May 22, 2019

Elke Decruynaere

Kamperen aan middelbare scholen bleek niet nodig

De Standaard - 23 mei 2015

In alle gewone middelbare scholen in Gent waar dit voorjaar ouders kampeerden, is vandaag nog steeds plaats. 'Kamperen was dus niet nodig', zegt schepen Elke Decruynaere (Groen). Toch wil Gent een centraal aanmeldingssysteem voor alle middelbare scholen, om kamperen helemaal uit te sluiten.

Elk jaar duiken ze op in Gent: de kamperende ouders. Zo stonden ze dit voorjaar aan het populaire Sint-Janscollege in Sint-Amandsberg en het Sint-Barbaracollege in de Savaanstraat. Tientallen ouders bleven er de nacht om hun kinderen in te schrijven. 'Niet nodig. Vandaag is er nog altijd plaats in allebei de secundaire scholen van het gewone onderwijs, waar gekampeerd werd. Kamperen voor de schoolpoort is niet meer van deze tijd.'

Dat verklaarde schepen Elke Decruynaere (Groen) vorige week in de commissie Onderwijs na een vraag van Paul Goossens (CD&V). Goossens wilde weten of de manier van inschrijven niet kan worden veranderd in Gent. Vandaag moeten alle middelbare scholen hun eigen inschrijvingsperiode en -systeem organiseren. 'Dat leidt tot onrust en onzekerheid over de plaatsen, waardoor ouders gaan kamperen', zegt Goossens.

Bovendien dreigt de druk op de middelbare scholen in Gent binnen enkele jaren groot te worden. Het capaciteitsprobleem dat zich al enkele jaren in het basisonderwijs voordoet, verschuift binnenkort naar het middelbaar onderwijs. De stad denkt daarom na over een centraal inschrijvingssysteem voor de middelbare scholen, zoals dat bestaat in het lager onderwijs. Ouders schrijven hun kinderen via het systeem in en krijgen via mail hun school toegewezen. Voordien doken aan de basisscholen ook vaak kampeerders op. Nu niet meer. 'Er werden op een bepaald moment studenten betaald om in de rij te gaan staan', zegt Decruynaere. 'Ik hoop dat we dat in het secundair onderwijs kunnen vermijden.'

Een centraal inschrijvingssysteem op poten krijgen in het secundair onderwijs, is moeilijk. 'Er zijn drie mogelijke systemen. Chronologisch: wie eerst belt, is eerst ingeschreven. Daarna toeval, via een soort tombola. Of een plaats in een rangorde. Maar scholen geven aan dat ze niet met die criteria willen werken.' (bst)

Tags: 

Bevoegdheid: 

(c) helenewets at May 22, 2019 10:00 PM

May 29, 2015

Fietsbult

Nederland fietsdepressie

Hoe komt het dat ik telkens na een fietstocht in Nederland een lichte fietsdepressie heb?

Ik ben dan ook gestopt met het trekken van foto’s van fietsinfrastructuur. Om het af te leren: drie foto’s.

Leiden

Leiden

Groningen

Groningen

Zeeland

Zeeland


Tagged: fietsinfrastructuur, fietspad, Nederland. fietsinfrastructuur

(c) Hubert at May 29, 2015 06:00 AM

May 28, 2015

Kerygma

Het is maar een sprookje, gelukkig.

bijbel Dag 1.

Ik lees over god die de hemel en aarde maakte, en licht en donker. Ik vertel over hoe hij daarna de zee maakte, en planten en alle dieren. Ze fronst een beetje.
Ik klap het boek dicht, en zeg: “Goed, dit was het sprookje. Nu hoe het echt is: eerst waren er alleen maar hele kleine levende dingen, organismen, en door de evolutie zijn alle dieren en mensen daaruit ontstaan.”
Ze knikt en antwoordt: “Dat is waar, mama. Want wij stammen af van de apen hé?”
Ik glimlach en geef haar een slaapwelzoen. Ik geef haar geen kruiske, maar ik geef toe dat ik het wel heb overwogen.

***

Dag 2.

“Opeens werd alles anders. Voor het eerst voelden ze zich schuldig en ongelukkig. Ook schaamden ze zich omdat ze naakt waren en daarom maakten ze vijgebladeren aan elkaar vast om zich te bedekken. God sprak: Omdat jullie niet naar me geluisterd hebben, zal ik jullie wegjagen uit de Hof van Eden, de wildernis in. Daar staat jullie een hard leven te wachten. De vrouw zal pijn lijden bij het kinderen krijgen en de man zal tot zijn dood toe hard moeten werken.”
Ze kruipt dicht tegen me aan en fluistert: “Die god, dat is precies wel nen viezen zeg. Gewoon voor zo’n appel.”

***

Sinds mijn ouders aan het bijnaverhuizen zijn, neemt de kleine af en toe iets mee naar huis. Zoals, bijvoorbeeld, een kinderbijbel. En nu moet ik elke dag lezen uit het oude testament. Ik heb al eens gepiept, en morgen slaat Kaïn zijn broer dood.

Was ik maar bij Sneeuwwitje gebleven.

(c) i. at May 28, 2015 08:41 PM

Kameraad Harko

'onder de kerktoren'

Beste vrienden, liefhebbers van het Gentse religieuze erfgoed kunnen vanavond terecht in de Sint-Niklaaskerk voor een 'debatavond' - onder de kerktoren.

Om 19u30 kunt u gaan luisteren naar een reeks panelleden die elk vanuit hun 'expertise' reflecteren over 'de toekomst van het kerkgebouw'.

De kerk als ruimte voor eredienst – E.H. Flor Brondeel | Pastoor-deken Sint-Niklaaskerk
De kerk als monument – Dirk Laporte | Docent Master Monumenten- en Landschapszorg UA
De kerk als sociale ontmoetingsruimte – Frank De Graeve | Organisator Parnassus (Ateljee vzw)
De kerk als culturele trekpleister – Serge Platel | Directeur Federatie van Muziekfestivals in Vlaanderen
De kerk als huis voor kunst en erfgoed - Jan Jaspers | Directeur Onroerend Erfgoed CRKC
De kerk als baken in de stad – Christophe Peeters | Schepen van o.m. patrimonium
De kerk als inspirerende architectuur - dr. Roel De Ridder, Onderzoeksgroep Architectuur & Kunst UH
Moderator van de avond is journalist Karel Van Keymeulen.

En zoals steeds is er achteraf een receptie.
een organisatie van de vzw Vrienden van de Sint-Niklaaskerk

 Dus een interessante avond voor de geïnteresseerden, in een mooi kader, in het centrum van onze stad.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 28, 2015 01:35 PM

Sofinesse

Maandbrief #3

Drie maanden bij ons. Negen maanden zwanger. Dat is samen een volledig jaar. Ik kan vandaag dan ook niet anders dan terugdenken aan deze tijd exact een jaar geleden. Het moment waarop je papa en ik beslisten dat er nog een kindje mocht bijkomen. Het moment waarop we het vliegtuig pakten om een weekje te gaan zeilen met goede vrienden. Want zo gaat dat bij ons. Wij gaan op vakantie en wij komen met een extra cadeautje naar huis.

Bij je broer waren we een beetje gepakt op snelheid. Negen maanden samen en een positieve zwangerschapstest, dat was voor een paar mensen nogal een schok. Ook voor ons. Deze keer was het anders, we wisten wat er ging komen.

Of toch niet helemaal. We gingen ervan uit dat het deze keer wel wat lastiger zou worden. Want twee keer een droombaby, dat is toch te veel chance hebben? Het was de eerste zes weken ook niet bepaald a walk in the park, omdat jij het concept van ’s nachts slapen totaal niet begrepen had. En omdat je grote broer hier ook nog rondloopt en aandacht vraagt. Maar toen ging het beter, vonden we onze draai en werd het fantastisch.

Ik weet het, ik zou eigenlijk moet zeuren over het slaaptekort. Ik zou moeten zuchten omdat het toch zo zwaar is met twee kleine kinderen. Maar nee, ik heb het weer vlaggen. Ik zit weer volledig te zweven op een roze wolk. Jij bent een ongelooflijk gemakkelijk kind. Jij eet, jij slaapt, jij vertedert ons, jij pakt je broer in, jij lacht, jij groeit.

Als kool, mijn zoon. Ik heb al een gigantische doos met kleren moeten wegdoen, omdat je er volledig bent uitgebarsten. Vandaag draag je body maat 81, een broek maat 74 en een T-shirt maat 80. En je bent nog maar drie maanden. Je ziet eruit alsof je zo meteen naar de andere kant van de kamer kan kruipen, maar je bent nog maar in het stadium van je hoofdje opheffen. Je zit dus perfect op schema, je bent alleen een beetje groter dan de doorsnee driemaander. Een beetje veel groter, een beetje gigantisch.

Ik heb op de unief speciaal een richting gekozen zonder statistiek, want ik haat wiskunde. Is het misschien daarom dat jij zowel voor lengte als voor gewicht beslist hebt om buiten de Vlaamse curve te vallen? Statistieken, gemiddelden, cijfers, dat interesseert ons niet.

Behalve dan dit: je krijgt een dikke 10/10. Mijn kleine gigantische topbaby.

2015-05-26 15.15.162015-05-23 18.49.52

Liefs,

Je mama.

(c) Sofinesse at May 28, 2015 01:11 AM

May 27, 2015

Michel Vuijlsteke

Verbouwingen: keuken, getting there

Ik kwam vanavond thuis en ik zag:

Weken en maanden hingen er plastieken dingen van plafond tot vloer, en daarvoor stond er gelijk vier eeuwen lang een muur. En nu niet meer. ‘t Is een eind lichter, ja.

Eén dezer komt er ook nog een nieuwe vloer. En zo.

The post Verbouwingen: keuken, getting there appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 27, 2015 04:48 PM

Fietsbult

Verzinkbare palen

In veel steden worden ze gebruikt.

19okt13, Den Bosch

19okt13, Den Bosch

In Gent niet.
Na een debacle jaren geleden in de Schepenvijverstraat zijn ze van de agenda verdwenen.
De paaltjes op de Vrijdagmarkt zijn ook in alle stilte gestorven.

Vrijdagmarkt

 

Een voorstel: een gelijkaardige budget zoals voor het (auto)verkeersgeleidingsysteem spenderen aan een systeem met verzinkbare palen.
Op een twintigtal plaatsen in Gent, met cameratoezicht en één centraal controlepunt.
IVAGO moet langs, grote verhuiswagen: geen probleem, paaltje naar beneden.
Brandweer en hulpdiensten hebben speciale apparatuur om doorgang te krijgen.

En een van die twintig, ergens in de stationsbuurt achter Gent Sint-Pieters ?

Ergens in Gent is er zo’n paaltje, maar het zit een beetje verstopt en heeft meer een recreatief karakter (en het valt niet onder het beheer van Stad Gent):

Hydrolische paaltjes

Snepdijk

 

Er zijn talloze steden/gemeenten waar het wel werkt.

Turnhout

Turnhout


Tagged: signalisatie

(c) Hubert at May 27, 2015 06:00 AM

Kameraad Harko

persvoorstelling MKG

Kameraden en vrienden, deze voormiddag wordt in de enige echte Sint-Pieterskerk een persvoorstelling gehouden van Monumentale Kerken Gent. Dat is een samenwerkingsverband tussen de kerkfabrieken van de Kathedraal, de Sint-Niklaaskerk, Sint-Jacobs, Sint-Michiels en Sint-Pieters, met de steun van stad en provincie.
Vandaag worden voorgesteld, een nieuwe website: www.mkgent.be
en voorstellingsboekjes van de vijf kerken in de nieuwe reeks 'erfgoedsprokkels' van de provincie Oost-Vlaanderen.

Afspraak om 11u, Sint-Pieterskerk, Sint-Pietersplein.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 27, 2015 05:42 AM

May 26, 2015

Peter's Blog

The Loop: het paars-groene Uplace met belastinggeld

logo Gent the Loop"De kans dat Uplace er ooit komt, slinkt meer en meer," stelde Bart De Wever deze week. Hij zei dat al bij de beslissing van de Vlaamse Regering in februari die het Gewestelijk Ruimtelijk Plan goedkeurde, maar nu haalt deze uitspraak meteen de voorpagina's. Zou het draagvlak voor het Gentse shoppingcenter The Loop, waartegen een succesvolle crowdfunding-campagne loopt, zoveel groter zijn?

Persoonlijk heb ik het alvast helemaal niet voor shoppingcentra. Op het kleine Gent-Zuid na heb ik in mijn leven slechts 2x een shoppingcentrum (het Waasland-shoppingcentrum) bezocht: één keer om relatieproblemen te vermijden, en één keer om mijn boek te signeren in het plaatselijke filiaal van Standaard boekhandel. Ik ben fan van Uplace noch The Loop. Maar wat ik zeer frappant vind, is de verschillende behandeling door sommige partijen. Zo verzetten SP.a en Groen zich stevig tegen het privaat gefinancierde Uplace, maar pompen ze tegelijk een pak belastinggeld in de Gentse evenknie The Loop. Private investeringen moeten we toejuichen, maar is het echt nodig om als overheid te gaan investeren in shoppingcentra?

Uplace: investeringen met privaat geld

In Uplace neemt een private investeerder (Bart Verhaeghe) het risico om op eigen kosten een zwaar vervuild terrein te saneren en er iets nieuws te ontwikkelen. Het project, zowat het politieke kindje van voormalig SP.a boegbeeld Frank Vandenbroucke, werd gekozen na een schoonheidswedstrijd in 2009, toen N-VA niet in de regering zat. Indien de regering de overeenkomst (het brownfieldconvenant) zou verbreken, draait de belastingbetaler op voor een gigantische schadevergoeding van vele tientallen miljoenen euro's. In februari werd samen met het Gewestelijk Ruimtelijk Plan (met 30% minder winkelruimte dan oorspronkelijk gepland) ook dit convenant aangepast en de schadevergoeding uit het contract gehaald. Belangrijk is dat de overheid afspraken nakomt en rechtszekerheid geeft aan ondernemers. Enkel zo kunnen we nog investeringen aantrekken en jobs creëren.

De privé investeerder betaalt hier niet alleen de sanering van de grond en de ontwikkeling zelf, maar ook de investeringen in mobiliteit die specifiek voor dit project nodig zijn, bovenop wat reeds voorzien was in de geplande ontsluiting van de luchthaven. In totaal gaat het om 15 miljoen euro, waarvan 2 miljoen euro (4 jaar lang 500.000 euro/jaar) voor een busverbinding van de luchthaven naar het station van Vilvoorde.

Het is dan ook bijzonder laakbaar dat demagoog Paul De Grauwe in Ter Zake doet uitschijnen dat de overheid belastinggeld investeert in Uplace in plaats van in scholen. Het is eerder omgekeerd: door het ruimtelijk plan goed te keuren, het brownfieldconvenant te respecteren en aan te passen, vermijdt de overheid een miljoenenboete. Miljoenen die nu wèl in scholen geïnvesteerd kunnen worden, in plaats van in een schadevergoeding. Bovendien ligt het risico nu volledig bij de privé investeerder. Er is het commerciële risico: in de onmiddellijke omgeving (ook langs de Ring) plannen het Brussels Gewest (met daarin ook SP.a, CD&V, VLD en tot voor kort Groen) maar liefst twee andere shoppingcentra, namelijk Neo (op de Heizel) en Docks (onder de Van Praetbrug). Maar er is ook het realisatie-risico: als het project niet doorgaat, en spaak loopt op bvb de inspraakprocedures en een gebrek aan draagvlak, is dat in eerste instantie zijn probleem. En minder dat van de belastingbetaler. Al blijft het natuurlijk een groot probleem dat we in Vlaanderen steeds meer in een BANANA-republiek dreigen terecht te komen: Build Absolutely Nothing Anywhere Near Anyone. In de vorige Vlaamse Regering heeft Philippe Muyters alvast de bakens verzet om complexe investeringsprojecten sneller te laten verlopen en meer ruimte te bieden aan inspraak vooraf.

The Loop: belastinggeld investeren in een autoparking

Helemaal anders is het in Gent. Daar is het stadsbestuur al sinds 1994 op zoek naar een plek om een outletcentrum neer te poten. Eerst probeerde men dat aan de Muide, maar daar liep het project in 2008 spaak. Dan kwam The Loop in beeld, meerbepaald het stuk tussen Flanders Expo en Ikea. Het geheel kent al van het begin een sfeer van belangenvermenging en geheime deals die nooit openbaar mogen gemaakt worden onder het mom van "commerciële informatie". Grondbank The Loop is voor 66% eigendom van stadsontwikkelingsbedrijf Gent (Sogent), de belastingbetaler. De rest is in handen van de NV Schoonmeers-Bugten, een dochter van investeerder Banimmo die samen met uitbater McArthurGlen het ‘Designer Outlet Center’ wil bouwen. Er zit dus al een pak belastinggeld in.

Gent The Loop Outletcentrum Ikea Flanders Expo Holliday Inn

Daarbovenop zal Sogent een parkeergarage van drie niveau's bouwen op het terrein. Goed voor 2.046 (of 2846?) parkeerplaatsen of 19 miljoen euro. Hiervan zullen 1.900 plaatsen voor 27 jaar in erfpacht gegeven worden aan het mobiliteitsbedrijf, opnieuw de belastingbetaler dus. Een overheid (en dan nog een groene schepen) die maar liefst 19 miljoen euro belastinggeld investeert in auto-mobiliteit naar een shoppingcenter, is al te gek voor woorden. 19 miljoen euro, dat is even veel als de totale jaarlijkse uitgaven van heel het mobiliteitsbedrijf Gent. Mocht de Vlaamse regering dat doen, rood en groen schreeuwden moord en brand. Terecht. Maar in Gent kan dat blijkbaar.

