Nu, ik weet in 't geheel niet of er buiten mijzelf nog andere Gentse amateur-astronomen rondlopen die de maan (nog steeds) durven waar te nemen (??). ...

Op pinkstermaandag is het Ghentmade! Dit is een gezellig marktje met verschillende leuke kraampjes, waar je originele en vooral zelfgemaakte spulletjes kan kopen. Het aanbod is uitgebreid: mooie illustraties, hip naaiwerk, originele juweeltjes, fotografie, en veel meer!

Voor de creatievelingen zijn er ook de gratis workshops Recycling en Upcycling. Bij Sara kan je terecht om een leuke ketting of armband te maken en Creatine knutselt hippe dingen uit oude T-shirts en kapotte fietsbanden: van tasjes tot sleutelhangers, je kan het zo gek niet bedenken!

Ghentmade gaat door op het domein van Café La Lys in de Meibloemstraat 16 (Brugse Poort).
De toegang is gratis en iedereen is welkom!

Van 15 tot 20 u. vind je deze ontwerpers op Ghentmade: Vintage Candy/Little Pastry, La blanche neige, Jasmien’s cupcakes, Anne De Geyter Fotografie, Kathy Vercauteren, Sanne Van Den Abeele, Caroline alias Tripmadam, Kami No Yume, Guanabana, Bo designs, Farmlab, Eva Mouton, BLOOS, Marie Kiekie, Caroline De Laere, Purljam, Mary Lou, La Maison du Papillon.

Meer info vind je op onze facebookpagina: www.facebook.com/evenement.ghentmade en op: https://www.facebook.com/events/384375688344194/?fref=ts

Stijn Vogels posted a photo:

Zeventig jaar en alleen wonend in de Siberië. Ik had het verhaal al vroeger gelezen, maar ‘t is nu in handige documentairevorm te bekijken:

Respeck.

Gearchiveerd onder:kinderen

Het was op de koppen lopen in Muziekcentrum Kinky Star afgelopen dinsdag. Reden? Morc Night, het avondprogramma – 2 bands en 1 dj – van de Gentse independent Morc Records. Het kleinschalige label met zenuwcentrum ter hoogte van de Tolhuislaan, wordt al ruim 10 jaar in onvervalste DIY–stijl gerund door duvel-doet-al Wim Lecluyse. Bevlogen amateur van tegendraads-eigenzinnige muziek en dito artiesten die hij van een helpende hand voorziet. Waarvoor hulde.

Boduf Songs

Eerste naam op de affiche: Boduf songs. Het alter ego van de Brit Mat Sweet die – ondanks zijn familienaam – de zaken vooral van de donkere kant bekijkt. Het leven is niet altijd een lolletje. Sweet vertaalt dat al een achttal jaar in behoedzaam voortkabbelende doemfolk. Weinig franje, introvert maar intrigerend. En dieper gravend dan je bij een eerste beluistering durft te vermoeden.

Mat Sweet legde het publiek moeiteloos het zwijgen op met een gitaar die nauwelijks beroerd werd, een spaarzaam gebruikte repeater en vocals op fluisterniveau. Dat resulteerde in fragiele stukjes die om beurten leken te solliciteren naar een plaatsje in één van de komende uitzendingen van ‘Duyster’.

Maar de aanpak werkte. Verbluffend goed zelfs. Zelden was een volgelopen Kinky Star zo collectief muisstil. Zelfs op een veilige afstand van het podium waagde niemand zich aan luid in- en uitademen.
Het merendeel van de nummers werd gehaald uit de recentste Bodufrelease Internal Memo, een 6-track-EP die een klein jaar geleden door Morc werd uitgegeven. Na afloop oogstte Mat Sweet veel meer dan een beleefdheidsapplausje. Volkomen terecht.

Jessica Bailiff

Na Boduf Songs kon het volume niet anders dan de hoogte ingaan en dat deed het ook, zij het met mate. Bailiff, uit Ohio (US), is al een kleine twintig jaar actief met iets dat zich situeert tussen folk, dromerige postrock en shoegaze. Dat resulteerde tot dusver in zes albums waarvan eentje door Morc werd uitgegeven.

Anders dan Boduf Songs had Jessica Bailiff wel een band meegebracht. Op het podium bleek dezelfde Mat Sweet van een uur voordien achter het drumstel postgevat te hebben. Ook op het appel: een bassist die bij voorkeur met de rug naar het publiek speelt en local hero Annelies Monseré op backing vocals.

De eerste nummers Your Ghost Is Not Enough en het bijzonder catchy Take Me To the Sun riepen herinneringen op aan My Bloody Valentine tijdens de Loveless periode. Engelenzang en trage drums die de confrontatie aangaan met gitaren schipperend tussen orkaankracht en moeilijk hoorbaar gepingel. Liefhebbers van feedback, flanger en reverb kwamen in elk geval aan hun trekken.

Na die ferme binnenkomer(s) werd even een versnelling lager geschakeld met het folky If You Say It om vervolgens weer richting distortion en knarsende gitaren te gaan voor de rest van de show. Zonder een seconde te verzanden in richtingloze noise. Met een meerstemmig uitgevoerd Sanguine werd na een 35-tal minuten al afgesloten. Jammer, dit had gerust wat langer mogen duren.

Setlist: Your Ghost Is Not Enough – Take Me To The Sun – If You Say It – Hour Of The Traces – Mary – Slowly – Lakeside Blues – Sanguine

Ook al duren mooie liedjes nooit lang genoeg, de Morc Night was zeer zeker een voltreffer en laat het beste verhopen voor een volgende editie.

Boduf Songs & Jessica Bailiff, gezien op dinsdag 14 mei 2013 in Muziekcentrum Kinky Star

De heren van de Gentse hebben hun sterke playoffs netjes afgesloten met de titel! De derde en beslissende match bij Calypso werd gewonnen met 10-15. Het feest kon beginnen!

Voor deze derde en beslissende match kon coach Nico Van Peteghem een beroep doen op zijn volledige ploeg. Dave Sintubin was weer van de partij, en ook doelman Kjell Van de Velde was voldoende hersteld om te spelen. Het zou geen gezondheidswandeling worden daar in Calypso 2000, veel supporters en een supergemotiveerde tegenstander stonden ons op te wachten!

Calypso startte furieus, in geen tijd had de Gentse al een uitsluiting tegen en stond het 2-0. De Gentse moest even bijsturen en deed dat voortreffelijk. Ken De Wilde zette al gauw de 2-1 op het bord, en vanop man-meer mocht Dirk Ijpelaar even later gelijkzetten. De Gentse druk bleef aanhouden, Ken De Wilde kreeg 2 kansen, eentje ging tegen de paal, de ander net over. Bij een man-meer van Calypso zat de Gentse doelman Kjell Van de Velde er goed tussen. Lieven Lagast bedankte hem aan de overkant met een mooi doelpunt, 2-3. Calypso gaf zich niet gewonnen. Een shot van Gentenaar Dave Sintubin ging naast, in de tegenaanval zette Calypso gelijk: 3-3. En nog geen minuut later gaven de bordjes al een voordeel aan de thuisploeg: 4-3. Gentse kreeg net voor affluiten nog een man-meer, maar die ging verloren.

In de tweede helft startte Calypso opnieuw furieus. Niels Verhegge trof eerst de paal voor de Gentse, Calypso scoorde meteen tegen: 5-3. Opnieuw moest de Gentse bijsturen. Maar de ervaren krijgers bij de Gentse zijn zulke situaties gewoon. Ken De Wilde scoorde de 5-4. En even later moest de doelman van Calypso alles uit de kast halen om de Gentse de 5-5 te onthouden. De nr. 3 van Calypso pakte even later al zijn derde fout, en een hardwerkende Dirk Ijpelaar kon daarvan
profiteren. 5-5. De 5-6 leek er meteen na te komen, maar de thuisgoalie keepte een beresterke match. Toch kon Dave Sintubin hem even later verschalken: 5-6 halfweg match.

De match bleef ongemeen spannend, ook in de derde periode. Calypso liet een man-meer liggen, maar scoorde even later toch de gelijkmaker. Lieven Lagast mocht daarna een penalty nemen, netjes in de hoek: 6-7. Het spel bleef goed over en weer gaan, we zagen een spannende finale! Vanop man-meer scoorde Calypso de 7-7. Maar lang konden zij daar niet van genieten. Gentse kreeg ook een man-meer, en Stephan Creele zette om 7-8. Calypso, dat per se kampioen wilde spelen,
bleef jagen en kon de 8-8 scoren. Maar even later schudde Niels Verhegge de mooiste goal van de avond (en misschien wel van het seizoen) uit zijn mouwen. Een knappe rever van uit een verre en scherpe hoek verschalkte de doelman: 8-9. Gentse nam het commando van de match weer over! Lieven Lagast zette even later voor het eerst een 2-punten bonus op het bord 8-10. Maar net voor affluiten kwam Calypso terug: 9-10. In de laatste periode zagen we een supernerveuze thuisploeg. De ervaring van de Gentse had geen moeite meer om dat jeugdig geweld van Calypso op te vangen. Gentse legde het tempo van de match op. Lieven Lagast scoorde met een prachtige rever de 9-11, en even later deed uitblinker Dirk Ijpelaar er nog een stapje bovenop: 9-12. De potjes bij de thuisploeg begonnen meer en meer over te koken, zeker toen Dirk Ijpelaar op 4’30″ van het einde de 9-13 scoorde. De titel voor Calypso was plots heel ver weg.

Calypso scoorde dan nog 1 keer tegen: 10-13, maar dan was het hek van de dam. In een schermutseling tussen de Gentse doelman en de midvoor van Calypso (op 1’00 van het einde) zagen de thuisspelers en supporters een elleboogslag van de Gentse doelman. Ze vlogen er meteen met vijf man op, het hek was van de dam. Wat volgde, was geen mooi tafereel, thuissupporters deelden tikken uit aan spelers en de Gentse coach. Ook de scheidsrechters kregen ervanlangs. En in het water sprong de thuiscoach zijn spelers met raad en daad bij. Het gevecht duurde een dikke minuut. Calypso besloot dan uit het bad te gaan, maar keerde even later op zijn stappen terug. Beide ploegen kregen een rode kaart en een penalty. Gentse zet die om in 10-14, de gelegenheidsdoelman van Gent (Willem De Paepe) stopte die van Calypso. Op dat moment kwam een supporter van Calypso zijn champagneflessen voor de thuisploeg afgeven aan de Gentse. Zij waren de terechte winnaar volgens de man. Wim Vienne plaatste het orgelpunt, Gentse won met 10-15 en is de terechte kampioen van tweede nationale. Het feest kan beginnen!

Op de foto:

Beneden: vlnr Philippe Dujardin, Giovanni Van de Velde, Bart Willaert, coach Nico Van Petegem, Niels Verhegge.
Tweede rij vlnr: Willem De Paepe,Dirk Ijpelaar, Wim Vienne, Stephan Creele, Dave Sintubin.
Boven: Ken De Wilde, Simon Van Parys, Lieven Lagast, Frank De Vogelaere, Kjell Van de Velde (achter de fles )

Een stopstreep.
En vijf blauwe letters.

Tagged: fiets, fietsen, Forelstraat, Gent, sorry

Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

We hebben onze hof, mensen. Helemaal getekend en officieel. Meneer de tuinaanlegger heeft gisteren en vandaag al superveel werk verzet: er werd een oude (niet meer gebruikte) (wel leeggespoelde) beerput dichtgegooid, zavel werd afgegraven, terras werd uitgebroken, goeie grond en stabilizé werden aangevoerd en opengelegd. En een immens netwerk van afwatering (regen, wasmachine, dakgoot) en verluchting (kelder) werd vernieuwd. Om 16h vanavond zwaaide S. Goed weekend en begon ik te hopen op zon, zodat alles goed uitdroogt en er volgende week een terras kan gelegd worden. Blij man, blij, ik moet u dat niet zeggen.

Om 17.30h droeg ik een bak vol overbodig keukengerief de keldertrap af (kelder= uitgesteld containerpark. ge kent het principe ongetwijfeld) en stapte beneden met mijn teenslipper in een diepe plas. Water. Veel.
Nu is er in onze kelder sowieso een kleine issue met grondwater als het veel regent, en een paar kleine plasjes. Er is het incident geweest met iemand (misschien ik, maar ik zal dat publieklijk steeds ontkennen) die in een overijverige bui de kelder stofvrij ging maken met een staalborstel en daarbij _misschien_ een deel van de maak-uw-kelder-waterdicht-coating heeft mee afgeschuurd. Kan iedereen overkomen. (Net als die krassen op de koepel. Wist ik veel dat ge die niet met een schuurspons moogt propermaken alsof gij dat wist, dat plexiglas krast stop met mij verwijten te maken.)
Enfin. De kelder is niet droogdroog. Bygones. Mijn lief gaat dat oplossen, de komende maanden.

Maar ge hebt niet droogdroog en ge hebt vijf centimeter water en modderslijk. Geloof mij: dat is een wereld van verschil. Het is best spannend, want ik heb net 13 emmers vuil water geschept en naar boven gezeuld, en nu wacht ik af of er morgen weer water is.
Als het over is, dan ga ik het gebeuren negeren. Als het terugkomt, dan moeten er oorzaken gezocht worden. Maar waarschijnlijk is het water van de lege beerput (toch rap zo’n 1000l) een stuk langs de kelder weggelopen doen die werd gedempt. Dat is de huidige gok, ge moogt duimen dat het dat was.

Dat soort toestanden zijn de leuke onverwachte extra’s die bij verbouwingen horen. Iedereen met een oud huis knikt nu grijnzend en denkt aan pakweg die keer dat een steunbalk rot bleek te zijn, er vocht in de muren zat of de vorige eigenaar zijn steenpuin in de tuin had begraven.

