August 29, 2015

Kerygma

Twee-punt-nul ofzo.

Zeven maand is het. Zeven maand geleden schreef ik het als laatste zin van mijn laatste blogpost op het project.

We vinden elkaar ongetwijfeld terug. Elders op of naast het internet.

En kijk. De Erven Gentblogt hebben al sinds die dagen een facebookgroep. Een verborgen en vrijblijvend houvast aan tien jaar samen verbonden zijn. Het was het enige restant, want onze ooit actieve fanpagina was op een blauwe maandag verdwenen in het grote zwarte gat dat facebook bij momenten kan zijn. Doodjammer, maar wat doet ge eraan.

Ik blijk gelukkig niet de enige te zijn die geen talent heeft voor afscheid. Niet de enige die af en toe nog eens een zoekopdrachtje loslaat op het internet.
En zo stond er deze week stond er opeens een post van haar op de groep: “ik denk dat we terug zijn”. We besloten al snel unaniem dat we daar iets zouden doen.

Definieer iets? We weten het niet.
Maar wat dan? Geen idee.
Waarover dan? Gelijk altijd al, wat er op dat moment leuk is.
En hoe vaak? Ah, we zien wel.

gentblogt

Ik zou fan worden, als ik u was. En misschien daar bovenaan instellen dat u ons vanboven in uw newsfeed wilt, eventueel.

Gentblogt is dood. Leve Gentblogt.

(c) i. at August 29, 2015 08:37 AM

Kameraad Harko

ugly kid jesus

Wie een beetje thuis is in de Westerse kunstgeschiedenis, is ze zeker al eens tegengekomen: schilderijen en beelden van kindje Jezus, die er allesbehalve als een kind uitziet.
Uiteraard konden de kunstenaars uit de middeleeuwen perfect een kind schilderen of beeldhouwen. Dat was helemaal het probleem niet. Het probleem was dat Onze-Lieve-Heer maar moeilijk kon voorgesteld worden als een onnozel baby'tje met een volle pamper. Dat beeld strookte niet met de voorstelling van Christus Koning. Een redenering die maar gedurende een beperkte periode van 'onze' kunstgeschiedenis de norm was. Maar een redenering die prachtige vreemde voorstellingen opleverde.

Maura Callahan heeft een leuke reeks online gezet voor City Paper.


met dank aan medievalnews

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at August 29, 2015 08:02 AM

August 28, 2015

Michel Vuijlsteke

Links van 24 augustus 2015 tot 28 augustus 2015

Longread: “Schaam u, meneer De Wever” | Vluchtelingen | De Morgen
Hij kon zijn oren niet geloven toen Bart De Wever deze week verkondigde dat erkende vluchtelingen een apart sociaal statuut moeten krijgen. Henri Heimans, voormalig topmagistraat en voorvechter van de geïnterneerden, is zelf de zoon van een politiek vluchteling. 'Dit is dwaze, populistische praat.'

See Very Early Concert Footage of the B-52s, When New Wave Music Was Actually New (1978) | Open Culture
Pop music, I had already decided, was for suckers. The only sounds that spoke to me were loud, abrasive, and deliberately unlovely. Then someone in our dorm put on “Rock Lobster” and it blew my narrow mind.

The Art of Onfim
The drawings from Novgorod that we have found appear to all come from a Russian boy named Onfim, who lived at the end of the twelfth century or beginning of the thirteenth century in the city of Novgorod. By the estimate of the archaeologists who unearthed his works, he was around seven years old at the time that he made these drawings.

‘Spreek elkaar aan op asociaal kalasjnikovgebruik’ | De Speld
Het is een groeiende frustratie in de publieke ruimte: mensen die een terreuraanslag willen plegen met een kalasjnikov, terwijl omstanders daar last van hebben. Een bewustwordingscampagne moet ervoor zorgen dat mensen elkaar durven aan te spreken op terroristisch gedrag.

Isis blinds journalists with its barbarity, but we must continue to report – Comment – Voices – The Independent
Why does Isis never attack Israel – indeed, why does its hatred of Crusaders and Shias and Christians and sometimes Jews rarely if ever mention the very word “Israel”? And why do Israel’s air raids on Syria always target Syrian government or pro-Syrian Iranian forces, but never Isis? Indeed, why are Turkey’s air assaults on Isis – happily supported by Nato – far outnumbered by their air raids on the Kurdish PKK, some of whose forces in Syria are fighting Isis? And how come the Turkish press have publicised a convoy of weapons being taken across the Syrian border to Isis by Turkish intelligence agents? Are Turkish engineers running the Isis-controlled oil wells, as Syrian oil engineers claim?

The post Links van 24 augustus 2015 tot 28 augustus 2015 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 28, 2015 08:00 PM

Goed gedaan, meneer De Wever

De vermoorde onschuld, die alleen maar verwoordt wat de onderbuik van de Vlaanderen voelt, wat de grote meerderheid zou willen zeggen maar niet mag zeggen van de politiek correcte mainstream media linkse kerk, heeft het toch maar weer mooi gedaan.

Henri Heimans in De Morgen zegt waar het op staat:

“In zijn interview haalt Bart De Wever alle termen door elkaar. Vluchtelingen, migranten, terroristen en criminelen: hij noemt ze allemaal in één adem.” […]
De geschiedenis mag zich dan eindeloos herhalen, even snel dreigen we de lessen te vergeten, vindt hij. “Daarom maak ik me ook zo kwaad over die uitspraken van Bart De Wever. Alsof hij op zijn eentje politieke vluchtelingen een tweederangsstatus kan toebedelen. Alsof je zomaar een van de fundamentele internationale verdragen kunt uitwissen. Dat is dwaze, populistische praat. Hij zou zich moeten schamen.”

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb de reacties bij Knack of HLN niet nodig om te weten wat de reactie van de onderbuik van Vlaanderen zal zijn. De onderbuik is niet zo’n verwoede lezer, een artikel van meer dan twee A4-tjes helemaal lezen? Zót!

Neen, de onderbuik heeft genoeg aan de titel — “Schaam u, meneer De Wever” — om tot in het bruinst van zijn ziel verontwaardigd te zijn. “Schaam u, meneer De Wever?! Scháám u?? Neen, SCHAAM U, sossenvod De Morgen!! Hoe durven ze!! BDW heeft tenminste de moed om iets te zeggen over die vloedgolf moslims die hier onze volksaard komt verkrachten!!”

De onderbuik wordt trouwens een stevige voorzet gegeven door De Morgen zelf, in zijn onfortuinlijke sensatiezucht: de mail die in mijn mailbox zat, had dit als titel:

“Schaam u, meneer De Wever”: ex-topmagistraat haalt uit

“Haalt uit”, ben ik de enige die daar een vleugje hysterie in ziet? “Ex-topmagistraat”, ben ik de enige die daar voor die “ex-” in ziet?

Ach, whatever. Het spel zit weer op de wagen: er hoeft helemaal geen discussie meer gevoerd te worden over de grond van de zaak, er kan luidop gepolemiseerd worden over de manier waarop de discussie gevoerd wordt over de discussie die gevoerd wordt over Bart De Wever.

Zij we allemaal meteen het hulpeloze onvermogen van de Staatssecretaris voor Onbeperkbare Instroom vergeten. Hè hè.

The post Goed gedaan, meneer De Wever appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 28, 2015 07:44 PM

Fietsbult

Hangbrug

Een van de meer bizarre kunstwerken van het Gentse verkeer is de overdekte hangbrug van Drongen. Niet zoveel mensen kennen ze. Ze is ook erg moeilijk te vinden op een kaart (hoewel, op Openstreetmap zie je ze). Ze hangt namelijk letterlijk aan een andere brug: die van de E40 over de Leie.

04feb14, Goedingebrug

04feb14, 15u10 Goedingebrug

Wat de brug helemaal bizar maakt, is dat de twee voetstukken veel ouder lijken dan de autosnelweg, en dus dan de overkappende brug.
Op de foto zie je aan de rechterkant het jaartal.

 04feb14, 15u10 Goedingebrug

04feb14, 15u10 Goedingebrug

Al was de brug duidelijk ook bedoeld voor fietsers, twee jaar na de oorlog was er geen geld voor een oprit. Met de fiets is het dan ook heel wat sjouwwerk.

 04feb14, 15u14 Goedingebrug

04feb14, 15u14 Goedingebrug

Toch wordt de brug druk gebruikt. Ze is dan ook de enige manier om met de fiets de Leie over te steken tussen het veer van Baarle en de nieuwe fietsbrug naast de spoorweg in Drongen.
Bovendien: je blijft droog, zelfs als het regent.

 04feb14, 15u17 Goedingebrug

04feb14, 15u17 Goedingebrug


Tagged: de fiets, Drongen, E40, fietsen, Gent, hangbrug

(c) jandefietser at August 28, 2015 07:00 AM

Sofinesse

Maandbrief #6

Zes maanden ben je al lieverd, dus ik zou in principe ook kunnen zeggen: een halfjaar. Het is vandaag je verhalfjaardag! Dat klinkt al zo groot! Als je in jaren begint te praten, schiet de boel echt veel te snel op. Maar dat kunnen we ook van jou zeggen, want je bent nog steeds een baby die de statistieken de hoogte in jaagt. Een goede 10 kg en de 70 cm voorbij, een mens krijgt biceps Schwarzeneggerstyle van met jou rond te lopen.

Het was een heftige maand ook, want we zijn niet meer dag en nacht samen. Papa zet jou ’s morgens vroege af bij de muisjes, ik kom je in de late namiddag zo snel mogelijk halen. Dan moeten we allebei bijtanken. Jij nogal letterlijk. Terwijl je ligt te tanken klem je me heel vaak vast met je veel te schattige handjes, zodat ik zeker niet wegloop. Er wordt zoveel geknuffeld dan, het heeft geen naam.

Niet alleen door mij trouwens. Ook je vader kan maar moeilijk weerstaan aan het charmeurskuiltje in je linkerwangetje. Maar het is vooral je broer die geweldig enthousiast “Feeeeeeeeeeeee-lix” roept als hij thuiskomt. Gelukkig dat jij een stevige baby bent, want ik vermoed dat zijn knuffels bij momenten stevig aankomen. Het lijkt je niet te deren. Ik denk dat Basiel ook geweldige mopjes vertelt, want bij tijden lig je echt te schaterlachen. Of zit je te gieren.

IMG_5662 IMG_5564

Zitten ja, dat kan jij al redelijk goed. Ondersteund met een kussenfort is het geen probleem en je zit ook al een paar weken vrolijk in je stoel mee aan tafel. Maar het begint ook steeds beter te lukken met minimale steun. Nog een paar weken en je valt zelfs niet meer naar voren of naar opzij, ik ben ’t zeker. Al vind je dat vallen nu ook weer niet zo erg, dan rol je wel even de andere kant op. Daar ligt vast een hyperinteressante lege fles, speelgoedje of stukje papier. Of iets anders dat je kan weggooien of in je mond steken.

We mogen ook met trots een spandoek hangen: “Zes maanden exclusief borstvoeding”. Niet tot op de dag, maar daar gaan we niet over neuten. We hebben het gehaald en het geeft veel voldoening om nog verder te gaan. Ik kan niet geloven dat dit het moment was waarbij ik bij je broer bijna begon af te bouwen, dat staat hier nu compleet niet op de planning. Ik geniet er geweldig van als je aanligt en jouw snoetje vertelt me hetzelfde.

IMG_5667 IMG_5464

Ik denk dat het waar is wat ze zeggen over tweede (en volgende) kinderen, dat die met alles veel sneller weg zijn omdat ze het zien bij grote broer of zus. Jij kijkt met grote bewonderingsogen naar je broer, ik zie het gewoon zo gebeuren. Maar ik ga niet akkoord met de stelling dat je minder onder de indruk bent van elke lachje, rolletje of lepeltje wortelpuree bij een tweede kind. Integendeel.

Omdat het meer dan waarschijnlijk de laatste keer is, probeer ik alles precies nog wat langer vast te houden. Bewuster te beleven. Opzettelijk bij stil te staan. Positief moedwillig van te genieten.

Je maakt het me zo makkelijk bollie, je bent een droom.

Dikke kus

Je mama

(c) Sofinesse at August 28, 2015 01:11 AM

August 27, 2015

Michel Vuijlsteke

Gelezen: Aurora

Aurora-cover-novel-by-Kim-Stanley-RobinsonQua standaardverhaal kan het tellen: het generatieschip op weg naar een andere planeet.

Als ik daar geen paar dozijn boeken en verhalen over gelezen heb, heb ik er geen één gelezen.

Maar dit is wel één van de betere in het genre. Er zijn echte personages, het schip wordt mettertijd ook een personage, en het heeft een begin, een midden en een einde.

In het begin van het boek komen we bijna aan op Tau Ceti, en is het hoog tijd dat ze aankomen. De microben en bacteriën en virussen aan boord evolueren sneller dan de grotere beesten en de mensen, er zijn wel degelijk gesofisticeerde 3D-printers die vanalles kunnen maken, maar sommige grondstoffen raken op, enfin, het schip loopt eigenlijk op zijn laatste poten.

En dan, zonder veel van het plot te verklappen, gebeurt wat eigenlijk te voorzien was: er gebeuren onvoorziene dingen.

De rest van het boek is probleemoplossen. Een beetje The Martian dus, maar met meer personages, meer op het spel, en vele keren meer literatuur dan The Martian — dat voor al zijn wijs zijn toch wat MacGyver In Space was.

Een mooi boek, ondanks al de wetenschap meer een fabel en een karakterstudie dan een SF-avontuur. Met een logisch maar daarom niet minder mooi einde.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

27.08.2015: Gelezen: 14 | 25.08.2015: Gelezen: The Anecdota or Secret History | 22.08.2015: Gelezen: The Princess Bride: S. Morgenstern’s Classic Tale of True Love and High Adventure | 17.08.2015: Gelezen: Declare | 10.08.2015: Gelezen: Bossypants | 09.08.2015: Gelezen: City of Stairs | 01.08.2015: Gelezen: The Lathe of Heaven | 29.07.2015: Gelezen: The Goblin Emperor | 25.07.2015: Gelezen: Half a War | 24.07.2015: Gelezen: Half the World

The post Gelezen: Aurora appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 27, 2015 07:42 PM

Gelezen: 14

14Wat was de review van de Aarde in The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy ook alweer? “Mostly harmless”, juist.

Da’s zo ongeveer wat dit boek was: “mwof ja”. Niet zo bereslecht als Dan Brown, maar nooit in de buurt van even goed als pakweg Charles Stross’ Laundry Files.

Nate is een data entry-loonslaaf in Los Angeles en compleet toevallig (niet echt, blijkt achteraf) krijgt hij een gouden tip: een oud appartementsgebouw waar een plaats vrijkomt, en dat het bijna niets kost.

Het appartementsgebouw is oud (nu ja, wat heet, het is en blijft Amerika natuurlijk: 1890 is de prehistorie), zijn appartement is ruim, er is een hele reeks medebewoners, en al snel blijkt dat er iets fishy aan de hand is.

Er zitten vreemde zevenpotige insekten in zijn appartement, elke lamp die hij in zijn keuken indraait blijkt een blacklight te worden, er is een appartement waar het constant dezelfde (koude) temperatuur is, ongeacht of de vensters open staan en of de airco aan staat, er is een deur die bij nader inzien helemaal geen deur is maar een paneel in de muur, er is appartement 14 met een resem mollesloten aan de deur: mysterie, mysterie.

Nate en een aantal van zijn companen trekken op onderzoek uit, Scooby Doo-gewijs.

Het duurde allemaal heel erg lang om to the point te komen, en de ontknoping was al met al zeer snel over. Ik zag het allemaal nogal aankomen, en er zaten een paar horrorfilmclichés te veel in.

Maar bon, onderhoudend.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

27.08.2015: Gelezen: Aurora | 25.08.2015: Gelezen: The Anecdota or Secret History | 22.08.2015: Gelezen: The Princess Bride: S. Morgenstern’s Classic Tale of True Love and High Adventure | 17.08.2015: Gelezen: Declare | 10.08.2015: Gelezen: Bossypants | 09.08.2015: Gelezen: City of Stairs | 01.08.2015: Gelezen: The Lathe of Heaven | 29.07.2015: Gelezen: The Goblin Emperor | 25.07.2015: Gelezen: Half a War | 24.07.2015: Gelezen: Half the World

The post Gelezen: 14 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 27, 2015 08:16 AM

August 26, 2015

Michel Vuijlsteke

Geen lezersbrief

Ik heb zeer veel goesting om een lange, boze lezersbrief te schrijven naar de één of andere krant.

Maar dat zou zeer ondiplomatisch zijn.

Het zal dus blijven bij een persoonlijke brief. Een zeer teleurgestelde, bittere persoonlijke brief.