De ontsluiting van de site is trouwens allesbehalve in orde. De belastingbetaler zal ook nog mogen opdraaien voor een verlenging van de tramlijn (kostprijs: 10 miljoen euro) en voor een vierde rijstrook op de E40. In het Mobiliteitseffecten Rapport van 2005 werd al uitdrukkelijk gewaarschuwd voor “de enorme verkeersintensiteiten die door de geplande ontwikkelingen zullen gegenereerd worden, zelfs in de eerste fase”. Vandaag is er al stilstaand verkeer op de E40 en zelfs op de E17 bij succesvolle beurzen in Flanders Expo, of wanneer Ikea biefstuk-friet serveert aan 5 euro, en staan Pégoudlaan en R4 ook dikwijls vast.

Daar waar in Uplace privaat geld gebruikt wordt voor de investering en ontsluiting, investeert het paars-groene bestuur in Gent zelf, met belastinggeld, in de ontwikkeling en ontsluiting. Men neemt er met belastinggeld deel in het risico van het project. Iets wat schepen Filip Watteeuw (Groen) enkele weken geleden in een debat ook bevestigde: “als het outlet center een succes wordt kost die parking de belastingbetaler niets”. Ik heb nooit eerder een groene schepen het “een succes” horen noemen als er veel auto's aangetrokken worden... En als het geen succes wordt, draagt de belastingbetaler het risico. Dat zou wel eens dik kunnen tegenvallen, gezien het toenemende belang van e-commerce en de terugval aan shoppingbezoekers. In Maasmechelen Village merken ze dat al: het complex draait al 13 jaar verlies. In Gent is de belastingbetaler in dat geval de pineut.

Den duvel aandoen

Daar zit dan ook het fundamentele verschil: een overheid moet investeringen faciliteren, het mogelijk maken dat private investeerders risico's nemen met hun eigen geld en zo jobs en welvaart creëren, elkaar beconcurreren voor de beste service aan de beste prijs voor de consument. De overheid moet daarvoor het kader creëren en rechtszekerheid bieden, in het algemeen belang.

Maar het is niet aan de overheid om zelf te investeren in shoppingcentra. De overheid moet geen belastinggeld gebruiken voor een parking onder een shoppingcentrum, en moet al helemaal geen belastinggeld gebruiken om de handelaars in het centrum den duvel aan te doen.

(c) Peter Dedecker at May 26, 2015 10:40 PM

Kameraad Harko

de zachte haai en het dwarsdenken

Beste vrienden, met de vakantie in zicht zijn veel mensen op zoek naar interessante 'lezing'. Vandaag een bijzondere reclame voor  de Nederlandse schrijver Abdelkader Benali. Een lezenswaardige schrijver met een interessante visie op de stand van zaken van onze samenleving. Hij schreef volgend prachtige essay.

“Alleen dode vis gaat met de stroom mee”, zei mijn eindredacteur Oscar tegen mij. Wij waren ons gesprek met Connie Palmen aan het voorbereiden. We zaten in de auto op weg naar de beroemde schrijfster. Ik interviewde de schrijfster voor mijn boekenprogramma Benali Boekt. Mijn hart klopte in mijn keel om wat er zou gaan komen. Het ging over haar dode man, Hans van Mierlo, over wie ze een boek aan het schrijven was.
Oscar keek me indringend aan. Hij boog zich naar me over: “Je moet doorvragen, je vastbijten in haar. Niet te snel tevreden zijn. Durf confronterende vragen te stellen en als je merkt dat ze aarzelt, stel dan de vraag opnieuw. Alleen dode vis gaat met de stroom mee.” Ik moest een haai zijn. We stapten uit de auto, Connie Palmen stond op ons te wachten. Ze keek charmant, aardig, kwetsbaar. In zo iemand ga je je toch niet vastbijten? Ik stapte op Connie Palmen af, de camera draaide, ik stelde mijn eerste vraag… Ik was een haai.

Ik wil geen dode vis zijn. En toch worden we opgevoed en klaargestoomd om dode vissen te zijn. Al heel vroeg komen we erachter dat meepraten met de rest je ontslaat van veel kopzorgen, dat alles wat je ouders zeggen voor waar aannemen je bewegingsvrijheid kan vergroten en dat oppervlakkigheid troef is. We groeien allemaal op in een omgeving waarin de status quo streng wordt bewaakt. Hoe groei je uit van een dode vis naar een haai? Hoe word je een dwarsdenker? Dwarsdenken wordt uit nood geboren; er is geen beloning voor tegendraadsheid, slechts pure noodzaak.
Soms wordt de mens een handje geholpen om een grens over te gaan. Dat herinnerde me aan mijn kindertijd, toen ik voor het eerste werd geconfronteerd met dat liedje: ‘Schipper mag ik overvaren, ja of nee?’ Of de dag dat ik besloot lid te worden van de bibliotheek en de handtekening moest vragen aan mijn vader. (Mijn vader vroeg je niks, dat was taboe. Ik besloot de handtekening te vervalsen.)
Hoewel er reden is om de barricaden op te gaan om voor de eigen rechten op te komen, gebeurt dit mondjesmaat. Activisme – in de jaren 80 een tool om idealen mee te verwezenlijken – wordt afgekocht met stageplekken, goedkope vliegreizen en HD-televisie. Als er dan toch verzet moet komen, dan van een steeds bewuster wordende groep jongeren die opgegroeid is in de grote steden van Nederland en België en ziet hoe de verworvenheden van de welvaartsstaat aan hen voorbijgaan. Voor hen geen stageplek, werk of objectieve overheid. Zij voelen zich continu in de gaten gehouden en gewogen. Tot op het gekmakende af.
Na 9/11 is een generatie jongeren opgegroeid onder een wolk van verdachtmakingen. Ze moesten zich verantwoorden voor de ramadan, voor de couscous, voor terroristische aanslagen, voor Afghanistan en voor de baard. Begin dit jaar kwam Charlie Hebdo erbij. Dit doet iets met je identiteit. Je identiteit wordt een open zenuw, waar naar willekeur in getrapt mag worden. Gelukkig rehabiliteert de open samenleving stukje bij beetje critici van het eerste uur die erop wijzen dat maatschappelijke uitsluiting, discriminatie en onverschilligheid leiden tot sociale spanning en exclusie. Een paar jaar geleden keerde Abou Jahjah terug uit Libanon om te ontdekken dat de Vlamingen vrede met hem wilden sluiten.

Dialoog: daar gaat het om. De vijand van de dialoog is het slachtofferdenken. Wie gelooft er nou werkelijk dat hij een slachtoffer is in een wereld waarin iedereen slachtoffer van iets is? Het slachtofferdenken hindert de dialoog.
Ik ben een fan van de visionair en ondernemer Daan Roosegaarde; hij creëert ingenieuze installaties met licht, waar de mensheid wat aan heeft. Zo komt van hem het idee voor een absorberende verf die overdag licht opneemt en het ‘s avond afgeeft. Gratis licht. In een recent interview zei hij: “Geef me niet je mening, maar doe me een voorstel.” Een dwarsdenker maakt van een mening een voorstel.
Ik wil burgemeester Bart De Wever een voorstel doen, die onlangs in Terzake de Berbers (groten)deels verantwoordelijk hield voor de overlast en criminaliteit in zijn stad. Ik ben toevallig een Berber. Op Facebook werd een actie gestart om excuses te eisen.
Ik zit niet te wachten op excuses. Wél wil ik samen kijken wat we kunnen doen om de positie van minderheden in Antwerpen te verbeteren. Ik wil dat niet doen op het stadhuis, maar op de plekken waar verbetering noodzakelijk is. Ik wil de burgemeester van Antwerpen duidelijk maken hoe de zaken ervoor staan. Wat de impact is van armoede, achterstelling en emotionele vermoeidheid op generaties. Eenmaal dat gedaan, wil ik daar radicaal van afwijken door jonge mensen van deze generatie te mobiliseren. Zij kennen de stad, zij zijn Antwerpen. Zij zijn de sleutel tot succes.
 

Geef mij dus de ruimte om ook u een voorstel te doen. Een generatie moslims groeit op met een nieuw zelfbesef. Ze zijn meertalig, thuis in meerdere huizen en hun geloof geeft ze een gevoel van verbondenheid met anderen. Het geeft houvast en vertrouwen. Dat de maatschappij dat niet ziet, is jammer, maar niet het einde van de wereld.
Het enige wat ons zal redden, is de dialoog. Al het andere is een doodlopende weg. Houden we op met elkaar in contact te gaan, dan openen we de poorten naar de hel. Woede overmeestert je, je wordt instrument in handen van irrationele krachten. In 1988 werd de fatwa over Salman Rushdie uitgesproken. Ik was het ermee eens, want ik vond dat je de Profeet niet kon beledigen. Mijn leraar geschiedenis was het er niet mee eens, want geen kunstenaar verdiende de doodstraf. Het kwam tot een woordenwisseling en ik werd de klas uitgestuurd.
Nooit eerder had ik me zo negatief over mezelf gevoeld, nooit eerder was ik zo boos over wat de buitenwereld mijn geloof aandeed. Ik was 13 jaar oud. Ik voelde me 100 jaar oud. Niet alleen had ik het debat niet gewonnen, ik had mijn familie, de eer en mijn geloof niet weten te verdedigen. Ik was een loser. Ik voelde me buitengesloten, eenzaam en diep verdrietig. Een mooie voedingsbodem voor irrationeel gedrag, fanatisme en zelfbeklag.
Je krijgt de rol voor slachtoffer al jong aangereikt. Ergens in het diepst van die duisternis brandde een lichtje dat me de weg wees naar een andere oplossing. Het kon toch niet zijn dat ik de rest van mijn leven verteerd zou worden door de krachten van de buitenwereld en de sentimenten? Tussen de liberale maatschappij van het Westen en de dogma’s van de traditie? 

In diezelfde periode ontdekte ik de literatuur, het verhalen vertellen, de dialoog van de geest. Die dialoog adelde mij. Ik ontdekte in de romans dat wij allemaal mensen zijn die worstelen met hun zelfbeeld, die worden geleid door dromen en nachtmerries en dat de maatschappij kan bevrijden en verstikken. De literatuur bevrijdde me, zette zaken in perspectief en reikte me een alternatief antwoord aan: echt respect begint bij empathie, je verplaatsen in de ander, maar alleen als je bereid bent om die ander als gelijkwaardig te zien.
Niet de empathie die we voelen voor een lammetje, waarna we het slachten en opeten, maar de empathie die de ander wil begrijpen om zichzelf te begrijpen. Het was de meest moedige stap die ik ooit heb gezet. Later las ik de Duivelsverzen van Salman Rushdie, een boek over empathie, uitsluiting en de kracht van het woord. Ik begreep dat je het woord niet kunt knechten. Jij kunt alleen vrij zijn als ik ook vrij ben. Onze samenleving is sterk genoeg om al die schokken en spanningen op te vangen. We leven nu in 2015, waar discussie en dialoog langzaam terugkomen in ons blikveld.
Of we gaan praten met elkaar om tot een voorstel te komen of we geven onze mening en keren van elkaar weg. Meer smaken zijn er niet.
Word geen dode vis, word een lieve haai.

 Alle boeken van deze schrijver in uw lokale bibliotheek, of de betere boekhandel, dat kan natuurlijk ook.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 26, 2015 06:16 PM

Michel Vuijlsteke

Links van 17 mei 2015 tot 26 mei 2015

Tanith Lee, 1947-2015 | Tor.com
Ugh. Nog een stuk jeugd verdwenen. — "We are saddened to report the passing of science fiction, fantasy, and horror writer Tanith Lee. Lee had a long and prolific writing career, publishing over 90 books and 300 short stories, as well as several poems, four BBC Radio plays, and two episodes of the BBC’s sci-fi television series Blake’s 7."

‘Mattress Girl’ Is a Perfect Icon for the Feminist Left | National Review Online
The continued lionization of Sulkowicz has proven so instructive: It has made clear how utterly uninterested the feminist movement is in anything like an appeal to facts or common reason.

Welcome to Ordos, China: The World’s Largest “Ghost City” | The Bohemian Blog
Built for over a million people, the city of Ordos was designed to be the crowning glory of Inner Mongolia. Doomed to incompletion however, this futuristic metropolis now rises empty out of the deserts of northern China. Only 2% of its buildings were ever filled; the rest has largely been left to decay, abandoned mid-construction, earning Ordos the title of China’s Ghost City. Last year I travelled to Inner Mongolia for myself, to get a closer look at the bizarre, ghost metropolis of Ordos… and the experience, as I would discover, was far stranger than anything I could have prepared for.

Secret’s collapse shows the traditional VC funding model is broken | VentureBeat | Entrepreneur | by Jenny Q. Ta, Sqeeqee
The monumental failure of anonymous social app Secret and the closing of the company’s doors after a mere 16 months in business has fueled serious discussion among entrepreneurs and venture capitalists. Concerned parties on both sides of the funding table are asking hard questions about what this development means to the future of venture capital funding and whether the well-funded startup’s demise might not in fact indicate that the traditional VC model is broken and badly in need of repair.

Solving Sudoku with SQL – Database tutorial – developer Fusion
I embarked on an exercise to write a program that solves Sudoku puzzles. And to make it even more challenging I decided not to write the program in the popular object-oriented fashion (Java, C++, C#, etc.) or in any of the old-fashioned procedural programming languages (Pascal, C, Basic etc); but in Transact SQL, within SQL Server 2000.

The post Links van 17 mei 2015 tot 26 mei 2015 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 26, 2015 05:00 PM

Gelezen: Le manichéisme

ManichéismeSnel! Wat zegt u “manicheïsme”? Iets met gnostisch gedoe, iets met dualisme, iets rond Perzië in de derde eeuw, gesticht door Mani, en veel verder kwam ik ook niet echt.

Een mens kan dan Wikipedia en andere navlooien, maar als het kan: altijd een goed idee om er een Que sais-je? tegen aan te smijten. Dat is handig en beknopt (128 bladzijden, niet meer, niet minder), dat is goedkoop, dat is meestal redelijk state of the art, en dat is wat men noemt ‘haute vulgarisation': het behandelt zijn lezers niet gelijk kleine kinderen.

Bij mijn ouders stonden er hele reeksen van die ik enorm graag las (hello, compendium aan nutteloze feiten in mijn hoofd); Le manichéisme is boek nummer 1940 van de ondertussen meer dan 4000.

Tardieu houdt het sec: een biografie van Mani, een overzicht van zijn werken, de organisatie van de Kerk, een overzicht van de theologische mythologie. Zeer opvallend: géén nadruk op het gnostische en het dualisme waar manicheïsme later min of meer sysnoniem van werd, maar wel op de manier waarop Mani tot zijn wereldbeeld kwam, en op de rijke inhoud en esthetiek.

Enorm boeiend, hoe Mani uit een joods-christelijke sekte, met enorm veel invloeden van overal — van boeddhisme tot zoroastrisme, van apokriefen uit Oud en Nieuw Testament — een volledig eigen godsdienst maakt. Met een volledig en zeer zorgvuldig uitgedokterd systeem van rangen en standen, van ritussen en gebruiken.

Een godsdienst om alle bestaande godsdiensten te vervolledigen, waar Mani zelf de sluitsteen van de profeten is. Met nadruk op ascese, eerlijkheid, en schoonheid. Hij vond een prachtig schrift uit om zijn boeken in te schrijven, hij tekende en schilderde, zijn mythes zijn meer poëzie dan theologie.

En hij had enorm veel succes: van Noord-Afrika (Augustinus was eerst een manicheïst!) en Rome tot in China waren er bloeiende Kerken van Mani.

Tardieu gaat niet verder dan een beknopte tijdlijn van het manicheïsme na Mani, en ik had ook graag meer voetnoten gehad in plaats van een (toegegeven, degelijke) bibliografie op het einde, maar behalve dat: zeker meer dan de moeite waard voor een regenachtige namiddag ergens.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

22.05.2015: Gelezen: Jonathan Strange & Mr. Norrell | 29.04.2015: Gelezen: The Master and Margarita | 22.04.2015: Gelezen: Wandering Earth | 09.04.2015: Gelezen: Pnin | 05.04.2015: Gelezen: The Three-Body Problem | 30.03.2015: Gelezen: Hollow City | 26.03.2015: Gelezen: Midnight Tides | 24.03.2015: Gelezen: A Song for Arbonne | 24.02.2015: Gelezen: Lolita | 20.02.2015: Gelezen: The Inimitable Jeeves

The post Gelezen: Le manichéisme appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 26, 2015 03:52 PM

Bruno Bollaert

Marie-Hélène’s Apple Cake

Het gebeurt niet elke dag dat we op een fantastisch recept stoten. Vrijdag belde de postbode aan met een bestelling van Amazon, met daarin onder andere het receptenboek Genius Recipes van de befaamde food community site Food52. Het boek is afgeleid van de Genius Recipes column(s) van Kristen Miglore, en heeft als ondertitel 100 recipes that will change the way you cook. Een soort best of dus, met foolproof recepten, waarvan er bijzonder veel vegetarisch blijken.