Iedereen met een nieuwbouw: kom binnen 30 jaar eens terug, dan praten we keer.

Maar de echte verrassing van vandaag is dat ik op geen enkel moment ook maar een spatje stress heb ervaren. Ik heb de powertools omhoog gezet zodat ze niet nat kunnen worden en heb vervolgens een boterhammetje gegeten met mijn kleine. Dan eens gebeld naar het lief (“hoe lang geleden zijt gij in de kelder geweest? Ah dan zal het van de werken zijn hé”), een telefoontje naar mijn ouders (“De kelder is nat. Ja jom, dat was verschieten.”) en naar de tuinaanlegger (“gewoon efkes luisteren of er geen buis kapot is gegaan ofzo. Neenneen, ik ben niet in paniek hoor, dat geraakt wel opgelost.”). Toen de dochter in haar bed zat het hozen gestart, met rubberlaarzen aan. En nu een douche en morgen een nieuwe dag.

Verbouwingszen. Na zes jaar heb ik het eindelijk te pakken.

Er zijn wel meer dingen die mij kapot irriteren, maar één van de zaken die mij helemaal nijdig kunnen maken, is mensen zoals Stijn Meuris, die met zo’n neerbuigend toontje doen van “oh, science fiction? nee, ik lees échte literatuur”. Of mensen die Alan Moore alleen maar kennen van horen horen, of bijvoorbeeld van de film van Watchmen, die dan nonsens uitkramen als “oh, Alan Moore? ja, zijn strips zijn soms wel goed, maar een échte schrijver is het natuurlijk niet”. 

En dus ga ik mezelf opofferen en de nieuwe Dan Brown lezen. Met doodsverachting, omdat ik té veel mensen rond mij hoor kraaien hoe goéd hij wel is, en hoe onneerlegbaar, en hoe fantastisch alweer. 

Ik heb vorige werken van de kerel gelezen, maar dat wil niet zeggen dat ik geen open geest houd. Wie weet is het deze keer wél een goed boek!

Voilà zie: statistieken tonen aan dat mensen tijdens het weekend meer pagina’s bekijken dan tijdens de week. 

Ahem. Ik ga nog ongelukken begaan, denk ik. Als ik er maar half over nadenk, dan heeft die groene banaan dezelfde vorm als die oranje banaan, dus zal er waarschijnlijk geen verschil zijn. En als ik nog wat harder denk, dan denk ik dat het niet echt uitmaakt wat de algemene vorm is, ‘t is gewoon meer impressies per unieke bezoekers.

Ahem indeed. 

Elke week overloopt Arthur De Decker Albert Sugg’s Série 1-postkaarten van Gent tijdens de Belle époque. Jos Tavernier brengt de oude zichten in beeld zoals ze nu zijn. U vindt deel 1 tot 4 in ons archief; in deel 5 van deze vrijdagse serie gaat Arthur De Decker met fotograaf  Jos Tavernier naar enkele markten. Tijdens La Belle Epoque gaf postkaartenhandelaar Albert Sugg in zijn serie 1 over Gent enkele prachtige marktzichten.

De “nieuwe” beestenmarkt aan de Gandastraat (de “oude” lag aan de Reep) werd samen met het slachthuis in 1857 in gebruik genomen. Tweemaal per week (woensdag en vrijdag) was er beestenmarkt voor het slachthuis.

De schapenmarkt begon in  de winter om 6u30 en in de zomer om 7u30. De kalvermarkt begon een ½ u later; de varkensmarkt en de marktvoor ossen, koeien en stieren begonnen respectievelijk telkens een ½ u na het begin van de vorige markt. Aanvankelijk gebeurde alle activiteit in open lucht. Pas in 1929 voorzag men in een overdekte standplaats voor de dieren.

Bemerk de gietijzeren marktafsluiting. De Nieuwe Beestenmarkt was toen nog een beboomd plein. De omgeving van de veemarkt was rijkelijk voorzien van herbergen. Onze postkaart nr. 8 werd verstuurd in 1902 en toont op de achtergrond enige gelegenheden waar boeren en veekooplui hun lucratieve aan- en verkopen bij een glas bezegelden. Gent speelde decennia  een centrale rol in de vleesbevoorrading voor de hele regio.

Vanaf de jaren tachtig van de vorige eeuw werden steeds meer dieren op de boerderij zelf verkocht zodat de noodzaak van de stedelijke veemarkt afnam. Ook kwamen er klachten over de lozingen in de Visserij en werd de exploitatievergunning voor het slachthuis niet verlengd. In 1987 werd het slachthuis afgeschaft en in 1990 begon de sloop er van. Even waren er plannen om de veemarkt over te brengen naar de groothandelsmarkt aan de Ottergemsesteenweg-Zuid. Dit ging echter niet door. Daar kwam uiteindelijk het nieuwe Arteveldestadion.

 

Op 28 oktober 1991 werd de symbolische eerste steen gelegd van het “Sint-Baafsdorp”. Dit “dorp” en de sociale woningen langs de Kasteellaan werden gebouwd op de locatie van de vroegere beestenmarkt. De sociale woningen langs de Adelwinstraat werden opgetrokken op de meest oostelijke vleugel van het slachthuis. In de Slachthuisstraat werden, op privé-initiatief, nieuwe appartementsblokken gebouwd boven de resten van het vroegere Spanjaardenkasteel. De open ruimte die na de afbraak van het slachthuis was ontstaan langs de zijde van de oudste muur van de abdij, werd ingevuld door de “groene” kerk en een ruim grasveld.

De  Poeljemarkt aan de zuidkant van het stadhuis, die voor 2012 Poeldermarkt heette, heeft zijn naam niet gestolen. Dit wordt door bovenstaand markttafereeltje aangetoond. Iedere dinsdag en vrijdag werden er gedurende eeuwen konijnen en vooral kippen, eenden en ander gevogelte  in rijke hoeveelheden te koop aangeboden. En dat gefotografeerd worden in de Belle Epoque heel ernstig werd opgenomen is zo van de gezichten af te lezen op deze kaart verstuurd in 1904.

De Nuwelsteghe wordt beschouwd als voorganger van de Poeljemarkt. In tegenstelling tot wat altijd werd aangenomen, volgde deze steeg niet de rooilijn van het stadhuiscomplex. De spectaculaire archeologische opgravingen die de KOBRA werken voorafgingen brachten een ander tracé aan het licht en toonden eveneens aan dat de Poeljemarkt niet zomaar de verbreding van de Nuwelsteghe was maar samen ging met de herbouw van het schepenhuis van Gedele aan de Botermarkt in het begin van de 17de eeuw.

Zoals reeds werd opgemerkt in de vorige bijdrage werd het huizenblok aan de Poeljemarkt pas in september 1960 gesloopt.

Hier  op de tijdelijke terrassen op het Braunplein, onder en rond de stadshal vond recent “Gent Smaakt!”  plaats, een zogenaamd proeffestijn dat echter blijkens reacties op Gentblogt niet door iedereen werd gesmaakt.

Sedert 1618 werd de verkoop van boter en kaas overgebracht naar de Paradeplaats vlak bij het stadhuis. Vandaar de naam Botermarkt. De aenvoer geschiedde in gote en kleine kuipen. De boter was meestal afkomstig van Diksmuide, van Veurne, van Roeselare (1664).

In 1896 begon op de Botermarkt de verkoop van boter en eieren elke vrijdag om 7u, in de winter om 8u en eindigde ’s middags. Dergelijke markten verdwenen met de uitbreiding van de leurhandel in melk en met de opkomst van de zuivelwinkels.

Blijkbaar brachten de landlieden die in de Belle Epoque hun zuivelproducten naar de Botermarkt voor het stadhuis brachten zowat de halve stad op de been. De Gentse dagmarkten, zoals de Botermarkt, waren tot begin 20ste eeuw de plaatsen bij uitstek waar de stadsbewoners hun voedsel aankochten. Dagelijkse bevoorrading was belangrijk in een tijd waarin de mogelijkheden voor het bewaren van etenswaren beperkt waren.

Vergelijkt men deze recente foto van Jos Tavernier met de voorgaande Suggkaart dan valt vooral het verschil op inzake het belfort en de lakenhalle in de achtergrond.

Op 15 april 1903 stond volgend berichtje in “La Flandre Libérale”: “Un morceau de fonte de 35 kilos s’est détaché de la balustrade du campanille du Beffroi et s’est abattu sur le toit de la Halle aux Draps”.

En dus werd in 1905 een commissie samengesteld bestaande uit architecten, kunstenaars, archivarissen en historici die belast werden met een grondige studie van het belfort en die voorstelden het aftakelende belfort grondig te verbouwen. Men zocht naar een silhouet dat beantwoordde aan de toenmalige opvattingen en dat tevens zou thuisgehoord hebben in de eeuw van Artevelde. Daarbij hield men steeds een oog gericht op het “beweerp” uit de 14de eeuw.

Dit laatste werd uiteindelijk terzijde gelaten, omdat de bestaande onderbouw teveel afweek van dit oude ontwerp. De jonge Valentin Vaerwyck kwam met een voorstel op de proppen dat met enthousiasme werd onthaald. In april 1911 begon men met de sloop van de ijzeren “zots”kap op het belfort en in ijltempo werd het belfort volledig gerestaureerd en heropgebouwd.

Op 15 april 1913 werd de laatste hand gelegd aan  de heropbouw, op 26 april 1913 werd de wereldtentoonstelling geopend en 2 maanden later volgde de officiële inhuldiging van het belfort door Koning Albert I. Later zou blijken dat deze spoedrestauratie ernstige gebreken vertoonde, veroorzaakt door het hoge tempo waarin toen was gewerkt maar ook aan het minderwaardig gebruikte materiaal.

Het centrum breekt door in de ruimte. Op de achtergrond wordt het terrein geëffend voor de aanleg van de Borluutstraat; deze straat zou worden voltooid in 1901. Rechts wordt de doorgang vrijgemaakt naar het pas gevormde Sint-Baafsplein.

Aan deze  marktscene herinnert het populaire volkslied “De Gentse Proeverigge”  geschreven door Henri Van Daele en opgedragen aan en gezongen door  Hélène Maréchal (ps Sidonie Van Larebeke, ° 31/12/1893+ 25/6/1970):

Ik ben een Gentse brave vrêwe
Al loop ik g’heel den dag op straat
Mijne vent die mag mij betrêwen
Ik die en doe toch nooit geen kwaad.
Er zijn er vele van mijn soorte
Gelijk of waar dat ik het van hen hen
‘k dweile over al ons Gentse markten
En ‘k proeve van al wat dat ze hen.

Refrein
En in Gent kunt ge zonder ‘nen cent
Dikke smeren
Op de fruitmarkt, die hêwde u kontent
Mee wat peren.
Op de vrijdagmarkt niets te kort
Kaas en spekken
Bij de boerkens op de Botermarkt
Ne keer lekken.

Het bezoek van een kleurrijke groep Baskische geitenhoeders was blijkbaar een zo opmerkelijke gebeurtenis dat Albert Sugg er dadelijk een prentkaart van maakte die versurrd werd in 1903. Deze postkaartenhandelaar woonde vlakbij op het Professor Laurentplein, zodat dit kiekje wel allerminst verwondering wekt.

Heden ten dage is dit plein een parking geworden met op de achtergrond het huidige Provinciehuis dat dateert van na de Tweede Wereldoorlog. Het François Laurentplein werd aangelegd boven op de overwelfde Schelde en zal vroeg of laat verdwijnen om terug open water in de stad te krijgen zoals aan de Reep.

Van het vroegere gebouwencomplex is de kern een adellijk steen dat in 1543 op bevel van Keizer Karel werd aangekocht om tot woning te dienen van de proost van het Sint-Baafs. Van 1589 tot 1794 dient de Proosdij als verblijf van de bisschoppen van Gent. Na de inbeslagname van het gebouw door het Frans bewind wordt er de centrale administratie van het Scheldedepartement gehuisvest.

Onder het Hollands bewind (vanaf 1815) betrekken de Provinciale Staten en het college van Gedeputeerde Staten het gebouw. In 1818 wordt er de eerste provincieraadzaal opgericht. Vanaf 1836 huisvest het gebouw het provinciebestuur. In 1940 bezetten de Duitsers het gouvernementsgebouw en installeren er de “Oberfeldkommandatur”. Bij het oprukken van de geallieerde troepen in september 1944 verlaten zij Gent in allerijl en stichten brand in het complex, met aanzienlijke schade tot gevolg.

In juni 1947 krijgen de architecten Valentin Vaerwyck (1882-1959) en Jean Hebbelynck (1892-1971) de opdracht een definitief ontwerp op te maken van een nieuw huis. In maart 1949 wordt besloten de resten van het vroeger gebouw te slopen en wordt tot nieuwbouw over te gaan. Op 14 oktober 1957 huldigt gouverneur Mariën de nieuwe raadszaal in. Het gebouw is nadien in fasen voltooid. Voor de provinciale administratie werd het ondertussen veel te klein. In 1992 begint men in het Gentse Zuidkwartier, met de bouw van een nieuw administratief complex dat ook onderdak biedt aan een winkelcentrum. Sindsdien zit het provinciebestuur verspreid over twee gebouwen: het Provinciehuis in de Gouvernementstraat en het Provinciaal Administratief Centrum (PAC).

Ik was maar matig enthousiast toen ik met een half oog de berichtgeving zag over de rectorverkiezingen aan de UGent. In de media werd de tandem Mortier-De Paepe afgeschilderd als eentje waarin vooraf was afgesproken dat de ene rector en de andere vice-rector zou worden, en toen bleek een dag of twee geleden dat daar plots van zou worden afgestapt. Ik ben niet zo tuk op afspraken die tijdens de uitwerking worden gewijzigd.