The post Geen lezersbrief appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 26, 2015 05:13 PM

Fietsbult

Uitbreken

Dit is een moeilijke zaak.
Of liever: was een moeilijke zaak.
In een buurt waar auto’s op verschillende verdiepingen rond zoefden had er jarenlang niemand omgekeken naar fietspaden.
Daarna kwam er druppelsgewijs verandering.
Het korreltjesbeleid.
Een korreltje hier, een korreltje daar, maar geen doortastend routedenken.
Tot een groep buurtbewoners in de mail kropen en administraties (onder andere) confronteerden met het feit dat er géén legale manier was om vanuit de Hundelgemsesteenweg (kant Merelbeke) naar de Stropbrug te fietsen.
Ambtenaren van verschillende niveau’s bleken dat te weten, maar het klassieke verhaal volgde: procedure x en lapje privégrond y en prioriteit z.
Illegaal?
Ach, de grijze zone bleek een evidentie.
Veel woorden, weinig daden.
De enige manier om dit een duw te geven was: de megafoon van de pers.
Bekijk hier hun uitleg en uitsmeekbede uit 2013.
Bekijk het filmpje nog eens grondig.
“Wij wachten op de Stad om…”
Dat zinnetje “Wij wachten op…” horen we als vrijwilligers van de Fietsersbond even vaak als duivenmelkers.
Het zinnetje is het gevolg van de versplintering van bevoegdheden.
Om een relatief klein wegenwerfje als dit op de rails te krijgen zijn er twee of drie of vier administraties nodig van -ahum- verschillende bestuursniveaus.
Ze werken allemààl met belastingsgeld.
Het gaat allemààl om hetzelfde doel: veilige fietspaden creëren.
Mààr -minstens in en rond een stad als Gent, en naar ik vermoed ook daarbuiten- zijn de waslijst spelregeltjes tussen de vele administraties belangrijker dan de snelheid waarmee fietspaden veilig gemaakt worden.
De waslijst wordt jaarlijks nog gevoed, ze krimpt zelden.
Ontsnappen aan de waslijst is onmogelijk.
Ik kan me daar soms over opwinden.
Wie kan deze spiraal doorbreken?
Is hier ècht geen administratieve vereenvoudiging mogelijk?
Ik twijfel daar niet aan.
Of is het ook een kwestie van mankracht?
Zijn er wel voldoende ambtenaren om deze fietsprojecten te trekken?
Het lijkt dat dit ook een reden is voor “het zinnetje”.
Ambtenaren lijken getraind om hierover te zwijgen.
Op vragen hierover krijg je nooit een antwoord.
Hoogstens een “ach…”.

“Snel handelen” is in overheidsland een relatief begrip.
In dit geval is dat: een kleine twee jaar.
Voor mensen die hun kinderen met de fiets veilig naar school willen brengen is twee jaar een eeuwigheid.
Demotiverend.
Voor ambtenaren en politici is twee jaar een “korte doorlooptijd”.
Succesvol.
Dat is bijwijlen een emotioneel spanningsveld.
Enkel mensen met grote empathie en diep inzicht in politieke en administratieve processen kunnen het vatten.

Veel vijven en zessen om te zeggen dat de werf op het kruispunt richting Stropbrug loopt.
Tataa!

18aug15, Achilles Heyndrickxlaan

18aug15, Achilles Heyndrickxlaan

18aug15, Achilles Heyndrickxlaan

18aug15, Achilles Heyndrickxlaan

De middenberm is vermoedelijk nu klaar, samen met de aanpassing in het autodeel onder de B401.

24aug15, Bellevue

24aug15, Bellevue

24aug15, Bellevue

24aug15, Bellevue


De twee zijkanten van de weg volgen daarna.

18aug15, Achilles Heyndrickxlaan

18aug15, Achilles Heyndrickxlaan

Het wordt er binnenkort dus veiliger fietsen.
Ledeberg kan veiliger uitbreken.
Dat zijn zo van die momenten waarop zowel actievoerders als ambtenaren, politici, fietsende ouders met kinderen en … dezelfde emotie delen.


Tagged: Achilles Heyndrickxlaan, Bellevue, Ledeberg, Ledeberg Breekt Uit

(c) yves at August 26, 2015 07:34 AM

August 25, 2015

Veerle's Blog

Citybass Undertone

Citybass Undertone

Fits so well together.

via Common Ground

August 25, 2015 04:52 PM

London, The Weekends Start Here

London, The Weekends Start Here

London, The Weekends Start Here (published by Virgin Books).

via David Doran

August 25, 2015 04:48 PM

Spider Reader

Spider Reader

Imagine a story.

via Torso Vertical

August 25, 2015 04:41 PM

Morning Gold

Morning Gold

Those early morning rides with this kind of scenery are a treasure.

via Our Beautiful World

August 25, 2015 04:33 PM

Hullabaloo

Verlaten camping

In 2010 viel het doek voor de camping. Kampeerders konden er terecht in stacaravans, tenten en chalets.

Verwant: 
Camping Cosmos
Camping Jacques Junior

(c) hullabaloo at August 25, 2015 03:41 PM

Veerle's Blog

The Walrus

The Walrus

Love the shadows of the sun protection.

via Jeannie Phan

August 25, 2015 03:00 PM

Alt-J

Alt-J

Great!

via DKNG

August 25, 2015 02:51 PM

The New Republic

The New Republic

Mindfulness mantras are the latest tool of corporate control: on the downfall of the pressures in finding meaning in the workplace.

via Jeannie Phan

August 25, 2015 02:29 PM

Device addict

Device addict

Love the cord jiggle!

via Made by Radio

August 25, 2015 02:21 PM

W|Design for life

W|Design for life

Beautiful poster created from a selection of shapes.

via Maria Papaefstathiou

August 25, 2015 01:59 PM

Desert - End

Desert - End

This color exploration is really inspiring.

via Marko Stupic

August 25, 2015 01:50 PM

Cover design for issue 3 of Pitchfork’s printed quarterly

Cover design for issue 3 of Pitchfork’s printed quarterly

Love these illustrations where you have to look and discover.

via bldgwlf

August 25, 2015 01:43 PM

Spin and Drain

Love this smart 2 in 1 multifunctional bowl called Spin & Drain.

August 25, 2015 01:03 PM

Vandaag is het Gisteren van Morgen

Distance from Perfect (Moz) [del.icio.us]

"SEO is, in some ways, for the insane. To get clarity, take a deep breath and ask yourself: all other things being equal, will this change, tactic, or strategy move my site closer to perfect than my competitors? Perfect is great, but unattainable. What you really need is to be just a little perfect-er."

(c) stijnvogels at August 25, 2015 12:37 PM

Michel Vuijlsteke

Gelezen: The Anecdota or Secret History

penguin-secret-historyIk moest mezelf elke pagina herinneren dat dit wel degelijk de Heilige Justinianus en de Heilige Theodora waren, waar Procopius over aan het schrijven was. En de nobele Belisarius, waar Robert Graves zo mooi over schreef.

Machtig: roddel, schandaal, ontrouw, sex, ruzie, achterklap. Koppel dat aan onmetelijke rijkdom en baas van de gekende wereld, en het wordt bij tijden hallucinant.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

27.08.2015: Gelezen: Aurora | 27.08.2015: Gelezen: 14 | 22.08.2015: Gelezen: The Princess Bride: S. Morgenstern’s Classic Tale of True Love and High Adventure | 17.08.2015: Gelezen: Declare | 10.08.2015: Gelezen: Bossypants | 09.08.2015: Gelezen: City of Stairs | 01.08.2015: Gelezen: The Lathe of Heaven | 29.07.2015: Gelezen: The Goblin Emperor | 25.07.2015: Gelezen: Half a War | 24.07.2015: Gelezen: Half the World

The post Gelezen: The Anecdota or Secret History appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 25, 2015 11:51 AM

Sofinesse

7 dingen die je wel eens naar je hoofd geslingerd krijgt als je borstvoeding geeft.

1. “Moet hij nu alweer drinken?”

Het is een vraag die ik nogal vaak hoor als ik mijn borstvoedingsbeha open klik. Het antwoord is: JA. Hij moet alweer drinken of beter gezegd, hij mag weer drinken. Ik heb lak aan regeltjes bij baby’s en bij borstvoeding, maar er is toch wel één gouden borstvoedingsregel waar ik niet van af stap: A demande et à volonté. En dat kan in het begin inderdaad betekenen dat je je kleintje moet wakker maken om te eten, zelfs als hij net vertrokken is voor dat eerste dutje terwijl jij volledig uitgeput bent. Been there, done that. Maar het is belangrijk voor je kleintje en ook voor jouw productie. De eerste weken leggen de basis voor de rest van je borstvoedingsperiode. Dus: aanleggen die handel. Het is normaal, het hoort zo. (En ook na die eerste weken he, aanleggen for president)

IMG_5571

2. “Maar zo gaat hij geen ritme krijgen he”

Dat volgt vaak op het voorgaande. Inderdaad, zo gaat hij geen ritme krijgen. Maar een baby onder de zes maanden hoeft ook helemaal geen ritme te hebben. Wij – Westerse mensen die zo snel mogelijk weer moeten gaan werken- proberen een kind dat op te leggen. Omdat wij voor de rest ook op het uur (moeten) leven. Pas op, dat was tijdens mijn zwangerschapsverlof niet anders (Basiel werd om 8u15 op school verwacht, er moet gekookt worden, tussendoor nog een huis gekocht/verkocht, er komt bezoek, …). en nu er weer gewerkt wordt al helemaal. Maar een baby: Sleep.Eat.Repeat. Je mag natuurlijk wel proberen om zoveel mogelijk een nacht te creëren (’s avonds clusteren bijv), maar ik heb al gemerkt dat hoe meer rust (slaap) en voedingsmomenten overdag, hoe beter het ’s nachts gaat. Want iedereen wil slapen, toch? Yes please, ik moet nog vijf maanden slapen om bij te zijn. Maar om de zoveel uur pas een borst, dat is echt niet de bedoeling.

Jammer dat er zoveel misverstanden over verstaan. Een goede vriendin van mij kreeg van haar vroedvrouw de raad “om MINSTENS drie uur tussen de voedingen te laten”. De baby was toen zes weken. Dat is eigenlijk bijna misdadig advies. Het is zoooo jammer dat er zoveel foutieve informatie wordt verspreid, zelfs door mensen die er een diploma voor hebben. Als versbevallen moeder sta je niet altijd even stevig in je schoenen, dan kunnen die duizend meningen je wel eens nekken. Het is zo logisch dat je dan ‘luistert’. Zucht, duizend keer zucht. Zo jammer, nog altijd!

3. “Eet hij nu nog geen patatjes/fruitpap?”

Dat kindjes vanaf 4 maanden fruit- en groentenpap nodig hebben is een totale misvatting. Kindjes die exclusief borstvoeding krijgen halen zeker tot zes maanden (maar ook veel langer) alles wat ze nodig hebben uit de melk van mama. “Iets meer nodig hebben” is trouwens ook een foute redenering, want moedermelk bevat veel meer calorieën dan een papje. Rapley sluit daar perfect bij aan. En hoewel dat hier alleen maar gedeeltelijk wordt meegenomen, sta ik er wel volledig achter. De tranen schieten nog altijd in mijn ogen als ik terugdenk aan de dame die heel trots vertelde dat ze haar dochter al op 7 weken (!) patatjes had gegeven. Jongens toch, babydarmpjes zijn daar absoluut niet op gemaakt. Borstmelk is licht verteerbaar, onder de 6 maanden zijn ze eigenlijk niet klaar om iets anders te eten (bij borstvoeding, over kunstvoeding weet ik weinig tot niets).

4. “Ik kon dat niet, ik had niet genoeg melk”

Er is niets verkeerd met de beslissing om geen borstvoeding te geven, je hoeft dus geen excuses te zoeken waarom je het niet doet/deed of waarom je het geprobeerd hebt maar het niet is gelukt. Het kan zijn dat je je daar latent schuldig over voelt of nog erger, het gevoel hebt dat je gefaald hebt. Stop daarmee, dat is nergens voor nodig. Kunstvoeding is perfect goed ontwikkeld, je kindje is veilig. En voor jezelf: het lag meer dan waarschijnlijk niet aan jou, wel aan de begeleiding. We zijn dan wel zo verschrikkelijk ontwikkeld, toch weten we helaas zo verschrikkelijk weinig over iets zo natuurlijks als borstvoeding. Helaas. Driewerf helaas. Zelfs in ziekenhuizen (vooral daar) wordt heel vaak heel erg foute informatie gegeven. Zelfs door kinderartsen, godverdomme. Er zijn zoveel pasbevallen mama’s die niet weten dat een paar druppels melk in het prille begin heel normaal is of dat je echt heel-heel-heel-heel vaak moet aanleggen. Er zijn initiatieven als La Leche League, maar het probleem is dat die vaak alleen in het oog springen van mensen die al heel borstvoedingsminded zijn. Aan die foutieve informatie in ziekenhuizen/bij vroedvrouwen, zou toch echt wel iets mogen gebeuren. Dringend. Want dat zijn mensen die je vertrouwt als je net een meloen uit je lijf hebt geperst en in een plas bloed zit. En terecht. Dus laat het los, het is niet erg. Echt niet. Maar niet genoeg melk, dat is gewoon meestal niet waar. (Dat en andere redenen). Er zijn maar weinig medische redenen waarom borstvoeding niet kan, er zijn heel veel “excuses”. Niet nodig. En als je liever flesjes geeft, ok, maar sta dan ook gewoon achter die beslissing en loop je niet de hele tijd te verdedigen. Niet nodig.

 

5. “Maar bij u ging het vanzelf, gij hebt gemakkelijk praten”

Dat klopt inderdaad voor een stuk. Ik mag niet klagen, de borstvoeding is hier twee keer redelijk vanzelf verlopen (allez, loopt nog altijd zo bij Felix). Maar van een leien dakje, dat nu ook weer niet. Ook ik heb kloven gehad de eerste weken, ook ik dacht dat ik uit het raam ging springen als ik niet snel vijf minuten kon slapen, ook ik heb geweend omdat na mijn buik ook mijn borsten striemen vertoonden, ook ik vond geen goede houding om hem aan te leggen, ook ik heb een opkomende borstontsteking zitten wegmasseren (ik dacht zelfs even dat ik borstkanker had, zo een hard stuk borst), ook ik zuchtte heel diep als hij weer zijn handjes begon op te eten en ik geen energie had om hem aan te leggen. En nog zoveel meer. Ik zaag over heel veel dingen, maar ik zaag gewoon niet zoveel over borstvoeding. Omdat ik niemand wil afschrikken (integendeel, hoe meer boobies, hoe beter) en omdat ik me er gewoon mentaal op voorbereid had dat het heel hard en lastig zou zijn, maar dat ik erdoor moest. Ok, ik ben soms geweldig koppig. I admit. Maar echt, als je die eerste weken doorspartelt, wordt het zo zalig. Al heb ik nu weer een nieuwe uitdaging: gaan werken. Ik wil nog heel lang verder doen, hoeveel keer dat ik daarvoor dan ook nog op de wc moet gaan zitten kolven. Het is zo, ik kan helaas geen nanny betalen die meegaat naar het werk en Felix brengt wanneer hij mij nodig heeft.

Nee, kolven is niet altijd gezellig. Hier in de studio tijdens een weekendpresentatie.

Nee, kolven is niet altijd gezellig. Hier in de studio tijdens een weekendpresentatie.

 

6. “Maar hij is zes maanden, hij heeft dat toch niet meer nodig?”

Het WHO-streefdoel is om 6 maanden exclusief bv te geven, niet om 6 maanden bv te geven. Daar adviseren ze twee jaar, maar daar is het merendeel van de Vlaamse mens nog niet klaar voor. En toegegeven, ik heb zelf ook moeten wennen aan het idee een peuter aan de borst te zien. Maar ondertussen zie ik het rondom mij (gelukkig) gebeuren en ben ik vastberadener dan ooit om er langer mee door te gaan dan bij Basiel. Want jawel, hij heeft dat wel nog nodig. Tot de leeftijd van 1 jaar is melk de belangrijkste voeding (borstmelk, maar dat is niet anders bij kunstvoeding). Dus ik zou dat deze keer heel graag halen. Misschien lukt dat, misschien niet. Elke druppel is belangrijk en bravo voor iedereen die het gedaan heeft/doet. Ook al waren het maar enkele druppels, ze hebben het toch meegehad. En probeer je oogkleppen eens af te zetten en wat te lezen over borstvoeding na zes maanden, zodat je de volgende keer niet met je ogen rolt als je het ziet gebeuren, maar misschien wel een schouderklopje geeft aan de mama in kwestie. Vanaf zes maanden mogen kunstvoedingfabrikanten trouwens wettelijk reclame maken. Dan zie je hoe ver het gevorderd is met ons marketinggestuurde brein, veel mensen zijn ervan overtuigd dat zes maanden de norm is. Wederom, heel jammer.

 

7. “Je gaat hem toch geen eten geven_hier_?”