Marie-Hélène’s Apple Cake

Marie-Hélène’s Apple Cake

Het recept voor Marie-Hélène’s Apple Cake komt van Dorie Greenspan, een Amerikaanse autoriteit als het op gebak aan komt. Deze cake is bijzonder gemakkelijk te maken, zo gemakkelijk, dat ik ze sinds zaterdag al elke dag heb gemaakt (zaterdag voor vrienden van Henri, die hier aan een taak voor school kwamen werken; zondag voor vrienden van ons; en maandag voor onszelf). Er wordt gevochten voor het laatste stukje.

Dit recept is meer appels met een beetje cake, dan cake met toevallig een stukje appel erin. Zoals het hoort.

Benodigdheden

  • 3/4 cup (95g) huishoudbloem
  • 3/4 koffielepel bakpoeder
  • een snuifje zout
  • 4 grote appels, bij voorkeur van een verschillende soort
  • 2 grote eieren (of drie kleintjes)
  • 3/4 cup (150g) suiker
  • 1/2 koffielepel vanille extract
  • 1/2 cup (115g) ongezoute boter, gesmolten en afgekoeld

Opmerkingen:

  • Het recept vermeldt ook 3 eetlepels donkere rum, dat heb ik telkens weggelaten.
  • Begin met de boter te smelten, zodat ze genoeg kan afkoelen.
  • Ik heb geen vanille extract in huis; ik maak zelf vanillesuiker, en vervang een derde van de gewone suiker door vanillesuiker. Zelf vanillesuiker maken is heel gemakkelijk: telkens ik vanillestokken nodig heb in een recept, doe ik de gebruikte stokken in een pot met suiker. Goed schudden, en binnen de kortste keren heb ik vanillesuiker.

Zo gemaakt

Verwarm de oven voor op 175°C.
Zet alvast een beboterde springvorm klaar (20 cm diameter).

Meng de bloem, het bakpoeder en het zout goed dooreen.

Schil de appels, snij ze in kwartjes en verwijder het klokhuis. Snij de kwartjes nog eens in twee, eerst in de lengte, en dan nog eens, dwars.

Klop de eieren op, tot ze schuimig worden. Ik doe dit in een keukenrobot, vooral omwille van de volgende stap. Voeg de suiker bij de eieren, en klop het mengsel op, tot het flink stevig wordt.

Eierschuim

Eierschuim

Eieren, opgeklopt met suiker

Eieren, opgeklopt met suiker

(Wie rum en/of vanille extract gebruikt, mengt dit er nu onder.)

Voeg de helft van het bloemmengsel toe, en meng het er met de hand onder.
Voeg de helft van de boter toe, en meng het er met de hand onder.
Herhaal, met de rest van de bloem en de boter.

Gebruik nu een rubberen spatel, en meng de appels voorzichtig onder het beslag. Zorg ervoor dat alle appelstukjes een laagje beslag op zich hebben.

Appels met een laagje beslag

Appels met een laagje beslag

Giet/schep alles in de beboterde springvorm, en bak gedurende 50 minuten tot een uur. De bovenkant zal goudbruin zien, en een mes, dat helemaal in de cake wordt gestoken, moet er zonder beslag opnieuw uit komen (verwar appel niet met beslag).

Laat minstens tien minuten (tot gemakkelijk een uur) in de vorm afkoelen, en ga dan voorzichtig met een mes langs de binnenkant van de vorm, voor u hem opent. Leg een bord op de bovenkant van de cake, en draai de cake om op het bord, om de onderkant van de springvorm te verwijderen (het helpt om opnieuw met een mes langs de binnenkant van de springvorm te snijden).

Omgekeerde cake

Omgekeerde cake

Naar verluidt blijft de cake tot twee dagen goed. Hij is zowel warm als koud lekker.

Smakelijk!

Smakelijk

(c) bruno at May 26, 2015 03:11 PM

May 25, 2015

Michel Vuijlsteke

Face casts

Ik heb zó goesting om er aan te beginnen.

The post Face casts appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 25, 2015 07:15 PM

Ivan Deboom

Start To Kiekens

Ik denk dat ze moeten bestaan, de kinderen die geen huisdier willen en dan maar met een ander thema hun ouders een paar oren van hun kop zagen.

Maar die kinderen van ons, die zijn de normaligheid zelve. En dus willen ze al jaren een huisdier: furbies of knaagdieren of andersoortige konijnen zoals poezen.

Ook al heb ik vroeger met veel plezier katten gehad, ik heb er nu gewoon geen goesting meer in. Dus hebben wij hier altijd de boot afgehouden.

Tot de kinderen het punt bereikten dat ze een gat in de blijdschap sprongen toen we een beetje mompelden dat er misschien opening was tot een eventuele mogelijkheid van het gedogen van kippen.

Wat ik wist van kiekens? Niets!
(het internet is alweer mijn vriend geweest)

Stap 1 — Plant een hek:

Hek

Hek

 

Stap 2 — Test uw basiskennis rekenkunde:

Rekenkunde

Rekenkunde

 

Stap 3 — Ontrol een gedefragmenteerde kastanjeboom:

Ren

Ren

 

Stap 4 — Maak onder het hek uw eigen Anti-Vos:

Anti Vos

 

Stap 5 — Koop een hok bij de postbode:

Hok

Hok

Hok

 

Stap 6 — Koop kippen:

Kippen

(sluit ze eerst een dag en een nacht op in hun nachtverblijf)

Hok

 

Stap 7 — Release The Chickens!

Kip

Kip

Kip

Kip

 

Stap 8 — Maak u onnodig veel zorgen.

  • Omdat ze weigeren te drinken / eten uit hun officiële drinkbak / voederbak.
  • Omdat ze weigeren ‘s ochtends zelf uit hun nachthok te komen.
  • Omdat ze geen geluid maken. Niets.
  • Omdat ze u de hele tijd beschuldigend aankijken.
  • Omdat ze morgen vast en zeker ontsnapt zullen zijn tegen dat ik thuiskom van het werk. Of doodgebeten door een albatros of zo.

Gearchiveerd onder:tuin

(c) Ivan Deboom at May 25, 2015 06:27 PM

Kameraad Harko

Erschallet, ihr Lieder, erklinget, ihr Saiten!

Kameraden en vrienden, vandaag is het Pinksteren.

het feest van het vurige tongen en de feestdag van de meertalige communicatie.

Op dit feest brengen we een prachtige cantate van J.S. Bach.




(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 25, 2015 07:04 AM

Fietsbult

Voorbeeldfunctie (5)

6mei15, Virginie Lovelinggebouw, Vlaams Administratief Centrum

6mei15, Virginie Lovelinggebouw, Vlaams Administratief Centrum


Tagged: VAC, Virginie Lovelinggebouw, werkfiets

(c) yves at May 25, 2015 07:00 AM

May 24, 2015

Michel Vuijlsteke

Microsoft Surface Pro 3

Het begint traag en het duurt lang, het is niet Apple-gepolijst, maar ik vind dit zó fantastisch, een echte mens die met echte passie spreekt over zijn werk:

Mijn volgende computer is zonder enige twijfel de opvolger van de Surface Pro 3.

The post Microsoft Surface Pro 3 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 24, 2015 09:09 PM

Sofinesse

Elke avond.

We wachten tot het vogeltje afgaat, dan gaat hij met zijn vader naar boven. Tanden worden gepoetst (meestal toch), de pamper gaat weer aan. Papa moet nog heel eventjes bij hem komen liggen. Na het verhaaltje zegt hij “Mama ook nog bedje komen liggen”. Het is in die volgorde en niet anders.

Eerst papa, dan mama.

Ik kruip bij hem onder de deken. We lezen hetzelde verhaaltje als de zeventwintig avonden voordien. Ik mag trouwens niet echt voor-lezen, we hebben onze eigen histoire gemaakt met de prentjes die we tegenkomen. Nog voor we de bladzijde omdraaien, zit hij al met het grapje klaar dat we gisteren ook gemaakt hebben over het meisje dat onder de boom slaapt. En de dag daarvoor.

En de dag daarvoor.

Na het boekje draaien we naar elkaar en wil hij nog vertellen. We denken nog eens na bij wat er allemaal gebeurd is vandaag. Wat er morgen gaat gebeuren. We overlopen wie er al allemaal slaapt. De kindjes in zijn klas. Familieleden. De meneer van de winkel. Hij neemt me stevig vast en draait met mijn haar. Of zijn haar.

Het vaste slaapwelritueel.

Ik mag elke avond naar boven, na het momentje met zijn papa. Dan kom ik de kamer binnen, hij ligt al helemaal weggestopt in de gezelligheid van zijn bedje. Hij gooit zijn deken wat opzij en klopt met zijn hand op de matras. Hier moet je komen liggen, mama. Kom maar.

Dat moment, my favourite.

(c) Sofinesse at May 24, 2015 08:29 AM

May 23, 2015

Michel Vuijlsteke

Nog een Waegenaer in de gazet!

Methodisch de kranten van meer dan honderd jaar geleden lezen, dat is ongetwijfeld niet de meest efficiënte manier om aan genealogie te doen, maar het kan soms wel eens verrassende dingen geven.

In Het Nieuws Van Den Dag van 19 oktober 1894 stond dit:

Het Nieuws Van Den Dag, 19 oktober 1894 Karel Waegenaer

Karel Waegenaer, de broer van mijn overgrootvader, geboren op 5 februari 1883 in Zelzate, haalde op zijn elf jaar zijn tweede diploma, met een totaal van 200 punten!

Ik weet (nog) niet wat dat precies betekent, hoe het zat met lagere scholen die leerlingen ten wedstrijd aanboden, maar voor zover ik het snap: er was geen schoolplicht, het was absoluut niet evident dat kinderen op school bleven zitten, en die wedstrijd op het einde van de lagere school zal wellicht een soort eindexamenachtig iets geweest zijn. En wie goede punten had, kon verder studeren, hetzij in middelbare school, hetzij in adultenonderwijs (voortgezet avond- en weekendonderwijs voor kinderen die eventueel al aan het werken zijn).

Karel Waegenaer kwam uit de min of meer middenklasse: zijn vader was timmerman en later winkelier en wagenmaker, zijn moeder vroedvrouw; de ouders van zijn vader waren timmerman en vroudvrouw, die van zijn moeder kleermaker en winkelierster. Karel zal na zijn lagere school wellicht iets verder gestudeerd hebben, maar wat precies: geen idee.

In ieder geval: als de oorlog uitbreekt is hij getrouwd met Maria De Telder, hebben ze een dochtertje Simonne en een zoontje Louis, en woont en werkt hij als douanier in Boekhoute. Tijdens de oorlog wordt een tweede dochter geboren, Elisabeth.

Eind 1916 richt hij een hele spionagecel op voor de Britten: hij observeert de treinlijn Eeklo-Dendermonde (de trein was immens belangrijk voor troepen- en ander transport), en als douanier is hij ideaal geplaatst om documenten te smokkelen.

Alle spionagerapporten van de hele regio werden gecentraliseerd in zijn huis, en dan over de grens gebracht — zoals Marie De Telder zei: ze gingen geheimen halen en om ze “binnen ons huis in kloefen weg [te] stoppen en […] dan bestellen ik of mijn man of zelfs onze kleine Simone [ze]”.

Maria De Telder, Simone Waegenaer, Elisabeth Waegenaer, Louis Waegenaer

Simonne is het meisje links.

Karel Waegenaer werd in maart 1917 aangehouden. Het is niet duidelijk waarom — misschien had iemand van het netwerk zijn of haar mond voorbijgepraat, misschien was er bewust verraad in het spel. Wat wel duidelijk is, is dat ze Karel alles hebben doen bekennen met een oude truuk: zijn schoonbroer Arthur Van Borm was ook gevangen genomen, en de Duitsers speelden ze tegen elkaar uit. Tegen Arthur zeiden ze dat Karel alles al bekend had, en tegen Karel dat Arthur alles had bekend.

Zoals Karel zelf schreef:

ik wilde het blijven afloochenen maar hij zegde mij gij moet niets meer loochenen uw schoonbroeder heeft het ons al gezegd en als gij hier seffens niet spreekt dan zullen wij seffens telefoneeren en wij zullen uwe vrouw ook doen pakken en haar hier ook doen opsluiten

Arthur Van Borm schrijft aan zijn vrouw, Leonie Waegenaer:

luistert ik kwas aan twerken de zondag op de fabriek en ik at die twee lafaars nog in geen twee dagen gezien nu ik at juist wat tijt voor mij te gaan aangeven binst dat ik opde fabriek werte gij kanwel denken dat ik bezig was met te werken want ik kwas niet gekleed ik ben hier up mijn werkdigen gekomen want de fabriek is maar vijf minutten van waar dat ik mij moeste gaan aangeven en daar meede was dat gemakelijk nu als ik daar naar toe ging al ik daar toe kwam de Duitsche zijnden mij dat mijn paspoort toegekomen was al viertien een paspoort aan gevraagt van mijn heer maletoo en die was juist toegekomen en ik moeste gaan tekene gelijk ik altijt moeste doen gelijk op andere jaaren zoo ik konde daar niet van weten danze mij gingen aanhouden ongelukkig genoeg zoo dat is een grotte leugen dat ik zat geweest zijn want ik kwas op mijn werk

…maar hoedanook: ze hebben bekend. Karel was ervan overtuigd dat het de schuld van Arthur was:

Nu liefste vrouw het is al de schuld van Arthur hij heeft ons verraden hij heeft gezegd in Holland heeft hij met die mannen in een café zitten drinken en eene soupé gehouden en zij hebben daar zitten klappen en de duitsche politie heeft alles zitten afluisteren

Arthur en Karel kregen meer dan ruzie in de gevangenis. Arthur was regelmatig zat en had wellicht zijn mond voorbijgepraat waardoor iedereen gearresteerd werd, maar het was waarschijnlijk pas na de bekentenis van Karel dat het hele netwerk opgerold kon worden. Zei Arthur:

den dinsdag morgent wisten zij mij al te zeggen hoe dat gegaan was en zij noemden tans het geen die gebeurd was en danze in mijn huis schreefde en danze al de raporten naar mijn huis brachten zoo wat moeste ik tans doen of te zeggen van ja en tans zijt de commiesere tegen mij awel Vanborm zie wel damme dat wisten het is uwe schoonbroeder die ons gistere gezijt hebt dat gij gelt gegeven hept in avans voor te wilen werken en dat hij nog mannen moest zoeken voor te werken

…en dan bekent hij ook helemaal:

maar nu zijde ik hebt dat nooit geweten wat dan die mannen moesten schrijven want ik hebt dat nooit bezien die brieven ik ben juist afgekomen van tas van gend met een kommisse van debosschere voor dat aan die mannen te zeggen danze mogten die brieven naar mij huis brengen en danze van wagtebeke zouwden om gekomen dat hept ik tans gezijt natuurlijk voor mij plan te trekken deur danze zij diet al op mij staken

En is hij redelijk kwaad op Karel Waegenaer:

Karel waegenaere die is zijn tonge niet meester […] het is een groote zieveraar hij weet niet wat hij zecht

En Karel terug:

zegt het dan maar goed wat slechte vrouw mensch dat mijne zuster is en ook mijne schoonbroeder […] Arthur is hier altijd bezig als er eens is die pardonnaise zal krijgen dat zal Karel zijn zegt hij maar als hij pardonnase krijgt zegt Arthur dan moest hij creveeren van den aarmoede en de luisen moesten uw gezicht afloopen

In juli wordt hij ter dood veroordeeld wegens “krijgsverraad”. Hij stuurt zijn familie nog de dag voor zijn overlijden een laatste brief, en op 10 september wordt hij in Gent gefusilleerd:

Fusillering Karel Waegenaer

Na de oorlog krijgt hij een staatsbegrafenis in Zelzate, een monument zowel in Boekhoute als in Zelzate, een straat naar hem genoemd in Zelzate, en krijgt zijn weduwe een karrenvracht medailles, onder meer van het Britse Rijk:

waegenaerbrit

Zijn familie was er vet mee.

 

The post Nog een Waegenaer in de gazet! appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 23, 2015 06:05 PM

Kameraad Harko

de zalige Oscar Romero

Beste vrienden, de katholieke kerk heeft er een nieuwe zalige bij, Mgr. Oscar Romero, martelaar.

Ik ben al vaak met de dood bedreigd. Maar als ze mij doden, zal ik opnieuw opstaan in het volk van El Salvador. Als die dreigement bewaarheid worden, zal ik mijn bloed aan God offeren voor de redding en opstanding van El Salvador. Moge mijn bloed het zaad zijn van de vrijheid en het teken voor de spoedige vervulling van de hoop.

Vermoord omwille zijn geloof in een betere wereld.



Tientallen mensen werden tijdens zijn begrafenis doodgeschoten.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 23, 2015 02:35 PM

Fietsbult

Tram in Belfortstraat

Folders kunnen het mooi tonen. Op het eerste zicht zou je denken: `met de fiets naar centrum? Leuk: De Belfortstraat krijgt bomen en brede voetpaden.’

De plannen tonen een ander verhaal. Als de tram aankomt heb je de keuze:

ofwel verder fietsen,en de tram blijft achter je. Voorbijsteken kan niet: er is 30cm tussen tram en geparkeerde auto’s.

ofwel uitwijken naar het voetpad, of tussen de geparkeerde auto’s.

Belfortstraat

Plannen voor Belfortstraat

De sporen zullen er vrij snel liggen, de tram zal iets later komen (jaren). Dus voorlopig kan men de sporen opvullen en nadenken hoe men een toestand als op Nederkouter kan vermijden.