Het korte interview met Anne De Paepe, dat ik vanochtend in DS las, en de handelingen van Freddy Mortier, tonen evenwel een bijzonder positief verloop. Het is bijzonder groot van Mortier dat hij een stap opzij heeft gezet na de ‘indicatieve’ stemming, zodat De Paepe zonder tegenwerking van zijn kant rector kon worden (dat zegt iets over Mortier, niet over de kwaliteiten van De Paepe trouwens).

En dan lees ik volgende fantastische uitlatingen van De Paepe:

Bent u nu geen excuustruus, want rector geworden louter en alleen omdat u een vrouw bent?
‘(fel) Absoluut niet. Ik heb er vertrouwen in dat de kiezers en de leden van de raad van bestuur wijs genoeg waren om iemand te kiezen voor diens kwaliteiten. Op dit niveau heeft een excuustruus niets te zoeken.’

Zal genderevenwicht nu een prioriteit van uw beleid worden?
‘Een vrouwelijke rector zal daar meer oog voor hebben, ja, maar het is niet omdat er een vrouw aan de top staat dat het probleem opgelost is. Er gelden quota in alle organen. Ik ben daar geen voorstander van, maar soms zijn ze nodig om een signaal te geven. Ik wil die quota invullen in alle redelijkheid, en het zal wellicht jaren duren.’

Hoe maakt u de universiteit vrouwvriendelijker?
‘Bij de evaluatie van onderzoek wil ik rekening houden met zwangerschaps- en ouderschapsverlof. Ook voor mannen, hé. De mentaliteit moet eruit dat de vrouwen voor de gezinstaken opdraaien. Ik ken vrouwelijke chirurgen wiens man het huishouden bereddert. Mijn man, die gepensioneerd is, helpt mij, zodat ik kan doen wat ik doe.’
‘Ik wil de kinderopvang op de universiteit en in het UZ flexibeler maken, met latere openingstijden. Ook thuiswerken zal ik aanmoedigen. Als je een tekst moet schrijven lukt dat vaak beter in alle rust thuis. Het zal de kwaliteit van het werk ten goede komen. Maar pin me alstublieft niet op genderkwesties vast, ik wil me ook met vele andere dingen bezighouden.’

Nagel op de kop! Ik herinner mij niet dat ik het ooit al zo helemaal goed verwoord heb gezien. Ik kijk heel erg uit naar haar beleid. (En de samenwerking met Mortier.)

Het was lange tijd stil rond MEK, niet dat ze ooit al echt veel lawaai hebben gemaakt. MEK is het muzikaal project van Koen Meirlaan. U kan hem kennen van Nova Zembla, een Gentse groep die heengegaan is; en van zijn expeditie naar Antarctica vorig jaar, waarover hij op Gentblogt geschreven heeft. (Hierzo) Tijdens dat frisse verblijf schreef hij nieuwe muziek. Dat valt allemaal te beluisteren op de Facebookpagina van MEK.
Eén nummer trok extra onze aandacht, en niet enkel omdat de vocals van een schone vrouwenstem komen. bij Square One hoort een eenvoudig opgevatte videoclip van een deeltje skyline van Gent. Aan jullie om te raden waar de beelden geschoten zijn.

Het Vleeshuis aan de Groentenmarkt is dringend aan restauratie toe. Het dak houdt nauwelijks nog de regen tegen. Er is serieuze waterinsijpeling. Gevolg is dat muren en balken worden aangetast. In het Vleeshuis zit een glazen paviljoen voor het Centrum voor Streekproducten, maar het grootste deel van het Vleeshuis bevindt zich daarbuiten.

Lees meer in De Gentenaar.

Maaike Lefebvre is mode- en accessoire-ontwerpster, en maakt als enige Gentse kans op de prijs van Ambacht in de Kijker 2013. Het publiek kan online voor haar stemmen op de site van Ambacht in de Kijker, en dit tot 31 mei.

Op de website van Je s’ Oui! vind je een rechtstreekse link naar de online stemming.

Ambacht in de Kijker 2013

Het doel van de wedstrijd is om de ambachtsman/vrouw, en het ambacht in het algemeen, te plaatsen in de maatschappij van vandaag. Maar al te vaak wordt ambacht vergeleken met de kunstnijverheid, maar in tegenstelling tot wat velen denken, beperkt het zich niet louter tot kunst. Loodgieters, stukadoors of timmerlui worden al te vaak aangeduid met term “ondernemer”, maar in feite zijn ook zij echte ambachtsmannen/vrouwen.

Met de zesde editie wil de organisatie de belangrijke maar ook boeiende economische sector van het ambacht beter bekend maken. België telt namelijk een groot aantal ambachtslieden dat over veel knowhow beschikt, maar dat bij gebrek aan geschikte promotie te weinig bekendheid en erkenning geniet bij het grote publiek.

Je s’Oui!
Maaike heeft haar atelier in een gezellig rijhuis dichtbij de charmante Lievekaai. Hier ontwerpt en maakt ze onder het label Je s’Oui! lederen handtassen en accessoires. Haar stijl kenmerkt zich door een opvallende mix van kleuren, verschillende ledertexturen en een geraffineerde afwerking.

Het is duidelijk, Maaike denkt niet in termen van “mainstream”. Al van kinds af is ze aan het creëren en ontwerpen, waarin ze haar handigheid, inventiviteit en eigenzinnig omgaan met materialen en gereedschappen kan botvieren.

Eind de jaren negentig behaalde Maaike een Master Degree in de Beeldende Kunsten aan de Hogeschool voor WenK St.-Lucas Gent. Aanvankelijk startte ze met de opleiding Interieurvormgeving, maar al snel werd duidelijk dat deze richting niet de artistieke vrijheden bood waar Maaike naar op zoek was. De overstap naar een Beeldende Kunstrichting was dan ook een evidente keuze. De opleiding Glaskunst was haar ultieme uitlaatklep, waar ze haar artistieke vaardigheden tot volle uiting kon brengen.
Alhoewel glas, als materie, een prominente rol speelde, was het gebruik van andere materialen zoals metaal, hout, steen, epoxy en recuperatie-elementen, voor haar van dermate belang om tot een coherent geheel te komen.

Het is net die algemene interesse in de verscheidenheid van materialen, en dan vooral de combinatiemogelijkheden ervan weten te benutten, die ervoor zorgt dat Maaike een sterke troef in handen heeft. Ze weet ook als geen ander hoe verschillende kleuren en texturen te combineren, om zo tot interessante vormgevingen te komen.

De laatste jaren heeft ze haar creatieve focus gericht op het materiaal leder. Wat niet maakt dat ze geen oog meer heeft voor andere materialen.
Met haar specifieke eigen stijl verwerkt ze het leder tot exclusieve handtassen en accessoires. Iedere handtas wordt een uniek “kunstwerk” waardoor het veel meer omvat dan louter een functioneel gebruiksobject.
In bepaalde collecties, zoals “L’IdéeA”, wordt de exclusiviteit zo ver getrokken dat ze gebruik maakt van aloude en bijna “vergeten” ambachten: maroquinerie en handweven. Maaike combineert deze twee op een totaal vernieuwende manier.

Overgiet dit alles met een kwalitatief hoogstaande afwerking, haar oog voor detail, een onuitputtelijke bron aan ideeën en bovenal haar aandacht voor het persoonlijke aspect.

Je s’Oui! werd geboren.
“Unieke creaties, gemaakt voor unieke persoonlijkheden”.

De nationale wedstrijd “Ambacht in de Kijker 2013” loopt nog tot 31 mei. Belangrijk: uw stem kan dagelijks opnieuw gegeven worden. Wat moet u daarvoor doen? Surfen naar Ambacht in de Kijker, de kandidaat van uw voorkeur aanvinken en klikken op “vote”. Vul ook je e-mail en naam in, zo maak je kans op een leuk cadeau.

De Ottergemsesteenweg krijgt -zeer terecht- een nieuwe asfaltlaag:

Met emmertjes gietasfalt putten vullen en met dikke werkschoenen aanstampen kan er stoppen:

Zowel fietsers als automobilisten zullen er blij om zijn.
Deze steenweg is een brede weg, die uitnodigt om snel auto te rijden, en ook kansen heeft om fietsers een plaats te geven.
Zou de wegbeheerder de fietstoets toegepast hebben, en onderzocht of hier samen met de herasfaltering in één beweging de fietsinfrastructuur kan verbeteren?

Tagged: fiets, fietsen, fietstoets, Gent, herasfalteren, Ottergemsesteenweg

Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

Mijn Excel doet raar — consistent crashen als ik pivottables maak op basis van data met formules erin, zelfs simpele dingen als een concatenate() of een weekday().

En tegelijkertijd is het ook eigenlijk wel een beetje beu om met grafieken op pivottables te werken: als er daar ergens een filter in zit waardoor het aantal kolommen verandert, gaan grafieken daar niet zo proper mee om, bijvoorbeeld. 

En tegelijkertijd loop ik wat tegen de limieten van Excel aan, als het op data aankomt: een paar honderd items, met telkens een reeks cijfers over een periode van een paar jaar, da’s al direct in de miljoenen getallen, en gelijk ze in Holland zeggen, dat loopt niet zo lekker. 

Deze namiddag zag ik een collega gezwind dingen in R steken en er weer uithalen, en wegens toch niet kunnen slapen dacht ik: ook eens proberen.

Maar zo wijs.

Om te proberen wat data in een tekstfile gezet: observaties van 559 locaties over een periode van twee maand, dat zijn een paar tienduizend lijnen met telkens een paar stukken tekst en een reeksje getallen. Om dat in te lezen: 

ds <- read.csv("~/Documents/Adhese/data.csv", sep=";")

De datum stond in Excelformaat, om dat te converteren:

ds$datum <- as.Date(ds$datum, origin="1899-12-30")

En voilà, alles staat klaar om er vanalles mee te doen. Een pivottable zoals in Excel? Reshape to the rescue!

library(reshape2)
dspt <- dcast(ds, datum ~ plaats, value.var="observatie", sum)

Dat slaat de grote lijst plat in een kleinere van, in dit geval, 61 observaties voor 560 variabelen: de som van de oorspronkelijke observaties per datum en per plaats, voor de laatste twee maand. En om dat dan in een grafiekje te krijgen, bijvoorbeeld:

matplot(dspt, type="l", lty="solid", col=rgb(0,0,0,0.2))

Allemaal 20% doorschijnende zwarte lijntjes:

Ha! Ik kan mij al zó inbeelden wat voor leutige vragen ik ga kunnen stellen en beantwoord zien.

Ik ga nog serieus moeten loskomen van denken in rijen en kolommen, en wat kaas mogen eten van wiskunde en statistiek, maar hey: dingen bijleren is altijd leutig. 

Er zijn zo van die dagen dat ik mezelf overtref in de keuken. Soms is dat smaaksgewijs, maar soms heb ik gewoon geniale ideeën die mijn (en uw) leven aangenamer maken. Zoals vandaag.

Ik ben examens aan het opstellen, leg stagebezoeken af en doe een heleboel administratief werk. Eigenlijk weinig tijd om te koken dus. Bovendien was de man van huis en moest er dus eten voorzien worden voor anderhalve eter: mezelf en de mini. Ik vind dat altijd wat moeilijk, en het wordt (ondanks ons pseudovegetarisme waar ik binnenkort eens over ga schrijven) vaak een stukje vlees, en groenten en patatten.

Toen ik vanmiddag efkes in de frigo keek, had ik een geniale ingeving. Letterlijk 3 minuten werk aan, en een half uur sudderen. I AM SUCH A GENIUS.

Nodig: een blik tomatenconcassee. Pasta. Een pakketje om minestrone van te maken, bijvoorbeeld deze lekkere van delhaize, die wij in huis hadden. Verse groenten, fijngesneden, is dat. Er zit daar ook tomatenpuree bij, en normaal maakt ge daar dus soep mee. Tenzij ge geniaal zijt.

Doen: Olijfolie in pan, groenten erbij. Kruiden (ik deed pimenton, spaghettikruiden, peper, zout). 2 minuten laten sudderen. Tomatenpuree erbij, en tomatenconcassee. Beetje water. Gaar laten worden op een zacht vuur.
Pasta koken, saus erover, kaas erbij. Eten.

Het is graag gedaan.

Stijn Vogels posted a photo:

Vandaag was er volop verwarring in het virtuele redactielokaal. Was dat nu vandaag? Of is het morgen?

Maar kijk, het was vandaag en we winnen in de categorie city en we zijn er ongelooflijk trots op. Dank u!

Nog even citeren uit het rapport van de jury:

“Gentblogt is een webstek die consistent aangevuld wordt met alles wat er leeft in en rond Gent. Omdat ze werken met veel vrijwilligers hebben ze dus ook veel blogposts over de meest uiteenlopende onderwerpen. Gentblogt is onze winnaar in de categorie City omdat je als lezer werkelijk voelt dat er in Gent heel wat beweegt.”

En we knikken hier allemaal heel hard als we dat lezen en we zuchten ook eens diep, want vrijwilligers hebben ook wel eens te weinig tijd en er is zooooooooveel in Gent te beleven. Dus nogmaals een warme oproep, kom ons team van medewerkers versterken of stuur ons je artikel door. Zag je de nieuwste film? Ontdekte je een nieuw restaurant of herontdekte je een klassieker? Een optreden, toneel… doet jouw klas een actie, wint jouw sportclub de beker… één adres: redactie@gentblogt.be.

Geachte Minister Monica De Coninck,

Ik begrijp uw oproep aan alle vrouwen om heel goed na te denken alvorens deeltijds of helemaal niet meer te gaan werken. U zegt dat allemaal om ons te beschermen. Want minder werken, tast ons pensioen aan. Maar mevrouw Deconinck, u maakt mij bang en onzeker. En ik zou vooral van u graag weten, hoe ik dat dan precies allemaal moet doen.

