was no alarmclock from another room that was waking me up from 6 o'clock in the morning. Even Mister E managed to sleep a bit longer. And after breakfast we packed the car and drove off to Death Valley. A long road. A very long trip.…
Ron Chiers stelt tentoon op op vrijdag 14, zaterdag 15 en zondag 16 juni in de Ossenstraat 96a. Ga gerust een kijkje nemen.
De fototentoonstelling kreeg de naam “Zoektocht naar Zootropia”. Ron legt het als volgt uit:
“Sinds ik enkele jaren terug de fotografie begon te gebruiken als medium voor mijn artistieke werk, heb ik een hele weg afgelegd. Ik experimenteerde met technieken en bewandelde diverse richtingen en domeinen binnen het medium. Ik liet mij oorspronkelijk inspireren door het dagdagelijkse – de maatschappij en de samenleving – om uiteindelijk te komen tot mijn huidige project Zootropia.
“Zootropia is een imaginaire stad, waarbij de foto’s te lezen zijn als beelden achtergebleven in het hoofd van een bezoeker. In Zootropia gebruik ik mijn leven als leidraad en inspiratiebron. Gent, mijn stad, speelt de hoofdrol in en vormt het decor voor Zootropia. De beelden zijn echter heel universeel en Gent is niet herkenbaar.”
“Van Zootropia is in deze expositie een introductie te zien. In “Zoektocht naar Zootropia” neem ik de kijker mee op mijn experimentele weg er naartoe. Tijdens dit proces ging ik heikele thema’s uit de samenleving niet uit de weg. Zo heb ik bv voor ‘Halal’, een foto van vorig jaar, een symbool uit de islam – hét hete hangijzer uit de actuele samenleving – in een westerse/Belgische context geplaatst. Ik neem hierbij geen standpunt in maar laat de kijker nadenken over wat er is.”
Het is zo één van die fietsbulten waarvan ik dacht: “hier passeert zoveel volk / fietsers / politiemensen / justitiemensen / ambtenaren / controleurs van de Lijn dat dit wel in orde komt”.
Voorlopig niet.
Daarom nog één melding erbovenop.
If you want to be one of the lucky 5 to receive a copy in your mailbox, all you have to do is leave comment on this article, mentioning 'why you think this book would be a perfect read for you' or tell me 'a good cycling adventure'. I'll randomly pick 4 stories that will win a copy of both books, "The Smashing Book #3 - Redesign The Web" and "The Smashing Book #3⅓ - The Extension", the 5th story that I'll pick will win a copy of "The Smashing Book #3" only.
One more thing…
Don't forget to read my review, or read about the design of the cover. Plus make sure you double check the email address you'll use as I'll need to contact you for your home address.
We kregen een mail van Maarten Vande Wiele, een Gentse illustrator en striptekenaar. Hij publiceerde eerder in verschillende tijdschriften maar heeft ook een aantal eigen publicaties. Zijn eerste stripverhaal ‘Glamourissimo’ werd al in 2000 gepubliceerd, gevolgd door ‘Strip noir’ (2005) en ‘Doctor Carnacki’ (2006). In 2008 verscheen ‘I love Paris’, zijn eerste graphic novel, gevolgd door ‘I hate Paris’ in 2009. Recent was er ‘Monsieur Bermutier’, een graphic novel gebaseerd op kortverhalen van Guy de Maupassant.
Hij werd ook gecontacteerd om deel te nemen aan ‘Webtrip’ en daarvoor contacteerde hij ons (en door een nonchalance van onze kant bleef het te lang liggen, sorry). ‘Webtrip’ is een serie stripverhalen die zijn gemaakt in opdracht van het Lyon comics festival, ze worden enkel online worden gepubliceerd. Al proberen ze via crowd funding ook aan een papieren publicatie te geraken.
Het principe is eenvoudig: zes stripauteurs uit Latijns America en zes stripauteurs uit Europa werden uitgenodigd om een elk een hoofdstuk te tekenen van een groter verhaal. 12 stripacteurs, 12 hoofdstukken met publicatie tussen begin mei en half juni. De overkoepelende verhaallijn wordt overzien door de scenarist Jean-Christophe Deveney, die onder andere al de stripverhalen ‘Bang’, ‘Johnny Jungle’ en ‘Mangetrouille’ neerpende. De grote lijn is het illustreren van de theorie van ‘6 degrees of seperation’, een theorie waarin iedereen gelinkt is aan iedereen op aarde. Ieder hoofdstuk speelt zich af in de stad waarin de stripauteur woont. Gent, dus in het geval van Maarten.
Hoofdstuk 10, Maartens hoofdstuk zal uitzonderlijk ook in het Nederlands te lezen zijn. De andere hoofdstukken zijn in het Frans, Engels en Spaans. Er komen heel wat bekende Gentse plaatsen voor, en zelfs burgemeester Daniël Termont krijgt een kleine cameo, zoals u kan merken.
Zijn hoofdstuk gaat over een studente journalistiek die geïnteresseerd raakt in het ‘Webtrip’ gebeuren en het op de regionale televisiezender probeert te krijgen. Grote struikelblok op haar weg is een oudere journaliste die niet erg opgezet is met al dat jong geweld.
Je kan de hoofdstukken in volgorde lezen, maar ook inzoomen op een personage of op locatie lezen. De stijl van de hoofdstukken is heel divers terwijl het verhaal toch doorloopt, heel leuk om zien. Deze editie is al de tweede, de vorige was in 2012 met 11 Europeanen en een Canadees en is ook nog steeds online te vinden via www.webtrip-comics.com/.
Wat is dit? Een eenvoudige webpagina die de inhoud van een aantal Gentse weblogs bijeenbrengt. Mail me als je in de regio Gent woont en jouw blog hier ook wil terugvinden. Blog Planet Gent wordt vier keer per dag opgefrist.
All content remains (c) copyright the respective bloggers. License conditions may apply. If you don't want to appear with fellow webloggers on a shared webpage, just let me know and I'll drop you from the list.
Laatste aanpassing:
June 20, 2013 10:15 AM (All times are UTC.)
Met de komst van het Nederlandse 
straat.