Tagged: Belfortstraat, conflict, fiets, tram, weinrichting

(c) Hubert at May 23, 2015 07:55 AM

May 22, 2015

Michel Vuijlsteke

Gelezen: Jonathan Strange & Mr. Norrell

strangeHet boek speelt zich af in een alternatieve versie van onze wereld, waar magie bestond en nu (begin de jaren 1800) bijna helemaal verdwenen is. Er zijn nog wel tovenaars, maar het zijn theoretische tovenaars, die ongeveer evenveel met magie te maken hebben als vrijmetselaars met mortel. Praktische tovenaars bestaan niet meer, of dat denken de meeste mensen tenminste.

Een paar honderd jaar geleden verdween John Uskglass, The Raven King, die 300 jaar lang Koning was van Noord-Engeland, de Elfenwereld en een Derde Wereld (misschien wel een stuk van de Hel, misschien iets anders) — en met hem verdween langzaamaan de echte magie uit de wereld.

Tot nu: Mr. Norrell, een vreemde eenzaat met een enorme bibliotheek, heeft zichzelf over tientallen jaren magie geleerd. En niet veel later inspireert hij Jonathan Strange, in uitzicht en karakter zowat zijn volledig tegenbeeld.

Norrell verhuist naar Londen en begint er voor de regering te werken, en Jonathan Strange wordt zijn leerling. Volgen avonturen in de Napoleontische oorlogen, esbattementen met ontvoeringen door elfen, eeuwenoude voorspellingen die uit lijken te komen, en voortdurend op de achtergrond: The Raven King.

Norrell wil hem het liefst doen vergeten door de wereld, Strange het omgekeerde, maar hoedanook: over en onder en achter alles lijkt John Uskglass te zitten.

Meer dan de moeite waard. Er is tegenwoordig een tv-reeks van, die op het eerste zicht van de eerste aflevering redelijk dicht bij het origineel zit. Kijken!

En behalve dat: dit is een boek dat ik nu al voor de derde keer lees, en voor de derde keer zou ik willen dat het nog niet gedaan was. Een debuutroman, maar wat voor één. Wellicht niet voor iedereen (het komt op het allereerst gezicht wat oubollig over, en met voetnoten die soms hele bladzijden lang zijn), maar ik vind het fantastisch goed.

[van op Boeggn]

Elders over misschien hetzelfde

26.05.2015: Gelezen: Le manichéisme | 29.04.2015: Gelezen: The Master and Margarita | 22.04.2015: Gelezen: Wandering Earth | 09.04.2015: Gelezen: Pnin | 05.04.2015: Gelezen: The Three-Body Problem | 30.03.2015: Gelezen: Hollow City | 26.03.2015: Gelezen: Midnight Tides | 24.03.2015: Gelezen: A Song for Arbonne | 24.02.2015: Gelezen: Lolita | 20.02.2015: Gelezen: The Inimitable Jeeves

The post Gelezen: Jonathan Strange & Mr. Norrell appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 22, 2015 08:17 AM

Fietsbult

Aankondiging

 

Beste,

 

Op het open schoolmoment (23/5) van HTI Sint-Antonius (Holstraat 66), stellen we de ateliers open voor ‘repair-café’s’ van 17u tot 18u.

De leerlingen van de opleiding fietshersteller en mechanica zullen de fietsen van de bezoekers nazien, eventueel lichte herstellingen uitvoeren en de fiets op maat afstellen.

We gaan ook nog na of het mogelijk is fietsen op dat moment te laten graveren.

 

Is het mogelijk dit initiatief via jullie kanalen bekend te maken?

 

Alvast bedankt!

 

Vriendelijke groeten

Sebastian Joye
Centrum voor Deeltijds Onderwijs DE ROTONDE

Holstraat 66 | B-9000 Gent
tel. 09 235 04 26 (rechtstreeks) | fax 09 235 04 29 | gsm 0470 58 85 62

tel. 09 233 41 89 (Algemeen)

www.derotondegent.be
 


Tagged: fietsherstelling, volwassenenonderwijs

(c) Hubert at May 22, 2015 06:00 AM

May 21, 2015

Michel Vuijlsteke

Yuiy!

Koorts en keelpijn, maar toch voor de televisie gekropen en ons nagelbijtend kampioen zien worden. Hoezee!

Jan zat natuurlijk al in bed, maar ik heb hem bij elk doelpunt op de hoogte gebracht, en op het einde ook: één zeer content kindje, één.

The post Yuiy! appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 21, 2015 09:12 PM

Sofinesse

In de filosofie van de nacht

Het was rond 1u30 dat Felix vannacht duidelijk maakte dat hij honger had. Hij had de avond voordien nochtans bijna continu aan mijn borst gehangen, zeker twee uur lang. Ik dacht dat hij een superlange nacht zou maken. Soms slaapt hij volledig door, met een veel minder uitgebreid avondmaal. Maar dat is nu eenmaal borstvoeding. Vannacht was het feest, meerdere keren.

Terwijl ik daar lag in de stilte van de nacht, met een snokkende baby van 11 weken aan mijn tiet, besefte ik plots dat ik eigenlijk al aan mijn tweede werkdag bezig zou moeten zijn. Ik heb het geluk om nog twee maanden ouderschapsverlof aan mijn zwangerschapsrust te kunnen kleven, maar officieel is het al voorbij.

Ik moest huilen. Huilen bij de gedachte dat ik dit brokje geluk van 11 weken dat mij nog ongeveer een hele dag en nacht nodig heeft, zou moeten achterlaten. Hoe moe ik zou zijn als ik een halve nacht wakker was en dan moest gaan werken. Hoe moeilijk het zou zijn om dan nog borstvoeding te geven. Want uiteraard kan je met kolven je kind blijven voorzien, maar niets werkt zo goed als een baby zelf. Geen enkele kolfmachine doet beter dan de combinatie van moeder en kind. En het hele ‘op vraag’-principe komt dan wel erg in de verdrukking.

Ik ben er helemaal nog niet aan toe. Ik kom onder de mensen, ik ben al eens een paar uurtjes op restaurant geweest met vriendinnen, ik ga af en toe een uurtje sporten, maar veel langer laat ik mijn verse zoon niet achter. Wij zijn fysiek nog zo met elkaar verbonden, dat lukt gewoon niet. Dat zou alleen maar een voedingsbodem zijn voor frustratie en verdriet.

Er klopt iets niet. Ik begrijp dat het een kostelijke zaak is om bevallen vrouwen thuis te laten. En gelukkig zijn er systemen als ouderschapsverlof. Maar niet iedereen kan daar gebruik van maken. En het is gewoon te weinig, te kort. Zelfstandige vrouwen moeten na 9 weken weer aan de slag, dat is toch dodelijk voor borstvoeding? En dan durf ik me nog niet uitspreken over de mentale gevolgen, voor moeder én voor kind. Gruwelijk vind ik dat.

Ik ben nochtans een grote voorstander van kinderopvang. Basiel heeft daar zoveel geleerd en was daar ongelooflijk gelukkig. Maar onder de 6 maanden heb ik een baby toch liefst zo veel mogelijk bij mij. Het is ook zo in de praktijk, Felix is bijna altijd bij mij.

Ik ben zo gelukkig nu. Met een leven dat heel gevuld is met veel dingen, maar even vooral uit zorgen bestaat. Ik ben zo verdrietig, als ik denk aan hoe snel vrouwen weer aan de slag moeten. Als ik denk aan mijn datum. Er zullen zeker vrouwen zijn die daar behoefte aan hebben om snel weer te gaan werken (en dat is prima), maar ik wil nog even moederen. Gelukkig kan ik nog een hele tijd alleen maar moederen. Ik ga pas terug als ik er (hopelijk) helemaal klaar voor ben, zodat ik op dat moment ook een topwerkneemster kan zijn. Dat zou ik nu niet kunnen, mijn hoofd en hart zouden constant ergens anders zijn.

Ik ga nog meer dan 30 jaar moeten werken, is het dan zo erg om er een paar maanden tussenuit te zijn? Of kelder ik hiermee alle werkambities die ik voor de rest wel koester? Kinderen blijven niet eeuwig klein, op een hele loopbaan is dat toch een peulschil?

Ik leef mee met alle mama’s die er wel al moesten staan. Ik roep op om daar toch eens over na te denken regering, hoe kort 15 weken zijn. Een kind van 11 weken moet toch gewoon nog bij zijn mama zijn, niet?

2015-05-10 08.04.14

Ja kijk, in de donkere nacht begint een mens al eens na te denken. Je m’excuse.

 

*Trouwens, over borstvoeding gesproken. Mijn goede vriendjes van Boobs-‘n-Burps organiseren een crowdfunding, zodat iedereen gebruik kan maken van een degelijke kolf. Want er zijn nogal gedrochten op de (huur)markt. Hoe meer borsten actief, hoe beter zeg ik altijd. Je vindt de info hier

(c) Sofinesse at May 21, 2015 08:45 AM

May 20, 2015

Michel Vuijlsteke

Verbouwingen: langzaam maar zeker

De kleine dingen, daar kan een mens van content zijn, als hij in verbouwingen zit.

Een buitenkraan en een element voor drainage, bijvoorbeeld:

Of twee putten voor afvoer:

Of dat er plots iets vloerachtigs, of ondervloerachtigs, of chape-achtigs, of isolatielaagachtigs ligt op een plaats waar tot voor kort een put met eeuwen bouwafval was:

Nog een week of twee en de zijkanten van de veranda komen toe. En ondertussen misschien al stukken vloer. En dan gaat één van de volgende weken aan de tuin begonnen worden ook. Echt waar, echt waar, houd ik mezelf voor. Eén van de volgende weken of maanden.

The post Verbouwingen: langzaam maar zeker appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 20, 2015 04:02 PM

Eurosong for ever

Het is weer die tijd van het jaar. Ze zullen wel hun best moeten doen om in de buurt van het allerbeste Eurosong-nummer ooit te komen:

Eurosong, jaren 1980 en Star Wars in één — “Nelle chiese abbandonate si preparano rifugi e nuove astronavi per viaggi interstellari” — zo maken ze ze niet meer, meneer.

The post Eurosong for ever appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 20, 2015 06:14 AM

Fietsbult

Twee werven

Het is niet meer zoals vroeger, toen je als fietser letterlijk bij elke werf in het verdomhoekje werd geduwd. Maar enkele dagen terug belandde er een mailtje in onze bus van een fietser die het had over de werken op de CIAC-site aan de R40. Aan de achterkant, de Henri Dunantlaan, was het voetpad en het fietspad compleet ingenomen door de werf en moest je als fietser maar zien dat je je tussen het autoverkeer wurmde.

Van het mobiliteitsbedrijf kreeg hij een kort maar krachtig antwoord:
De rijbaanbreedte van dit gedeelte Henri Dunantlaan laat niet toe om dubbelrichting busverkeer en een nooddoorgang voor fietsers te voorzien. Daarom staat gesignaleerd dat fietsers dienen over te steken aan het zebrapad ter hoogte van de kruising van de Henri Dunantlaan met het Beneluxplein. Fietsers richting Overzet zetten hun weg verder links in de rijrichting tot het eerstvolgende zebrapad.
Met vriendelijke groeten,

Tiens, is dat daar een smalle straat? Dat was me nooit opgevallen. Tijd dus om eens een kijkje te gaan nemen, gewapend met meetlint en fototoestel. Wat blijkt?

17mei15, 10u52, Henri Dunantlaan

17mei15, 10u52, Henri Dunantlaan

De rijbaan is daar meer dan elf meter breed (11,20 meter van werf tot boordsteen aan de overkant). Voor mensen die geen idee hebben of dat breed is, even een kleine rekensom.
We gaan doen alsof we voetgangers en fietsers serieus nemen. Volgens de reglementering over signalisatie moet er, bij inname van het fietspad, een corridor voor fietsers komen. Ook voetgangers hebben recht op zo’n corridor. Laten we het allemaal heel ruim nemen (breder dan de normen) en beiden een aparte corridor geven, elk van anderhalve meter breed. Daarnaast rekenen we een meter voor de afbakening (dat is pakweg het dubbele van wat we in realiteit nodig hebben). Samen vier meter, zodat er meer dan zeven meter overblijft voor kruisende bussen. Is dat genoeg? De Lijn eist bij de aanleg van straten met een buslijn 6,30 meter rijbaanbreedte. Hoe breed dat is kan je ook bekijken op dezelfde Henri Dunantlaan. Op het stuk tussen het Beneluxplein en de Watersportbaan hebben de bussen ongeveer 6,50 meter tussen de geparkeerde auto’s. In ons schema, met een breed uitgemeten voorziening voor fietsers en voetgangers, hebben de bussen dus meer plaats aan de werf dan in de rest van de straat waar ze elkaar zonder problemen kruisen.

Nu, als je de CIAC-werf voorbij bent, ben je toe aan de volgende werf: die aan de Overzet.

17mei15, 10u52, Henri Dunantlaan

17mei15, 10u52, Henri Dunantlaan

We zijn er nu toch, we gaan dus een kijkje nemen. Dat begint niet echt veelbelovend. Toegegeven, hier staat wel een bordje `fietsers op de rijbaan':

17mei15, 10u52, Henri Dunantlaan

17mei15, 10u52, Henri Dunantlaan

Alleen kan je dat als automobilist pas zien als je uitstapt en tot op het fietspad gaat:

17mei15, 10u52, Henri Dunantlaan

17mei15, 10u52, Henri Dunantlaan

Wat ook een klassieker is: om te voorkomen dat de borden in de weg staan worden ze in de weg van de fietser gezet, zodat je net op het punt waar de auto’s je het dichtste passeren naar links moet om de pijl te ontwijken:

17mei15, 10u52, Henri Dunantlaan

17mei15, 10u52, Henri Dunantlaan

Dan zwijgen we maar over de voorlopige wegmarkeringen in groene(?), ondertussen bijna uitgewiste verf. Maar dan wordt het ineens een stuk beter. Hier is wel een degelijke corridor voor fietsers afgezet:

17mei15, 10u54, Overzet

17mei15, 10u54, Overzet

Ook de signalisatie aan de andere kant van de werf, aan het kruispunt van de R40 is in orde:

17mei15, 10u54, Overzet

17mei15, 10u54, Overzet

Je kan er als fietser vlot door en het wordt ook duidelijk gemaakt dat je door mag.

Geen 10/10 voor deze werf, maar toch een hemelsbreed verschil met de vorige.


Tagged: Henri Dunantlaan, Overzet, werfsignalisatie

(c) jandefietser at May 20, 2015 06:00 AM

May 19, 2015

Elke Decruynaere

Toverpenfeest

Schrijfplezier met de Toverpen – Elke Decruynaere - 20 mei 2015

Foto Toverpenfeest GentElk jaar organiseert Basisschool De Toverberg uit Sint-Amandsberg het schrijfproject ‘De Toverpen’. Alle kinderen schrijven dan een gedicht, vanuit hun leefwereld.

Uit elke leefgroep wordt 1 winnend gedicht gekozen, dat als prijs de Toverpen ontvangt. Een mooi project, opgezet binnen een school een grote diversiteit aan talen. De kinderen van de lagere school kregen dit jaar de opdracht om een liefdesbrief te schrijven, geïnspireerd op de tentoonstelling ‘Love Letters’ in het Museum voor Schone Kunsten (MSK). De meer dan 100 kinderen van de school bestudeerden de schilderijen en sculpturen. Daarna fantaseerden ze over het liefdesverhaal achter het kunstwerk. Het werden verhalen over de liefde tussen ouders en kinderen en tussen broer en zus. Maar ook over liefde voor de stad en de natuur.

Schepen Decruynaere: ‘In dit project staat schrijfplezier voorop. De kinderen gaan met de Nederlandse taal creatief aan de slag. Taalstimulering op een positieve manier dus. De school werkte dit jaar samen met het Museum Voor Schone Kunsten. Een ervaring die de kinderen niet gauw zullen vergeten.'

Tags: 

Bevoegdheid: 

(c) helenewets at May 19, 2015 10:00 PM

Michel Vuijlsteke

Werkmens gezocht

Op het werk zoeken we iemand. Knippety plakkety uit de vacature:

Adhese is an application with an extensive and complex back-end and an equally extensive and complex front-end. Large publishers and sales houses (Mediahuis, PebbleMedia, Roularta, NRC Handelsblad, …) use Adhese for ad serving, but Adhese is also being used for content personalization and recommendation at places like De Tijd, VRT, and Stad Gent.

We’re looking for a great Front-end developer to join our multinational team of developers.

To be absolutely clear: we’re not looking for someone to just do some light UX work, some slicing of PSDs, some HTML and CSS.

We’re looking for someone who knows how to build an application that happens to run in a web browser. A seasoned coder who will happen to code in JavaScript. The more affinity you have with actual users, the better. The more eye for detail, the more interest in UX design, the better. But the base line should be “great programmer”.

If you feel this describes you right now, or if you feel this could be you in the near future, get in touch with us at info@adhese.com.