Laat ons het over dat pensioen hebben. Ik moet nu dingen doen, om iets veilig te stellen waarvan ik bijna zeker ben dat het niet meer zal bestaan op het moment dat ik het nodig heb. Of, zo u wil, er recht op heb. Maar ik wil speciaal voor u mijn optimisme wel even bewaren.

Misschien moet ik ook even onze situatie uitleggen. Wij zijn twee fulltime werkende ouders, met een baby van 11 maanden. We zijn in het bezit van een bescheiden starterswoning die we over 28 jaar de onze mogen noemen (en waarvan we de ‘starters’- heel waarschijnlijk moeten laten vallen, omdat ons budget het waarschijnlijk niet zal toelaten om iets  ruimers te kopen. Iedereen zegt dat lonen stijgen als je ouder wordt, maar ik merk daar niks van. En dan is er nog de crisis. Ah. De crisis). We hebben een kleine bedrijfswagen (mijn lief) en een eigen kleine auto (ik). Als je jobenquêtes mag geloven, worden wij allebei gigantisch onderbetaald . Wij hebben een vrij bescheiden brutoloon (ai, dat pensioen) en zijn daarom (en om andere redenen) allebei zelfstandige in bijberoep. Om het verschil toe te passen. Maar begrijp me niet verkeerd, wij hebben echt een heel goed leven. Wij gaan binnenkort op reis, wij hebben geen honger en wij dragen mooie kleren. Wij hebben het echt goed. En dat bedoel ik voor een keertje niet ironisch, ik ben bloedserieus.

Toch ben ik bang. Want het lukt nu net, omdat wij allebei fulltime werken. We zullen even cijferen. Mijn loon bestaat een paar dagen, en dan is het weg. 1/3 gaat naar kinderopvang (Basiel is één van de weinige kindjes die 5 dagen per week moet gaan. Ik voel me schuldig mevrouw De Coninck) en 1/3 naar mijn mobiliteit. Doe dan een auto weg, hoor ik denken, maar ik leg straks uit waarom dat echt geen optie is. De rest van mijn loon is huishoudbudget, en wat er nog overblijft wordt opzij gezet (maar u begrijpt mevrouw de Minister, dat het niet veel is.) We hebben namelijk ook nog een lening af te betalen, energierekeningen (en hoewel het half mei is, slaat de chauffage hier nog op. Ik vrees nu al het ergste voor onze afrekening volgend jaar) en duizend kosten die elke maand in de bus lijken te vallen. Maar ik mag niet klagen, wij hebben nog geld over voor extraatjes. Niets buitensporig, maar ook niks ‘binnensporig’.

Voorlopig lukt het allemaal, omdat we maar één kindje hebben dat voltijds naar de kinderopvang kan gaan. Maar ik word soms ’s nachts badend in het zweet wakker, omdat ik me afvraag hoe we dat gaan doen als onze zoon – die ongelooflijk hard gewenst is en ons grote geluk – naar school zal gaan.

Ik heb 21 dagen verlof (waarvan 1 annciëniteitsdag), mijn lief 26 dagen. Stel dat we die allemaal apart zouden opnemen (wat heel triestig zou zijn en heel slecht voor onze relatie, wat dan weer zou kunnen betekenen dat we uit elkaar groeien en misschien wel scheiden, iets wat mij kwetsbaar maakt volgens u, mevrouw De Coninck), dan kunnen we ongeveer de helft van de schoolvakanties overbruggen. En hoe gaat dat dan met al die andere dagen, mevrouw de Minister? Om nog maar te zwijgen over wanneer die school op een gewone dag is afgelopen. Dat is duidelijk een uur waarop je als werknemers verwacht wordt om op het werk te zijn, en niet aan de schoolpoort te staan. En woensdagmiddag, moeten we dat ook oplossen door dat kind in de opvang te steken? Dat betekent, andere mensen betalen voor iets wat ik veel liever zelf zou doen. (Maar ik kan mezelf niet opdelen, ook al zou dat bijzonder handig zijn.)

Grootouders, hoor ik u denken. Maar wij hebben geen kinderen op de wereld gezet om hen met de zorg te belasten (hoe zot ze er ook van zijn), ze wonen te ver en bovendien moet iedereen langer werken. Onze ouders zijn dus allevier nog actief op de arbeidsmarkt, ze kunnen dus geen schoolvakanties kinderopvang spelen. En dat willen we ook niet.

Dus mevrouw De Coninck, kan u mij helpen? Want ik vraag mij echt af hoe ik  we dat moeten oplossen. Hoe ik 21 dagen verlof moet rijmen met een kind? Hoe ik mijn schuldgevoel kan afbouwen? Want ik zou eigenlijk veel vaker bij mijn kind willen zijn, maar ik durf dat niet.

Omdat het niet mag van u, want dan zal ik geen pensioen krijgen. (Nu zal het ook geen vette zijn, vanwege mijn bescheiden brutoloon, maar daar probeer ik niet aan te denken). Ik durf het ook niet te vragen. Want ik werk in een sector waar het er nogal hard aan toe kan gaan. Op mijn eiland zijn er geen andere werkende ouders, en al zeker geen werkende moeders. Stel dat ik ooit het lef heb om aan mijn baas te vragen om minder te mogen werken, dan zou ik weer sterven van het schuldgevoel. Ik zou immers niet meer gezien worden als een goede werknemer, want ik ben er niet 100% van de tijd. En gaan er dan nog kansen komen? En vooral, kunnen we het financieel nog wel redden als ik (of mijn lief) minder zou gaan werken. En zou ik me nog wel ‘waardig’ genoeg voelen? Allemaal vragen, maar ik heb soms gewoon last van een halfleeg glas.

Ouderschapsverlof, hoor ik u denken. Dat zou (tijdelijk) een mooie oplossing zijn ja. Maar omdat ik zelfstandige in bijberoep ben, krijg ik geen vergoeding als ik bv. 4/5  of halftijds zou werken. En zonder vergoeding is het niet haalbaar, vrees ik. Nee, ik ben zeker. Bovendien zouden mijn verlofdagen dan ook ingeperkt worden. Wat betekent dat het probleem eigenlijk groter wordt. Ik zou dan wel bv. woensdagnamiddag bij mijn kinderen kunnen zijn. Maar hoe gaat dat dan die andere vakanties? Hoe lossen we dat op mevrouw De Coninck? En dan denk ik nog niet aan mezelf. En hoe verschrikkelijk veel deugd het heeft gedaan om een paar maanden op een versnelling lager te leven.

Oh ja, ik kan eventueel een auto uit het budget schrappen. Dat zou inderdaad een oplossing zijn. Maar dat betekent met onmiddellijke ingang dat ik de job waar ik mijn hele leven van gedroomd heb, moet opgeven. Want het is geen optie om daar met het openbaar vervoer naartoe te gaan. Ik ben op dit moment (met de auto) heel nipt in staat om een werkdag alleen te overbruggen. Daarmee bedoel ik: als ik mijn kind van de eerste minuut dat de crèche open is, afzet – geraak ik heel misschien net op tijd terug voor de crèche sluit. Zonder dat ik daarvoor mijn werkgever moet teleurstellen, mijn kind wel, want die moet de hele dag bij vreemde mensen zijn. Hij is daar graag, maar ik heb hem niet gewild om alleen ’s nachts een slapend kind te hebben. Ik wil hem vaker zien. Veel vaker.

Als ik met het openbaar vervoer zou gaan, zou ik ofwel nog minder kunnen slapen/ ofwel elke dag te laat zijn in de crèche/ ofwel mijn werkgever moeten teleurstellen. Geen optie dus. En dat is nu net het probleem, ik kan mijn werk niet verplaatsen naar Gent. Want ik doe iets heel specifieks, er zijn gewoon geen 20 radiozenders in ons land. Het zou zeker een (stuk van de) oplossing zijn dat ik verander van werk, naar iets achter mijn hoek met meer vakantiedagen. Kan u daar dan even voor zorgen mevrouw Deconinck? En brengt ook wat zakdoeken mee, omdat ik de job waar ik zo hard van gedroomd heb en voor gewerkt heb, moet opgeven omdat ik het niet kan combineren met een gezin. Doe anders maar een vrachtwagen Kleenex. Ik zal het nodig hebben.

Mijn lief zal dit niet graag lezen. Want hij is diegene die mij moet kalmeren als mijn angst weer eens op hol slaat. Ik ben echt heel bang. Voor de toekomst. Er wordt gegoocheld met woorden als economische crisis, pensioen, tijdskrediet. En ik wil dan gewoon in een hoekje kruipen en hopen dat het overgaat. En dat alles goedkomt, zoals mijn lief altijd zegt.

Ik stel het hier misschien te zwart voor, mevrouw de minister. Maar ik zou toch heel graag een oplossing vinden. Ik zou toch heel graag wat minder werken. Omdat ik een kind heb, waar ik van hou. Omdat ik er wil zijn voor dat ventje. Is dat een misdaad? Ben ik dan een schande voor de arbeidsmarkt? Sinds de dag dat ik afgestudeerd ben, heb ik altijd heel hard gewerkt. Nauwelijks vakantie gehad (behalve mijn zwangerschapsverlof) en braaf veel belastingen betaald. Of moet ik gewoon stoppen met zagen en de deur van mijn droomjob achter mij dicht trekken en nog 40 jaar iets gaan doen wat ik niet zo leuk vind? Want zo gaat het toch he, ik moet het nog minstens 40 jaar volhouden? Of 45 jaar?

We nemen het dag voor dag. We hebben een fantastische entourage. Het lukt allemaal voorlopig. Maar toch weet ik het even niet meer. Hoe dat precies allemaal zal gaan, binnenkort. Hoe ik dat allemaal moet combineren met een goede moeder, vrouw, lief en werknemer te zijn. Dus mevrouw De Coninck, kan u mij alstublieft even helpen?

Ik dank u zeer,

Hoogachtend

Sofie Verschueren

 

 

Ayip, een uitstekende cover: 

Hermitage, de muziekgroep uit Gent die in 2011 de Publieksprijs won op het prestigieuze Amsterdams Kleinkunst Festival, gaat op 18 juni de studio in met het wereldbefaamde Metropole Orkest. De nieuwe opname van het lied “Eskimo” komt op Hermitage’s tweede langspeler “Alleen De Liefde Kan U Redden”, meteen ook de titel van de nieuwe voorstelling.

Die voorstelling gaat door op 25 mei in de Minardschouwburg en gaat daarna uitgebreid op tournee langs de Vlaamse en Nederlandse theaters.

Om de opnames van de tweede cd te bekostigen, focust Hermitage momenteel op een crowfunding actie. De actie wordt door David, Hermitagezanger, omschreven als “de toekomst voor muzikale projecten. Via Alles voor de Kunst kan je zelf investeren in Gents talent. Een bijdrage van 20 euro levert je in september de nieuwe cd op, maar je kan ook voluit gaan en kiezen voor huiskamerconcerten, exclusieve try-outs of bedrijfspubliciteit. Investeerders kunnen ook voor 2€ naar het concert in de Minard. Als dat geen koopje is!

Op dit moment brachten 63 donateurs al ruim 60% van het gezochte bedrag bij elkaar. Nog tien dagen de tijd dus om de rest bij elkaar te sprokkelen. Spannend, zeggen ze zelf. Dat komt wel goed, denken wij.

Meer informatie over de groep, de muziek en het crowdfundingproject op www.hermitageweb.be

Om het feest helemaal compleet te maken mogen we bij Gentblogt ook 5×2 kaartjes weggeven voor het concert op 25 mei. Interesse? Stuur een mailtje met als onderwerp “Alleen de liefde kan u redden” naar wedstrijd@gentblogt.be en dat komt – met dank aan een onschuldige hand – helemaal in orde.

In Gent verrijst weldra De Krook, een project van de Vlaamse overheid, de Provincie Oost-Vlaanderen, de Stad Gent, het Gentse stadsontwikkelingsbedrijf AG SOB, de Universiteit Gent en iMinds. De Krook moet een bruisend knooppunt worden van kennis, cultuur en economie, met een nieuwe stadsbibliotheek, een ‘digitale innovatiecluster media’, het gerenoveerde Wintercircus, dat onder meer onderdak zal bieden aan het bedrijvencentrum iCubes, de Luisterpuntbibliotheek en het VIAA, en met tal van nieuwe straten, pleinen, fietsbruggen en wandelwegen langs het water.
Op zaterdag 18 mei 2013 is iedereen welkom vanaf 14 uur op de Krook-dag in het Wintercircus in de Lammerstraat. Voortaan spreken we trouwens kortweg van ‘De Krook’. De Krook, als baken voor cultuur, economie, kennis en innovatie, treedt voortaan naar buiten als één geheel. Het project krijgt een eigen logo en een gloednieuwe, interactieve website. Meteen het signaal aan de buitenwereld om volop ideeën en tips aan te brengen om van De Krook een bijzondere plek langs het water te maken.

Wie oude foto’s, herinneringen of verhalen heeft over ‘De Krook’, mag die meebrengen. In een opnamestudio kan iedereen vertellen wat ‘De Krook’ persoonlijk voor hem of haar heeft betekend. En nog zal betekenen, want alle dromen en ideeën over de ‘De Krook’ zijn welkom.
300 mensen kunnen mee met een gids in het Wintercircus, doorheen de wijk en rondom de bouwwerf. De gidsbeurt in samenwerking met Gentse Gidsen en Vizit is gratis, maar vooraf inschrijven bij Gentinfo is noodzakelijk (Gentinfo, maandag tot zaterdag, 8 tot 19 uur, tel. 09 210 10 10).