Veel mensen panikeren geweldig als ze zien dat er een voedingsmoment aankomt. Want “dat is hier toch niet gepast”. Ik kan maar weinig plaatsen of momenten bedenken waarop het “ongepast” is om een baby van eten te voorzien, maar ik probeer me hier wel soms inschikkelijk op te stellen. Ik schaam me totaal niet in het openbaar om bv te geven, maar als het uitkomt om het even snel nog thuis te doen, dan ga ik ook niet per se ‘provoceren’ door het ‘per se’ in het openbaar te willen doen. In huiselijke kringen (thuis maar ook bij anderen) hou ik me nooit of nooit in. Er zijn mensen die ongelooflijk bang zijn dat ze mogelijk een stuk van mijn tepel gaan zien. Jongens toch, serieus, ge hebt dat toch nog wel al eens gezien? Ik doe mijn best om zo discreet mogelijk te voeden (talloze hulpmiddelen voor), maar soms kan er al eens een ‘uitschuiver’ zijn. Laten we ons daar niet druk in maken, toch? Het gaat over een baby die een basisbehoefte krijgt, get over it. Ik verwijder me ook nooit, tenzij er echt geen goede stoel voorhanden is. Mijn baby weegt 10 kilo, ik moet wel een beetje deftig kunnen zitten *beetjeveelwateenkanjer*.

IMG_4918

 

Dus

Mensen die flesjes geven durven wel al eens te klagen dat ze zo vaak terecht worden gewezen dat ze geen borstvoeding geven. Maar mensen die borstvoeding geven, worden even vaak aangesproken op wat ze doen. En hoe ze het doen. Zeker als het kind in kwestie al wat wat ouder wordt, heeft iedereen een mening klaar. Onder de 6 maanden vindt iedereen het schattig, daarna ben je al gauw een beetje raar. Dus ik stel voor dat we mensen gewoon met rust laten en hun eigen beslissingen laten nemen, ik ga er van uit dat iedereen gewoon het beste voor heeft met zijn kind.

Het enige waar ik me echt wel gigantisch kan over opwinden, is het gebrek aan juiste informatie rond borstvoeding. Hoe kan dat nu, dat daar zoveel misverstanden over bestaan? En dat je zo goed moet zoeken naar de juiste hulp?

Potverdommejandorieshitholyfuck. *oeps*

(c) Sofinesse at August 25, 2015 08:39 AM

Veerle's Blog

Sass for Web Designers review

I had this little book by Dan Cederholm laying around for quite some time. I’ve bought it as a reference for when I would try to get my head around Sass. Now I finally managed to write the review. Let’s get right into it.
Sass for Web Designers book

Table of contents

I've hesitated to start with Sass. This book was written to help with that: an informative, concise introduction to all things Sass. Honestly, I think Sass needs a getting started guide for a designer anyway.

Foreword

The foreword in Dan's book is written by a person that knows a thing or two about CSS, and runs a hugely valuable web site called CSS Tricks. If you've ever googled something CSS related, Chris Coyier will most likely be high up there in the search results. Chris says "By the time you finish this book and give Sass a real try on your first project, you’ll be a master of 95% of the important, truly value-adding parts of Sass"

  • Chapter 1: Why Sass
  • Chapter 2: Sass Workflow
  • Chapter 3: Using Sass
  • Chapter 4: Sass and Media Queries

Chapter 1: Why Sass

In this first part Dan tells the story of how he was reluctant to start with Sass as he writes his stylesheets by hand. It took him a while to come around. In this chapter Dan explains what Sass is and he also goes into the misconceptions about Sass.

Chapter 2: Sass Workflow

In chapter two it is time to get your hands dirty and start using it. When you are on a Mac it's relatively easy to get started but there still is a need to fire up Terminal. Dan also shows all the necessary commands. I'm not scared of using Terminal, but if I can avoid messing around with my system I opt for that and use a tool instead. My tool of choice is CodeKit. Luckily Dan also sums up all others as well. There are plenty of options at your disposal. The last part in this chapter deals with choosing your output.

Chapter 3: Using Sass

Chapter three is where the real adventure starts. You’ll use a fictional project (Sasquatch Records) as an example to get your head around the most valuable and easiest to add core Sass features such as nesting rules, referencing parent selectors, variables, mixins, extends and content blocks. Here Dan takes the time to explain each part in an understandable manner, step by step. If you're done with this section you've got the basics of Sass covered.

Chapter 4 Sass and Media Queries

The final chapter takes things a serious step further. This section is where I needed to re-read things a few times to get my head around it. Dan explains some useful techniques for simplifying the use of media queries. You’ll learn how to nest media queries, using variables to define breakpoints and how to 'Retinize' your HiDPI background images. The book ends with a valuable and useful resource section with links to the most useful Sass tutorials, mixin libraries, apps and frameworks.

Conclusion

Just like Dan I was reluctant to start with Sass as I mentioned earlier. When I first dangled my feet into this world of preprocessors I’ve used Compass, but now I’ve switched to pure Sass as it kinda feels like the world has moved on and Compass isn’t getting any updates anymore. This book was a great companion and reference to see if I did things correctly. If you've been writing , CSS the traditional way like I’ve done for many years, Sass feels like a radical change. When something radical takes place you need help and Dan’s approach is wonderful just like in his other books, Bulletproof CSS, Handcrafted CSS, and CSS3 for Web Designers. Dan takes the time to explain his examples thoroughly so you fully understand what’s going on. For me such a thorough instruction was needed to grasp how things work. I would recommend it if you are still doubting about Sass. Dan's guidance is a reassuring way to get started with the important concepts. There's much more to learn, but when you're done with this book you're off to a great start. You can buy the book over at A Book Apart.

August 25, 2015 06:28 AM

August 24, 2015

Michel Vuijlsteke

Fire up those mirror neurons

Ik weet niet hoe het met u zit, maar in mijn hoofd heb ik niet de minste moeite om hier andere dingen dan dooie vissen in te zien vermalen worden. Brrr.

The post Fire up those mirror neurons appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 24, 2015 09:28 PM

Fietsbult

Jan Palfijn

Een nieuwe kliniek en nieuwe (dubbele) ingang, mooie en zeer goede fietsstallingen. Zo moet het zijn.

Jan Palfijn

Jan Palfijn

in - uit via H.Dunant laan

in – uit via H.Dunant laan

De in- uitgang via Watersportlaan, hier moet men de borduren nog verlagen anders kan men niet aan fietspad kant water geraken. En een veilige oversteek maken. Maar dat is buiten het domein van Jan Palfijn, en is een algemeen pijnpunt: een goede realisatie moet goede aansluitingen hebben.

in-uitgang Watersportlaan

in-uitgang Watersportlaan

aansluiting Watersportlaan

aansluiting Watersportlaan

Een fietstoets zou ook iets zeggen over de paaltjes, soort en afstand. En over kleur en materiaal van fiets/voetgangers toegangen. Borden zone 30? mag gerust wat minder zijn . Maar laat het duidelijk zijn hier is een bloemetje van dank op zijn plaats.

 


Tagged: Jan Palfijn

(c) Hubert at August 24, 2015 06:29 AM

August 23, 2015

Michel Vuijlsteke

Links van 21 augustus 2015 tot 23 augustus 2015

Jeremy Corbyn and the 1,000 days that destroyed Britain | Daily Mail Online
With enemies like this, Corbyn doesn't need friends.

COLUMN. Nico Dijkshoorn: ‘Marc Coucke is een lichtvreter en … – Sportwereld
Dolgraag zou ik Marc Coucke eens in gesprek zien met zijn nieuwe spectaculaire aankoop voor het volgende seizoen, Zlatan Ibrahimovic. Marc stelt zich voor aan Zlatan. ‘Hi, Ibra, I’m Marc Coucke, the crazy president of the Kustboys. Everybody likes me because I am a crazy guy. I sing Couckenbak and everybody says, hahaha, that’s Marc Coucke again. I dance on tables. Thats what I do.’ En daarna de reactie van Zlatan. ‘I am Zlatan. Fuck off, fatso.’

Stephen Colbert on Making The Late Show His Own | GQ
Since last winter, after laying to rest the blowhard host of The Colbert Report and inheriting Letterman’s seat on The Late Show, the most inventive comic of his generation has been consumed with one very large question: Who will he be now? Stephen Colbert—the real one—gives a sneak peek. And in revealing his truest self (and boy, does he go deep), he shows us how he might just reinvent late-night, too

Israel hit by rockets fired from Syria amid confusion over who is to blame | World news | The Guardian
Israeli defence sources initially blame Palestinian Islamic Jihad, before switching to Iran’s Quds Force, then blaming Syrian regime of Bashar al-Assad

Kim Jong Un Guides Emergency Enlarged Meeting of WPK Central Military Commission
The situation of the country is now inching close to the brink of a war due to the continued anti-DPRK political and military provocations by the U.S. imperialists and the south Korean puppet forces. The broadcasting for anti-DPRK psychological warfare, resumed by the south Korean puppet military gangsters in all sectors of the front under the pretext of doubtful "mine explosion" case which occurred in the demilitarized zone of the western sector of the front on August 4, is still going on day and night. And the leaflet-scattering operation against the DPRK, kicked off with mobilization of die-hard reactionary organizations, has gone beyond a tolerance limit. Psychological warfare against the DPRK is, in essence, an open act of war against it. In this regard, the General Staff of the Korean People's Army on August 20 sent an ultimatum to the south Korean puppet Ministry of Defense that a strong military action would be launched at once unless it stops the anti-DPRK broadcasting for psychological warfare and removes all psywar means within 48 hours.

Elders over misschien hetzelfde

06.03.2013: Black Mirror | 18.04.2012: Links van 12 april 2012 tot 18 april 2012 | 06.01.2012: Links van 4 januari 2012 tot 6 januari 2012 | 02.01.2012: Links van 27 december 2011 tot 2 januari 2012 | 23.12.2011: Links van 18 december 2011 tot 23 december 2011 | 17.12.2011: Links van 14 december 2011 tot 17 december 2011 | 24.05.2011: Links van 23 mei 2011 tot 24 mei 2011 | 11.03.2011: Links van 10 maart 2011 tot 11 maart 2011

The post Links van 21 augustus 2015 tot 23 augustus 2015 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 23, 2015 06:00 PM

Slik

Een filmpje als dit, zou dat die “stomme zandnegers hebben het allemaal zelf gezocht”-mensen en de “ze hebben geld genoeg voor een rubberboot dus moeten ze maarhotelkamers betalen”-crowd van gedacht doen veranderen?

Of pakweg de Iran-foto’s van Humans of New York? Is dat genoeg om mensen te doen beseffen dat mensen overal ook maar gewoon mensen zijn?

I dunno.

The post Slik appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 23, 2015 09:10 AM

Kerygma

Voorbij.

De avond valt. Slaapwel, Saou.

Gisteren op het strand — een kleine postvakantietroostactie — zei die pup: misschien kunnen we volgend jaar vier weken kamperen, want drie is eigenlijk best kort. Hij knikte, ik knikte, maar we wisten allebei dat de volgende zomer zo druk wordt, dat we al blij zullen mogen zijn met twee gestolen weken. Maar soms is kiezen om dat voorlopig te negeren de beste optie.

Het moeilijkste aan terugkomen uit verlof is het besef dat het echt lang duurt voor het nog een keer zo uitgebreid kan. En het idee dat de lange dagen gevuld met hoogstens nietmoeten en leegte voorbij zijn. Dat er handen uit de mouwen moeten. Terwijl ik nog niet eens mouwen aanwil, maar gewoon nog een beetje in bikini in een hangmat wil liggen.

Net als twee jaar geleden was dit een eindeloze zomer. Ik had zes lange weken, met alleen een korte werkpauze halverwege. De man nam volledig vrij, en het was acht jaar geleden dat we zo uitgebreid reisden.

Ondertussen is de realiteit al meer dan een week terug. En doe ik wat elk normaal mens doet: ik verander mijn bureaubladachtergrond naar een foto van mijn berg, zucht eens diep en raap mezelf samen. Een mens kan niet blijven pruilen.

(c) i. at August 23, 2015 06:57 AM

August 22, 2015

Sofinesse

En toen was er psoriasis guttata

Je hebt het misschien een paar keer tussen de lijnen gelezen de laatste tijd. Als je toevallig ook mijn facebookvriendje bent, heb je het al iets vaker gehoord. Maar prijs je gelukkig dat je mijn arme lief niet bent, want die heeft het gewoon heel erg gemerkt. Ik voel me niet goed, niet gezond.

Het begon een kleine drie maanden geleden met een keelontsteking. In the greater picture begon het eigenlijk met de zwangerschap van Felix (dus al meer dan een jaar geleden), sindsdien heb ik me nooit meer echt fit gevoeld, maar ik beperk me even tot de keelontsteking. Die was ongemeen scherp, erger dan ik me ooit van een keelontsteking kon herinneren. Ik kon echt niet slikken zonder te huilen van de pijn (en ik ben twee keer zonder verdoving bevallen – zonder te huilen), waardoor ik het eigenlijk gewoon niet deed. Dus speeksel uitspuwen, niet eten, niet drinken. Dat laatste is met een kind aan de borst een ware marteling. Bij de hevige keelpijn was er ook koorts, migraine en uiteraard ook mijn nieuwe vervelende beste vriend: meneer de vermoeidheid.

Er kwam een antibioticakuur, een hel van een woensdagnamiddag waarbij ik al vanaf 12u met twee kinderen alleen zat terwijl ik eigenlijk alleen maar in een donkere kamer in mijn bed wilde liggen (geen idee hoe ik dat overleefd heb, maar het was behoorlijk gruwelijk) en verder ploeteren. De koorts ging al eens weg, maar kwam ook al eens terug. De scherpte van de keelpijn ging weg, maar alles bleef daar heel erg opgezwollen voelen. De hoofdpijn bleef sluimeren, net als de vermoeidheid.

Een week of drie later volgde een tweede opstoot van de keelontsteking. Minder scherp dan de eerste, maar nog steeds zoals een normale keelontsteking je ambeteert. Migraine-aanvallen (bonzende hoofdpijn en periodes waarin mijn zicht wazig wordt) waren er ook weer bij en uiteraard ook het immer vervelende gezelschap van de diepe vermoeidheid. Niet abnormaal met een pasgeboren baby, maar toch ook veel dieper dan ik me kon herinneren van bij Basiel.

Ik sleepte mezelf nog eens naar de dokter, waar ik eigenlijk gewoon in tranen uitbarstte omdat ik me zo zwak voelde. Al zo lang. Een nieuwe antibioticakuur, een bloedonderzoek en een schouderklop. Mijn bloed bleek vol ontsteking te zitten, maar verder was alles redelijk normaal. Zucht. Wat heb ik dan?

Een paar weken geleden verscheen er een nieuw symtoom: uitslag. Eerst aarzelend wat rode vlekjes op mijn onderbenen. Er werden dingen gesuggereerd als ‘zonne-allergie’ (“jaja, ik heb dat ook eens gehad”) of een andere ‘allergische reactie’. Ik ging naar de apotheker, kreeg een zalfje. Maar ondertussen bleef de uitslag zich maar uitbreiden, net als de jeuk.  Ziehier de tussenfase:

IMG_5413 IMG_5454

We weten nu wat het is: psoriasis guttata. Het ziet er niet proper uit en ik moet mezelf heel erg tegenhouden om niet alles helemaal open te krabben. Iets met een streptokokkenbacterie (die.van.de.keelontstekingen.ja.bitch.) en een zwakke weerstand.

Ik moest eerst proberen met cortisonezalf en zon, wat de boel een beetje heeft opgeklaard. Maar niet genoeg. Ik ben nog steeds een roodgevlekte jeukbom. Het zal dus waarschijnlijk lichttherapie worden.

En dan mag het stoppen. Ik zou me heel graag weer een beetje beter voelen. En uitgerust. Want ondertussen zijn we alweer drie weken aan het werk.

Pretty please?

(c) Sofinesse at August 22, 2015 12:13 PM

Michel Vuijlsteke

Gelezen: The Princess Bride: S. Morgenstern’s Classic Tale of True Love and High Adventure

Princess BrideOnmogelijk om het boek te lezen zonder de gezichten van de film te zien. André is Fezzik, Mandy Patinkin is Inigo Montoya, Westley kan niemand anders zijn dan Cary Elwes, er kan geen betere Prince Humperdinck zijn dan Chris Sarandon en geen betere Vizzini dan Walace Shawn. En Miracle Max, ver van een karikatuur te zijn door Billy Crystal zoals ik dacht, blijkt gewoon 100% zoals in het boek te zijn.

Ik bedoel maar: ik kan mij niet zo snel een film voor de geest halen die zó goed het boek vertaalde.

De film was faramineus goed, een klassieker voor de eeuwigheid. Het boek is uitstekend. Het is eigenlijk een verkorte versie van het origineel door S. Morgenstern, waar William Goldman de saaie stukken uitgeknipt heeft, en er is tussen de oorspronkelijke publicatie in 1973 en 30 jaar later nog een en ander aan veranderd: een paar voorwoorden bij, en nawoord, een aantal extracten uit het vervolg.

Het verhaal in de snelte: een prins wil trouwen met het mooiste meisje ter wereld, maar zij is verliefd op iemand anders, die ook op haar verliefd is. Helden! Moordenaars! Piraten! Duels! Romantiek! Wraak!