We do …

  • d3.js, Backbone, Marionette, SASS, LESS, Mustache, HAML, require.js, …
  • Java 8, Tomcat 6, Spring 4, HTML 5, JavaScript (5.1), CoffeeScript, mySQL, Gradle …
  • Hadoop powered analytics (with Pig)
  • 2-week sprints in a SCRUM setting
  • One-button deployments (never on Fridays!)
  • Continuous integration
  • Version control with git (and git flow)
  • Puppet for server configuration
  • Service health monitoring with Icinga
  • Tech talks
  • We are open minded for new technologies

We offer …

  • Interesting work with international customers
  • Work in Gent, in an office with a garden and your personal Herman Miller office chair
  • Flexible office hours & excellent work/life balance
  • No overtime! (unless you insist)
  • Competitive compensation + extra-legal compensation

In het schoon Vlaams (werktaal op het werk is Engels en Nederlands):

Gezocht: een goeie programmeur die aan de voorkant van een ingewikkelde toepassing wil werken. Geen interfaceontwerp of dergelijke, maar programmeerwerk in javascriptachtige dingen — al is alle affiniteit met interfacedinges zeer welkom.

Wij bieden vanalles, maar vooral: een bijzonder aangename balans tussen werk en leven, met veel flexibiliteit en géén overuren.

Stuur gerust door é.

The post Werkmens gezocht appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 19, 2015 09:11 PM

Vandaag is het Gisteren van Morgen

11 Things That Women Notice About A Man [del.icio.us]

"Quick summary: strength, vulnerability, integrity, intellect, sense of humor, warmth, generosity, affectionate, mindfulness, partnership, sexual confidence." Can't say I have noticed any appreciation in real life. Maybe I am meeting the wrong women?

(c) stijnvogels at May 19, 2015 09:09 PM

The Ultimate Guide to Personal Productivity (Deborah Chang) [del.icio.us]

"This is meant to be an ultimate guide to personal productivity, in that it captures not just top productivity tips, but also a resources to learn more about how to implement these tips in your own life. Try just one tip at a time, working hard to implement it effectively, before starting an additional one."

(c) stijnvogels at May 19, 2015 09:02 PM

What Hollywood Can Teach Us About the Future of Work [del.icio.us]

"The Hollywood model isn’t good news for everybody. It clearly rewards education and cultural fluency, which are not distributed evenly throughout the population. But the Hollywood model does suggest that the winners in the new economy will be much greater than just some tiny 1 percent. It will be tens of millions of Americans, many of whom won’t have advanced degrees in engineering, but will have curiosity, creativity and more tools available to help them connect with their audience, whoever that may be."

(c) stijnvogels at May 19, 2015 08:37 PM

The Law of Success (Napoleon Hill) [del.icio.us]

I have listened to the audiobook. Mostly interesting, some parts are obscure pseudo-science. Besides that mystical subtone, the practical advice is still pretty useful (for a book published in 1928).

(c) stijnvogels at May 19, 2015 07:34 PM

Stock photos that don’t suck (Medium.com) [del.icio.us]

"Finding great stock photos is a pain. You’re left with either low-res amateur photos, people wearing cheesy headsets, or photos that are out of budget for the project you’re working on. Below is an ongoing list (so bookmark it) of the best stock photo sites I’ve come across."

(c) stijnvogels at May 19, 2015 07:18 PM

How to Overcome Procrastination (MindTools.com) [del.icio.us]

"To have a good chance of conquering procrastination, you need to spot straight away that you're doing it. Then, you need to identify why you're doing it and take appropriate steps to overcome the block. Step 1: recognize tThat you're procrastinating. Step 2: work out WHY you're procrastinating. Step 3: adopt anti-procrastination strategies."

(c) stijnvogels at May 19, 2015 07:17 PM

The Zeigarnik effect: the scientific key to better work [del.icio.us]

"Since we experience intrusive thoughts about uncompleted tasks, the key to productivity is working in focused periods of time, while avoiding multi-tasking and disruptions. Getting a task done means peace of mind, while the intrusive thoughts mean that you will experience anxiety when leaving a task unfinished to focus on something else. Since multi-tasking is simply diverting your attention from one task to another (basically making the new task an interruption), your brain won’t allow you to fully focus on the new task because you have left the previous one uncompleted."

(c) stijnvogels at May 19, 2015 07:14 PM

Kameraad Harko

Fidel Castro over 8 mei en de toekomst

8 mei was het dag van de overwinning op het nazisme. Zeventig jaar geleden eindigde de tweede wereldoorlog. Helaas werd er een domper op de herdenkingsvreugde gezet. De Soviet-Unie, die het leeuwendeel van de strijd leverde, is niet meer. Het communisme als maatschappijstelsel is ideologie-non-grata in onze Europese 'democratie'. En een is er een groeiend conflict met Rusland. Zo erg zelfs dat de meeste Europese 'leiders' het niet eens konden opbrengen om in Moscou hulde te gaan brengen aan de oud-strijders. Fidel Castro, voorman van de Cubaanse Revolutie, schreef voor de gelegenheid een prachtige tekst over de herinnering die elke progressief in zijn/haar hart moet dragen, en dat nog het meest van al op 8 mei.






The 70th anniversary of the Great Patriotic War will be commemorated the day after tomorrow, May 9. Given the time difference, while I write these lines, the soldiers and officials of the Army of the Russian Federation, full of pride, will be parading through Moscow’s Red Square with their characteristic quick, military steps.
Lenin was a brilliant revolutionary strategist who did not hesitate in assuming the ideas of Marx and implementing them in an immense and only partly industrialized country, whose proletariat party became the most radical and courageous on the planet in the wake of the greatest slaughter that capitalism had caused in the world, where for the first time tanks, automatic weapons, aviation and poison gases made an appearance in wars, and even a legendary cannon capable of launching a heavy projectile more than 100 kilometers made its presence felt in the bloody conflict.
From that carnage emerged the League of Nations, an institution that should have preserved peace but which did not even manage to stop the rapid advance of colonialism in Africa, a great part of Asia, Oceana, the Caribbean, Canada and a contemptuous neo-colonialism in Latin America. Barely 20 years later, another atrocious world war broke out in Europe, the preamble to which was the Spanish Civil War, beginning in 1936.
After the crushing defeat of the Nazis, world nations placed their hopes in the United Nations, which strives to generate cooperation in order to put an end to aggressions and wars, such that countries can preserve the peace, development and peaceful cooperation of the big and small, rich or poor States of the world. Millions of scientists could, among other tasks, increase the chances of the survival of the human species, with billions of people already threatened by food and water shortages within a short period of time. We are already 7.3 billion people on the planet. In 1800 there were only 978 million; this figure rose to 6.07 billion in 2000; and according to conservative estimates by the year 2050 there will be 10 billion.
Of course, scarcely is the arrival to Western Europe of boats full of migrants mentioned, traveling in any object that floats; a river of African migrants, from the continent colonized by the Europeans over hundreds of years. 23 years ago, in a United Nations Conference on the Environment and Development I stated: “An important biological species is in danger of disappearing given the rapid and progressive destruction of its natural life-sustaining conditions¬: man.” I did not know at that time, how close we were to this.
In commemoration of the 70th anniversary of the Great Patriotic War, I wish to put on record our profound admiration for the heroic Soviet people, who provided humankind an enormous service. Today we are seeing the solid alliance between the people of the Russian Federation and the State with the fastest growing economy in the world: The People’s Republic of China; both countries, with their close cooperation, modern science and powerful armies and brave soldiers constitute a powerful shield of world peace and security, so that the life of our species may be preserved.
Physical and mental health, and the spirit of solidarity are norms which must prevail, or the future of humankind, as we know it, will be lost forever. The 27 million Soviets who died in the Great Patriotic War, also did so for humanity and the right to think and be socialists, to be Marxist-Leninists, communists, and leave the dark ages behind.

bron: Granma

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 19, 2015 04:56 AM

May 18, 2015

Michel Vuijlsteke

Quiz

Grrr. Meestal lukt het wel om de tips en de rode draden te vinden, maar deze keer absoluut niet.

Het lag er achteraf gezien nochtans redelijk vingerdik op: ronde één en ronde twee waren “per ongeluk” op hetzelfde antwoordblad gecopieer, recto-verso en ondersteboven. En de antwoorden van ronde één waren anagrammen van de antwoorden van ronde twee: I.1 was trifle, II.10 was Filter. I.2 was AS Roma, II.9 was Amoras. Ester/Stere, Torfs/Frost, Pantera/Arpanet. Als we dat hadden geweten, zouden we stapels punten gehaald hebben, maar we zagen het niet, en dus hebben we geen stapels punten gehaald.

Ronde drie ging nog redelijk — elk antwoord één letter meer: M – SJ – Pez – Tong – Rumba – Ternat – et. tot voorbij Seyss-Inquart en Ontroerend Goed (en Norman Greenbaum, die we niet vonden).

Ronde vier was rampzalig slecht: MacGuffin in plaats van ‘red herring’ gezegd, wel degelijk de schilder Freud en de pedagoog Piaget gevonden, maar niet kunnen komen op de exacte naam van Pierre Nkurunziza, Bacon juist geantwoord maar dan toch nog vervangen door iets anders, ‘Blake Forrester’ in plaats van ‘Eric Forrester’… argh. Oh, en bij het afgeven bleek dat het géén toeval was dat we onze antwoorden op “een kladblaadje” moesten schrijven: op de achterkant van het blaadje dat we kregen (zogezegd omdat antwoordblad vier niet gefotokopieerd was) stonden alle antwoorden in het midden van een lettersoep. Met helemaal bovenaan op de eerste regel iets als qsdRoiuxcwvmklsdjfomiDeAntWoordenStaanHierONderGescHreveNqslmdkfjqFmdklf

De beeldronde lukte nog wel, en de laatste ronde ook, min of meer, en zo zijn we nog als eerste van onze poule geëindigd. Maar ‘t was géén goed resultaat, neen. Ah well. Binnen twee weken laatste quiz van het seizoen.

The post Quiz appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 18, 2015 09:32 PM

Kameraad Harko

Peter Gay (1923 - 2015)

Maandag, filmpjesdag. Vandaag aandacht voor de vorige week overleden psycho-historicus Peter Gay.
Jan Art heeft mij voor het eerst echt laten kennis maken met deze historicus en vooral met de 'psychologische geschiedenis'. Een vaak wat meewarig bekeken onderdeel van de historiografie, waarin tegenwoordig nog steeds zeer interessante studies uit voortkomen, vooral dan (in 'mijn vakgebied') in de psychologische achtergronden van negentiende en twintigste-eeuwse katholieken.

Peter Gay, geboren op 20 juni 1923 in Berlijn als Peter Joachim Frölich, ontvluchte Duitsland in 1939, eerst naar Havana, dan naar de VS. Doctor in de Politicologie, professor in de Europese intellectuele geschiedenis en daarenboven opgeleid in de psychoanalyse en gespecialiseerd in de psychologische geschiedenis. Zijn excellente 'Freud voor Historici' staat reeds vele jaren in mijn boekenkast.

Er zijn maar weinig filmpjes te vinden online, maar we brengen een excellente uiteenzetting (uit een blijkbaar onvervalst vakidioot-programma) over agressie en geweld.

Een interview van Marcia Alvar met Peter Gay uit 1993.


(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 18, 2015 07:21 AM

Sofinesse

Droog

Maanden hebben we geprobeerd, maanden zonder resultaat. Basiel wilde onder geen beding op het potje gaan. Hij zat er wel elke dag op, soms zelfs een hele tijd met een boekje of zo, maar het potje bleef leeg. Op een gelukstreffer na.

Deze foto is al meer dan een jaar oud, toen probeerden we ook al ja.

Deze foto is al meer dan een jaar oud, toen probeerden we ook al ja.

Toen ging hij naar school en bleven we proberen. Het grote verschil is dat ik vanaf dan met de regelmaat van de klok werd aangevallen op mijn moederschap. “Hoe, hij is nog niet droog? En hij mag naar school?” – “Ja, je moet er wel mee bezig zijn he” – “Vroeger waren de kinderen veel sneller droog” – “Heb je wel genoeg geprobeerd?”. Ik kan zo nog wel even doorgaan, moeders zouden niet zo hard mogen zijn voor elkaar, we doen toch allemaal gewoon ons best? (Gelukkige een fantastische juf die er nooit een punt van gemaakt heeft)

Maar feit is dat je best wel een week of zo constant bij je kind moet zijn. En dat lukt in normale omstandigheden bijna niet, dan duurt dat niet langer dan een weekend. Dan moet je weer werken of hij gaat hij weer naar school. (Zindelijkheidsverlof kan je nergens aanvragen denk ik) Ik dacht even dat we een doorbraak hadden toen hij op een ochtend vroeg om op het potje te gaan en dat ook flink vulde, maar de rest van de week heb ik zeven wasmachines gedraaid omdat het ene ongelukje het andere opvolgde. Elke dag een plastic zakje met natte kleren, elke dag een kind met reservekleren. (Ik moet daar eerlijk in zijn, hij zag er soms niet uit. Reservekleren zijn voor een reden reservekleren. Veel water in de kelder, heel vaak)

In de krokusvakantie was er een eerste kans om constant bij hem te zijn. Maar ik kon toen op elk moment bevallen, dus dat was ook niet echt een goed idee. Zelfs al zou het lukken, er gebeurde al genoeg in die tijd. En ik zag het niet zitten, 40 weken zwanger en al.

Tweede poging: de paasvakantie. Ik ging naar zee met mijn moeder en de twee jongens, toen we daar aankwamen ging de pamper meteen uit. Er lag parket in het appartement, niet bepaald ideaal. Maar ik heb doorgebeten. En dat was niet gemakkelijk. We hebben ongelukjes gehad op heel vervelende momenten. Zindelijkheidstraining in combinatie met een baby van een maand en niemand anders in de buurt (mijn moeder moest naar huis om te gaan werken) – dat is heavy shit. (Haha, de woordspeling). Maar ik beet door.

Want hij maakte plots een klik. Hij ging op het potje en vulde het like a pro. En trots dat hij was! Die week hebben we elke keer naar papa gebeld om trots te vertellen dat hij op het potje was geweest. Wij hebben daar een serieus potje afgejuichd en euforisch staan applaudisseren voor pipi. De week daarna ging hij een paar dagen naar oma en opa, en had daar ook bijna geen ongelukjes.

Als we de grote boodschap even negeren, gaat het super. Hij geeft zelf aan wanneer hij moet gaan en ik heb meestal nog rustig de tijd om zijn broek uit te doen en het potje te pakken. Wel een beetje wennen aan piemeltjes. Die hebben blijkbaar niet altijd goesting om IN het potje te plassen. Het durft al eens alle kanten opsproeien. Maar bon, dat is zo met jongetjes zeker?

Hoera hoera: Basiel is droog! Wist je trouwens dat onze Luiewijvenclub zo ontstaan is? Volgens de traditie gaan de mannen bij een vers kindje “het schel eraf drinken”, maar vrouwen hebben dan wel wat andere dingen te doen. Daarom zijn we beginnen ‘uitgaan’ op het moment dat er eentje uit de pampers was.

Die reden hebben we niet meer nodig ondertussen. En dat ‘uitgaan’ is uitgegroeid tot een heuse club met een weekend (binnenkort al!), een facebookgroep en vooral veel gezellige bijeenkomsten.

Van pamper tot potje tot lui wijf. Wij hebben dat goed geregeld, vind ik. Hoera voor droge kinders!

(c) Sofinesse at May 18, 2015 06:24 AM

Hullabaloo

Camp Marguerre

Diep verscholen in de bossen bij het Franse Verdun ligt Camp Marguerre, waar het Duitse leger in de Eerste Wereldoorlog het gebruik van beton uittestte.

(c) hullabaloo at May 18, 2015 06:12 AM

Fietsbult

Stadsloop Gent 2015

Wie deze blog leest kent het STOPprincipe.
Eérst Stappers.
Dan Trappers.
Jij stopt toch ook voor voetgangers op zebrapaden?
Dan Openbaar Vervoer, al denken zij er het hunne van.
Dan Privévervoer.

Eén categorie valt uit de boot: de lopers.
Als compensatie mogen zij een paar keer per jaar -wereldwijd vooral in steden, en meestal op zondag- àl de rest stil leggen.
De Kennedytunnel of Brooklyn Bridge, noooo problem…
Een nieuwe religie, quoi?

Vader sponsorde voor het eerst het lopend nageslacht, en zag dat het vredig en goed georganiseerd verliep:

17mei15, Ferdinand Lousbergskaai

17mei15, Ferdinand Lousbergskaai

17mei15, Ferdinand Lousbergskaai

17mei15, Ferdinand Lousbergskaai

17mei15, Julius de Vigneplein

17mei15, Julius de Vigneplein

17mei15, Julius de Vigneplein

17mei15, Julius de Vigneplein

17mei15, Julius de Vigneplein

17mei15, Julius de Vigneplein

17mei15, Ferdinand Lousbergskaai

17mei15, Ferdinand Lousbergskaai

17mei15, Ferdinand Lousbergskaai

17mei15, Ferdinand Lousbergskaai

17mei15, Ferdinand Lousbergskaai

17mei15, Ferdinand Lousbergskaai


(c) yves at May 18, 2015 06:00 AM

May 17, 2015

Michel Vuijlsteke

Galciv3

Oh man, dat moest er natuurlijk nét nog bij komen: Galactic Civilizations III is uit! Ik dacht daarnet “eens rap downloaden en zien wat het geeft” — het gaf dit:

galciv3

Twee uur bezig en de indruk dat ik geen kwartier gespeeld heb.

Een geluk dat het vast liep, of ik zou vannacht nog altijd bezig geweest zijn.

The post Galciv3 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 17, 2015 06:00 PM

2-3!

Mbwahaha.