Om 21 uur wordt in het Wintercircus ‘The Sound of Belgium’ vertoond. Dat is een muziekdocumentaire over de opkomst en verval van de new beat. Met tal van Gentse dj’s en producers, en de Kuiperskaai als epicentrum van de toenmalige Europese dance-scène, past dit verhaal perfect bij De Krook. De film wordt meteen gevolgd door een avondfeest. Niemand minder dan Frank De Wulf brengt de soundtrack uit de film naar de inkomhal van het Wintercircus! Feest en film zijn gratis, maar voor de film is inschrijven verplicht, via mail naar tim@avenuel.be

Filip De Rynck, Hoogleraar bestuurskunde aan de Hogeschool Gent, omschrijft de Gentse politiek als een gigantisch netwerk dat mogelijks zelfs Stieg Larsson niet had kunnen verzinnen (Larsson is –sorry: was, straks is hij tien jaar dood– een Zweed en geen Deen, jaja, ik weet het). Het staat te lezen in het opniniestuk dat vandaag in De Standaard verscheen: De provincie als lompe olifant (de tekst voor abonnees of een gekuiste samenvatting).

Het provinciebestuur heeft met het hele project nauwelijks iets te maken. Politici die op geen enkele manier de confrontatie met burgers zijn aangegaan, halen een streep door het democratische proces. Elk draagvlak en vertrouwen verdwijnt en de politiek bijt zichzelf. Een onzichtbaar en onbekend bestuur dat nauwelijks legitiem is, drukt als een lompe olifant het hele broze overlegproces plat. Dit is brute inhoudsloze macht.

Het is bovendien niet verboden te vermoeden dat er op dat provinciale niveau enig gelobby aan te pas is gekomen, ook van lokale partijen en sleutelfiguren uit of rond het Gentse stadsbestuur, die via deze provinciale omweg alsnog hun lokale gelijk proberen te halen. Enter dus alweer: partijpolitiek en nog vreemdere soorten gelobby op een niveau dat onzichtbaar en oncontroleerbaar is voor burgers. Wie het netwerk volledig in kaart brengt, schrijft zo een nieuwe Deense politieke triller. Het Gentse stadsbestuur is aan voor- en achterkant blijkbaar ook niet wat het lijkt.

Een beetje rebellie en poujadisme vind ik altijd iets hebben. Wel spijtig dat (1) de docent zijn eigen netwerkelijke belangen niet meegeeft en (2) hij veel lucht bakt, maar de kat de bel niet aanbindt. Want kijk, ik woon in Gent, en nog wel vlak bij dat Project Gent-Sint-Pieters, en dus ben ik razend benieuwd naar al dat gekonkelfoes.

Afgaande op zijn schotschrift kan ik echter alleen maar vermoeden dat iemand in de Gentse politiek en (vooral) in de provincie, eens hard tegen zijn schenen heeft geschopt, en dat hij nu een podium krijgt om zijn ongenoegen te uiten. En dat hij waarschijnlijk een N-VA signatuur heeft. Maar komaan jong, zeg nu eens waar het echt over gaat. Of zijt ge zelf gewoon aan het lobbyen?

Ik denk dat het begonnen is met Femke in 2011. Dan was er Fabian — 2012 — en dan wist ze het wel zeker. Lena wil graag ons land vertegenwoordigen op Junior Eurosong.

De VRT stopt ermee, dat vindt Lena een detail. En ze kent de voorwaarden: het lied moet in je eigen taal en moet helemaal zelf geschreven zijn.

Ik weet niet of Eurovision dit niveau wel aankan.

Vooral het maken van een videoclip ziet ze heel goed zitten.
Want dan mag ze opnieuw naar het atomium.

Gearchiveerd onder:kinderen

GO! technisch atheneum MoBi in Gent – dé school voor mobiliteit en beweging – heeft een jarenlange traditie in het opleiden van jongeren in het studiegebied auto. In de specifieke studierichting Tweewielers en lichte verbrandingsmotoren (vanaf de 3e graad) leren de jongeren, naast sleutelen aan motorvoertuigen en bromfietsen ook fietsonderdelen monteren, demonteren en afstellen.

Omdat de leerlingen naast hun praktijk- en theorielessen en de stages, ook buiten de schoolmuren hun kennis en vaardigheden moeten leren omzetten in de praktijk, zetten ze samen met hun leerkrachten de mobiele fietsbrigade op. Ze ontwierpen en monteerden zelf een fietsmobiel waarmee ze buiten de school op stap konden.

Met het nodige materiaal bij voor het uitvoeren van kleine herstellingen trekken ze hiermee momenteel langs Gentse basisscholen. Daar controleren ze de fietsen van leerlingen, leerkrachten en zelfs ouders. Ze bekijken samen met de kinderen op school, via een checklist, of alle onderdelen van hun fiets in orde zijn. Indien nodig worden er kleine herstellingen uitgevoerd. Elke fiets krijgt achteraf een sticker van bewijs van controle.

Niet enkel scholen kregen of krijgen een bezoek van de fietsbrigade. U kan ze deze week ook vinden aan het Sint-Pietersstation waar voorbijrijdende fietsers hun fietsen kunnen laten controleren. U kan de fietsbrigade vrijdag 17 mei van 9.00 uur tot 14.30 uur vinden in Gent aan het Sint-Pietersstation.

Leren door te doen zijn kernwoorden die passen in de visie op competentieleren van GO! technisch atheneum MoBi Gent. Dit project past hier perfect in. De leerlingen leren hoe ze de juiste attitudes en sociale vaardigheden moeten aanwenden om na hun schoolcarrière voldoende grote draagkracht en verantwoordelijkheid te bezitten om aan te slag te gaan.

Fietsbrigade
vrijdag 17 mei van 9.00 uur tot 14.30 uur
Sint-Pietersstation

Het ziet er naar uit dat de Dampoort nog voor de grote heraanleg in 2020 veiliger wordt voor fietsers en voetgangers. Het Agentschap Wegen en Verkeer en Stad Gent willen twee rijstroken schrappen, één op de Antwerpsesteenweg en één op de Land van Waaslaan. Daardoor zullen de files wel de helft langer worden.

Lees meer in De Gentenaar.

Een aannemer die dinsdagavond bezig was met werken in de Kortrijksepoortstraat, heeft daarbij een gasleiding beschadigd. Eandis had geen andere keuze dan de gastoevoer een nacht af te sluiten. Gisteren werd de schade hersteld.

Lees meer in De Gentenaar.

De Raad van Bestuur heeft vanavond arts Anne De Paepe gekozen als rector van de Gentse universiteit. Ethicus Freddy Mortier wordt vicerector. Met de verkiezing van een vrouw als rector maakt de universiteit een duidelijk statement na een week vol commotie.

Lees meer in De Gentenaar.

Het is een kwestie van tijd.
Nog een paar maanden en een sok onder de matras brengt meer op.

De 1.673,89 euro die nu op mijn online spaarrekening staat, zou ik beter beginnen investeren in het enige goud ter wereld. Maar ik durf niet.

Gearchiveerd onder:overigens

Melding 123 en 118 haalden niks uit.
Recent werd de afrit naar de R4 afgesloten voor autoverkeer omdat ze -ik citeer de site van R4 verbindt- “zorgen voor een onveilige situatie voor het werf- en fietsverkeer”.
Vergeet dat laatste.
Zo is de situatie op woendsdagavond:

Het weggedeelte tussen dit deels veilige slalomfietspad en het echte dubbelrichtingsfietspad van Ottergemsesteenweg-Zuid is nog steeds een Russische roulette.
Nothing changed.
Geen oversteekplaats.
Geen plek voor fietsers.
De knuffel op voetpad naast het veilige pad durft niet te kijken:

Tagged: Arteveldestadion, fiets, fietsen, Gent, Ottergemsesteenweg Zuid

Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

Het valt mij moeilijker en moeilijker om de sociale geplogenheden te volgen — hoe gaat het ermee? goed, goed, en met u? ah, we mogen niet klagen hé.

Fuck fatische communicatie, zegt mijn hoofd mij met alsmaar meer aandrang. 

Er was zo’n periode in de jaren 1990, denk ik, dat ik rondliep in de stad in de hoop dat iemand mij zou aanspreken en boel zou beginnen zoeken, en mij misschien een stamp zou verkopen. 

En dat ik dan terug zou kunnen stampen. Hard. Met de stalen tippen van mijn Doc Martens op knieschijven en scheenbenen. Ellebogen in maag, knie in kruis. Dat ik met scherpe nagels zou klauwen in het gezicht, vastgehaakt in oogleden en oorschelpen, heelder klompen haar uittrekkend. 

Niet dat het ooit gebeurd is — op die ene keer in Portugal na, dat ik in elkaar gebokst werd door een bende ontsnapte gevangenen, en dat ik ze gebroken ribben of niet, met gretigheid achtervolgde om mijn portefeuille terug te eisen, en dat ik me flatteer dat ze de waanzin in mijn ogen en het schuim op mijn lippen zagen, en mij al mijn geld uiteindelijk hebben teruggegeven en weggevlucht zijn. 

Dat is over gegaan, dat gevoel van GNNGGGNNNNNN, jaren aan een stuk. Maar nu is het al een hele tijd terug, en ik weet niet of dat eigenlijk wel zo goed is.

Niet dat het lichamelijk nog zou mogelijk zijn, tegenwoordig — drie dagen geleden even met Jan gevoetbald op straat en ik heb er nog altijd pijn van — maar toch: ik zit voortdurend met verbale moorddaad in mijn hoofd. 

Tegen random voorbijgaanders en ook tegen mezelf: ‘t is more often than not equal opportunity anger, in mijn hoofd. 

En Twitters en Facebooks zijn daar niet goed voor. OH HOU TOCH UW MOND, STOMME TRUT, wil ik dan roepen, met een paar paragrafen kleinerende argumenten erachter. Of dan lees ik iets en wou ik dat ik in iemand zijn gezicht zou kunnen sissen precies hoe zielig en belachelijk ik hem wel vind. Of FUCKING KLOOTZAK tieren, opnieuw en opnieuw en opnieuw, tegen sommige mensen. 

Televisie is daar ook niet goed voor. En kranten ook niet. Politiek. “Kunst”.

Niets is daar goed voor, eigenlijk. 

Een koppel eenden in de stad. Toen ik drie weken geleden langs de tuindeur op de fiets wou wegrijden, zag ik moedereend voor het eerst met haar 10 kuikens. Inmiddels zijn we drie weken verder. De eendenfamilie hoort er al helemaal bij. Ik hoef maar het poortje open te doen en de kleinzonen beginnen te zoeken waar ze zich ergens ophouden. Ik weet helemaal niets over het leven van eenden. Ze zien er gelukkig en gezond uit. Poseren voor samen op de foto zat er niet in, ze zijn toch wat schuw. Ik moest me haasten, er liepen er al twee uit beeld. Ik zie hoe ze zorgen voor hun kroost, hen samenhouden en beschermen. Op de radio hoor ik vandaag hoe mensen het soms moeilijk hebben voor hun kleine kinderen te zorgen. Jeugdrechters moeten steeds vaker piepjonge kinderen plaatsen. Ons leven zou wat eenvoudiger mogen, ons zorgen voor...vanzelfsprekender.

Iemand heeft vandaag LOL tegen mij gezegd. In een gesprek. Een echtelevengesprek met gesproken taal, stem en twee mensen aanwezig. Allez, een gesprek dat we zeggen.

Ik dacht ik moet dit even delen. En ook: please don’t do that again. Ever.

Stijn Vogels posted a photo:

Stijn Vogels posted a photo:

Er wordt wat afgeruild in Gent, tegenwoordig. Swishen en zo, u kent het vast al. Bij swishing gaat het echter meestal alleen over kleren. En er zijn zoveel andere spullen die je kan ruilen.

Daarom staat nu aan de buurtcentra van Sluizeken-Tolhuis-Ham en Bloemekenswijk telkens een ‘give box’ of ‘doorgeefkast’, naar het voorbeeld van Berlijn en Brussel. Deze box is een publieke open kast, waar buurtbewoners kleine spullen zoals speelgoed, huisraad, boeken of kledij in kwijt kunnen of uit kunnen meenemen. Er is geen speciaal toezicht maar enkele buren houden onder begeleiding van het buurtwerk, de box netjes zodat er geen onbruikbare spullen in achtergelaten worden.

De give box in de Bloemekenswijk is overigens gloednieuw. De kast werd gemaakt door buurtorganisatie het Vogelnest, een vzw die werk- en tentoonstellingsruimte ter beschikking stelt van beginnende en gevorderde kunstenaars. Het Vogelnest heeft de kast volledig uit recyclagemateriaal opgetrokken en op het dak bevindt zich zelfs een kruidentuintje. De Buurtkeuken, die wekelijks buurtmaaltijden voor bewoners in het buurtcentrum aanbiedt, gaat voortaan met deze zelf gekweekte kruiden aan de slag.

Helemaal warm krijg ik het van initiatieven als bookswapping: bewoners van de Rooigemwijk kunnen binnenkort bij het buurtwerk terecht voor een swapping van boeken in de ‘ruil-je-boek-kast’. Het is nog een beetje toekomstmuziek want het project start pas officieel op 28 juni (feestje!!) maar ondertussen kan je toch al boeken schenken. En er dan later weer nieuwe gaan ophalen, natuurlijk. In de eerste week van de zomervakantie gaat de aandacht naar kinderboeken. In het buurtcentrum ontvangen ze graag je uitgelezen exemplaren. In Ledeberg loopt trouwens al een soortgelijk initiatief. Dat doet er mij aan denken dat ik dringend nog eens door de stapel boeken moet waden.

Praktisch:

· Give box Sluizeken-Tolhuis-Ham: Buurtcentrum ’t Sluizeken, Godshuishammeke 20, 9000 Gent. Elke werkdag van 9 tot 12 uur of tijdens activiteiten.

· Give box Bloemekenswijk: proefperiode van 15 mei tot 15 juni 2013 op de stoep van het buurtcentrum, Fr. Van Ryhovelaan 119, 9000 Gent.