Zeer aangeraden. Ik vraag me af wat het effect zou geweest zijn zonder de film gezien te hebben.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

27.08.2015: Gelezen: Aurora | 27.08.2015: Gelezen: 14 | 25.08.2015: Gelezen: The Anecdota or Secret History | 17.08.2015: Gelezen: Declare | 10.08.2015: Gelezen: Bossypants | 09.08.2015: Gelezen: City of Stairs | 01.08.2015: Gelezen: The Lathe of Heaven | 29.07.2015: Gelezen: The Goblin Emperor | 25.07.2015: Gelezen: Half a War | 24.07.2015: Gelezen: Half the World

The post Gelezen: The Princess Bride: S. Morgenstern’s Classic Tale of True Love and High Adventure appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 22, 2015 08:21 AM

August 21, 2015

Elke Decruynaere

Geslaagde zomer voor de Pretfabriek

Elke Decruynaere – 19 augustus 2015 – De Wijze Boom

De vernieuwde stedelijke speelpleinwerking De Pretfabriek sluit deze week een succesvolle zomer af. Gemiddeld daagden per dag ongeveer 230 kinderen op.
Twee jaar geleden besliste schepen van Jeugd Elke Decruynaere om de Grabbelpaswerking om te vormen tot de Pretfabriek, met verhoging van de capaciteit en uitbreiding van de openingsuren.
Na een succesvol eerst jaar werden dit jaar enkele verbeterpunten aangepakt: een nieuw aanmeldingssysteem deed wachtrijen smelten als sneeuw voor de zon, de kleuters konden naar hartenlust ravotten in een aparte en aangepaste infrastructuur,...

Zoals steeds konden de kinderen er elke dag zelf kiezen uit een brede waaier van speelactiviteiten.

“De Pretfabriek is geen toevalstreffer, dat bewijzen de blije gezichtjes, de enthousiaste animatoren en de vele tevreden ouders. Maar we blijven kritisch. Gisteren werd een enquête verspreid en in het najaar houden we een grondige evaluatie”, besluit Elke na een bezoek aan de speelpleinwerking.

Donderdag sloot de Pretfabriek af met een groot Pretfeest voor kinderen, ouders en buurtbewoners.

Tags: 

Bevoegdheid: 

(c) helenewets at August 21, 2015 09:44 AM

Vandaag is het Gisteren van Morgen

UX Project Checklist [del.icio.us]

Everything to help you with your UX project: Plan - Explore - Communicate - Create - Give feedback - Finalise - Delight - Analyse.

(c) stijnvogels at August 21, 2015 09:04 AM

Michel Vuijlsteke

Le courrier des Shadoks

Dat is volk dat op ons neerkijkt omdat dat in Parijs woont!

Ah… les Shadoks:

The post Le courrier des Shadoks appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 21, 2015 09:02 AM

Vandaag is het Gisteren van Morgen

22 Powerful Productivity Hacks for Small Business [del.icio.us]

"Improving your personal productivity is like cheating the universe and adding more minutes to every hour. If you want to up your output, we’ve compiled a list of tried, tested and proven ways to improve your productivity. From common sense that isn’t so common to downright weird tricks with surprising results, here’s how to take back your hours, shorten up the to-do list and bring balance back to your life."

(c) stijnvogels at August 21, 2015 08:58 AM

The One Thing Every Great Company Has In Common [del.icio.us]

"What actually makes a great company great? What do the future Facebooks, Googles and Apples have in common — not to mention the current ones? The Answer Is Authenticity. What all great organizations and all great leaders do share is self-actualization, working in a way that’s authentic to who they are. This requires that they deeply know who they are."

(c) stijnvogels at August 21, 2015 08:55 AM

The Five Whys for Start-Ups [del.icio.us]

"Five Whys, which has its origins in the Toyota Production System, posits that behind every supposedly technical problem is actually a human problem."

(c) stijnvogels at August 21, 2015 08:44 AM

8 tips for managing people who are smarter than you [del.icio.us]

“The higher you go in an organization, the more you’re expected to make decisions on which you might not have direct experience or expertise,” says Roger Schwarz, an organizational psychologist and the author of “Smart Leaders, Smarter Teams.” “It’s a beginning of the shift in your career.” Here are some tips on how to make that transition as seamlessly as possible.

(c) stijnvogels at August 21, 2015 08:43 AM

How To Do Business Around The World [del.icio.us]

"British linguist Richard Lewis and his consulting firm have extensively analyzed cultural interactions. We've published some of Lewis' insights here, and none are more popular than a set of his communication charts. Now we've got permission to post many more in the series, along with commentary from his book."

(c) stijnvogels at August 21, 2015 08:41 AM

Fietsbult

80 days of summer

Een recensie van een fotofestival op deze blog, kan dat?
Tuurlijk niet.
Geen recensie!
Enkel reclame!
Wat zouden we zijn zonder fotografie?
Zonder (amateur)fotografie is er geen Fietsbult.
Een zomer lang kan je in Gent een aantal schitterende fototento’s bewonderen.
27 om precies te zijn.
Met de fiets kan je de locaties vlot aan elkaar rijgen: STAM, Sint-Baafsabdij, Veldstraat, Sint-Pietersabdij, Museum Dr. Guislain,… .
Zondag deed ik drie locaties, een typisch geval van uitstelgedrag.

16aug18, Hotel d'Hane Steenhuyse

16aug18, Hotel d’Hane Steenhuyse

De tentoonstellingen waren stuk voor stuk perfect in hun locatie gecast èn gepositioneerd. (Reclame!)

16aug18, STAM

16aug18, STAM

Aanstaande zondag volgen de 7 andere locaties.
Wacht zo lang niet, zondag 30 augustus is het feest al voorbij.
Bekijk de inhoud, tarieven en zeker ook de verschillende openingstijden hier.

De fietsfreaks krijgen onderweg dit stukje geschiedenis voorgeschoteld:

16aug18, Museum Arnold Vander Haeghen

16aug18, Museum Arnold Vander Haeghen

16aug18, Museum Arnold Vander Haeghen

16aug18, Museum Arnold Vander Haeghen

En een mens ziet nog eens wat evoluerende fietscultuur.
Eén van de barmannen van het STAMcafé kan zijn fiets als caféobject stallen:

16aug18, STAM

16aug18, STAM

Dankzij hem was er in de volle STAMstalling nog plaats voor iemand anders:

16aug18, STAM

16aug18, STAM

Infrastructuur trekt gebruikers aan, jawel.


Tagged: 80 days of summer, fotografie

(c) yves at August 21, 2015 06:00 AM

August 20, 2015

Michel Vuijlsteke

Sneek

Ziet, een snake-spelletje.

PICO-8_1

Spelletjes maken is wijs. Hier te downloaden:

snake.p8

En wat hebben we geleerd? Dat alles in een array dat in één clocktick gedaan kan worden, ook blijkbaar allemaal samen gedaan wordt. Ahem, denk ik toch. In alle geval: ik wou op een bepaald moment mijn computer uit het venster smijten. :)

En hier online te spelen — pijltjes om te bewegen, “z” is fire. (Er wordt niet geschoten maar ’t is om voorbij het logo te geraken.)

The post Sneek appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 20, 2015 08:58 PM

Veerle's Blog

NYC

NYC

New York through the eyes of Andrew Bannecker.

via Andrew Bannecker

August 20, 2015 12:42 PM

Le Jardin d’hiver de L’Occitane

Le Jardin d’hiver de L’Occitane

Seasonal brand visual.

via Mads Berg

August 20, 2015 12:34 PM

Lagom gift wrap pattern

Lagom gift wrap pattern

Gift wrap pattern for Lagom.

via Lotta Nieminen

August 20, 2015 12:19 PM

Deep Dreamer Icon

Deep Dreamer Icon

Beautiful icon.

via Dan Counsell

August 20, 2015 12:09 PM

Vuelta 2015

Vuelta 2015

Looking forward to 3 weeks of cycling. Should be exciting with all the big boys there.

via Fabbrica della Bici

August 20, 2015 11:57 AM

Facebook Events II - Pool

Facebook Events II - Pool

Cute!

via Pool

August 20, 2015 11:49 AM

Southport Petcare

Southport Petcare

Crispy crunchy.

via Jeff Buchanan

August 20, 2015 11:45 AM

Outside Lands

Outside Lands

Great work by DKNG for Outside Lands festival’s 2015 branding.

via DKNG

August 20, 2015 11:40 AM

Oyster Fest

Oyster Fest

Nice gradient.

via Jennifer Lucey-Brzoza

August 20, 2015 11:34 AM

Facebook Events - Pool

Facebook Events - Pool

Nice style.

via Pool

August 20, 2015 09:23 AM

Garden of Eden

Garden of Eden

Beautiful how the face is constructed.

via Scotty Reifsnyder

August 20, 2015 09:15 AM

Circus

Circus

The horse is adorable.

via Eight Hour Day

August 20, 2015 09:04 AM

August 19, 2015

Michel Vuijlsteke

Links van 14 augustus 2015 tot 19 augustus 2015

What Paleo diet experts think – and why they’re wrong | Life and style | The Guardian
Claims by proponents of the carbohydrate-averse food regimen supposedly based on what our paleolithic ancestors ate do not stand up to scientific scrutiny

Information Consumerism: The Price of Hypocrisy – Überwachung – FAZ
many Europeans are finally grasping, to their great dismay, that the word “cloud” in “cloud computing” is just a euphemism for “some dark bunker in Idaho or Utah.”

With hundreds of thousands of new supporters, Labour is on the verge of something big – what a complete disaster! – Comment – Voices – The Independent
The fervour around Jeremy Corbyn is extraordinary, but it wouldn’t be fair to suggest he’s the only Labour politician who can bring large crowds on to the streets to greet him. Tony Blair is just as capable. In his case the crowds are there to scream that he should be arrested for war crimes and to throw things at him, but that’s being pernickety; he can certainly draw an audience.

Les Forges | Cours de pixel art 1 : préface
Le pixel art, même s'il a aujourd'hui perdu beaucoup de son importance à l'échelle de l'industrie du jeu vidéo, demeure un médium très utile aux créateurs indépendants et aux petites productions. Sa patte immédiatement reconnaissable a le don d'émouvoir une large frange de joueurs, tout en offrant aux créateurs l'occasion d'utiliser des techniques uniques en leur genre. C'est de ces techniques que nous allons parler aujourd'hui, dans cette édition revue et augmentée du cours de pixel art original des Forges.

Author | Haruki Murakami
Haruki Murakami's bureau.

Elders over misschien hetzelfde

13.08.2015: Links van 9 augustus 2015 tot 13 augustus 2015 | 23.04.2015: Links van 16 april 2015 tot 23 april 2015 | 23.02.2015: Links van 18 februari 2015 tot 23 februari 2015 | 25.01.2015: Links voor 25 januari 2015 | 28.09.2014: Links van 19 september 2014 tot 28 september 2014 | 21.08.2014: Links van 20 augustus 2014 tot 21 augustus 2014 | 18.07.2014: Links van 14 juli 2014 tot 18 juli 2014 | 13.05.2014: Links van 3 mei 2014 tot 13 mei 2014 | 12.01.2014: Links van 10 januari 2014 tot 12 januari 2014 | 29.11.2012: Links van 5 september 2012 tot 29 november 2012

The post Links van 14 augustus 2015 tot 19 augustus 2015 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 19, 2015 05:00 PM

Sofinesse

Ontiegelijk.

“En hoe ziet je week eruit? Wanneer moet je opstaan?”

– Oh, op het gewone uur liefje. Dus weer de wekker rond 5u à 5u30.

“Oh ça va he, dat is niet meer zo vroeg.”

– Nee he, alles wordt weer normaal. Normale uur, normale ritme.”

Oh my god. Hoe en wanneer zijn wij mensen geworden die 5u à 5u30 zelfs niet meer VROEG vinden.

 

(c) Sofinesse at August 19, 2015 08:30 AM

Veerle's Blog

Digital Adaptation book giveaway

Back in 2014 I designed Paul Boag's book "Digital Adaptation". If you are interested about the design process you can read an article about the Book cover and one that goes into detail about book illustrations & layout. Find out a little more after the jump.
Full cover design of the Digital Adaptation book showing the back, spine and front

The new digital landscape

So what's the book about? The book is written to help senior management understand the Web and adapt its business, culture, teams and workflows. Basically that means if you have to work with people in your organization that aren't familiar with the digital/web landscape. The book is very hands-on, so no theory but techniques and strategies that worked in practice, and showed results. Like all Smashing Magazine books it's printed with quality and great care. It's a hardcover book of 176 pages and you can win it right here as I have 9 copies to giveaway.

How to win this book

All you have to do to win this book is tell us why you need this book or why you wish you had it already. I'll pick the best ones from the comments and those will be rewarded with a copy of Digital Adaptation.

August 19, 2015 07:08 AM

Fietsbult

Het einde van een vakantie

07aug15, 17u37, N251/N410, Nederland

07aug15, 17u37, N251/N410, Nederland

07aug15, 17u38, N251/N410, Nederlands-Belgische grens

07aug15, 17u38, N251/N410, Nederlands-Belgische grens

07aug15, 17u39, N251/N410, Belgié

07aug15, 17u39, N251/N410, Belgié


(c) jandefietser at August 19, 2015 06:00 AM

August 18, 2015

Michel Vuijlsteke

It’s full of stars!

Zeer weinig kleuren, 128 op 128 pixels, en getallen die maar tot drie cijfers na de komma juist zijn (en dan nog).

Ziet!

PICO-8_0

Een resem x, y en z-coördinaten, met voor elke ster een random z-snelheid die er elke frame aan toegevoegd wordt; hoe dichter bij de caera hoe lichter getekend. En dan voor de leutigheid de camera een beetje doen over en weer bewegen ook, en dan de sterren in 3D roteren en neerslaan in 2D.

Een starfield is meestal het tweede dat ik ergens in maak. :)

Zie, dit is trouwens hoe zo’n pico-8-programma gedistribueerd kan worden:

stars.p8

Jawel, gewoon een png. De code zelf zit in een header ergens, vermoed ik.

 

The post It’s full of stars! appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 18, 2015 08:46 PM

Elke Decruynaere

Groen ontvouwt plannen op 'Nacht van Nazareth'

Het Laatste Nieuws - 18 augustus 2015

Groen Nazareth viert op 22 augustus zijn tiende verjaardag tijdens de 'Nacht van Nazareth'. "Op dit zomernachtfeest leggen we onze plannen voor de komende jaren voor", zegt gemeenteraadslid Dirk Vos. "We verwelkomen de Gentse schepen Elke Decruynaere en er is chili con of sin carne. Tijdens de nacht van Nazareth reiken we ook de 'Groene Pluim' uit. Een jaarlijkse prijs voor een persoon of organisatie die mee bijdraagt aan een warm, sociaal en ecologisch Nazareth."

Vanaf 17 uur in de Huisepontweg 71 in Nazareth.

Info en inschrijvingen: dirk.vos@groen.be.

(c) helenewets at August 18, 2015 08:50 AM

Kameraad Harko

ballade van de zee

Niet de wind, maar een boze mond
doofde de kaars. De koningszoon verdronk.

Wie op hem wachtte werd gek van verdriet
en sprong in zee. Beiden werden een lied.

Is het water te diep, koopt men een plaats
op een boot. De afstand is niet zeer groot.

De levens aan boord, zij wegen zo zwaar
en de boot is licht. Ook brandt er geen kaars.

Aan de overkant is nog een feest aan de gang.
Men eet er de wereld, al eeuwen lang.

Spoelen de lijken aan, vangt men ze op
en wordt stil. Een minuut lang spreekt God.

Daarna blazen monden het fort weer dicht,
voor de poort ligt een oorlogsschip.

De doden in zee, ook zij worden een lied.
Het zingt niet, het huilt.

En toch hoort men het niet.


Charles Ducal

bron: DeWereldMorgen.be

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at August 18, 2015 06:13 AM

August 17, 2015

Michel Vuijlsteke

Gelezen: Declare

Powers, Tim - DeclareDe eerste boeken die ik uitleende in de volwassenenbibliotheek: Jack Vance’s vijf Duivelprinsen, en iets spionage-achtigs. Ik weet begot niet meer wat het precies was, maar ik herinner me wel dat ik het wou lezen omdat de Engelse versie bij ons thuis lag, ze er bijzonder indrukwekkend van cover uitzag, en ik toen geen Engels kon lezen.

Ik weet er verder niets meer van — ik vermoéd dat het John Le Carré’s Tinker Tailor Soldier Spy was, en da’s zelfs voor een volwassen persoon die weet wat er allemaal aan de hand is niet zo evident — maar wat ik me herinner, is hoe fascinerend ik de hele atmosfeer van spionnen vond.

Een paar jaar later stond er in Humo naar aanleiding van de één of andere verjaardag een hele reeks over Kim Philby en Maclean en Burgess, en the Cambridge Five en de Third Man, en ook dat vond ik fantastisch.

Declare speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog, en vlak na de oorlog, en dan in 1963. Het is een secret history, een ingebeelde versie van wat-had-kunnen-zijn, opgehangen aan de echte mijlpalen in het leven van Kim Philby. Vertellen over het plot is het boek verbrodden, maar het is serieus wijs. Powers slaagt erin om de geschiedenis van Rusland en Engeland sinds de jaren 1880, de berg Ararat (ja, van de Ark van Noah), Lawrence of Arabia, prins Faisal, de Britse, Franse, Russische, Amerikaanse en Tsaristische geheime diensten, Armeniërs, Arabieren en bovennatuurlijke dingen met elkaar te verweven.