The post 2-3! appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 17, 2015 05:44 PM

Kameraad Harko

Cantigas de Santa Maria

Kameraden en vrienden, we kunnen er niet onderuit, we zijn al midden mei. En mei is traditiegetrouw Mariamaand. Op zich weinig opzienbarend, de tijd dat katholieke scholen verplicht te voet naar Lourdes, Scherpenheuvel, Kevelaer of andere Mariale oorden trokken ligt al een tijdje achter ons. Maar bon, elke reden is goed om een fraai stukje muziek te laten horen. Vandaag brengen we Spaanse Mariale hymnen, de Cantigas de Santa Maria, in de versie van Llibre Vermell de Montserrat. Veel luisterplezier.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 17, 2015 05:35 AM

May 16, 2015

Michel Vuijlsteke

Het komt schrikkelijk dichterbij

Het zijn, zegt mijn kalender mij, bijna examens. Nog een week of drie vier of zo, en dan is het bijna gedaan met het schooljaar.

Het zal geen moment te vroeg zijn: we hebben een dochter die in een kloteklas zit en ondertussen meer dan klaar is voor een volgend jaar. En tegelijk ook: ongelooflijk dat het alweer bijna gedaan is met het jaar.

Spannend, dat het wordt, met de examens. Om nog niet te spreken dat het volgend jaar het laatste jaar lagere school is voor Jan, en dat er daarna dus allerlei belangrijke keuzes moeten gemaakt worden (richting! school!), en dat Zelie volgend jaar al naar de derde graag zou moeten gaan en Louis naar de tweede graad, en dat dat ook allemaal beslissingsmomenten zijn.

Urgh.

The post Het komt schrikkelijk dichterbij appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 16, 2015 08:54 PM

Kameraad Harko

Genadebrood - de onstuitbare opmars van de voedselbank

De fraaie zaterdag is voor veel mensen deel van een verlengd weekend. Reden genoeg om een interessante publicatie voor te stellen.

Genadebrood, de onstuitbare opmars van de voedselbank ISBN 97890 5452 2973 Uitgeverij Passage, Groningen 2015.

Peter Verschuren, schepen voor de SP in het Nederlandse Hoogezand-Sappemeer, schreef een verhelderend boek over de situatie van voedselbanken bij onze Nederlanden.
Ook in ons land groeit het aantal mensen en gezinnen dat afhankelijk is voor hun overleven van voedselbedelingen zienderogen. Daarom zeker ook voor ons een aanradenswaardig boek, recht uit de praktijk. Niet alleen worden deze caritatieve instellingen onder de loep genomen, haar medewerkers, haar bestaansredenen en haar 'klanten', er wordt ook vanuit een consequent linkse uitgangspositie nagedacht over hoe links hier tegenover dient te staan. Als progressieven vinden we het schande dat ze moeten bestaan, het zijn veelal paternalistische caritatieve instellingen, maar tegelijk zijn veel mensen en gezinnen er op op aangewezen voor hun overleven. En dat moet het hart van iedere progressief doen bloeden. Een open en links boek over een belangrijk maatschappelijk thema.

Spanning, het maandblad van het Wetenschappelijk Bureau van de SP.nl, publiceerde in haar maart-nummer een interessante bespreking. In het kader van de Creative Commons - licentie nemen we het hier, met veel plezier, over.


In Genadebrood vraagt Peter Verschuren zich af hoe blij we moeten zijn met de snelle opkomst van de voedselbank. Op basis van eigen ervaringen en gesprekken met betrokkenen komt hij uiteindelijk tot een oordeel, maar de worsteling blijft.

Waren we gek in de jaren zeventig? Met die vraag begint en eindigt Peter Verschuren zijn boek over de onstuitbare opmars van de voedselbank. In die tijd kon je immers gemakkelijk een ruimhartige uitkering krijgen zonder noemenswaardige verplichtingen. Je werd gezien als slachtoffer van het systeem of van de omstandigheden. Dat veranderde in de loop van de jaren tachtig toen de crisis toesloeg. Er werd fors bezuinigd op de sociale zekerheid en mensen met een uitkering werden niet langer gezien als slachtoffer, maar meer en meer als profiteur.
De neergang van de verzorgingsstaat zou uiteindelijk leiden tot de opkomst van de voedselbank.  Verschuren vraagt zich af of we daar wel blij mee moeten zijn. Net als veel SP’ers worstelt hij met het fenomeen voedselbank. Aan de ene kant sta je als SP’er immers pal voor de verworvenheden van de verzorgingsstaat, maar aan de andere kant wil je ook je medemens helpen die in nood verkeert. De voedselbank voorziet in die behoefte, maar is dat in een rijk land als Nederland niet een schande?

Verschuren besloot op zoek te gaan naar antwoorden, dus meldde hij zich als vrijwilliger aan bij de voedselbank in zijn woonplaats Groningen, sprak hij met klanten, medewerkers en anderen die bij de voedselbank betrokken zijn en interviewde hij mensen die vanuit hun politieke, kerkelijke of activistische achtergrond kijk hebben op de ontwikkelingen in de armoedebestrijding. Maar ook na alle gesprekken en ervaringen blijft het dubbele gevoel bij Verschuren hangen.

Als middel tegen de verspilling van bruikbaar voedsel en als organisatie die mensen helpt zonder te kijken naar de reden voor hun lage inkomen, zijn voedselbanken een geweldige instelling. Als belangrijk instrument in de strijd tegen armoede in Nederland, een positie die ze hard bezig zijn te verwerven, kijk ik er met pijn in het hart naar.

Met de opkomst van voedselbanken, noodfondsen en de andere particuliere vormen van ondersteuning gaat de armoedebestrijding immers voor een deel weer terug naar de sfeer van de gunst. En juist daar wilde de Algemene Bijstandswet, die in 1965 werd ingevoerd, een einde aan maken: ‘Het brengen van de verlening van financiële bijstand uit de sfeer van de gunst naar de sfeer van het recht.’ Want: ‘Het realiseren van de sociale zekerheid in sociale rechtvaardigheid is gaan behoren tot de voornaamste overheidstaken en vormt een der kenmerken van de verzorgingsstaat’, zo valt te lezen in de Memorie van Toelichting bij de wet. Van die gedachte lijkt tegenwoordig weinig meer over. De overheid trekt zich terug en laat armoedebestrijding steeds meer over aan het particulier initiatief.
Verschuren vraagt zich af of een kentering mogelijk is. Hij wijst op een onderzoek van EenVandaag in december 2014, waaruit naar voren kwam dat nog altijd driekwart van de Nederlanders vindt dat armoedebestrijding een taak van de overheid is. Het merendeel van zijn gesprekspartners ziet echter weinig heil in de overheid en vestigt zijn hoop op initiatieven van onderop. Verschuren zelf staat  sympathiek tegenover particuliere hulp, maar ziet er geen volwaardig alternatief in voor het maatschappelijk organiseren van solidariteit. Hij pleit er dan ook voor om de onstuimige groei van de voedselbanken een halt toe te roepen en te zorgen voor een wettelijk geregelde basissolidariteit die in overeenstemming is met de rijkdom in ons land. Verder noemt hij enkele concrete maatregelen om de honderdduizenden mensen met problematische schulden te helpen, want zolang aan dit maatschappelijk probleem niets gedaan wordt, zal de vraag naar voedselbanken alleen maar toenemen.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 16, 2015 05:09 AM

May 15, 2015

Michel Vuijlsteke

Yay Miley Cyrus

Ik ben zwaar fan: Happy Hippie Presents: Backyard Sessions – "Don't Dream It's Over" featuring Ariana Grande

Zoals trouwens ook:

The post Yay Miley Cyrus appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 15, 2015 09:10 AM

Fietsbult

Naar Melle

Melle wordt immens populair.
Vanaf volgende week fietsen we met z’n àllen naar Melle:

08mei15, Brusselsesteenweg

08mei15, Brusselsesteenweg

13mei15, Sluizenweg / Vlaamsekaai

13mei15, Sluizenweg / Vlaamsekaai

13mei15, Sluizenweg

13mei15, Sluizenweg

Op het einde van de Sluizenweg is het twijfelen.
Hier ontbreekt duidelijk een bord.
Is het naar Melle linksaf of rechtsaf?

13mei15, Sluizenweg

13mei15, Sluizenweg

Het correcte antwoord is: rechtsaf.
Want daar kwam ik het volgende bord tegen:

13mei15, Emiel Hullebroeckplein / Scheldekaai

13mei15, Emiel Hullebroeckplein / Scheldekaai

Al die signalisatie is er omwille van de nieuwe fase van de werf Brusselsesteenweg, één van de grote Gentse wegenwerven die momenteel lopen.
Generally speaking is de signalisatie voor fietsers op de Gentse wegenwerven beter dan ooit tevoren.
Ze doen vaak hun best.
Beter wil helaas niet zeggen: goed of goed genoeg.
Toen ik de Melleborden in de vorige werffase van de Brusselsesteenweg zag opduiken was ik enthousiast.
De borden waren helder en je kon de pijlen consequent volgen:

27feb15, Brusselsesteenweg

27feb15, Brusselsesteenweg

27feb15, Brusselsesteenweg

27feb15, Brusselsesteenweg

10apr15, Hoveniersstraat

10apr15, Hoveniersstraat

27feb15, Brusselsesteenweg

27feb15, Brusselsesteenweg

De gemaakte keuzes waren voor fietsers niet altijd -ahum- stressvrij:

27feb15, Brusselsesteenweg

27feb15, Brusselsesteenweg

Ik zou dit -als assertieve fietser- niet elke dag willen trotseren.
Dergelijke pain-in-the-ass-trechters komen alweer aan:

13mei15, Oude Brusselseweg

13mei15, Oude Brusselseweg


Hier ligt het aan het onbegrijpelijk smalle wegprofiel, wat ook in aanpalende straten in uitvoering is.
Staduitwaarts auto’s dwarsen wordt een heikele zaak…
Ook de Posthoornstraat is een bottleneck, maar dan stadinwaarts (zie het plannetje hieronder).

Een van m’n dochters woont in Gentbrugge en krijgt de bewonersbrieven.
Haar beknopte commentaar: En dan krijg je plannekes met allemaal kleurkes waar ik niks van snap. Maar het is wel goed bedoeld.

Dit is één van die plannetjes:

20150505_Verkeerssituatie_ZoneG

Wat gebeurt er? De twee bruggen die de Brusselsesteenweg verbinden met de kleine ring R40 worden afgebroken en vervangen door bredere exemplaren. Dat zal voor fietsers tegen maart 2016 een veiliger wegpatroon opleveren. (zie deze prehistorische Fietsbult uit 2008)
Ook het helse totaal versleten kruispunt met de kleine ring hoort bij deze werf.
Wanneer? Vanaf nu maandag 18 mei (net als de werken aan de Brabantdam trouwens).

In de bewonersbrief en op de website ontbreekt een heldere (voorlopige) fasering.
Voor automobilisten is het helder: 10 maanden omrijden.
Voor fietsers: idem?
Moet àl het fietsverkeer van Oost naar West 10 maand lang via deze Doorgang der Hallegasten?

13mei15, Doorgang der Hallegasten

13mei15, Doorgang der Hallegasten

Het plannetje zegt niks over de fietsonderdoorgang tussen Keizerpark en Fransevaart.
Wanneer gaat die dicht?
Het zegt ook niks over de R40, mijn woon-werkfietsroute naar Gent Sint-Pieters:

21jan15, Vlaamsekaai

21jan15, Vlaamsekaai

21apr15, Vlaamsekaai

21apr15, Vlaamsekaai

Wat is dan het alternatief?

Belangrijke hint/vraag: kunnen er voorafgaand en bij elke nieuwe werffase aub duidelijke plannetjes hangen?
Geplastificeerde A4 of A3-plannen kosten weinig geld, en ondersteunen het fietsverkeer rond werfzone’s.
Dit is zeker rondom een complexe werf als deze de meest directe manier om met (een groot deel van de) fietsers te communiceren.
Want niet iedereen wil naar Melle.


Tagged: Brusselsesteenweg

(c) yves at May 15, 2015 07:15 AM

Kameraad Harko

de kleren maken de man


(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 15, 2015 05:05 AM

May 14, 2015

Michel Vuijlsteke

Weer weer

Het begint een beetje traditie te worden: er is één neefje dat bij zo ongeveer elk van zijn feesten (babyborrel en verjaardagen) al regen heeft gehad. En zijn verjaardag is tegen het einde van juni.

Vandaag is het zijn eerste communie, en jawel. Negen kansen op tien zal het regenen.

Update Ah well, ‘t was van dat. Nog een geluk dat er tenten en verwarmingsdingen stonden. :)

The post Weer weer appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 14, 2015 09:45 PM

Sofinesse

Back in sports business

Kijk, we moeten daar niet onnozel over doen. Een zwangerschap is een aanslag op uw lichaam. Twee zwangerschappen, dat is oorlog. Misschien dat jij bij die gelukkigen was die zes weken na datum mee had kunnen lopen met de Angels van Victoria’s Secret, maar hier is dat niet het geval (understatement). Na zwangerschap één viel de schade nog mee, maar deze keer zijn er littekens die nooit meer zullen weggaan.

Is dat een drama? Nee, van die tiger die zijn stripes verdiend heeft, weetwel. Ge krijgt er twee gezonde kinderen voor in de plaats, dus niets om over te klagen. Dat is allemaal waar, maar dat betekent natuurlijk niet dat het niet hard aankomt. Of dat ge u goed in uw vel voelt, met een slap en getekend buikje. (Ik heb het niet over dat andere trauma, niet). Ik slaag er precies ook altijd in kinderen te maken die geboren worden als tweemaanders (vooral die laatste, met zijn 4,675 kg) en we zijn nog maar 10 weken verder en de echte rekening mag pas gemaakt worden na negen maanden (9 maanden zwanger, 9 maanden ontzwangeren, huh). Ik ken de regels, maar ondertussen voel ik mij liefst een beetje goed. Alstefkenskan.

Sporten dus, dat zorgt altijd voor een betere mentale toestand. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan met twee kinders. Ik probeer om de twee dagen thuis een workout van deze mevrouw te doen (Felix kijkt dan wat raar, maar bon) en ook heel veel te wandelen en te fietsen, maar ik snakte al weken naar the real thing. Zweten, afzien, douchen als verlossing. Ik wilde al weken terug naar mijn favoriete sportclub. Ik denk dat ik ondertussen al een decennium lid ben van Stadium Coupure (Zelfs nog begonnen bij Ucon, voor de kenners). En nog altijd met heel veel plezier.

2015-05-14 13.35.172015-05-14 12.28.35

Ik tapte melk af zodat mijn baby mij even kon missen, trok mijn sportkleren aan, liet de papa ook eens voelen hoe dat is om met twee gasten alleen te zijn en sprong gezwind op mijn fiets. Zo gelukkig vent, echt waar.

Er is niet veel veranderd denk ik. Of wel, er is blijkbaar een hype met lelijke sportleggings die eruit zien zoals onze die foute stonewashed T-shirts van de jaren 90. Dat zal dan wel heel hip zijn, ik vind het afschuwelijk. En er was ook een nieuwe lerares voor de BBB, Dorien, dus ik wist niet heel goed wat er zou komen.

2015-05-14 13.30.35

Dit was NA een uur sporten. Ik zie er veel lelijke dingen uit, maar vooral content toch. Juf Dorien heeft precies niet meegedaan, maar wel dus he.

Maar kort samengevat: heerlijk. Een stevige opwarming (zweten!), deftige buikspieroefeningen, de armen wat laten afzien. Alles wat een BBB-les moet hebben. Ik kon tegen alle verwachtingen in zelfs goed mee, ik was de hele tijd alleen maar aan het genieten. En ja, ook aan het zweten.

Het is niet alsof mijn gehavende lijf er nu instant beter uitziet, maar het kopke is wel beter. Ik denk persoonlijk niet dat het nog goedkomt (deze zomer is een bikini sowieso out of the question, maar zelfs in badpak zie ik mezelf niet onder de mensen komen. In bikini zelfs nooit meer), maar ik voel me al een klein beetje beter. Dat buikje hangt nog altijd heel postnataal en het gewicht is ook (nog?) niet wat het moet zijn, maar het is een begin.

Ik heb er zo deugd van gehad, ge hebt geen idee. Ik kijk al uit naar de volgende les. Ne keer zien of de spinningleraar me nog herkent na een halfjaar afwezigheid.

(Of hij ook op de foto zal willen, dat valt nog af te wachten)

(c) Sofinesse at May 14, 2015 04:46 PM

Kameraad Harko

Lobet Gott in seinen Reichen

Kameraden en vrienden,


vandaag is het Hemelvaart, Jies' klimop voor de vrienden. Dus uiteraard brengen we dan een passend stukje muziek. En wat is er passender dan het Himmelfahrtsoratorium van Johann Sebastian Bach.

veel muziekgenot

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 14, 2015 05:58 AM

May 13, 2015

Kameraad Harko

65 jaar oude moord op Julien Lahaut, eindelijk opgelost?

een duister mysterie uit de naoorlogse vaderlandse geschiedenis lijkt deze week dan eindelijk opgelost te zijn. In ons kleine landje komen politieke moorden gelukkig zelden voor. we zijn daarom soms geneigd om te denken dat zoiets 'bij ons' niet voorkomt. we nemen ons voor dat België een 'beschaafd' land is, waar de gemoederen zelden hoog oplopen. Het eind van de tweede wereldoorlog, het begin van de koude oorlog en de zogenaamde koningskwestie vormen de achtergrond van deze moord. Een periode waarin extreem-rechts haar meest brutale zelf liet zien.