· ‘Ruil-je-boek-kast’ Rooigemwijk (vanaf 28 juni 2013): Buurtcentrum Rooigem, Linnenstraat 27, 9000 Gent. Boeken binnenbrengen kan elke dinsdag tussen 10 en 12 uur of op afspraak (tel. 09 216 68 10 – buurtwerk.rooigem@gent.be )

· Boekenruilkast Bibliotheek Ledeberg: Driesstraat 99, 9050 Ledeberg – tijdens de openingsuren

De twee grote, betonnen sokkels op de Korenmarkt zullen nog wel even zitbanken blijven. Ze zijn allebei bedoeld als basis voor een beeldend kunstwerk, dat tot 20 meter hoog mag worden, maar dat schrikt blijkbaar de gecontacteerde kunstenaars af. Nu heeft ook de Britse Rebecca Warren – al de derde aan wie de opdracht werd aangeboden – laten weten dat ze liever past voor de opdracht. Waarom zijn kunstenaars zo bang van de Korenmarkt?

Lees meer in De Gentenaar.

Twee maanden voor de galamatch in het nieuwe Arteveldestadion is de verkeersinfrastructuur er ver van klaar. Hoe de mobiliteit daar zal verlopen is een groot vraagteken. Mobiliteitsschepen Filip Watteeuw (Groen) vreest voor chaos. AA Gent zet intussen alle zeilen bij. ‘We komen met een plan’, zegt manager Michel Louwagie.

Lees meer in De Gentenaar.

Er rijden sinds dinsdagavond geen trams op lijn 1 tussen de Korenmarkt en het Sint-Pietersstation. De Kortrijksepoortstraat is afgesloten door de brandweer nadat er water in een gasleiding terecht kwam. Vermoedelijk deze middag zou de straat opnieuw opengesteld worden voor de trams.

Lees meer in De Gentenaar.

Stijn Vogels posted a photo:

Stijn Vogels posted a photo:

Hm. Als de stapels zo hoog worden, dan wordt het dringend tijd voor een update. Ik heb zelfs wat populaire muziek in huis gehaald.

20. Colin Stetson & Mats Gustafsson / Stones
21. Miles Davis Quintet / Live In Europe 1969 The Bootleg Series Vol. 2
    Het geluid is niet altijd je dat, maar de muziek is goddelijk.
22. Carla Bruni / Little French Songs
23. Matthew E. White / Big Inner
24. Trixie Whitley / Fourth Corner
    Genoten van de het soundcheck-concert in de Handelsbeurs een tijdje geleden, en nu mogen we watertandend uitkijken naar het concert op het Gent Jazz Festival.
25. Phosphorescent / Muchacho
26. Daughter / If You Leave
    Ik had het in mijn streamer gestoken, en Henri vond het mooi klinken. Veel meer heb ik niet nodig om een plaat in huis te halen.

27. John Hollenbeck / Songs I Like A Lot
    De man achter het heerlijke Claudia Quintet.
28. Rudresh Mahanthappa / Gamak
29. Chris Potter / The Sirens
30. Wayne Shorter Quartet / Without A Net
31. Banjax / Osa
32. Charles Lloyd & Jason Moran / Hagar’s Song
    Bijzonder goede plaat: aanrader!
33. Jan Lundgren / Man In The Fog
    Ontdekking.
34. Paolo Fresu Devil Quartet / Desertico
35. Joe Lovano Us Five / Cross Culture
36. I’ve Been Ringing You / Dave King
    Den drummer van The Bad Plus.
37. Jon Irabagon, Mike Pride, Mick Barr / I Don’t Hear Nothing But the Blues – Volume 2: Appalachian Haze
38. Jon Irabagon’s Outright / Unhinged
    Irabagon is de kerel achter MOPDTK (Mostly Other People Do The Killing), en speelt in tig groepen in tig verschillende stijlen. Altijd boeiend.
39. Sara Serpa & Ran Blake / Aurora
    Ontdekt via Tony Verstraete van Instantjazz.
40. Ingebrigt Haker Flaten New York Quartet / Now Is
41. Bill Carrothers / Castaways
42. Eric Revis / Parallax

(vorige lijst)

Ook geïnteresseerd in de impact van Europa op jouw leefomgeving? Leer er zondag 26 mei meer over tijdens een gratis sneukelfietstocht die je langs verschillende Europese projecten in en rond de Gentse haven brengt. Fiets van bevoorradingspost naar bevoorradingspost; je picknick kan je thuislaten want verhongeren zit er niet in! Daarnaast voorzien deze posten ook in ontspanning tijdens je pauzes tussen de etappes.

Bij het Havenbedrijf Gent leer je alles over de verschillende projecten die het Havenbedrijf Gent en andere partners met Europese steun realiseren en kan je kennismaken met de havenkapiteinsdienst die het scheepvaartverkeer regelt. Later fiets je langs de Bio Base Europe Pilot Plant waar je ontdekt hoe je van papier plastiek kan maken en wat biogebaseerde processen kunnen bijdragen tot de ontwikkeling van bijvoorbeeld nieuwe zepen. Vervolgens fiets je naar het veer Terdonk dat je naar Doornzele brengt. Hier kan je snuisteren op een infomarkt rond duurzaamheid en transitie, genieten van een gegidste natuurwandeling of zelf de elektriciteit opwekken die nodig is om de blender aan te drijven voor het maken van je vers groentesapje. Vervolg daarna je “Ronde van Europa” met een bezoek aan de voormalige textielsite UCO in de Maïsstraat. Met een gezond tussendoortje in de hand kom je hier meer te weten over de geplande renovatiewerken die deze site nieuw leven in zullen blazen.
Na je pauze op de UCO-site heb je de keuze uit twee etappes. Ofwel fiets je in een laatste etappe terug naar de Oude Dokken, ofwel fiets je door naar het nieuwe VOKA-kantoor in het centrum van Gent waar een extra sneukel op je wacht.

Overtuigd? Schrijf je dan voor 22 mei in op www.europadag.be. Hier kan je ook terecht voor meer informatie.

Gent stapte vrij laat in het Met Belgerinkel Naar De Winkelverhaal, maar draait nu even volwaardig mee.
Zondag ging ik mijn eerste stempels bij elkaar winkelen:

Kleine hint: vraag ernaar, want niet alle deelnemende winkels hebben de affiche uithangen.
De volledige lijst deelnemende winkels lees je hier.
De actie loopt tot zaterdag 8 juni.
Tips nodig om je boodschappen per fiets te organiseren?
Velotariër geeft ze hier.

Tagged: Antwerpsesteenweg, fiets, fietsen, Gent, Met belgerinkel naar de winkel, Velotariër

Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

Nephthys sympathiseert.

Het leven is een aaneenschakeling van teleurstellingen.

Stijn Vogels posted a photo:

Stijn Vogels posted a photo:

Stijn Vogels posted a photo:

Met verschillende studenten een huis huren… het is gezellig en goedkoop. Maar sinds vorig jaar mag het niet meer in Gent. De stad treedt ook effectief op als er een klacht is. Al een tiental samenhokkende groepen studenten kregen het bevel om te verhuizen.

lees meer in De Gentenaar.

Motivatie: Dankzij het fietspad door het Keizerspark kunnen de honderden fietsers die elke dag pendelen tussen Gentbrugge of Ledeberg en het stadscentrum veilig de stadsring R40 passeren. Het fietspad sluit bovendien aan op de fietsstraat Visserij, is aangenaam breed en goed onderhouden. Een voorbeeld.

Lees meer in De Gentenaar.

Motivatie: Het fietspad in de Burggravenlaan wordt veel gebruikt door pendelaars die tussen Ledeberg en Gentbrugge reizen, maar is in bijzonder slechte staat. De oversteekplaatsen zijn gevaarlijk en het fietspad is erg smal. Het gevaarlijke fietspad wordt al jaren aangeklaagd, maar er is tot op vandaag niets aan veranderd.

Lees meer in De Gentenaar.

De eerste namen van de 44 acts die dit jaar tijdens de Gentse Feesten op Sint-Baafs staan zijn bekend: op 21 juli staat niemand minder dan de 70-jarige Rob De Nijs op het podium. Ook André jr. Hazes komt naar Sint-Baafs. En met Charlotte Asberg maakt Sint-Baafs het oranje trio rond.

Lees meer op De Gentenaar.

Sinds kort staat er een wagen voor onze poort. Normaal gezien wekt zulks een beetje wrevel op, dat dan verdwijnt een uurtje of zo na een kort telefoongesprek met de politiediensten. Deze keer niet.

De nummerplaat van de wagen komt immers overeen met de nummerplaat die op onze poort werd bevestigd, want sinds vorige dinsdag hebben we er een wagen bij. (Erbij, dus we hebben er nu twee, inderdaad, waarvan er eentje in de ‘garage’ staat, zodat elke oender die zich voor de poort stelt als de Mercedes weg is, alsnog kan getakeld worden. Want ja, we moeten soms allebei weg. Daarmee lijkt het probleem van de poort toch al ten dele opgelost.)

Het is de Mercedes C van de (schoon)ouders, die zich een nieuw voertuig hebben aangeschaft, en ons het oude exemplaar hebben geschonken. We zijn er vorige week mee naar Bouillac gereden (dat scheelt weer geld voor een huurauto –we hebben er zo eigenlijk meteen het bedrag voor de verzekering uit gehaald), en dat bolde ferm goed. Veel beter dan de 200.000+ kilometers op de teller zouden laten vermoeden. Als ik ooit binnen ben, koop ik mij een nieuwe. Een E-, of een SL-klasse. Met al dat geld dat ik verdien aan mijn jazzfotografie zal dat trouwens niet lang meer duren. (Moet ik erbij zetten #ironie ? Echt?)

Het is een fantastische auto, en ik rij er super graag mee. En de afmetingen (twee keer zo lang als onze andere, denk ik), die vallen best mee. Een beetje hetzelfde als de Alfa 156 waar ik rond de eeuwwisseling mee reed. Ugh, en dat ding heeft zes versnellingen. Zes! (En het verbruik lag op 4,6 l / 100 km naar Bouillac.)

In het Gentse UZ is gisterenavond op 65-jarige leeftijd ere-gouverneur André Denys overleden. Dat meldt zijn zoon Nicolas Denys.

Lees meer in De Morgen

Ken je dat gevoel dat je nieuwe broek door een grasvlek ondraagbaar is geworden? Dat mooie tafelkleed door een glas rode wijn verpest en je had er nochtans zout op gedaan en tante Kaat geraadpleegd? En zelfs al weiger je steevast plastiek zakjes in de supermarkt, toch blijf je die opstapelen? En misschien werkt je lamp wel nog, het zou wel leuk zijn want hij doet je denken aan je grootouders en vintage is in? En wat met die broodrooster? Of die oude brommer? Lees dan zeker verder en zoek je agenda.

Vlekken zijn niet noodzakelijk erg, je moet gewoon verder durven kijken en voor je het weet wordt jouw witte broek met grasvlek of dat witte tafelkleed de blikvanger. Sara Vrugt toont je hoe op de inloopateliers vanaf donderdag 16/5 tot 19/5 (telkens van 14u-22u). Sara Vrugt laat afdrukken van glazen, omgestoten kopjes of sauslepels op tafellakens zeefdrukken en verfraait ze met gouddraad, pailletten en allerlei siersteken. Zo hoeft niemand zich nog te excuseren bij het omstoten van een glas wijn of al te enthousiast opgeschepte soep.

Wil je ook zo’n chique tafelkleed? Schuif dan aan in het pop-up borduuratelier van Sara Vrugt in de Cooperette (in het Café) en borduur je eigen versie. Onderwijl brengt Sara Vrugt je de mooiste borduurtechnieken bij. Het atelier is gratis maar er moet wel een zelfmaakpakket aangekocht worden (€ 12). Dit is een eenmalige aankoop. Op vrijdagochtend 17 mei verplaatst het atelier zich naar TimeLab – voor een bijzondere toevoeging met de lasersnijder. Voorkennis is mooi meegenomen, maar hoeft niet. Iedereen kan vrij in- en uitlopen, maar wie wil, kan zich verzekeren van een plaats door vooraf in te schrijven bij sofie@vooruit.be.

Volgende week organiseert Made by Oya open ateliers vanaf 14u tot 18u, gratis aanschuiven van 29/5 tot 1/6 en voor wie het zich afvraagt, die laatste is een zaterdag, dus je hebt geen excuus om hyperfunctionele netzakken te leren haken van plastiekzakjes. Heb jij plots twee linkerhanden wanneer je oog in oog staat met een haaknaald? Dan kan jij een uniek Made by Oya model kopen en laten personaliseren door je eigen slogan samen te stellen die er vervolgens ter plaatse wordt opgestikt. ‘s Avonds nemen Annelien Vermeir en Claire Stragier het over met een interactieve installatie. De kunstenaars bootsen met hun interactieve installatie SHEEPNOISE het wolverwerkingsproces na. Dat doen ze aan de hand van geluiden, maar ook bijvoorbeeld met voorwerpen als een slazwierder… Op zondag 2 juni is er het Oya-bal.

Vanaf 12 tot 16 juni (10-22u) slaat Mamasha haar tenten op in de Vooruit voor inloopateliers. Vier naaimachines, waaronder een overlock, staan klaar om door jou te worden gebruikt, of breng je eigen exemplaar mee. Net als de garen, stofjes, koffie en Mamasha, ontwerpster en patronenmaakster, die doorlopend beschikbaar is voor advies. Hoe moet je die jurk of broek nu precies maken, herstellen of restylen? Mamasha staat je bij met naald en (d)raad! Of passeer vrijblijvend voor tips, tricks of een praatje. Op 15 mei kan je voor 25 euro deelnemen aan de bekende start to sew van de Ijverige Wijven (max. 15 personen, dus inschrijven is de boodschap).