En het spannend te maken.

Dit was zo’n boek dat ik extra-traag gelezen heb omdat ik er zo van genoot.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

27.08.2015: Gelezen: Aurora | 27.08.2015: Gelezen: 14 | 25.08.2015: Gelezen: The Anecdota or Secret History | 22.08.2015: Gelezen: The Princess Bride: S. Morgenstern’s Classic Tale of True Love and High Adventure | 10.08.2015: Gelezen: Bossypants | 09.08.2015: Gelezen: City of Stairs | 01.08.2015: Gelezen: The Lathe of Heaven | 29.07.2015: Gelezen: The Goblin Emperor | 25.07.2015: Gelezen: Half a War | 24.07.2015: Gelezen: Half the World

The post Gelezen: Declare appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 17, 2015 08:38 PM

Ivan Deboom

There’ll be bluebirds over the white cliffs of Dover

Voor mij was het de derde keer dit jaar dat ik de ferry naar Dover nam, voor de kinderen was het de eerste keer ooit.

Magisch, vind ik.

Dover, White Cliffs

Een uurtje varen en plots de kust van Engeland zien opduiken, dan nog meer dan een half uur de kliffen hoger en hoger en hoger zien worden.

Ik heb het hier al eerder vermeld, ik geraak niet uitgekeken op de White Cliffs.
En ik hoop dat de vonk is overgeslagen.

Dover, White Cliffs

There’ll be love and laughter
And peace ever after
Tomorrow, when the world is free

The shepherd will tend his sheep
The valley will bloom again
And Jimmy will go to sleep
In his own little room again


Gearchiveerd onder:reizen Tagged: Dover, ferry, White Cliffs

(c) Ivan Deboom at August 17, 2015 08:02 PM

Kameraad Harko

'white like me'

Beste vrienden, het is maar een druilerige maandag vandaag, en, zoals gewoonlijk, maar zeker zoals gewoonlijk tijdens de vakantie, is er omzeggens niet kijkenswaardig op de schellevisie.

Vandaag kijken we naar een zeer interessante documentaire.



In het voorjaar verscheen de zeer bekijkenswaardige documentaire White Like Me van en met de Amerikaanse onderzoeker en anti-racisme activist Tim Wise. Hoofdthema is het zogenaamde white privilege en hoe een racistisch discours gebruikt wordt zowat alle sociale verworvenheden kapot te maken.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at August 17, 2015 03:44 PM

Ivan Deboom

Shaun in Bristol

We waren van plan om, onderweg naar Wales, na 2 dagen Kent, nog een bezoek te brengen aan Bristol. Maar door een aantal verkeersongevallen op onze route, hadden we een halve dag vertraging en is het een blitzbezoek geworden op de terugweg naar Dover.

Dat Bristol deze zomer ook het decor is van Shaun in the city, was voor onze Shaun-fans een meevaller. 70 levensgrote Shauns verspreid over Bristol, elk exemplaar onder handen genomen door een kunstenaar. Alle Shauns worden nadien geveild en de opbrengst gaat naar kinderziekenhuizen. Je kan trouwens zelf ook sponsoren door 2 euro te betalen voor een waardeloze app.

Bristol, Shaun in the city

Eigenlijk stond ik 20 jaar geleden al eens op vertrekken naar Bristol — toen mijn avonden dansten met de nachten, op het ritme van de Bristol Sound van Portishead en Massive Attack — maar als ik het mij goed herinner was er een probleem met budgetbeheer, waardoor ik er uiteindelijk niet ben geraakt.

Waarom Bristol verkozen werd tot European Green Capital 2015 kan je hier lezen. Maar je merkt het meteen aan het opvallend hoog aantal fietsers en voetgangers, in vergelijking met andere Britse steden.

“Bristol has doubled the number of cyclists in recent years and is committed to doubling this number again by 2020.”

Bristol, Clifton Suspension Bridge

Hoe later op de reis, hoe minder foto’s ik neem.
Bristol was duidelijk de laatste dag.

Bristol, Shaun in the city


Gearchiveerd onder:reizen Tagged: "Shaun in the city", Bristol

(c) Ivan Deboom at August 17, 2015 02:33 PM

Brecon Beacons, Wales

Een record! 10 dagen weggeweest!

Waarvan 6 dagen in Wales. In de Brecon Beacons, de Ardennen van Zuid Brittannië.
(vervang de frietkoten door watervallen) (en de Walen door schapen)

Elke dag een stevige wandeling gedaan. We konden kiezen uit de thema’s “droog klimmen” of “nat klimmen”. Dat laatste was dan één van de talrijke Waterfalls Trails, we hebben 2 dagen met watervallen gevuld.

Waterfalls Walk, Porth Yr Ogof

Sgwd Yr Eira

Sgwd Gwladus

Sgwd Isaf Clun-Gwyn

Sgwd Y Pannwr

Zie mij hier ontgoocheld staan kijken, toen bleek dat Batman niet achter de Sgwd* Yr Eira woont.

Sgwd Yr Eira

*Sgwd betekent dus ‘waterval’.

Dat Welsh, het zit redelijk logisch in elkaar, vind ik. Voorbeeld: Araf betekent ‘traag’, Arafwch betekent ‘vertraag’. Uitgesproken klinkt dat als een Zweed met een haarbal in zijn keel. De radio in onze auto stond op BBC Cymru, met heelder discussies in de elfentaal.

Ons verblijf was een alpaca-boerderij. Ik dacht dat struisvogels de grappigste dieren waren, maar vers geschoren alpaca’s zijn ook wel komisch.

Alpaca's in Upper Panteg (Pengenfford)

Alpaca in Upper Panteg (Pengenfford)

Er was een meer vlakbij, Llangorse Lake (Llyn Syfaddan).

Walking around Llangorse Lake (Llyn Syfaddan)

De wandelpaden gaan meestal dwars door de weiden, die zijn steeds toegankelijk via een stile of een kissing gate. Het belangrijkste gevolg: stront aan de schoenen. Maar ook lieflijke taferelen.

Walking around Llangorse Lake (Llyn Syfaddan)

De zwaarste tocht was de beklimming van de Pen Y Fan.
Wij kozen voor de route met eerst nog de beklimming van de Corn Du.

Path leading to Corn Du

2 uur later…

Climbing Pen Y Fan

Pen Y Fan

Pen Y Fan

Het heeft weinig zin om het panorama te proberen weergeven in een foto, maar toch een stukje:

View from Pen y Fan

Meestal waren we in de vroege namiddag al klaar met stappen, de rest van de dag was telkens improvisatie.

Uiteraard heb ik whisky gekocht in de Penderyn Distillery, maar we hebben ook een aantal dorpen / stadjes bezocht. Brecon, Talgarth, Crickhowell, Abergavenny.

Abergavenny Castle

Zelfs een halve dag doorgebracht op het Brecon Jazz Festival, de binnenstad van Brecon leek op een miniatuurversie van de Gentse Feesten.

Ik ben lovend. Maar er zijn ook heel wat nadelen aan een vakantie in Wales. Zo is het gebrek aan verkeersveiligheid voor zwakke weggebruikers ronduit schrijnend. De enige fietsers die je tegenkomt zijn suïcidale waaghalzen, verkleed als wielrenner. Ze fietsen op levensgevaarlijke bochtige wegen waar ik met moeite 45 mph haal maar waar je overal 60 mph mag rijden, dat is dus 100 (honderd!) kilometer per uur, zonder fietspad of nog maar enige indicatie van de mogelijke aanwezigheid van fietsers.

Maar er staan wel overal verkeersborden die waarschuwen voor overstekende schapen. (Zou het dan toch waar zijn? Wat ze zeggen over de Welshmen?)


Gearchiveerd onder:reizen Tagged: Brecon Beacons, Wales

(c) Ivan Deboom at August 17, 2015 10:16 AM

Fietsbult

Het begin van een vakantie

31jul15, 13u24. Klingspoor, België

31jul15, 13u24. Klingspoor, België

31jul15, 13u30. Klingspoor, Belgisch-Nederlandse grens

31jul15, 13u30. Klingspoor, Belgisch-Nederlandse grens


31jul15, 13u35. Klingspoor, Nederland

31jul15, 13u35. Klingspoor, Nederland


Tagged: beugels, fietsinfrastructruur

(c) jandefietser at August 17, 2015 06:00 AM

August 16, 2015

Michel Vuijlsteke

Extra kinderen

Never a dull moment, bij ons thuis.

Als ik me niet vergis, was Anna was na de voetbal vrijdag blijven slapen bij een vriendin, en na de voetbal zaterdag kwam haar vriendin naar hier slapen. En ergens in de loop van zaterdag hoorde ik ook dat er heel volgende week twee vriendinnen van Zelie blijven slapen.

Ah ja: ze doen volgende week allemaal monitordinges voor kinderkampen, en ze moeten toch op hetzelfde uur opstaan, waarom zouden ze dan ook niet allemaal samen slapen?

Drie zestienjarigen-of-daaromtrent in huis dus, gedurende een week. ’t Is een gemak, dat Zelie’s kamer in het achterhuis is, en dat daar plaats genoeg is.

The post Extra kinderen appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 16, 2015 08:28 PM

Sofinesse

Het blijft een zot verhaal.

Het is bijna dag op dag vier jaar geleden dat we onze ouders aan elkaar voorgesteld hebben. We konden het op dat moment echt niet meer uitstellen. We hadden ten slotte al een huis gekocht, de akte was zelfs al verleden.

Ze wonen natuurlijk ook een goede 150 km uit elkaar. Dus simpelweg ‘eens binnenspringen’ was er niet echt bij. De kans van elkaar in de supermarkt tegen te komen of ‘al van vroeger’ te kennen, nog veel minder. Maar zoals bijna altijd in augustus logeerden mijn ouders aan zee, vlakbij Brugge waar zijn ouders wonen. Een ideale ontmoetingsgrond.

Sowieso een spannend moment. In het begin is dat natuurlijk onwennig, voor alle partijen. En een verschillende tongval kan dat nog een beetje bemoeilijken. Maar verder geen probleem, eigenlijk klikte het meteen. En dat is sindsdien alleen maar erger geworden.

Ondertussen wordt er afgesproken zonder dat wij er zijn, hebben ze samen een verjaardagscadeau gekocht voor Basiel, mailen ze gezwind, hebben ze al voor de komende twintig jaar een stek gereserveerd op de jaarlijkse rommelmarkt op Blijmare. Omdat het allemaal zo vlot loopt, vergeet ik soms hoe geweldig dat wel is voor onze jongens. Dat alle grootouders samen naar het strand trekken bijvoorbeeld. Uiteindelijk zijn er toch wel veel gelegenheden waarbij je samen zit als er kleinkinderen zijn, dus wel zo handig als ze echt goed overeenkomen.

IMG_5493

Maar toen, vier jaar geleden, was het toch echt spannend. Ik hoor mijn schoonmoeder nog tegen mijn moeder zeggen dat het toch allemaal rap genoeg ging, met dat huis en zo. Dat ze hoopte dat we nog lang zouden wachten met kleinkinderen, dat ze daar nog niet aan toe waren. Mijn moeder knikte toen instemmend trouwens, want om grootmoeder te worden was ze echt nog veel te jong.

Wij moesten in stilte even slikken toen, want we hadden net beslist om geen nieuwe pilstrip meer te beginnen. Anderhalve maand later was Basiel ook echt op komst, dus we durfden dat eerst bijna niet te gaan vertellen.

Ge kent de rest van het verhaal. Alle grootouders zijn stekezot van hun kleinzonen. Tegen dat mijn schoonmoeder eventjes was gaan zitten om van het nieuws te bekomen, had mijn schoonvader de cava al bovengehaald. En toen we aangekondigd op een maandagavond in OLV Waver stonden, riep mijn moeder al meteen ‘Zeg het nu maar, je bent zwanger he?’. Iedereen dolgelukkig.

Maar ik denk toch soms, stel dat Basiel of Felix straks thuiskomen en zeggen “Zeg moeder, ik heb een meiske leren kennen en wij hebben een huis gekocht en ze is zwanger” – en dit alles in een tijdspanne van acht maanden, dan ga ik toch ook zeggen.

“Jongen, gij zijt niet goed zeker?”

(En ook, ocharme onze ouders, die moeten doodongerust geweest zijn)

(c) Sofinesse at August 16, 2015 12:36 PM

August 15, 2015

Michel Vuijlsteke

She Blinded Me with Science

Dit maakt me onredelijk gelukkig.

The post She Blinded Me with Science appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 15, 2015 10:52 PM

Een mens blijft bezig

Ik heb een nieuwe programmeeromgeving ontdekt en ik ben een beetje verliefd.

Hoera voor pico-8, een soort mini-console met ingebouwde IDE en sprite editor en map editor en muziekschrijfprogramma en alles! ’t Is doelbewust heel erg beperkt gehouden: 16 kleuren, 128×128 pixels, alleen twee joysticks als input (up-down-left-right-A-B), 4 bleep bloop geluidskanalen.

Als ik een nieuw ding vind, dan doe ik altijd hetzelfde: een spelletje van vijf op een rij, tegen de computer, waarbij van onderaan en rechts stenen het veld op geschoven kunnen worden, en de nieuwe stenen doen de andere stenen verschuiven, enfin ’t is gemakkelijk en geestig.

Stap één is normaal gezien het allemaal werkend krijgen, en dan stap twee het een uitzicht geven — maar met pico-8 is het bijna vanzelfsprekend om het eerst te tekenen, en dan pas te beginnen denken aan programmeren.

Ik dus rap wat sprites getekend:

pico0

…waarmee dan een speelveld kan gemaakt worden:

pico4

Joystick selecteert de positie, button A schuift een pion in, en er is een geluidje als dat gebeurt. Hoera!

Volgende stap: een beetje opkuis houden in de code die de pionnen zet. Neen, het is geen goed idee om het zo te doen, foei:

pico5

Mijn excuus is dat ik het in de rapte wou doen en dat ik niet direct snel een manier vond om een beetje time-out te laten tussen de bewegingen en dat ik het dan dus maar allemaal maal 10 heb gedaan en dan gedeeld door 10, maar dat dat niet helemaal deed wat het moest doen en dat de volgorde dan verkeerd zat en dan.. aargh, ja, spaghetti.

Maar vóór ik er aan begin voor ’t echt, moet ik wel weten wat er allemaal mogelijk is met de gelobotomiseerde versie van Lua die in de pico-8 zit. Een beetje spel heeft een min of meer intelligente tegenspeler nodig. Minimax to the rescue, en dan recursief borden evalueren — maar lukt dat wel, recursie?

Eens kijken of ik faculteiten kan berekenen? Jawel! Hoppatey:

pico1 pico2

…zo lang het niet om al te grote getallen gaat, tenminste:

pico6 pico7

Tee hee. :)

Volgende stap: een functie schrijven om een spelpositie te evalueren, en dan iets in deze zin

evaluatie(ply, bord, speler)
  if (ply=computersterkte)
    return evalueer(bord)
  end
  waarde=-9999
  for move=1,10 do
    nieuwbord = [nieuw bord met move]
    dezewaarde = spelerwaarde*evaluatie(ply+1, nieuwbord, andere speler)
    if (dezewaarde>waarde) waarde=dezewaarde
  end
  return speler*waarde
end

Telkens alle zetten afgaan, een nieuw bord maken, en dan weer alle zetten als reactie op die zet maken en een nieuw bord maken, en blijven doen tot een bepaald maximum — dat geeft dan uiteindelijk, als alles goed gaat, een redelijk degelijke zet van de computer. Op voorwaarde dat de evalueerfunctie haar werk doet, natuurlijk.

L e u t i g !

Ik zou enorm graag hebben dat minstens één van onze kinderen daar evenveel plezier mee zou hebben als ik er mee had toen ik zo oud was. ’t Zit er niet in, vrees ik, maar ik geef het niet op.

The post Een mens blijft bezig appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 15, 2015 09:44 PM

Hullabaloo

Kanaal Condé-Pommerœul

Vissers, zwemmers en waterscooters zwaaien -voorlopig- de plak op het in onbruik geraakte kanaal op de grens tussen België met Frankrijk.

Verwant: 
Scheepsliften op het Centrumkanaal
Kanaal Ieper-Komen

(c) hullabaloo at August 15, 2015 09:33 AM

August 14, 2015

Michel Vuijlsteke

Kakdak

Het heeft daarnet gelijk een half uur zeer hard geregend.

En een minuut of tien nadat het begon te regenen, drupte er water naar beneden op her eerste verdiep binnen bij de buur. Een minuut of tien later begon het hier ook te druppen in de living.

Shit, kak, dedju, kloterij, en meer van dat. Met een béétje geluk is het gewoon ergens een pan die los zit, of een aansluiting van een venster of zo. Maar we hebben écht geen geld voor een nieuw dak voor het moment, verdomme.

The post Kakdak appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 14, 2015 07:04 PM

Fietsbult

Creatief

Fietsvakantie en overnachten …..