Op 18 augustus 1950 werd  Julien Lahaut, parlementslid en voorman van de communistische partij, doodgeschoten. Die brutale moord is nooit opgelost, of waarschijnlijker, nooit echt onderzocht.

Gelukkig is de zoektocht niet omgegeven. 




Het linkse maandblad Solidair bracht volgend bericht:
De historici Emmanuel Gérard, Widukind de Ridder en Françoise Muller stelden vorige dinsdag in de Senaat hun boek voor met de resultaten van hun onderzoek naar de moord op Julien Lahaut. Daarin geven ze aan dat, “hoewel er geen materiële aanwijzingen noch directe bekentenissen zijn die naar de moordenaars van Julien Lahaut leiden, we toch kunnen besluiten (...) dat het anticommunistisch netwerk van André Moyen (die toen een militaire informant was) verantwoordelijk was voor de moord. Ze zeggen heel duidelijk dat de moord niet het werk is van geïsoleerde moordenaars en ook dat ze niet mag geplaatst worden in de context van de Koningskwestie. De moord kadert wel degelijk in de Koude Oorlog en het anticommunistische klimaat van toen.
Een klimaat waarin paramilitaire groepen als het anticommunistisch netwerk van André Moyen aanslagen plegen, moorden begaan en bommen plaatsen. Ze worden financieel gesteund door de grootste Belgische privébedrijven (Société Générale, Brufina, Union Minière). Ze staan ook duidelijk in verbinding met (en worden beschermd door) de officiële politie- en inlichtingendiensten en ook met de hoogste instanties van de politieke macht (met name de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken De Vleeschouwer, CVP-PSC). André Moyen overhandigt regelmatig nota's aan de politiediensten, aan de leiders van de grote privégroepen en aan leden van de regering (“de executie van een verrader", zoals André Moyen in zijn archieven aangeeft). Dit klimaat blijft ook na de moord op Julien Lahaut bestaan. De regering-Pholien nam radicale maatregelen tegen de communisten: uitsluiting van openbare jobs, uitsluiting van de vertegenwoordiger van de KPB in de Raad van State, enzovoorts. Moyen en eerste minister Joseph Pholien waren intiem genoeg om aan te nemen dat de laatste druk heeft uitgeoefend om de klacht van de Staatsveiligheid tegen Moyen zonder gevolg te klasseren.
De moord op de voorzitter van de Kommunistische Partij was dus wel degelijk een politieke moord in opdracht van elementen van de financiële en politieke elite die te allen prijze haar eigen belangen wilde verdedigen, zoals de communisten en progressieven die elk jaar hulde brengen aan Julien Lahaut in Seraing, altijd hebben gezegd. Deze moord kadert in de reeks aanslagen die in die tijd in heel Europa tegen communistische leiders werden gepleegd, zoals bijvoorbeeld de moordpoging op Togliatti, de algemeen secretaris van de Italiaanse CP in 1948.
Wie vermoordde Julien Lahaut? De schaduw van de Koude Oorlog in België voert ons terug naar de periode na de Tweede Wereldoorlog, toen de communisten als verraders werden beschouwd en het McCarthyisme ravages aanrichtte (ook in Europa en in België!). De auteurs besluiten: "Vandaag gebruikt men één en hetzelfde woord voor dingen als moord, gewapende aanslagen en bomaanslagen: terreur". Terreur die georganiseerd en gesteund werd door de hoogste sferen van de maatschappij, in alle duisterheid.
Raoul Hedebouw, nationaal woordvoerder van de PVDA, looft het werk van het team van CEGESOMA dat " vragen helpt beantwoorden uit deze belangrijke periode in de Belgische geschiedenis". “Respect ook voor al degenen die Julien Lahaut blijven gedenken en zich in hun strijd elke dag nog door hem laten inspireren. Julien heeft heel zijn leven gevochten voor sociale rechtvaardigheid en hij gaf zijn leven voor zijn ideaal: het socialisme. Julien, samen met iedereen die jouw ideaal verdedigt, zetten wij jouw strijd voort!", gaat Raoul Hedebouw verder.


(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 13, 2015 07:52 PM

Veerle's Blog

Tulip S-XL

Tulip is a decorative item for both indoor and outdoor spaces.

May 13, 2015 05:18 PM

Michel Vuijlsteke

Verbouwingen: de keuken

Om het met Maarschalk Mobutu te zeggen: comprenez mon émotion.

Zo zag de keukenvloer er uit vóór de verbouwingen:

En dit is hoe hij er vanavond uitziet:

…maar het komt dus wel in orde. Vanmorgen was het Grote Vergadering met de mensen van de Aannemer, met de meneer van de Loodgieterij, en meneer Architect.

Nu alles open ligt en we zien welke buizen waar naar leiden, hebben we besluiten kunnen nemen: waar komt er water toe, waar gaat het naartoe, hoe wordt het afvalwater van het regenwater gescheiden, hoe verleggen we het water van de stoomoven, hoe wordt de afvoer minder verstoppingsgevoelig gemaakt, waar komen er welke soort putten, hoe wordt de gasleiding verlegd en aangesloten, waar komen er welke schakelaars en welke stopcontacten, hoe staat welke chauffage waar… ugh.

Zeer veel beslissingen dus. En nog redelijk veel werk ook, dus.

Maar we weten waar we nieuwe vloertegels kunnen halen, dat maakt mijn maand goed.

The post Verbouwingen: de keuken appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 13, 2015 04:27 PM

Kerygma

If only for today I am unafraid.

– In het begin van eerste jaar, toen we hier pas begonnen, moesten we op een blad noteren wat onze ideale klas zou zijn. Ons beeld van onszelf als leraar, binnen een paar jaar, in een ideale situatie. Ik schreef toen: een klas met een 15-tal leerlingen, allemaal Nederlandstalig, allemaal rustig aan het werken aan een opdracht, in stilte. Ik die tussen de bankjes loop en tevreden kijk hoe ze het allemaal hebben begrepen. *lachje*
– Hm. Schattig wel. En als ge het nu opnieuw moest beschrijven?
– Alles wat ik toen niet schreef.

Dit zijn de beste dagen: in de tuin van de school, met studenten die binnen een maand afstuderen. Praten over wat ze de laatste maanden gezien hebben, op stage. Over wat ze gaan doen en willen worden. Luisteren naar hen en kijken naar hoe volwassen ze al zijn.

En dan ongelooflijk fier zijn.

(c) i. at May 13, 2015 03:35 PM

Peter's Blog

Wordt Rerum Novarum opnieuw de hoogdag van de vermoorde onschuld?

Arcopar logoMorgen viert de christelijke arbeidersbeweging Rerum Novarum, naar de pauselijke encycliek die aan de basis van haar ontstaan ligt. Men is intussen al toe aan de vierde editie na het omvallen van Arco, en de zevende editie na de eerste val van Dexia, waarbij de belastingbetaler miljarden moest injecteren in de door de hoogmoed en dividendenhonger van de ACW-top omgevallen bank. Zullen de toplui ook deze editie de vermoorde onschuld blijven spelen en opnieuw weigeren de coöperanten perspectief te bieden op een correcte schadeloosstelling? Of kiest men er eindelijk voor om een reinigingsritueel te ondergaan en slaat men de zwarte bladzijden om met een waar mea culpa?

Arco folder: "kan men tegenwoordig een netto-rendement van 4,25% halen zonder risico?"Al sinds het omvallen van Dexia in 2011 wachten de Arco-aandeelhouders op de terugbetaling van hun spaargeld. Geld dat ze vol vertrouwen investeerden in de coöperatieve Arco, overtuigd door de mooie verhalen van hun BACOB-bankier, ACV- of CM-verantwoordelijke, of de reclames in het ACW-ledenblaadje Visie. Tot in 2011 werd Arco door ACW-prominenten aanbevolen als “een veilige belegging, niet onderhevig aan de schommelingen op de beurs, met een beperkt risico gespreid over heel wat goede investeringen”. In werkelijkheid werd 96% van het spaargeld van die mensen belegd in Dexia, het grootste hefboomfonds van Europa. Met put-opties beloofde de Arco-leiding, aangeduid door het ACW, om aandelen Dexia te blijven inkopen aan een veelvoud van de beurskoers. Men ging er zelfs voor lenen, bij Dexia, met alle risico's voor de coöperanten. De enige die er beter van werden, zijn de toplui van ACW en de grootste entiteiten ACV en CM. De eersten via de riante winstbewijzen die elk jaar een mooi dividend opleverden zonder risico en waar zelfs geheel onterecht geen euro belastingen op betaald werd. De twee laatsten genoten dankzij hun participatie in Arcofin elk jaar van een veel hoger dividend dan de gewone coöperanten dat ze bovendien cash kregen, terwijl de gewone coöperant in Arcopar zich tevreden moest stellen met een bijkomend lijntje op zijn “wachtrekening”. Met deze zelfbedieningsstrategie haalden de bewegingstop, vakbond en ziekenkas meer uit Arco dan ze er ooit in stopten.

De Tijd: ACW ontliep fraudeclaim dankzij procedurefouten

“Neen, mijnheer, het ACW heeft helemaal niets te maken met Arco en die vereffening”

Maar vandaag is dit hoofdstuk afgesloten. Voor de ACW-bonzen althans. Ze hernoemden de koepel zelfs “beweging.net”, in de hoop met de naam ook het verleden van zich af te schudden. Misnoegde coöperanten die bij het ACW aankloppen voor een woordje uitleg, worden hooghartig doorverwezen naar de vereffenaars. Neen, mijnheer, het ACW heeft helemaal niets te maken met Arco en die vereffening,” is het antwoord dat die mensen te horen krijgen. Het voelt aan als een judaskus van de top van een organisatie die ooit vol fierheid sprak over de manier waarop ze via Arco een “ethische stem” liet weerklinken in Dexia. Dat die ACW-top zelf de vereffenaars aanduidde die nu ruim de tijd nemen voor hun taak, namelijk het afhandelen van de puinhoop die ze zelf creëerden, probeert men dan eventjes te vergeten. Coöperanten die op de Algemene Vergadering hier opmerkingen over maken, krijgen het deksel op de neus.

Die coöperanten wachten nu al lang. Ze wachten op de afloop van de procedure die andere Dexia-aandeelhouders en enkele gemeenten aangespannen hebben tegen de door het ACW zelf geschreven staatswaarborg. Een procedure die uitloopt tot bij het Europees Hof van Justitie. Tegelijk wacht men op het beroep tegen de staatssteun-beslissing van de Europese Commissie dat door de vorige regering in lopende zaken aangespannen werd bij datzelfde Europees Hof. Maar vooral moeten ze nog wachten op de vereffening van Arco, door Ludo Foqué en voormalige toplui Francine Swiggers en Marc Tinant, die nu al vier jaar aansleept.

Vandaag verwijst het ACW maar al te graag naar de minister van financiën om hun probleem op te lossen. Het regeerakkoord, dat ook N-VA loyaal zal uitvoeren, voorziet in een compromis onder de verschillende partijen om na afloop van de procedures en de vereffening de coöperanten deels schadeloos te stellen vanuit de Staat, Belfius en het ACW. Dat vereist natuurlijk dat het ACW eindelijk voort maakt met de vereffening, over de brug komt en haar verantwoordelijkheid neemt in woord en daad en dus in centen. Vandaag ontbreken beiden.

Een gemeend mea culpa

Het zou dan ook bijzonder cynisch zijn als morgen de zevende opeenvolgende editie van deze hoogdag gevierd zou worden zonder een gemeend mea culpa vanuit de ACW-toplui over de aangerichte schade bij de bevolking en hun eigen leden, hardwerkende vrijwilligers. Het zou nog cynischer zijn mochten de toplui van deze organisatie en haar belangrijkste deelorganisaties morgen de huidige Vlaamse en federale regeringen asociaal noemen. Dat zou niet alleen feitelijk onjuist zijn. Het zou vooral onbetamelijk zijn voor diegenen die claimen een sociale organisatie te leiden maar hun eigen achterban meer dan 1 miljard euro afhandig maakten en nog steeds weigeren hiervoor verantwoordelijkheid op te nemen.

Marc LeemansEnkel met een gemeend mea culpa, een spoedig afhandelen van de vereffening op een transparantere manier, en het daadwerkelijk opnemen van financiële en morele verantwoordelijkheid, kan de beweging deze zwarte bladzijden omslaan. Dat zou het mooiste eerbetoon zijn aan die duizenden waardevolle en gerespecteerde vrijwilligers die zich elke dag belangeloos inzetten voor de samenleving, die dan niet langer gebukt zouden moeten gaan onder het kruis van de toplui van de organisatie in wiens naam zij zich engageren.

(c) Peter Dedecker at May 13, 2015 03:12 PM

Veerle's Blog

Mal 1956

The first time I saw the following product I immediately thought oh no not another copy cat. It wouldn’t be the first and certainly not the last. However this isn’t the case as Mal Furniture, a Dutch, Eindhoven based design label has been granted a limited in time homage to Charles and Ray Eames by Vitra. They re-created one of the greatest design icons of the fifties in plastic.

Suitable for outside

The ‘Mal 1956’ lounge set is manufactured in Polythene. That makes it suitable to be used outdoors. I haven’t been able to sit in one but Mal Furniture claims that the lounger is sturdy but still extremely comfortable. It comes with a subtle drainage system that prevents water on the sitting surface. What’s also different from the original is that this one's seat has an adjustable height and rotates 360 degrees.

I would need to see one in real life to be convinced, but I must say that I’m intrigued by its one material and colour usage. The ‘Mal 1956’ is available in seven colours, Orange, Blue, Red, White, Grey, Yellow and Green. Price is €998.

.

May 13, 2015 01:02 PM

Fietsbult

Feestelijk geknipt

Een beeldverhaal.

Het begon met dit …

18apr15, 12u09, Tuinwijklaan

18apr15, 12u09, Tuinwijklaan


… toen kwam er dit …
18apr15, 12u06, Tuinwijklaan

18apr15, 12u06, Tuinwijklaan


… en nu is er dit:
18apr15, 12u09, Tuinwijklaan

18apr15, 12u09, Tuinwijklaan


Tagged: geknipte straat, sluipverkeer, Tuinwijklaan, woonwijk, zone 30

(c) jandefietser at May 13, 2015 06:00 AM

May 12, 2015

Elke Decruynaere

5 jaar Opvoedingswinkel

Opvoedingswinkel Gent blaast 5 kaarsjes uit – Elke Decruynaere – 13 mei 2015

In de Opvoedingswinkel Gent kunnen ouders sinds vijf jaar terecht met opvoedingsvragen over kinderen van 0 tot 18 jaar.

Naast het individuele aanbod bouwde de Opvoedingswinkel een groepsaanbod in de buurten uit.
Bij voorkeur op plaatsen waar ouders al komen en in samenwerking met buurtorganisaties.

Het aanbod wordt gesmaakt. Dat blijkt uit de cijfers: het aantal ouders dat gebruik maakte van het aanbod steeg doorheen de jaren, met in 2014 760 individuele contacten.
Het aanbod bereikt de laatste jaren ook een divers publiek. Naar de toekomst toe wil de Opvoedingswinkel Gent meer ouders van tieners ondersteunen en het aanbod in samenwerking met partners in de wijken uitbreiden.

Schepen Decruynaere: ‘Ouders zijn de eerste opvoeders. Factoren zoals stress, een onverwachte of ingrijpende gebeurtenis, een verschil in aanpak tussen beide ouders, een scheiding, een verhuis of een temperamentvol karakter kunnen hen uitdagen. Een extra duwtje in de rug, een goede babbel, de juiste handvaten en een warme doorverwijzing helpen hen weer op weg.’

Ga naar deze website voor meer informatie.

 

Tags: 

Bevoegdheid: 

(c) helenewets at May 12, 2015 10:00 PM

Michel Vuijlsteke

Verbouwingen: Stylo Romano! Hoera!

We zijn uit de nood!

Enorm verschrikkelijk hartelijke dank aan Tine: de stenen van de keuken zijn gevonden! ‘t Is Belgische blauwe hardsteen van bij Hullebusch, afwerking Stylo Romano:

show-image-for-lightbox

Dat is zó een enorm pak van ons hart, ge kunt het u niet inbeelden.

Morgen, als er weer licht is in de keuken (ja, er zijn ook nog problemen met de elektriciteit), neem ik een foto en zal het u duidelijk zijn waarom het hier een beetje kommer en kwel was in mijn hoofd.

The post Verbouwingen: Stylo Romano! Hoera! appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 12, 2015 08:57 PM

Veerle's Blog

St. Johns Bizarre 2015 Poster

St. Johns Bizarre 2015 Poster

Many elements to discover!

via Jolby & Friends

May 12, 2015 05:24 PM

Page Preloading Effect

A tutorial on how to re-create a page preloading effect.

May 12, 2015 04:33 PM

PatternBolt

PatternBolt, a curated selection of SVG pattern backgrounds.

May 12, 2015 03:36 PM

Peter's Blog

Waarom Gent beter het Vlaamse en federale voorbeeld zou volgen om de toekomst veilig te stellen

Om onze kinderen goede toekomstkansen te geven, moeten we onze tekorten terugdringen en hen niet overladen met schulden. De nieuwe Vlaamse en federale regeringen maken daar werk van. We zijn nu zelfs de beste leerling van de Europese klas. Het was ooit anders.