Maar kan je al wat overweg met een machine en ben je wel benieuwd naar gelijkgestemde zielen? Op 12 juni palmen de Ijverige Wijven het Vooruitcafé in tijdens de sew-in (20-24u), kom langs met je machine en kom gezellig meedoen! Ik hoorde al stiekem hopen op 100 deelnemers en dat lijkt me wel haalbaar als je ziet hoeveel creatieve zielen in Gent wonen! En omdat het ook wel eens een Ijverig wijf overkomt dat dochter- of zoonlief dat stofje niet ziet zitten of dat je veel te veel meters gekocht hebt voor dat kleedje, is er op zaterdag 15 juni (13u30-17u) de grote stoffenruil.

En hoe het nu met die broodrooster of die brommer zit? Meebrengen naar het grote repareerfeest op zondag 26 mei. Maar ook als je Ubuntu op je computer wil installeren of je oude jeans via de sashikotechniek een nieuw leven wilt geven. Of je gereedschap delen via wijdelen.be of zelfs eens zo’n repaircafé wil organiseren in je buurt. Of die teddybeer herstellen, of… Als je niet goed weet waar je je kan aan verwachten, kan je hier de uitzending van Koppen herbekijken. Vooruit werkt samen met tal van ambachtslui, ontwerpers, Netwerk Bewust Verbruiken, Fietskeuken en nog vele anderen. Reparaties zijn gratis, je betaalt enkel de materiaalkost en je kan ook van alles leren. Kijk op de site voor de details want soms moet je je inschrijven. Op facebook zie je wanneer er worden georganiseerd.

Stijn Vogels posted a photo:

De Gentenaar/Het Nieuwsblad en Radio 2 focussen gans de week op hun fietspadenrapport.
U las waarschijnlijk al dat de Burggravenlaan/Stropbrug de zwarte titel krijgt, terwijl de paden in het Keizerpark een kroontje krijgen.
Bijleren over dit rapport kan hier.
Wie de kaart bekijkt ziet veel meer rood dan groen.
En dan te beseffen dat er nog x aantal wegen zijn waar simpelweg geen fietspad is.
Nog massaal veel werk aan de winkel, en dus hopelijk op elk politiek niveau een realistisch budget hiervoor.

Gisteren passeerde ik voor het eerst (met de auto) op een omleidingsweg voor de Cosmoswerf.
Alweer lag er in de buurgemeente een (deels) prima tweerichtingsfietspad: de Groenstraat in Wachtebeke.
De gemeentegrensrens met Gent/Sint-Kruiswinkel was fietspadgewijs zéér leesbaar.
In Gent is er op de Albert De Smetstraat nougaballen fietspad.
Het zou een prima route voor woon/werkverkeer kunnen zijn.
De havenwerknemers smeken erom.
Helaas pindakaas.
Een ambitieus plan zoals in de Brugse haven dringt zich op.
De no-nonsensevormgeving van dit plan kan me bekoren.
(naschrift dd 17 mei 2013: de aankondiging van herinrichting van (een deel?) van de Albert De Smetstraat staat vandaag hier in de krant. Dat is sowieso goed fietsnieuws voor dit kanaaldorp.)

Maar goed, loftrompet in aanslag: ook in de Gentse Haven zijn er fietswerven in uitvoering.
Pierre toonde ze hier.
Die werf is goed als aanzet.
En daarna volgt nog veel werk.
Neem nu dit versmallend, dichtslibbend asfaltstrookje wat doorgaat voor fietspad:

Het is mijn persoonlijk slechtste fietspad van Gent.
Ook de rest van deze havenhoek is fietsarmoe troef.
Plassen, steenslag, hoeken van negentig graden, onleesbare situaties, snel vrachtwagenverkeer, …

Het lijkt een uithoek van Gent, maar -bekijk een kaart- het is door de structuur van het kanaal Gent-Terneuzen en de spoorlijn naar Antwerpen dè allerenigste fietsverbinding tussen enerzijds Meulestede/Muide/Wondelgem/Rabot (en verder) en anderzijds Sint-Amandsberg/Oostakker/Lochristi/haven.
Een plek die mensen in de auto jaagt.
Kortom: ik hoop dat na de werf Kennedylaan dit kruispunt een fietsvriendelijke aanpak krijgt.
Hallo, Brussel?

Tagged: Albert De Smetstraat, Farmanlaan, fiets, fietsen, Gent, Oostakker, Sint-Kruis-Winkel, Wachtebeke

Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

Stijn Vogels posted a photo:

Studio Brussel-presentator Sam De Bruyn heeft klappen gekregen toen hij afgelopen weekend ‘s nachts op weg was naar huis in het Gentse Ledeberg.

Lees meer bij De Standaard.

Sinds deze morgen rijden vrachtwagens aan en af op het Sint-Pietersplein.

Lees meer bij De Gentenaar.

Iedereen heeft wel dingen aan zijn lijf die beter zouden kunnen. Toch de meeste vrouwen, ja. Bij mij is het een lijst waar menig plastisch chirurg serieus wat tijd zoet mee zou zijn. Maar het eerste wat ik aan mijn kathedraal zou veranderen, zijn wel mijn voeten.

Het is een familiekwaal, we hebben er ongeveer allemaal last van. Want die voeten zijn niet alleen lelijk, ze zijn ook verschrikkelijk pijnlijk. Ik heb bijna alleen geen pijn aan mijn voeten als ik zit of als ik blootsvoets ben. Dat is veel ja, en dat is echt niet leuk.

Dat gaat gepaard met het nodige drama (ik ben al een dramaqueen van nature, dus tel daar nog bij dat ik me zielig voel en u heeft een idee), dat zich vooral manifesteert in de zomer. Want elegante winterschoenen vinden waar mijn lelijke brede boten in passen, lukt nog net iets beter dan in de zomer. Dan wil namelijk fijne, vrouwelijke schoentjes dragen. Omdat ik graag een mooie, sexy, elegante vrouw wil zijn. En dat lukt niet, of amper. Omdat bij warm weer de uiteinden van de ledematen nog een beetje uitzetten, word ik letterlijk gek als mijn voeten opgesloten zitten. Gesloten schoenen in de zomer zijn geen optie, ze moeten kunnen ademen. Ik heb heel lang erg veel pijn gehad, maar sinds een paar jaar is er een oplossing: birckenstocks.

Heerlijke schoenen, alleen jammer dat ze zo verschrikkelijk onflatterend zijn. Ik moet dat op heel regelmatige basis horen van mijn lief, en ik vind dat zelf ook. Ik voel me ook meestal een lelijke boerin als ik ze aanheb (toch onder bepaalde kleedjes), maar de laatste jaren won comfort het van pijn. Jani zou mij waarschijnlijk nu verketteren, maar ik kon het niet meer aan. En sinds ik de zomer zo kan doorbrengen, is het draaglijk. Behalve dan in mijn hoofd.

Ik heb al zo vaak in een schoenwinkel gestaan met duizend mooie sandaaltjes, die mij allemaal even hard aan het uitlachen waren. “Haha, jij kan mij niet dragen, uw voeten zijn veel te breed. Uw tenen zijn veel te dik. Jij bent gedoemd tot birckenstocks.”

Want, we kunnen daar eerlijk in zijn. 80% van de mooie zomerschoenen, daar passen mijn voeten gewoon niet in. Correctie, daar passen zelfs mijn tenen vaak niet in. Dan is er nog 10% die echt te lelijk zijn om te passen (ik bedoel dus NOG lelijker dan Birckenstocks). En dan blijft er dus nog maar 10% over die misschien aanvaardbaar zijn. Misschien. En als ze dan al passen, dan zijn ze meestal niet comfortabel.

U hoort het. Ik heb een trauma. (Ze kunnen in de rij gaan staan, zou mijn lief zeggen, bij al die andere trauma’s). Maar het zit diep. Ik ben ongelooflijk jaloers op vrouwen met een slanke lijn en vooral, een fijne voet.

Daarom wil ik heel graag met u delen, hoe ongelooflijk gelukkig ik ben met deze aankopen. Mijn zomer kan nu al niet meer stuk. Twee paar, in één winkel. Zonder pijn, ik heb ze al uitgetest.

Ik ben echt dolgelukkig. En Jani is zeker apetrots.

Heel wat lopers zetten zondag hun beste beentje voor op Stadsloop De Gentenaar. Deed u ook mee en bent u benieuwd naar uw uitslag?

Lees meer bij De Gentenaar.

De afgelopen winter werden er in de Gentse winteropvang beduidend minder kinderen en vrouwen opgevangen.

Lees meer bij De Gentenaar.

Flemish Foodie chef Olly Ceulenaere verlaat deze zomer het Gentse restaurant Volta. Hij wil in december in de Ham een eigen zaak beginnen in het restaurant De Avonden.

Lees meer bij De Gentenaar.

In het centrum van Sint-Amandsberg vond afgelopen weekend de 471ste Negenmeimarkt plaats.

Lees meer bij De Gentenaar.

Gent blijft een groeiende trekpleister voor toeristen. Vorig jaar bleven er voor het eerst meer dan een miljoen toeristen slapen in Gent. Vooral bij Scandinaviërs en Oost-Europeanen zit Gent in de lift.

Lees meer bij De Gentenaar.

Magnifying glass for image zoom using jQuery & CSS3. Be sure to play the code walkthrough.

RefineSlide, a nice looking responsive slider with transitions & pretty good browser support.

Hij had het een eeuw geleden beloofd, en kijk nu:

Zo mooi. De wereld heeft meer Chris Hadfields nodig. 

Jawel, wij zaten opnieuw een paar dagen in Bouillac –900 kilometer enkele reis, het begint een automatisme te worden. We zouden eigenlijk ook wel eens echt goed weer willen hebben, daar in het zuiden, maar het zal waarschijnlijk pas voor tijdens de Grote Vakantie zijn (na de Grote Jazzfestivals). Of het moest zijn dat ik Tessa even alleen thuis laat en met Henri rap eventjes naar alginder trek.

Normaal gezien zitten er van die kleine groene (en bruine) kikkerjes verscholen achter de luiken, deze keer heb ik enkel padden in de plassen zien kwaken, krekels horen tsjirpen en salamanders zien wegwriemelen. En ik ontdekte deze motten (enfin ik denk toch dat het motten zijn) op onze gevel –ze hebben een zeer geslaagde camouflage, die dingen. Sommige zaten op de witte stenen met hun vleugels gespreid, en ze waren bijna niet te zien (hoewel ze toch wel behoorlijk groot zijn). Die zaten echter te hoog om een deftige foto van te maken (voor onderstaande had ik enkel een stoel nodig).

Ja. 

[xkcd]

Hendrik Braet trekt de stad in, en legt vast wat hem opvalt.

Puinstraat

Come rain?
Come shine?
Het glijdt van de tweedehandsfietsenmarkt aan de Zuid af, want de markt en de fietsregistratie trekt elk jaar precies méér kopers en verkopers.
Een succes, en dus een blijver.
Hoe meer fietsers, hoe meer tweedehandsfietsen, zoiets?

Het Mobiliteitsbedrijf organiseert.
Fietsersbond Gent ondersteunt met technisch advies aan de kopers, en met de de op- en afbouw van de markt.

Nieuwtje: de markt zal op het Wilsonplein blijven, en niet in september naar de Stadshal verhuizen.
Voor uw agenda: volgende editie is op zaterdag 07 september 2013.

Tagged: fiets, fietsen, Gent, tweedehandsfietsenmarkt, Woodrow Wilsonplein

Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

In de categorie ‘Ach-dat-hoort-er-nu-eenmaal-bij’ zijn er natuurlijk tal van overeenkomsten tussen de job van leraar en die van gids. (bijvoorbeeld: cursisten / deelnemers die niet aflatend proberen interessant te doen)

Maar er zijn ook verschillen. Zaterdag was er praktijkles in de stad, in de regen. Regenweer is een verwaarloosbare factor in een leslokaal, voor een stadsgids kan het eerder een spelbreker zijn.

En niet dat het mij iets uitmaakt, daar bestaan regenjassen voor.

“Det finnes ikke dårlig vær, bare dårlige klær“.
(vrij vertaald: slecht weer bestaat niet, wel slechte kledij)

Alleen… ik ben allergisch aan paraplu’s, ik haat paraplu’s. Ze belemmeren uw zicht, ze zeiken regenwater in uw kraag, ze steken al uw ogen uit, ze zijn meestal mistroostig, te lomp, te breed,… man, ik hááát paraplu’s.

Die gids zonder paraplu, ooit, later,… dat ben ik.

Gearchiveerd onder:gent, studies

Het is dan toch een ongeveer-tuinfeest geworden, vrijdag.

[nog foto's]

Gearchiveerd onder:kinderen

Ik kwam toevallig voorbij de statistiekpagina van mijn weblog:

Veel links naar iets van vorig jaar, gelijk.

We zijn vandaag naar de 31ste turnhappeninginextravanganza gegaan van de turnclub waar Zelie in zit, Forza Ritmica. 

Als ik mij niet vergis, zit ze daar nu al tien of elf jaar in: we hebben vandaag al haar vorige incarnaties gezien, van het kleuterturnen over de voorbereiding gymnastiek en dan de ritmische gymnastiek beginners — nu zit ze in ritmische gymnastiek gevorderden. 

Veertien, jong. Veertien.

Gecombineerd met overgebleven make-up en haarlak van het optreden, was het vanavond aan tafel een beeld om mij heel, heel oud bij te doen voelen:

Het komt in orde, met onze dochter. Ben ik wel zeker. 

Stijn Vogels posted a photo:

Cocktailbars. Bij het woord alleen al denk ik spontaan aan hippe locaties in New York, met knap jong volk, luide muziek, flashy belichting. De film ‘Cocktail’, quoi, met een nog jonge Tom Cruise.