Creatief

Creatief


(c) Hubert at August 14, 2015 06:00 AM

August 13, 2015

Michel Vuijlsteke

Links van 9 augustus 2015 tot 13 augustus 2015

One Book’s Cover | Brightweavings Journal
This spring I was working with my American and Canadian editors, and an art director, and a gifted artist to devise and shape the cover those territories are sharing for Children of Earth and Sky.

sbdc » Betrayed
I used to be able to trust that Apple products would just work. Now I can’t. I feel betrayed. And that’s on top of the massive piece of shit that iTunes has become. While I’ve been reassessing my digital interactions I now find myself reassessing what tools I use as well. Suddenly a dumb music player that reads 256GB MicroSD cards sounds like a more appealing travel companion than my iPhone. And that makes me reassess everything else.

How Trigger Warnings Are Hurting Mental Health on Campus – The Atlantic
Something strange is happening at America’s colleges and universities. A movement is arising, undirected and driven largely by students, to scrub campuses clean of words, ideas, and subjects that might cause discomfort or give offense.

Het Islamdebat en hoe ik het probeer te voeren | Jan Blommaert (en z’n gedachten)
“levensbeschouwelijke neutraliteit” is dan ook niet de afwezigheid van religieuze symbolen uit het publieke theater, het is de onverschilligheid tegenover religieuze symbolen

Google’s $6 Billion Miscalculation on the EU – Bloomberg Business
Oops. "Whatever goodwill it had stored up, Google started to lose in 2014, in the aftermath of the Snowden affair. Several of the leaked NSA documents revealed how Google and other companies had given the spy agency access to users’ accounts. Google said it was following the law and fought the NSA practice, but the damage was done. “What’s the use of a two-factor authenticated e-mail if the NSA is reading it, too?” Wagner says. “There was a huge shift.”"

Elders over misschien hetzelfde

23.02.2015: Links van 18 februari 2015 tot 23 februari 2015 | 05.12.2011: Links van 12 november 2011 tot 5 december 2011 | 19.08.2015: Links van 14 augustus 2015 tot 19 augustus 2015 | 23.04.2015: Links van 16 april 2015 tot 23 april 2015 | 16.03.2015: Links van 11 maart 2015 tot 16 maart 2015 | 25.01.2015: Links voor 25 januari 2015 | 17.12.2014: Links van 16 december 2014 tot 17 december 2014 | 01.12.2014: Links van 27 november 2014 tot 1 december 2014 | 06.10.2014: Links van 3 oktober 2014 tot 6 oktober 2014 | 28.09.2014: Links van 19 september 2014 tot 28 september 2014

The post Links van 9 augustus 2015 tot 13 augustus 2015 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 13, 2015 05:00 PM

Veerle's Blog

Dirt roads, I love them

Dirt roads, I love them

My favorite kind of dirt road!

via butifyoucloseyoureyes

August 13, 2015 03:34 PM

Tour de France by Jeremy Depuydt

Tour de France by Jeremy Depuydt

The animated version can be seen here. Nicely done!

via dsgnme

August 13, 2015 03:18 PM

Amos Lee

Amos Lee

New work from the DKNG boys.

via DKNG

August 13, 2015 03:08 PM

Racer

Racer

Brilliant.

via Sooper Double D

August 13, 2015 03:04 PM

Hatsuyama Shigeru

Hatsuyama Shigeru

Illustration by Hatsuyama Shigeru for the legendary illustrated magazine Kodomo no kuni (“Children’s Land”), 1928–36

via 50watts

August 13, 2015 02:58 PM

Momo illustration

Momo illustration

The smiles are great.

via momo design team

August 13, 2015 02:51 PM

Work Time

Work Time

Love the cat.

via TNW

August 13, 2015 02:41 PM

Human Stories Award

Human Stories Award

Two colors nicely applied.

via Estúdio -Histeria!

August 13, 2015 02:30 PM

Colosseum, Rome

Colosseum, Rome

Those tones are wonderful!

via Aldo Crusher

August 13, 2015 02:22 PM

Minimalist by Alessandro Caselli

Minimalist by Alessandro Caselli

Inspiring colors.

via Photogrist

August 13, 2015 01:05 PM

Sofinesse

De huisdokter #1: the master bedroom

Ik weet het, ge kunt u bijna niet inhouden van nieuwsgierigheid over hoe ons nieuwe huis eruit ziet. Ik zou willen zeggen dat je heel welkom bent voor een bezoekje maar als elke van de 1000 dagelijkse bezoekers van deze blog echt zouden langskomen, dan moet ik misschien eerst naar de Colruyt. Edoch, ik toon het graag, ik hou van zoete inval en mensen op bezoek, we zijn trots.

Uiteraard is het zo dat er links en rechts nog een onuitgepakte doos staat. En dat het voornemen om alles meteen op de juiste plaats te leggen, goed te labelen en altijd opgeruimd te houden niet lang heeft stand gehouden. Ik heb nog een dag of drie van ongestoord werken nodig voor dat helemaal in orde is. En wanneer passeren zulke dagen met een job en twee kleine kinderen? Voila, ik heb meteen een excuus voor alle rommel en andere imperfecties.

We hebben dinsdag bij de notaris het hoofdstuk Notelaarstraat afgesloten, dus we kunnen nu echt beginnen. Al een tipje van de sluier dus. Omdat je het beste voor laatst moet reserven, begin ik met de kamer die de meest voorlopige makeover heeft gekregen, maar waarvan mijn kleine teen ook weet dat het nog wel een paar jaar zal duren voor de echte komt. En toch is het verschil al gigantisch vind ik zelf. Ik had me voorgenomen om veel voor en na-foto’s te trekken, maar ik ben dat natuurlijk weer vergeten. Maar zie hier de kamer die we gekocht hebben:

slpk ouders before

Let vooral op de afgeleefde houten vloer en de grijsblauwe muren. Toen kwam Hans en gingen we langzaam naar dit:

IMG_5024

Daarna hebben we er eigenhandig drie lagen vernis op gezet. Toen was het nog allemaal leuk, we waren namelijk nog niet begonnen aan het schilderwerk. De muren zijn bezet met vreselijk reliëf en dat bleek redelijk mottig om te schilderen. (Het is lelijk en vreselijk, wie verzint zoiets?) Na twee lagen schilderen in een hittegolf hebben we de handdoek in de ring gegooid. Afzien, zo’n muren. En dat zuipt verf. Twee lagen was bijlange niet genoeg voor het gewenste resultaat, daarom hebben we beslist om het kunst te noemen.

IMG_5084 IMG_5082

Het is een zalige kamer met ongelooflijk veel licht en ruimte geworden, maar ongeveer alles is voorlopig. We sparen voor een nieuw bed (de matras is zijn tijd ver voorbij), onze droomkast (mogelijks ingemaakt en de hele muur inpalmend) en nieuwe muren (opnieuw bezetten). Maar roeien met de riemen die je hebt, is ook niet slecht gelukt vind ik zelf.

IMG_5383IMG_5382IMG_5380IMG_5381

De vloer grondig aangepakt, de kamer is wit geschilderd  en vol gezet met meubels die we al hadden (van andere kamers). Ik heb zelfs nog geen nieuwe lakens gekocht, want we overwegen om voor twee enkele donsdekens te gaan.  Maar dat is een ander verhaal.

Conclusie: The master bedroom blijft een projectje voor de komende jaren, maar ik ben er toch al wreed content mee.

(c) Sofinesse at August 13, 2015 12:20 PM

August 12, 2015

Michel Vuijlsteke

Snirf Jon Stewart

Het is ondertussen al van vorige week geleden, de laatste aflevering van The Daily Show met Jon Stewart. Spijtige zaak, natuurlijk, en ja, het waren traantjes hier voor de computer.

Maar dan zag ik daarnet toevallig deze:

Da’s nog maar een paar jaar geleden, maar het contrast met Stewart het laatste pakweg jaar kon niet groter zijn. In de tijd van het filmpje hierboven geloofde hij er nog in, de laatste tijd niet meer. De wereld, zei hij zonder enige overdrijving, is er aantoonbaar slechter aan toen dan toen hij met The Daily Show begon.

En het ziet er niet naar uit dat er beterschap in zicht is.

Het zijn dingen.

The post Snirf Jon Stewart appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 12, 2015 07:34 PM

Fietsbult

Paaltjes in de woonwijk

We meldden het al hier: het doorgaand autoverkeer werd weggeknipt uit de Tuinwijklaan achter het station en uit de omliggende straten.

Nodeloos te zeggen dat niet iedereen daar gelukkig mee was. Het proefproject is dan ook vroegtijdig afgeblazen en de paaltjes zijn verwijderd.

Nodeloos te zeggen dat niet iedereen daar gelukkig mee is. Voor het fietsverkeer was de knip een verademing: in de wijk werd erg snel gereden en onvoorzichtig ingehaald door passerende automobilisten, en de paaltjes en perkjes stelden daar paal en perk aan.

In de juli-editie van Critical mass (zie facebook) werd dan ook symbolisch afscheid genomen van de paaltjes. Nog één keer mocht een paaltje het wegdek sieren.

30jul15, 17u45, Tuinwijklaan

30jul15, 17u45, Tuinwijklaan


Daarna werd het uitgewuifd met een hartelijk applaus.
30jul15, 17u47, Tuinwijklaan

30jul15, 17u47, Tuinwijklaan


Tagged: knip, sluipverkeer, Tuinwijklaan, woonwijk

(c) jandefietser at August 12, 2015 06:00 AM

Kameraad Harko

eenheidsdenken rond Sjostakovich

Op 9 augustus 1975, 40 jaar geleden dus, stierf de Sovjet componist Dmitri Sjostakovich. Je kunt geen publicatie over deze componist ter hand nemen, over er staat een passage in over de 'moeilijke verhouding met het Kremlin'. Er worden zelf hele 'analyses' gemaakt over zijn werk waarbij elke passage, elke noot,
wordt gekoppeld aan een vermeende gemoedstoestand, als gevolg van een vermeende richtlijn of een conflict met de blijkbaar alles controlerende en omni -aanwezige Stalin. Als een componist, of een cineast zoals Eisenstein, of een auteur of beeldende kunstenaar, niet kan verguisd worden of erger nog simpelweg genegeerd, dan kan het toch niet zijn die persoon progressief zou kunnen geweest zijn. Een baanbrekend componist kan toch, vanzijnleven, nooit communist zijn? Het Duitse blad junge Welt ging deze week dieper in op deze merkwaardige manier van denken. 
We nemen dit hier met graagte integraal over:
Am 9. August 1975 starb Dmitri Schostakowitsch im Alter von 68 Jahren. Sein 40. Todestag ist der jungen Welt Anlass, in einer Reihe von Beiträgen an den sowjetischen Komponisten zu erinnern. Dazu erschienen auf diesen Seiten bisher eine Besprechung von Ole Anders Tandbergs Inszenierung der Oper »Lady Macbeth von Mzensk« in der Deutschen Oper zu Berlin (31.1.), ein Vorabdruck aus Patrick Bades Buch »Music Wars 1937–1945« (8.6.), und zwei Tage später wurde der Filmkomponist Schostakowitsch vorgestellt. Am 28. Juni stand hier eine Kritik der 6. Internationalen Schostakowitsch-Tage in Gohrisch.
Heute gibt es kaum Literatur über den Tonsetzer, die ihn nicht als Gegner des Sowjetstaates und speziell Stalins ausmacht. Maßgebend dafür ist das Buch des Dissidenten Solomon Wolkow »Testimony«, Zeugenaussage, das 1979 in den USA erschien. Dessen Einschätzung hat das bürgerliche Feuilleton übernommen – und sie drang im Laufe der Jahre auch in das Bewusstsein von Linken ein. Welches Kartenhaus hier aufgebaut wird, soll heute auf den Themaseiten gezeigt werden. Schostakowitsch ist unser Komponist. (jW

Am 9. August 1975 starb im Alter von fast 69 Jahren der große sozialistische Komponist Dmitri Schostakowitsch. Vier Jahre später erschien in New York ein Buch, das sich als die »Memoiren« von Schostakowitsch ausgab. Sein Verfasser, der sowjetische Dissident Solomon Wolkow, suggerierte mit dieser Veröffentlichung, dass der Komponist keinesfalls ein Anhänger der Sowjetmacht, der kommunistischen Idee und der gesellschaftlichen Emanzipation, sondern vielmehr ein heimlicher bürgerlicher Individualist gewesen sei, der alles abgelehnt hätte, was irgendwie mit kollektiver Solidarität, staatlicher Organisation und parteilicher Leistung zu tun gehabt hätte. Der Rückzug ins Private im Spätwerk und die Zurückhaltung Schostakowitschs bei öffentlichen Auftritten belegten laut Wolkow, dass der politische Druck in der Sowjetunion so groß war, dass der Komponist es nicht wagte, seine eigentlichen Ansichten noch zu Lebzeiten zu offenbaren. In den wenigen Begegnungen Wolkows mit dem Musiker seien aber die Aufzeichnungen für die »Memoiren« entstanden, die er dann geordnet, ausformuliert und Schostakowitsch zum Gegenzeichnen vorgelegt hätte. Daher sei das Material authentisch, wenn auch, wie die erste Immunitätsklausel im Vorwort des Buches schon leicht verräterisch vorbaute, gesagt werden müsse, dass sich Schostakowitsch oft widersprochen hätte und er, Wolkow, den »wirklichen Sinn seiner Worte« erraten musste.¹
Nun, der vorgeschobene Zeuge konnte sich nicht mehr wehren. In Anbetracht der generellen Tendenz der Abhandlung, alles Sowjetische zu denunzieren und bis auf den Mikrokosmos der »russischen« Intelligenz auch nichts anderes als akzeptabel zuzulassen, erstaunte die Zeitgenossen wohl doch, dass Schostakowitsch nicht eine seiner Reisen ins westliche Ausland genutzt hat, um der Heimat den Rücken zu kehren. Auch dafür hatte Wolkow, in Form der zweiten Immunitätsklausel, eine Ausrede parat, denn er deutete an, dass der Komponist die westliche Öffentlichkeit als abstoßend empfand. Dennoch heißt es gleich anschließend mit Verve: »Fraglos stand Schostakowitsch mit ganzem Herzen auf seiten der Liberalen.« Woher Wolkow das wissen wollte, wurde natürlich nicht gesagt.
Wenn man sich die »Zeugenaussage« aus der Perspektive des Jahres 2015 noch einmal anschaut, dann fällt auf, dass sie eine höchst konstruierte Mischung aus Totalitarismus, imperialistischem Geschichtsbild und Antikommunismus darstellen. Das war für den westlichen Zugang zum sozialistischen Weltsystem schon im Jahre 1979 in den Hauptfällen üblich und erscheint mit dem Wissen um die ideologische Denunziation aller sozialistischen Vorstellungen und Grundwerte in der Gegenwart kaum mehr überraschend. Was hingegen deutlich zutage tritt, ist die Tatsache, dass selbst bei nur rudimentären Kenntnissen über Leben und Werk von Schostakowitsch die Aufzeichnungen von Wolkow als falsch zurückzuweisen sind. Methodik und Stilistik gehen immer dann in die Feder Wolkows über, wenn allgemeine Aussagen zur sowjetischen Politik gemacht werden, die zum Teil so eindimensional und unreflektiert sind, dass sie kaum woanders als am Dissidentenküchentisch entstanden sein können, an dem gerade Schostakowitsch nicht gesessen hat. Etwas besser sieht es mit den musikimmanenten und aufführungstechnischen Äußerungen Schostakowitschs aus, die viele Musikwissenschaftler (z. B. den Biographen Krzysztof Meyer und den Musiktheaterexperten Gerd Rienäcker) späterhin zu der Auffassung verleitet haben, weil das Musikalische in den »Memoiren« durchaus richtig sei, könne das Politische wenigstens nicht völlig aus der Luft gegriffen sein.