Of, in een ander spectrum, een hotellounge van een chique hotel in Londen of Parijs. The Astoria, waar je enkel maar een cocktail kan drinken als je een smoking draagt, of een galajurk, en benen hebt van twee meter. Glamour, luxe, pure verwennerij. En vooral veel geld, dat ook, ja.

Niks van al het bovenstaande in The Old Fashioned, aan de Koning Albertlaan. Daar is vooral gezelligheid troef. En de jaren twintig (of zelfs nog iets vroeger), met een stevige vleug art nouveau. Ik ging er met twee vriendinnen iets drinken, en je komt in een heuse woonkamer terecht. Donkerhouten tafeltjes, stoelen en zetels met vloeren zittingen, en schattige kanten tafelkleedjes op de tafeltjes.

Een jongedame in charlestonkleedje bracht ons naar een tafeltje, nam de jassen aan, en overhandigde ons de kaart. Meteen vroeg ze ook of ze ons komkommerwater mocht brengen, blijkbaar een hele goeie dorstlesser. Ik heb het niet zo begrepen op komkommers en hield het bij gewoon water, maar ik vond de geste wel dik in orde. De kaart bevat een twintigtal verschillende cocktails, waaronder uiteraard – dat moet wel in een absinthbar – een aantal met het groene goedje. De ingrediënten staan netjes vermeld, net zoals een korte smaakomschrijving, en desgewenst geeft de jongedame nog een deskundige uitleg.

Ik stond in dubio: zou ik gaan voor de Apple Pie Martini? Die omschreven stond als, jawel, vloeibare appeltaart. Of misschien de iets pikantere Coriander Mule? Nah, ik koos voor The Cuberdon, die niet echt veel uitleg hoefde. Mijn gezelschap koos respectievelijk de cocktail van de dag, zijnde de Singapore Sling, en de Bruising Daisy (elf euro).

Een goeie vijf minuten, en een hoop geschud en geroer van de beide heren in witte labojas achter de toog later, kregen we de drankjes. Niet erg groot, maar wel bijzonder, en bijzonder lekker.

De foto doet het eigenlijk geen eer aan, maar is dan ook getrokken met mijn gsm. Tsja.

Omdat we geen van drieën grote drinkers zijn, gingen we daarna voor een alcoholvrije cocktail (6 euro). Die staan niet op de kaart, maar als je even vermeldt wat je graag drinkt en wat niet, en wat je favoriete smaak is, maken ze iets op maat.

Intussen waren er nog een paar gezelschappen binnengekomen, had men ons vriendelijk gevraagd of we het erg vonden om van een tafel van vier naar een tafeltje van drie te verhuizen, en zat het eigenlijk gewoon vol. Niet moeilijk, want het is er niet groot, en het is er aangenaam zitten. De jaren twintigmuziek staat net luid genoeg, de bediening is discreet maar attent, en het is net alsof je effectief in een huiskamer zit. En voor mij hoeft Tom Cruise daar écht niet bij te zijn.

The Old Fashioned
Koning Albertlaan 115
Open op woensdag-zaterdag vanaf 20.00u
www.old-fashioned.be

Stijn Vogels posted a photo:

Normaal gezien doen wij hier op de redactie van Gentblogt niet aan het doorgeven van enquêtes, want we krijgen zowat elke dag wel een aanvraag. Deze sprong er echter uit, omdat het over onze Stadshal gaat. Als u de verschillende artikels en vooral ook de commentaren hier op Gentblogt bekijkt, ziet u dat het blijkbaar een controversieel onderwerp is. Daarom gaven wij Lysanne ook een platform.

Beste lezers,

Ik ben Lysanne Van de Weerd en onderzoek voor mijn masterproef aan de KU Leuven de verschillende gevoelens die aanwezig zijn bij het ervaren van een gebouw. Mijn onderzoek gaat meer concreet over de invloed van verschillende architectuurelementen op onze gevoelens. Wat is de invloed van een raam in een bepaald vlak, waarom komt een vorm op zijn punt dynamischer over, waarom voelen we ons in sommige ruimtes benauwd, enzovoort.

Om deze literatuur te koppelen aan een case-study heb ik gekozen voor de Gentse stadshal. Dit is een gebouw waarover veel verdeelde meningen zijn, en daardoor lijkt het ook dat dit gebouw veel gevoelens oproept bij bezoekers. In mijn onderzoek wil ik verder proberen te kijken dan de maatschappelijke en culturele context en mij toespitsen op de rol van de architectuurelementen in de Gentse stadshal op onze gevoelens.

Daarom komt nu mijn vraag:

Willen jullie enkele minuten tijd maken voor het invullen van deze vragenlijst omtrent de Gentse stadshal?

U doet mij er een enorm plezier mee.

http://www.thesistools.com/web/?id=340756

Met vriendelijke groeten,

Lysanne Van de Weerd

De grote stationswerf draait en draait en draait.
Nu ook mèt glas.

Het weesfietsenbeleid van Max Mobiel rondom het Sint-Pietersstation werkt.
De pendelaars zijn tevreden.
Er is plaats over.
Zeker op de Sint-Denijslaan.
Zouden de studenten hiervan leren?

Tagged: fiets, fietsen, Gent, Sint-Denijslaan, Sint-Pietersstation

Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

Als het huis stil is, en de avond valt voor mij alleen, dan volg ik de sporen van onze dag samen. De resten van haar liggen doorheen het hele huis.

Er is een eettafel vol kleine plasjes water en een ijsblokplastiekding met drie bakjes gesmolten verdriet. De rest is leeg, en ik zie haar geconcentreerd drankjes bereiden voor ons twee. Water van het ene glas in het andere gietend, roerend met het chinese eetstokje dat ik opraap van de grond. Nog een ijsblokje mama? graag lieveke.

Op de salontafel liggen de stiften uitgestrooid. Behalve de groene, die staan op het aanrecht in een beker. Ze houdt niet van groen, de laatste week. De groene stiften mogen dus niet meer meespelen (de groene stickers en de groene blokken evenmin, trouwens) en worden in quarantaine geplaatst. Zelfs op haar hand tekent ze tegenwoordig enkel paars.

Onder de tafel staat een bord, met daarop scherpsel. Ik herinner me vaag een uitleg over een chronisch tekort aan scherpe punten. Ik was net koffie aan het zetten toen.

Ik veeg de kruimels van het browniesnijden weg, plaats een terrasplant weer buiten (ze had het koud, die arme bloem) en vis een deken uit een kartonnen doos. Dat was een bed voor de kat. Die werkte niet goed mee, jammer genoeg, en ik moet lachen bij de gedachte aan het drama dat daarop volgde. Achter de zetel staat trouwens een kom kattenbrokken verstopt. Ik weet dat, want boogie gaat daar liever eten vanavond, dan aan zijn gewone eetbak.

Ze slaapt boven. De slaap van een onschuldig kind, vermoeid van een dag spelen en haar moeder tegenspreken.

Ik laat een paar blokken liggen, zodat haar vader straks ook de sporen ziet.

Stijn Vogels posted a photo:

Zo wijs, er zat in één of ander smurfending met allemaal spelletjes een cijferraadsel:

vier vogels is een hartje
grote smurf en een vogel is een hartje
grote smurf en een hartje is veertien

hoeveel is een vogel? en een hartje? en grote smurf?

Ik vond het eigenlijk wel goed dat Anna dat kon oplossen. Niet verkeerd voor een net zevenjarige, peis ik dan. 

Gent was al een tijdje kampioen in eerste regionale. Dat liet zich merken op trainingen met weinig inzet en weinig aanwezigen. Eeklo wilde het seizoen afsluiten met een overwinning op de “onverslaanbare” buren uit Gent. Zowel Gent als Eeklo konden op 22 spelers beroep doen en dat was nodig onder de brandende zon.

Gent begon naar goede gewoonte stevig en kon na tien minuten een eerste try afdrukken na schitterend combinatiespel. Een tweede, gelijkaardige try volgde snel. Tussendoor had Eeklo één van de vele penalties benut; 3 – 14 na een kwartier. De Gentenaars zagen de buit al binnen en begonnen wat gemakzuchtig te spelen. De spelhervattingen gingen over en weer, maar in open spel was Eeklo veel gretiger, zodat Gent amper nog een bal in eigen rang kon houden. Eeklose gesel van menig defensie Dicky Wullems liet ook de slappe Gentse verdediging alle kleuren van de regenboog zien. Op één van de vele breaks kon hij scoren. 10-14. De Gentenaars raakten gefrustreerd dat ze vele ballen verloren in de rucks en daarbij nog al te vaak werden afgefloten. Eeklo liet het niet aan zijn hart komen en scoorde net voor affluiten een penalty; 13-14.

Gent wilde zich herpakken, maar het was Eeklo dat het gretigst aan de tweede helft begon. Gent werd bij bijna elke ruck afgefloten en wist zich geen raad meer in het open spel. Gelukkig domineerde Gent de line-outs en in de tweede helft ook de scrums, zodat de gevolgen van een penalty niet al te erg waren. Omdat het voor Gent niet hoefde, gingen ze bij elke penalty, zelfs verschillende binnen de 22m, voor een try. In normale omstandigheden had Gent zeker 15 punten gescoord met kicks, maar in plaats daarvan verknoeiden ze alle kansen met 0 punten als gevolg. Eeklo kwam via een penalty op voorsprong en rook bloed. Kort daarop scoorden ze een tweede try, zodat Gent plots tegen een 23-14 achterstand aankeek. Een try bracht de Gentenaars op 4 punten, maar verder dan dit kwamen ze niet meer; 19-23 eindstand.

Gent verspeelde heel wat kansen die het had moeten benutten; dat doet niets af van de goede prestatie van een stug Eeklo dat er echt voor wilde gaan. Gent zal volgend jaar in derde nationale toch uit een ander vaatje moeten tappen, wil het langer dan één jaar wegblijven uit de regionale reeksen. Eeklo bewees dat men er ook volgend jaar rekening mee moet houden in de titelstrijd.

Volgende afspraak: Brussels Barbarians – Gent, 18/05/13, 13u00 in Tervuren

Tagged: fiets, fietsen, Gent, Groendreef, hondenleven

Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

Vanmorgen zat er een reclameboodschap van onze keukentoestelleverancier in de mailbox: dat er een promotie is voor Fresco’s van Irinox. 

Irinox is een Italiaanse producent van koeltoestellen. Blast chillers en shock freezers en zo, van die toestellen die zeer snel afkoelen (waardoor het eten niet uitdroogt) en zeer snel invriezen (waardoor er geen grote kristallen ontstaan die alles tot pap maken bij het ontdooien). 

Voor profs, natuurlijk, ik wil niet weten hoeveel zo’n toestel kost. Zelfs het goedkoopste en kleinste model kost ongetwijfeld een arm en een been.

Ze hadden al een tijdje een “voor thuis”-versie, maar zelfs die toestellen zijn, ahem, iets aan de dure kant: rond de 4500 euro voor een Irinox Freddy. 

Maar kijk, nu hebben ze ook een “budget”-dink, zo groot als een grote microgolfoven. De Irinox Fresco doet:

1. Snel afkoelen naar 3°C (warm eten in het ding, even later: afgekoeld eten klaar voor in de koelkast). 
2. Snel invriezen naar -18°C (vers voedsel snel invriezen zonder ingrijpende smaak- of textuurveranderingen)
3. Gecontroleerd ontdooien (nooit meer half-gekookt wegens in de microgolf ontdooid, tot moes gepapt wegens op het vuur ontdooid, of uitgedroogd met een plas water errond wegens een dag in de koelkast ontdooid)
4. Flessen afkoelen (oei! de rosé stond niet in de frigo!)
5. Koken aan lage temperatuur (een rosbief: 48 uur aan 55°C)
6. Brood en zo laten rijzen (niet te warm, niet teveel wind, niet koud)
7. Eten opwarmen (spaghettisaus ‘s morgens bevroren in het ding steken, op diepvries laten staan en dan gecontroleerd laten ontdooien, en dan warm maken, zodat er tegen 17u45 gegeten kan worden)

Echt om naar huis te schrijven van elegantie is het ding niet, helaas: 

…maar bon, het zou weg zitten in een kast, dus zo erg is dat niet. De prijs is toch nog even slikken, maar met twee jaar ecochecques van zowel mij als van Sandra, zou de pil een beetje verguld kunnen worden en min of meer behapbaar worden. 

En ‘t is niet dat het een toestel zou zijn om daar te zetten en dan nooit te gebruiken:

• Elke dag koken voor zes man, da’s een garantie voor zeer vaak overschot. Die dan liefst afgekoeld wordt voor later, of die in de diepvries gaat. 
• Veel in de diepvries steken, betekent ook: veel ontdooien. En als het in één moeite kan ontdooien en opwarmen: wahey!
• Koken aan lage temperatuur: ik zie dat helemaal zitten, sous vide-achtig koken. 
• Flessen snel afkoelen: IK WIST NIET DAT DAAR EEN TOESTEL VOOR BESTOND EN NU IS MIJN LEVEN NIET COMPLEET TOT IK HET HEB.

Maar het is mij nog niet allemaal duidelijk, dus we gaan eens een afspraak maken met onze keukentoestelleverancier voor een demonstructie en Q&A. Q’s zoals daar zijn:

• Kan dat in een kast met een halve centimeter over aan weerszijden? 
• Hoe zit het met dat traag koken: kan ik er een bak water in zetten en dan sous vide koken, of is dat niet de bedoeling? Als ik er gedurende twaalf uur een biefstuk in steek, droogt dat niet uit? 
• Snel afkoelen, snel invriezen: hoe snel is dat precies? En hoe warm mogen de dingen zijn die ik erin steek? 

Maandag eens een afspraak maken bij die mensen. 

Vanessa Van Durme, Margriet Bruggeman, Dille & Pascale Platel in een kortfilm van Ward De Waele (tragikomedie, zwart-wit, 28') 7/6 en 14/6 om 20:30...