Nichts von Schostakowitsch

Die rücksichtslose Ausbeutung der Schwierigkeiten Schostakowitschs mit Instanzen der sowjetischen Administration erfolgte von Wolkow auf der Ebene des Traktats als Aufforderung an die Leserschaft, das Ganze zu glauben. Kernpunkte waren dafür die Auseinandersetzung um Schostakowitschs Oper »Lady Macbeth von Mzensk« im Jahre 1936 und der Beschluss des Zentralkomitees der KPdSU (B) vom 10. Februar 1948 zu den formalistischen Tendenzen in der sowjetischen Musik. In beiden Fällen war der Komponist zwar direkte Zielscheibe einer zum Teil deutlich überzogenen Kritik, wurde jedoch nicht für immer kaltgestellt und auch nicht von seinen Überzeugungen zur Schaffung einer sowjetischen Avantgardemusik abgebracht. Selbst die offizielle »Enzyklopädie der Union der sozialistischen Sowjetrepubliken«, die 1950 in einer deutschen Ausgabe erschien, erwähnte Elemente der sinfonischen und filmdramatischen Musik von Schostakowitsch positiv (die 5. Sinfonie von 1937, den ersten Satz der 7., der »Leningrader« Sinfonie mit dem »Invasionsthema« sowie die Filmmusik zu Friedrich Ermlers Kirow-Film »Der große Patriot« von 1938/39). Mit der von ihm selbst zurückgehaltenen 4. Sinfonie aus dem Jahre 1936, die schließlich Ende 1961 uraufgeführt wurde, war Schostakowitsch seiner Zeit weit voraus und hätte mit Sicherheit noch größeres Unverständnis in politischen Kreisen hervorgerufen, so dass es von ihm klug war, hier die Zeit abzuwarten. Unter die Folie solch künstlerischer Einengungen, die aus den Zeitkonstellationen und nicht aus politischer Willkür zu erklären sind, legte Wolkow nun aber vermeintliche Einsichten Schostakowitschs, die aus diesen Konstellationen resultieren sollten, obwohl sie dann völlig zusammenhanglos im Raum standen.
Als nicht von Schostakowitsch stammend sind z. B. folgende Thesen Wolkows einzuschätzen: Stalin und Hitler seien »Geistesverwandte« gewesen; die »Leningrader« Sinfonie hätte Stalin zum Thema und nicht den deutschen Überfall. Für die sowjetische Kunst wäre der Tod kein Gegenstand, sondern nur Optimismus (sowohl die Dramen und Werke der Vorkriegszeit von Wsewolod Wischnewski, Walentin Katajew und Nikolai Ostrowski als auch die nach dem Überfall Hitlerdeutschlands von Konstantin Simonow, Alexander Fadejew und Michail Scholochow als auch die Erinnerungen an den Großen Vaterländischen Krieg müssen Wolkow »entfallen« sein). Stalin sei »natürlich« »nur halb bei Verstand« gewesen, und er hätte Mussolini »imitiert« (in der Architektur), der »ihm imponierte«. Die Lyrikerin Anna Achmatowa soll als »Genius« der UdSSR gegolten haben usw. All dies gipfelt bei Wolkow in einem Satz über Modest Mussorgskis Oper »Chowanschtschina« von 1886, der in die damalige (nicht vorhandene, aber von Dissendenten erwünschte) Gegenwart verweisen soll: »Das Thema steht für Russland, das eines Tages frei atmen können wird.« Wolkow hatte also schon bis hierhin ganze Arbeit geleistet, die sich dann auch noch entwickeln ließ, als er zwischendurch auf verhasste Personen zu sprechen kam.

Prokofjew, Majakowski, Eisenstein

Ein typisches Gebaren einer gewissen Variante des Intellektuellen besteht darin, größere oder ebenbürtige Rivalen in den harschesten Tönen abzuqualifizieren. Schostakowitsch wurde so etwas nie nachgesagt, und es war auch überhaupt nicht als seine Art der Disputation bekannt. Dennoch bekamen der Komponist Sergej Prokofjew, der Dichter Wladimir Majakowski und besonders der Filmregisseur Sergej Eisenstein in dem Buch »Zeugenaussage« die abfälligsten Urteile hinterhergeworfen. Alle drei Persönlichkeiten vereinte etwas, das für Wolkow offenkundig unerträglich war. Sie hielten am Kommunismus fest, solange sie lebten. Sie kamen alle drei aus freien Stücken aus dem Westen in die Sowjetunion zurück – Prokofjew 1933 aus Frankreich, Majakowski nach Aufenthalten u. a. in den USA und Frankreich sowie Eisenstein 1932 aus Mexiko. Ihre öffentlichen Äußerungen waren niemals antisowjetisch. Und ihre Werke sind, bei aller möglichen Widersprüchlichkeit im Detail, Beiträge zur angestrebten Vervollkommnung der sozialistischen Bewusstseinsbildung.²
Es könnte so gewesen sein, dass Schostakowitsch mit seinem feinen Gespür für Kompositionstechnik die gröbere Art des Komponierens von Prokofjew nicht mochte. Dann allerdings hätte die noch gröbere Form Igor Strawinskys doch die viel dankbarere Angriffsfläche geboten. Strawinsky aber wurde in Wolkows Buch gelobt, während Prokofjew seitenweise der Niedertracht geziehen wurde. Noch bezeichnender fiel das Verdikt aus, als sich die Abhandlung auf das bürgerliche Ideal egoistischer Selbstbestimmung besann. Zitiert wurde zunächst der russische Lyriker Nikolai Nekrassow (1821–1878) mit den Worten: »Ein Dichter brauchst du nicht zu sein, ein Bürger aber unbedingt …«, um sodann fortzufahren: »Ein Bürger im Sinne Nekrassows war Majakowski nicht. Er war ein Lakai, der seinem Herrn untertänigst diente, indem er sein Scherflein zur Verherrlichung des unsterblichen Führers und Lehrers beitrug. Und er war nicht der einzige, sondern nur einer aus einer glorreichen Kohorte, die ihre Schaffensimpulse der Persönlichkeit des Führers und Lehrers verdankten und sein Wirken bejubelten. Eisenstein wäre hier vorrangig zu nennen mit seinem Film ›Iwan der Schreckliche‹, zu dem Prokofjew die Musik schrieb.« Da waren sie dann alle zusammen, die Verhassten von Wolkow, in den Mund gelegt einem Schostakowitsch, der nunmehr wider alle biographische Verlässlichkeit etwas zu Protokoll zu geben hatte, was nachweislich nicht stimmen konnte.³
Im Zusammenhang mit Eisenstein kam eine noch verächtlichere Pose hinzu, die seine Inszenierung von Richard Wagners »Walküre« (1870) im Moskauer Bolschoi-Theater vom November 1940 betraf. Unter Absehung jeglicher Kontextualisierung und vor allem auch der unzweifelhaften antifaschistischen Grundhaltung Eisensteins bezichtigte das Buch den Regisseur der Gewissenlosigkeit, im Schatten des deutsch-sowjetischen Nichtangriffsvertrags ausgerechnet die »Liebe zu den Faschisten« mit Hilfe dieser Opernaufführung zu zeigen. Überdies wurde dort behauptet, dass die Premiere dann ein großer Erfolg gewesen wäre, die Zeitungen »überschwengliche Kritiken« gebracht hätten und so ein »neuer Triumph an der Kunstfront« entstanden sei. Auch diese Meinungsäußerung ist unzutreffend.
Eisenstein beabsichtigte natürlich etwas anderes. Schon seit geraumer Zeit davon überzeugt, dass im Mittelpunkt der »Walküre« das Thema »Mitleid« und »Vereinzelung« stehe, wollte er beweisen, dass der Wagner-Kult des faschistischen Deutschlands auf einem Missverständnis des Werks beruhte und man gerade an diesem Stück eine Verbindung herstellen könnte zwischen dem Wunsch nach Einheit der Harmonie zwischen Mensch und Umwelt und der kommunistischen Gesellschaftsstruktur. An diesem Projekt scheiterte er in der ästhetischen Umsetzung, weil sein filmisches Montageverständnis der musikalischen Bühnenarbeit inzwischen etwas im Wege stand. Dafür hatte er jedoch erreicht, dass die Tragödie des Individualismus in der Tat weltliche Gründe aufweist, und man dies anhand der Oper auch erkennen konnte. Deutsche wie sowjetische Rezensenten reagierten eher abweisend auf die symbolträchtige Inszenierung. Und gleich gar nicht konnte darüber hinaus davon gesprochen werden, dass der Nichtangriffsvertrag »ein Ausdruck der Völkerverbrüderung« gewesen wäre, wie der Philosoph Dieter Thomä 2006 in seiner überzeugenden Vergleichsanalyse des Werks von Wagner und Eisenstein schreibt.

Über Quellenredlichkeit

Bei Thomä findet sich auch noch einmal in einer längeren Passage in Auszügen das Zitat aus der »Zeugenaussage« über Eisensteins »Walküre«-Engagement. Unter Verwendung von Forschungsergebnissen der britischen Russlandspezialistin Rosamund Bartlett führt er aus: »Bartlett macht den Vorbehalt, dass Teile dieser Memoiren möglicherweise gar nicht auf Schostakowitsch selbst zurückgehen, sondern auf Solomon Wolkow, der sie aufgezeichnet, aber teilweise vielleicht auch verfasst hat.« Diese Vorsicht in der Beurteilung war zum Zeitpunkt der Niederschrift eigentlich schon unbegründet. Zwei Jahre früher, 2004, wurde nämlich als »A Shostakovich Casebook« eine umfassende Replik auf die Verfälschungen der »Zeugenaussage« veröffentlicht, die auch Texte beinhaltete, die schon kurz nach dem Erscheinen der Wolkow-Memoiren 1979 deren Authentizität massiv in Frage stellten. Insbesondere die Arbeiten der akademisch nicht angebundenen US-amerikanischen Schostakowitsch-Biographin Laurel E. Fay bewiesen die methodischen Schwächen und die bewusste Entstellung von Quellenmaterial. In einem ersten Aufsatz von 1980 hieß es bei ihr, dass die Authentizität der »Zeugenaussage« sehr stark in Zweifel zu ziehen ist. In einer Überarbeitung von 2002 bestätigte sie ihre Erkenntnisse und radikalisierte die Einschätzung sogar noch, indem sie anmerkte, dass im wenig naheliegenden günstigsten Fall die »Zeugenaussage« höchstens ein simulierter Monolog sei, der wichtige Quellen zu Schostakowitsch ignoriert. Im schlimmsten Fall jedoch sei das Buch »Betrug« (»a fraud«) und großer Verrat an den Prinzipien und Idealen Schostakowitschs, der von Wolkow zum wehrlosen Objekt im Kalten Krieg gemacht wurde.
Es ist interessant, dass die Kontroverse um die »Zeugenaussage« trotz der vorliegenden Eindeutigkeit der Fadenscheinigkeit (ongeloofwaardigheid) des Buches weiter am Leben erhalten wird. Für den Musikwissenschaftler Gerd Rienäcker bestimmten die »Memoiren« sogar weithin sein Schostakowitsch-Bild, wie er 2006/07 resümierte. Er berief sich dabei auf sie scheinbar bestätigende Aussagen des Komponisten selbst, die der Dirigent Kurt Sanderling und der Musikhistoriker Harry Goldschmidt vom Komponisten gehört haben wollten. Auch der marxistische Musiksoziologe Georg Knepler wurde als Bestätigung herangezogen: »Die von Wolkow aufgezeichneten Äußerungen entsprächen Schostakowitschs Denken großenteils (Knepler sprach von 88 Prozent!).« Wie kam denn Knepler auf diesen absurden Wert? Und welche zwölf Prozent sollten dann die Unwahrheit sein? Ein genauer Blick in den Schlussteil der »Zeugenaussage« bringt des Rätsels Lösung. Rienäcker war einer Ironie von Knepler aufgesessen, ohne sie zu bemerken. Wolkow berichtete, dass Schostakowitsch bei offiziellen Anlässen manchmal wenig sagte. Wenn die Fotografen ihr Erinnerungsfoto schossen, bewegte er einfach die Lippen mit der Aussprache der Zahl »achtundachtzig«. Das ergäbe den Eindruck eines Gesprächs, womit die Fotografen zufrieden gewesen wären. Genau auf diese Nullaussage spielte Knepler an, als er den Erkenntnisgehalt der »Memoiren« umschrieb – sie bedeuteten nicht mehr als das Bild, das sich der Westen von Schostakowitsch machen wollte.
Die »Zeugenaussage« ist also insgesamt ein authentisches Dokument für die bewusste Steuerung der politischen Stimmung im Kalten Krieg gegen einen der integersten Künstler des sowjetischen Staates. Mit der Geschichte der Propaganda im Rahmen des Ost-West-Konfliktes hat dieses Buch sehr viel, mit Zeugenschaft sehr wenig zu tun. Offen ist eher noch die Frage, mit welch logistischer Unterstützung aus dem Parteiapparat es möglich war, der politisch absolut einflusslosen Opposition der UdSSR im Westen eine derart prominente Bühne zu verschaffen und dabei gleichzeitig einen der wichtigsten Repräsentanten der progressiven sowjetischen Kulturpolitik zu opfern.

Der ideologische Klassenkampf

Dass der ideologische Klassenkampf weiterhin von oben geführt wird, erstaunt nur diejenigen, die das bürgerliche Ammenmärchen vom guten Willen und der Friedfertigkeit des Spätimperialismus unserer Tage bereitwillig zu ihrem Leitsatz erkoren haben. Die Glaubwürdigkeit dieser Epoche ist jedoch weiterhin unsicher, und Schostakowitsch ist offenkundig immer noch zu sehr als Kommunist im Gedächtnis. Anders könnte schwer erklärt werden, wieso im Jahre 2011 und durchgesehen 2014 nochmals eine umfassende Verteidigungsschrift für die »Zeugenaussage« von Mitstreitern Wolkows unter dem provokant martialischen Titel »The Shostakovich Wars« veröffentlicht wurde. Sie bietet an sich nichts Neues, sondern wiederholt nur mit ausladender Geste nahezu alle Thesen der »Memoiren«. Da in den Chefetagen der bürgerlichen Kommunismusforschung offizielle Quellen per se als unglaubwürdig eingeschätzt und Gegenstimmen in der Regel als »gefärbt« oder »sozialistisch kontaminiert« zurückgewiesen werden, verbleibt auch diese neuere Publikation auf der Ebene subjektiver Meinungstäterschaft, fährt reihenweise »Bestätigungsstatements« auf und illustriert auf schlagende Weise den Erkenntnisverlust in der Gegenwart mit der Verwechslung von Meinung und Wissen. Beispielhaft dafür sind die Äußerungen des finnischen Übersetzers und der deutschen Übersetzerin der »Zeugenaussage«, die beide retrospektiv behaupten, von vornherein anhand der Stilistik, der Diktion und des Bildungshintergrundes die »Memoiren« als unleugbar von Schostakowitsch geschrieben erkannt zu haben. Zu dieser Auffassung kann nur gelangen, wer nicht mit den elementaren Regeln der Quellenkritik vertraut gemacht worden ist. Gerade in der Stilistik sind die Einfügungen von Wolkow deutlich sichtbar, und was den »Bildungshintergrund« betrifft, ist Belesenheit ja durchaus das Mindeste, was man auch Dissidenten zutrauen können müsste. Das bürgerliche Bewusstsein kann sich einfach den gleichen Effekt der von seinem Standpunkt aus verdammungswürdigen arglistigen Täuschung und erwünschter politischer Täuschung nicht vorstellen. Vergliche man die »Zeugenaussage« mit den 1979 entstandenen (und 1988 erstmals veröffentlichten) Erinnerungen »Aus der Sicht meiner Generation« des 1915 geborenen Schriftstellers Konstantin Simonow, dann würde auf schlagende Weise klar, wie Inhalt, Stilistik, Diktion und Bildungshintergrund bei authentischen und tatsächlich selbst geschriebenen Memoiren aussehen müssten. Aber Simonow ist für diese Leute aufgrund seiner »Staatsnähe« selbstredend kein brauchbarer Zeuge.
Der somit für den ideologischen Klassenkampf schön hergerichtete Titel des Wolkow-Buchs verfehlt sachliche Richtigkeit. Korrekter hätte er zu lauten: »Meine Gespräche mit Schostakowitsch. Eine politische Interpretation. Von Solomon Wolkow«. Ein solches Buch hat Wolkow 2004 verfasst: »Stalin und Schostakowitsch. Der Diktator und der Künstler«. Wer nun die »Zeugenaussage« kennt, erfährt natürlich lediglich Variationen der politischen Endlosschleife vom insgeheimen Dissidenten Schostakowitsch, der Tyrannei Stalins, der absoluten Knebelung der »russischen« Intelligenz und anderes mehr. Auch diese Arbeit stimmt interpretativ hinten und vorne nicht, aber auffällig ist zweierlei: Auf die »Zeugenaussage« wird kein Bezug mehr genommen, und die Einwände aus dem »Shostakovich Casebook« werden vollständig übergangen. Die in dem Porträt genutzte Form der ideologischen Rhetorik ist selbstverständlich ehrlicher, wenn sie auch dadurch nicht sachlicher wird. Manipulativ bleibt der ganze Wolkow trotzdem, so wenn er z. B. in der Reflexion Eisensteins über seinen Theaterlehrer Wsewolod Meyerhold (1874–1940) dessen Memoiren verkürzt und damit sinnentstellend zitiert oder wenn er als Konklusion die gewöhnliche artifizielle These anbietet, Schostakowitschs Musik sei »weder pro- noch antisowjetisch, sondern einfach nichtsowjetisch« gewesen. Nichts wirkt so falsch wie dieser letzte Satz bürgerlicher Herkunft, deren Horizont so begrenzt ist wie der wohlige Schauer am Untergang der Existenz des auf sich selbst zentrierten Intellektuellen, der subjektive Empfindungen zu objektiven Kriterien umdeutet.
Der 40. Todestag des revolutionären Komponisten Dmitri Schostakowitsch sollte einem neugierigen Publikum Anlass genug sein, das monumentale Werk selbst sprechen zu lassen, das ohne die produktive Perspektive des Sozialismus und die positive Ausrichtung auf die Sowjetunion gar nicht entstanden wäre.

Anmerkungen

1 Vgl. Zeugenaussage. Die Memoiren des Dmitrij Schostakowitsch. Aufgezeichnet und herausgegeben von Solomon Volkow (1979), Frankfurt am Main/Berlin/Wien 1981, S. 14
2 Das müssen auch neuere biographische Arbeiten zugeben, obwohl sie sich sehr bemühen, den herrschenden Analysekonsens der Abspaltung des revolutionären Geistes von der ästhetischen Produktionseinstellung zu bedienen. Vgl. dazu z. B. Elsbeth Wolffheim: Wladimir Majakowskij und Sergej Eisenstein, Hamburg 2000, und Friedbert Streller: Sergej Prokofjew und seine Zeit, Regensburg 2003
3 Das hätte man alles zwischen 1975 und 1979 schon wissen können. Zuverlässiges biographisches Einführungsmaterial in Form von Erinnerungen oder Aufzeichnungen, wenn auch noch nicht immer vollständig, existierte über alle drei bereits seit Mitte der 1960er Jahre.
4 Dieter Thomä: Totalität und Mitleid. Richard Wagner, Sergej Eisenstein und unsere ethisch-ästhetische Moderne. Frankfurt am Main 2006, S. 28; das folgende Zitat befindet sich auf S. 27.
5 Laurel E. Fay: Shostakovich versus Volkov. Whose Testimony? (1980), in: Malcolm Hamrick Brown (Ed.): A Shostakovich Casebook. Bloomington/Indianapolis 2004, S. 19
6 Vgl. Laurel E. Fay: Volkov’s Testimony Reconsidered (2002), in: A Shostakovich Casebook, siehe Anmerkung 5, S. 57 f.
7 Gerd Rienäcker: Unterwegs zu Dmitri Schostakowitsch – in fünfzehn Schritten, S. 5
8 Solomon Wolkow: Stalin und Schostakowitsch. Der Diktator und der Künstler, Berlin 2004


een prachtig voorbeeld van zijn oeuvre, Symfonie nr. 10 in e, opus 93, opgenomen op 4 november 2011 in Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht, door het Nederlands Radio Filharmonisch Orkest o.l.v. Pablo Heras Casado voor NPO 4.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at August 12, 2015 05:12 AM

August 11, 2015

Michel Vuijlsteke

RPS

Waarom dat bij ons geen competititeve sport is? The mind boggles.

The post RPS appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 11, 2015 09:54 PM

August 10, 2015

Sofinesse

Sofie trakteert zichzelf op nachtrust.

Er is een tijd waarin je denkt dat je slecht geslapen hebt omdat je een keer of twee bent wakker geweest of hebt liggen woelen. En hoewel dat verschrikkelijk irritant en vervelend is, besef je toch toch niet wat een gemak het is dat je MAG slapen. Dat verandert namelijk als je kinderen hebt.

Dan moet je slaap parkeren rond de slaap van je kinderen. En hoewel je voorbereid bent op slapeloze nachten bij een pasgeboren baby, kan dat toch serieus hard aankomen. En dieper gaan dan oxytocine kan oplossen. De eerste zes weken sliep Felix carrement niet ’s nachts en durf/kan je dan zelf ook niet in slaap vallen. Hij hing vaak ook een groot stuk van de nacht aan de borst. Ondertussen kan ik dat combineren met soezen, maar de eerste weken niet. Dan is alles zoeken. Ik was een wrak.

Vervolgens sliep hij al eens grotere blokken maar in tegenstelling tot zijn broer blijft hij ’s nachts om een lekkere portie vragen. Hij drinkt dan heel erg gretig en smakelijk, dus het mannetje heeft er duidelijk echt nood aan. ’s Avonds clusteren interesseert hem trouwens niet, maar ergens tussen 2u en 4u is hij er steevast. En vaak meer. Niet altijd om te eten, soms wil hij gewoon eens babbelen.  En hoewel iedereen roept dat je moet meeslapen met de baby overdag, lukt dat niet als je nog een ander kind hebt rondlopen. Kleuters kunnen de boel namelijk wel degelijk afbreken of in brand steken, weetwel. En er is een huishouden. En duizend andere dingen. Ik ben een wrak.

Dan moet je weer gaan werken en is er van echt slapen precies helemaal geen sprake meer. Je kan namelijk pas je ogen dicht doen als iedereen slaapt en ze zijn van de eerste nachtelijke escapade weer open. Doe daar nog een werkwekker bij om 4u en borstvoeding (inderdaad, niemand kan het overnemen zonder grote organisatie en ook je borsten hebben na x aantal uur een baby/kolf nodig) en je kan niet meer. Ik blijf een wrak.

Een fotografische bloemlezing van de laatste maanden:

IMG_4173 IMG_5175 IMG_5417

Mijn hoofd is een waas. Ik droom van één nacht ongestoorde slaap. Geen baby, geen kleuter, geen mug, geen borstvoeding, geen wekker. Ik weet het, ik droom van zotte dingen. En ik weet ook, ik heb hier zelf voor gekozen. Uhum.

Maar toen was het ook nog eens Nostalgie Beach Festival. En ik was verantwoordelijk voor de permanentie in de studio in Antwerpen van  17u tot minstens middernacht. En de volgende dag opnieuw werken. En toen zag ik het niet zitten om ’s nachts nog terug naar huis te rijden en ’s morgens weer te vertrekken richting Antwerpen, voor mijn eigen veiligheid.

Voor ik iets kon zeggen had mijn lief een hotel in de buurt van mijn werk geboekt, gezegd dat ik me geen zorgen hoefde te maken want dat er genoeg melk in de diepvries zat en dat ik er kei hard van moest genieten.

IMG_5503

Which I did.

Wanneer mag ik nog eens?

(c) Sofinesse at August 10, 2015 02:33 PM

Bruno Bollaert

… heeft zin in Jazz Middelheim

Binnen een paar dagen begint Jazz Middelheim. De muzikanten zijn er helemaal klaar voor, zo bleek in Newport. En nog: in het krantje van 13.08 staat een heel mooie column van Robin Verheyen; Ashley Kahn (de man achter de boeken over Kind of Blue en A Love Supreme) komt drie dagen praten over jazz, samen met de muzikanten; het programma van de Club Stage is alweer spectaculair veelbelovend (Fulco Ottervanger, Jeroen Van Herzeele, fanfares, de ontdekking van Obara); Aldo Romano, Louis Sclavis & Henri Texier komen de twintigste verjaardag van Carnet de routes vieren; Archie Shepp komt met Attica Blues (!); het concert van het Bill Frisell trio was fenomenaal goed in Newport; en Jason Moran is artist in residence. En dat zijn dan nog maar een paar persoonlijke hoogtepunten –sla er zeker het hele programma op na.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik geen held ben als het erop aan komt om vreemde mensen aan te spreken –ook al ben ik nog zo bekend met hun muziek. Het was dan ook met lichte aarzeling dat ik mee op onderstaande fantastische muzikanten afstapte om een kort statement op te nemen met de iphone. Ze waren allemaal, zonder uitzondering, bijzonder welwillend en enthousiast.

Zij hebben alvast zin in Middelheim. U komt toch ook?!

Jazz Middelheim, 13-16 augustus in Park Den Brandt, Antwerpen. Elke dag vanaf 14.30u, behalve zondag 16.08, dan begint het reeds om 12.30u!

The post … heeft zin in Jazz Middelheim appeared first on volume12.

(c) bruno at August 10, 2015 08:15 AM

Michel Vuijlsteke

Gelezen: Bossypants

BossypantsAutobiografieën in audioboekvorm, voorgelezen door de persoon die het boek over zichzelf geschreven heeft, dat is nog eens wijs, vind ik.

Bossypants was mij een tijd geleden aangeraden door Audible, ik vermoed omdat ik Steve Martin’s (uitstekende) autobiografie Born Standing Up al had gekocht en beluisterd. Of misschien gewoon omdat het een enorme bestseller was, wie weet.

Tina Fey (Saturday Night Live, 30 Rock) sprint zeer luchtig door haar leven. Heel soms dacht ik dat het nu wat ernstiger zou worden, maar neen.

Het heeft allemaal zeer zeer weinig diepgang, het vlindert over en weer van onderwerp naar onderwerp met op het eerste zicht de bedoeling vooral grappig te zijn. Er zitten zeer grappige stukken in, maar humoristisch vignet na humoristisch vignet met hier en daar wat feminisme-light? Zoals dat heet: ik bleef op mijn honger zitten.

Het boek is ook geschreven toen 30 Rock nog niet gedaan was, wat het wellicht niet evident maakte, maar dat mag geen excuus zijn. Ik had er meer van verwacht.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

27.08.2015: Gelezen: Aurora | 27.08.2015: Gelezen: 14 | 25.08.2015: Gelezen: The Anecdota or Secret History | 22.08.2015: Gelezen: The Princess Bride: S. Morgenstern’s Classic Tale of True Love and High Adventure | 17.08.2015: Gelezen: Declare | 09.08.2015: Gelezen: City of Stairs | 01.08.2015: Gelezen: The Lathe of Heaven | 29.07.2015: Gelezen: The Goblin Emperor | 25.07.2015: Gelezen: Half a War | 24.07.2015: Gelezen: Half the World

The post Gelezen: Bossypants appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 10, 2015 07:35 AM

Fietsbult

Uitgelezen kans

De Lijn maakt van de luwe augustusmaand gebruik om rond het Graaf Van Vlaanderenplein aan tramsporen te werken:

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

Fietsers krijgen een kleine omleiding voor de wielen:

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein


De tram op het verkeersbord heeft eerder iets van een rups :).

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

De Stad Gent is steeds ingenieuzer in zijn coördinatie van wegenwerken. Het kan niet anders of ze zal van deze uitgelezen kans gebruikmaken om deze vermalijde boordsteen te verlagen:

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

07aug15, Graaf Van Vlaanderenplein

Assertieve fietsers hebben van de boordstenen rond het Zuid zo goed als geen last. Voor kinderen en bejaarden zijn ze een kwelling.
Nu er door de werf van de Lijn geen fietsers kunnen passeren is dat een uitgelezen kans, ja toch?

Het werd hier al meermaals geschreven: wat zou het fijn zijn mocht werfsignalisatie méér zijn dan wat nadarhekkens en pijlen. Fietsers en voetgangers zijn gebaat met een geplastificeerd grondplannetje, waarop de omleiding getekend staat. Helderheid die weinig inspanning vraagt. Nu zie je vaak fietsers in hun haren krabben. Dergelijke plannetjes verschijnen steeds vaker op internet. Printen op A3-formaat. Plastificiëren. Ophangen met straps. Klaar. Zo eenvoudig kan fietsvriendelijkheid zijn.


(c) yves at August 10, 2015 06:00 AM

August 09, 2015

Michel Vuijlsteke

Gelezen: City of Stairs

City-of-Stairs

Hoezee! World building! Fijne personages!

‘t Is een fantasy-boek in een wereld met een volledig eigen gezicht, hoera! Het voelt als iets tussen koude oorlog en negentiende eeuw. Eén continent had tot voor een paar honderd jaar een reeks goden (Olvos, Kolkan, Jukov, Ahanas, Voortya, en Taalhavras) die de hele realiteit konden vervormen, een ander continent was een soort wingewest.

En dan gebeurden er gebeurtenissen, en lang verhaal kort: een persoon die de Kaj genoemd wordt, slaagt erin om de goden dood te doen. Wat meteen wil zeggen dat zowat alle mirakels van de goden (lang leven en gezondheid voor de onderdanen, mild klimaat, heelder fantastische steden), ook meteen verdwijnen.

Met over een korte tijd miljoenen doden tot gevolg. En dat het ene continent (met nu géén goden) totaal verarmd raakt, en onderworpen aan het andere continent, dat zich langzaam maar zeker in een industriële revolutie hijst.

Hoofdpersonage is Shara Thivani, een afstammelinge van de Kaj en een gevaarlijke en mysterieuze spion. Met een even gevaarlijke en mysterieuze bodyguard-secretaris, Sigrud. Zij komt toe in Bulikov, de city of stairs uit de titel, ex-heilige stad en hoofdstad van het continent met de goden, om de moord op Efrem Pangyui, een mentor en idool van haar, te onderzoeken.

Pangyui was blijkbaar op onderzoek over de goden en had blijkbaar dingen ontdekt. Oooooh.

‘t Is spannend, ‘t is leutig, ik heb het graag gelezen, en ik kijk uit naar en vervolg. Of eigenlijk zelfs naar een proloog.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

27.08.2015: Gelezen: Aurora | 27.08.2015: Gelezen: 14 | 25.08.2015: Gelezen: The Anecdota or Secret History | 22.08.2015: Gelezen: The Princess Bride: S. Morgenstern’s Classic Tale of True Love and High Adventure | 17.08.2015: Gelezen: Declare | 10.08.2015: Gelezen: Bossypants | 01.08.2015: Gelezen: The Lathe of Heaven | 29.07.2015: Gelezen: The Goblin Emperor | 25.07.2015: Gelezen: Half a War | 24.07.2015: Gelezen: Half the World

The post Gelezen: City of Stairs appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 09, 2015 07:58 PM

Who Killed Captain Alex?

Fascinerend: ergens in Hol van Pluto Komma Oeganda maakt iemand een film waarvan hij nooit dacht dat hij ergens anders dan in zijn dorp zou gezien worden.

En dat staat dan op tinternet, en iedereen ter wereld kan dat zien.

Ondertussen is er al een hele industrie van ultragewelddadige Wakaliwood-actiefilms, maar hier is het dus allemaal mee begonnen. Magisch.

The post Who Killed Captain Alex? appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 09, 2015 04:21 PM

August 08, 2015

Michel Vuijlsteke

Fruit

Ik ben naar de fruitmens geweest en ik heb gekocht: kilo’s en kilo’s druiven, drie bakken kersen, en twee bakken aardbeien.

Het is bijna allemaal al op. En we hebben ook nog anderhalve kilo frambozen en zwarte bessen opgekregen.

Hoe meer fruit er in huis is, hoe rapper het op geraakt — er is ongetwijfeld wel ergens een wet in de economie die dat allemaal uitlegt.

The post Fruit appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 08, 2015 08:50 PM

August 07, 2015

Michel Vuijlsteke

Links van 29 juli 2015 tot 7 augustus 2015

DUNE: The Insanely Complete 3-Hour Fan Cut
You think you’re a fan of Dune? Michael Warren has you beat. He put together this massive super-cut of David Lynch’s cult-classic 1984 film adaptation of Frank Herbert’s Dune comprised of footage from the original theatrical cut, the extended TV cut, and deleted scenes. This labor of fan love resulted in the following three-hour version. Originally done two years ago, an update earlier this year improved sound and video quality of the TV cut insertions.

The Five Characteristics of An Ideal SaaS Company – Redpoint Ventures
With more than 80% of venture capital investments occurring in enterprise and with the public markets disproportionately rewarding SaaS companies with huge enterprise value-to-revenue multiples (median is 7.6), it’s no surprise that interest Software-as-a-Service is booming. After meeting quite a few SaaS companies, I’ve compiled a list of my ideal characteristics for a SaaS business below.

Trello CSS Guide
Writing CSS is hard. Even if you know all the intricacies of position and float and overflow and z-index, it’s easy to end up with spaghetti code where you need inline styles, !important rules, unused cruft, and general confusion. This guide provides some architecture for writing CSS so it stays clean and maintainable for generations to come.

Why write Python in Visual Studio? – The Visual Studio Blog – Site Home – MSDN Blogs
Recently, Visual Studio 2015 was released with support for Python. Python Tools for Visual Studio (PTVS) are available to help throughout Visual Studio in all the places you’d expect, from editing and IntelliSense, to debugging, profiling, and publishing to Azure. You can find all the details and some video walkthroughs, documentation, and other resources on visualstudio.com, and the post announcing Python Tools 2.1 and Python Tools 2.2 beta. In this post I want to talk about some of the reasons to consider using Visual Studio next time you are working in Python.

Doing Terrible Things To Your Code
believe a key turning point in every professional programmer's working life is when you realize you are your own worst enemy, and the only way to mitigate that threat is to embrace it. Act like your own worst enemy. Break your UI. Break your code. Do terrible things to your software. This means programmers need a good working knowledge of at least the common mistakes, the frequent cases that average programmers tend to miss, to work against. You are tester zero. This is your responsibility.

Catholic-Hierarchy: Its Bishops and Dioceses, Current and Past
Current and historical information about its bishops and dioceses — heerlijke website

Elders over misschien hetzelfde

30.03.2014: Links van 28 maart 2014 tot 29 maart 2014 | 27.02.2014: Links van 24 februari 2014 tot 27 februari 2014 | 11.11.2013: Links van 9 november 2013 tot 11 november 2013 | 12.05.2012: Links van 9 mei 2012 tot 12 mei 2012 | 05.12.2011: Links van 12 november 2011 tot 5 december 2011 | 14.08.2006: Live Writer | 24.03.2006: Internet Explorer 7b2 | 23.03.2006: IE7 | 25.06.2015: Links van 12 juni 2015 tot 25 juni 2015 | 09.12.2014: Links van 7 december 2014 tot 8 december 2014

The post Links van 29 juli 2015 tot 7 augustus 2015 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at August 07, 2015 08:00 PM