Verbetering structureel begrotingssaldo 2015: België op de eerste plaats

In tegenstelling tot de vorige regering-Di Rupo doen we dat niet door de belastingen massaal te verhogen, maar wel door zelf minder uit te geven. Meer zelfs: dankzij de doorgevoerde belastingverlaging, houden alle werkenden die de forfaitaire aftrek voor beroepskosten gebruiken, sinds januari meer over van hun loon. Ook de sociale werkbonus wordt in augustus verhoogd waardoor de laagste lonen er nog sterker op vooruit gaan. Dat is de kracht van verandering, in een regering mét de N-VA.

De maatregelen van de regering maken arbeid goedkoper om zo meer jobs in de private sector te creëren. Jobs die ons belastinggeld opleveren. Dat geldt niet alleen voor bedrijven, maar ook voor de stad Gent: de federale indexsprong, die afhankelijk van de inflatie dit jaar of volgend jaar plaatsvindt, levert de stad Gent maar liefst 7,5 miljoen euro op. Helaas wil het stadsbestuur die bijkomende ademruimte meteen opsouperen. Niet door te investeren in de toekomst, maar door uit te geven aan extra ambtenaren en werkingskosten. Dit terwijl Gent vandaag al van alle steden het hoogste aantal ambtenaren per 1000 inwoners heeft.

Gent telt hoogste aantal ambtenaren en gebruikt indexsprong om bijkomend personeel in dienst te houden

Zelfs ons voorstel om die 7,5 miljoen opzij te zetten om de toenemende pensioenkosten voor de huidige ambtenaren mee te betalen, werd door de meerderheid weggestemd.

Van echt besparen op de eigen uitgaven is in Gent geen sprake: Gent zal tegen 2019 jaarlijks 100 miljoen euro meer uitgeven dan er inkomsten zijn. Hiervoor moet bijgeleend worden. De schuldenberg stijgt van 408 miljoen in 2010 naar maar liefst 760 miljoen in 2019. Schulden die zullen moeten afbetaald worden door onze kinderen en kleinkinderen. En dat terwijl Gent zich wil profileren als de meest kindvriendelijke gemeente...

Zonder maatregelen heeft Stad Gent tegen 2019 jaarlijks 100 miljoen euro meer uitgaven dan inkomsten. N-VA wil de stadsrekening niet doorschuiven naar kinderen en kleinkinderen.

Het is duidelijk dat ook Gent nood heeft aan de kracht van verandering, zoals de N-VA die in de praktijk brengt in Vlaanderen, België en vele andere steden en gemeenten. Gent heeft nood aan een beleid dat de uitgaven onder controle houdt, een beleid dat bespaart en private jobs creëert, een beleid dat sociaal is, een beleid dat de toekomst voor onze kinderen veilig stelt. Kortom: Gent heeft nood aan meer N-VA.

Stuk (in licht aangepaste vorm) gepubliceerd in het aprilnummer van De Belleman, het huis-aan-huis-blad van N-VA Gent. Kreeg je die niet in je bus? Bekijk dan een digitale versie hier. Wil je die helpen uitdelen in Gent? Geef dan zeker een seintje!

(c) Peter Dedecker at May 12, 2015 08:52 AM

May 11, 2015

Michel Vuijlsteke

Links van 4 mei 2015 tot 11 mei 2015

Canadian Government Says Free Speech is for Offending Muslims — Not Opposing Israel – The Intercept
When the views being suppressed are ones amenable to those in power (e.g., cartoons mocking Islam), free speech is venerated; when ideas are advocated that upset those in power (e.g. speech by Muslims critical of Western nations and their allies), the very same people acquiesce to, or expressly endorse, full-scale suppression.

Don’t believe Orson Welles, says his biographer Simon Callow — especially when he calls himself a failure » The Spectator
On the centenary of his birth, we celebrate the all-embracing genius of the great director, actor, theatre maker and story-teller

De dood van het politieke interview | Ico Maly
Ja, duizend keer ja. Met dank aan Siegfried Bracke en Ivan De Vadder en al wie in hun voetstappen treedt. "Het politieke interview is niet zozeer dood omdat het niet meer fris klinkt of spannend is. Het is ook niet zozeer dood omdat de politicus mediatraining heeft gehad of debatfiches ter beschikking heeft en daardoor zichzelf niet meer aan de galg praat. Het is dood omdat het interview geformatiseerd is en gecommodificeerd."

Why We Spent $172,298 in April and Only Made $45 – Startup Labs
We have what we perceive to be the best product on the market, and we could not sell one person from 1,391 who visited.

How I grew from 300 to 5k followers in just 3 weeks — Marketing & Growth Hacking — Medium
Urgh. Just… urgh.

The post Links van 4 mei 2015 tot 11 mei 2015 appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 11, 2015 08:00 PM

Verbouwingen: een dipje

Ik háát die term trouwens, “een dipje”. Met bijna evenveel passie als Facebookstatussen anno 2015 in de derde persoon, of die beginnen met iets als “en de kapotte fiets” (om te vermijden “heeft een kapotte fiets”), of die zeggen “vandaag is…” en dan “rood”, “tuinzetel”, “lekker aan zee”, of nog zo enorm veel andere dingen.

Maar “een dipje”, incluis de hele atmosfeer die rond die term hangt, is waar ik nu in zit, qua verbouwingen.

De veranda staat er (op de zijkanten na) en nu zijn we op zoek naar de waterleidingen. Maar dat lukt niet zo goed. En tijdens het zoeken naar de waterleidingen, wordt omzeggens de hele keukenvloer opengebroken. Met hamer, beitel en pneumatische breekhamer. Niet één op tien vloertegels kunnen gered worden. Van onze schone keukenvloer, waar we zo content van waren.

Snirf.

En we zoeken heel hard naar dezelfde tegels, maar het lukt niet zo goed.

Dubbel snirf.

The post Verbouwingen: een dipje appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 11, 2015 05:54 PM

Elke Decruynaere

Circusplaneet palmt kerk feestelijk in

Het Laatste Nieuws - 11 mei 2015

Foto Opening circusplaneetBij Circusplaneet zijn ze dolgelukkig met de kerk op Malem. Zaterdag is die dan ook feestelijk in gebruik genomen. Je beleefde er een stoet, muziek, een race op eenwielers en schepen Decruynaere werd zelfs even deel van een menselijke piramide.

Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, maar Circusplaneet is nu officieel eigenaar en gebruiker van het kerkgebouw in de wijk Malem. Zaterdag trok de organisatie in een kleurrijke stoet van haar gebouw aan de Drongensesteenweg naar de kerk in Malem. "Het gebouw aan de Drongensesteenweg blijven we ook gebruiken", zegt Eline Vyncke. "Maar daar hadden we ruimte te kort. We hebben nu al 700 leden. Met de kerk erbij kunnen we uitbreiden naar 900. De kerk zullen we benutten voor de luchtacrobaten, met de trampoline en de bascule (soort wip). Later kunnen we ook de trapezes verhuizen."

Om het officiële lint door te knippen, moest jeugdschepen Elke Decruynaere op een levende piramide klimmen, wat ze zonder morren en met slechts een klein beetje bibber deed. In de kerk werd meteen show gegeven, met vliegende kindjes, jongleurs en acrobaten. Het offerblok voor stoelgeld was getransformeerd tot spaarpot voor 'mat-geld'. "De crowdfunding voor de aankoop van de kerk is enorm vlot verlopen", zegt Eline. "Op korte tijd hadden we 45.000 euro. Nu zullen we sparen om te kerk in te richten en op te smukken." (VDS)

Ga naar de website van de Circusplaneet.

 

Tags: 

Bevoegdheid: 

(c) helenewets at May 11, 2015 06:59 AM

May 10, 2015

Michel Vuijlsteke

Het leven op sletsen

Het doet niet zo enorm veel pijn meer, alleen als ik iets aanraak of van positie verander. Maar het klopt nogal. En ik geraak er niet mee in mijn schoen.

Geen idee eigenlijk of mijn grote teen gebroken dan wel verstuikt is, maar ik loop wel al heel het weekend op sletsen rond. Een gemak, daar niet van, maar misschien toch maar hopen dat er volgende week niet al te veel meetings zijn met vreemde mensen op het werk.

Of dat ik tegen dan een beetje ontzwollen zal zijn, natuurlijk.

The post Het leven op sletsen appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 10, 2015 08:25 PM

Sofinesse

Moeder(melk)dag

Gisteren stond de halve Nina (bijlage van het Laatste Nieuws) vol met borstvoedende moeders en hun verhaal. Heel verschillende verhalen, met heel verschillende redenen en meningen. Maar wel allemaal met een kind aan de borst, een prachtige gemeenschappelijke deler. Ik kon niet anders dan het van voor naar achter lezen, al was het maar omdat mijn goede vriendin Anke zich daar ook fantastisch bloot heeft gegeven.

Voor ze zelf zwanger was, heeft ze zeker stiekem met haar ogen gerold als ik weer eens een pro-borstvoedingsuitleg bovenhaalde. Of meer dan één keer (als dit een interview in de story was, dan stond er nu dit bij: lacht. Maar het is gewoon mijn eigen blog, dus dat zou wat raar zijn). De eerste dagen na haar bevalling heb ik wat peptalk-sms’jes moeten sturen, maar toen we elkaar een paar weken geleden zagen – met onze nieuwste aanwinsten, straalde ze helemaal. En hebben we samen heel trots onze boobies bovengehaald. Om maar te zeggen, mensen kunnen veranderen. En borstvoeding rules big time.

Maar omdat ik weet dat dit een ongelooflijk gevoelig thema is, zeg ik alvast sorry aan alle flesvoedende mama’s die zich aangevallen zouden voelen. Helemaal nergens voor nodig. Nothing beats borstmelk, maar borstvoeding werkt nu eenmaal niet voor iedereen. Niets om je slecht over te voelen. Ik meen dat uit de grond van mijn hart. Ja, ik ben een ongelooflijke voorstander van borstvoeding, maar dat impliceert niet dat ik flesjes veroordeel. Totaal niet. Wij mama’s doen allemaal zo hard ons best.

Ik vind het wel doodjammer dat het heel vaak fout loopt door een foute begeleiding. Daar kan ik me serieus over opwinden. Ok, heel serieus. Ge blijft dan liever uit mijn buurt zelfs. Dan word ik woest en zou ik ter plekke een betoging willen organiseren tegen alle misverstanden die de wereld worden ingestuurd rond borstvoeding. En dan heb ik het zelfs niet over het internet of zo. Tien vroedvrouwen betekent al vaak tien verschillende meningen. Dat hebt ge dus niet nodig als pas bevallen mama. (Zo vertelde iemand me dat de vroedvrouw haar aanraadde om bij een baby van een paar weken MINSTENS drie tot vier uur tussen te laten ‘om een ritme’ te kweken. Dan gaat mijn haar recht staat en zou ik voor drie seconden die persoon zijn ogen willen uitkrabben.)

Er is zoveel advies, dat het beste advies bijna is: luister vooral naar jezelf en volg je gevoel. Maar als je net een watermeloen uit je lijf hebt geperst, loopt niet iedereen over van zelfvertrouwen. Dus vertrouw je op mensen, wat goed is, maar helaas is niet elke mening even ‘juist’.

Maar dit is hoe ik het ervaar/aanpak:

*Borstvoeding is zooooo gemakkelijk. Bij het allereerste teken haal ik gewoon een borst boven en heeft Felix meestal binnen de halve minuut wat hij nodig heeft. Topvoeding, gratis, op temperatuur en zalig om te doen. Geen gedoe met steriliseren, warm maken of ander gedoe. Ik ben niet zo aan gedoe.

*Borstvoeding is zo lastig. De eerste maand sliep Felix niet, soms dronk hij ongeveer de hele nacht lang. Niemand kan het dan van je overnemen, maar dat hoort er gewoon bij vind ik. Je mag daar best over klagen en zagen, want het is even verdrinken, maar het komt wel weer goed. Allez, met slaap komt het nooit meer goed eens je kinderen hebt, zekers?

*Dit gezegd zijnde. Mijn zoon van tien weken heeft gisterenavond om 23u voor het laatst aan de borst gehangen, vanmorgen om 7u30 was ik aan het kolven omdat meneer nog sliep en mijn borsten bijna ontploft waren. Na exact 7 minuten (mijn kolf vertelt me dat) ben ik moeten stoppen omdat mijn twee flesjes overliepen (2 x 160 ml). Daarna heeft hij – eens wakker – nog lang bij mij gedronken. Doorslapen kan dus wel bij kleine prutskes die alleen borstvoeding krijgen. Dat hangt volgens mij gewoon af van kind tot kind.

*Ik kijk zelden of nooit op de klok. Ik geef mijn kind de borst, als ik zie dat mijn kind daar behoefte aan heeft. Soms duurt dat een kwartier, soms twee minuten. Ik weet dus ook niet of het twee uur geleden is, of vier uur, of zeventien minuten. Ik kijk daar niet naar. Hij groeit goed, hij is vrolijk, hij slaapt goed, hij drinkt goed. Ik volg hem, en mijn borsten ook.

*Overdag à demande et à volonté (zoals het hoort, basisregel bij exclusieve borstvoeding, zeker in het begin) – ’s nachts wanneer ik er van wakker word. Felix geeft heel duidelijk aan wanneer hij wil drinken. Hij eet zijn handjes op, hij maakt smakgeluidjes of hij slaat met zijn armen. Ik neem hem uit zijn schommelwiegje (staat vlak naast mij), leg hem aan en leg hem weer terug als hij loslaat.

*Ik geef meestal maar één borst. Ik vind dat duizend keer gemakkelijker. Ik voel meestal welke borst geleegd moet worden, want erover nadenken vind ik al lastig. (Ja, ge leest het goed, ik vind borstvoeding lekker lui en handig. Ik ben te lui voor al dat flessengedoe). In de kraamkliniek heb ik de twee borstentoestand nog gevolgd, maar eens de melkproductie goed op gang was (lees: het spuit eruit), ben ik snel naar één borst overgestapt. Veel makkelijker vind ik, deed ik bij Basiel trouwens ook na een tijdje (maar toen heb ik wel eerst een vroedvrouw gebeld om te checken of ik niets verkeerd deed. Nu denk ik, ik doe mijn goesting. Neh.)

*Ik vind het zalig, zolang je bij je kind kan zijn. Kolven vind ik veel minder leuk. Voor eens een paar uurtjes te overbruggen, geen probleem. Maar daarom heb ik het zo lastig met werken als je kind nog geen zes maanden is (de minimumleeftijd waarbij exclusieve borstvoeding wereldwijd wordt aangeraden). Op vraag is gewoon heel moeilijk als borst en kind niet samen zijn. Maar: zorgen voor later.

*Ook al geef ik het liefst thuis in een comfortabele zetel borstvoeding, ik doe het overal. Ik geneeer me niet in huiselijke kring, ook niet bij vrienden of familie. Op openbare plaatsen is er niets wat een grote tetradoek niet kan oplossen. Discreet kan altijd. Ik heb er nog nooit problemen mee gehad, maar ze zouden ook niet moeten proberen.

*Het zou geweldig zijn voor je lijf, maar daar merk ik voorlopig niet veel van. We zitten eindelijk in het juiste tiental, maar er is nog geweldig veel werk. Misschien dat het zonder borstvoeding nog veel dramatischer zou zijn.

*Ik heb het vorige keer na zeven maanden opgegeven, om volledig foute redenen. Ik voel me daar nog altijd een beetje slecht over. Ik ben nu dus van plan om het veel langer vol te houden. Ik weet nu al dat het lastig zal zijn. Vooral omdat mensen het schattig vinden bij een boreling, maar het heel wat minder aanvaard is als je kind al wat groter is. Ook borstvoedende mama’s moeten zich (helaas) vaak verantwoorden. Niemand zou zich moeten verantwoorden, niet voor flesjes, niet voor de borst.

*Ik vind het fantastisch. Felix is 10 weken, weegt 7 kilo, was de laatste keer al 63 cm en doet het fantastisch. Ik heb hem negen maanden gedragen en nu leeft hij nog altijd, alleen dankzij mij. De natuur is FAN-TAS-TISCH.

*Ik moet dringend nog eens langs Boobs-‘n-Burps. Voor de gezelligheid en wat extra beha’s. Ik krijg soms wel commentaar ‘dat het toch duur is’, maar ik vind het geweldig dat het bestaat. En voor kwaliteit betaal je een lichte prijs. Als je uitrekent hoeveel je uitspaart aan flesvoeding, dan valt het trouwens best mee vind ik.

*Het is vandaag moederdag. Een pluim voor iedereen. Voor mijn moeder. En mijn schoonmoeder. En alle moeders. En in het bijzonder een extra knuffel voor deze mama. En alle sterretjes-mama’s. Voor iedereen. We zijn goed bezig.

(c) Sofinesse at May 10, 2015 05:23 PM

May 09, 2015

Michel Vuijlsteke

Optredens: two down, one to go

Kinderen die activiteiten doen: het is wat.

Gisteren was het concert op school, alwaar Zelie en Louis in het koor zitten. Bijna drie uur aan een stuk, met een koor en orkest van 80 man, koormuziek van Bob Chilcott, Leonard Cohen, Jester Hairston en Lorenz Maierhofer, het Vioolconcerto in E-klein van Mendelssohn, Mozart’s 21ste pianoconcerto, en dan nog werk voor koor en orkest van Xavier Verhelst en Luc Van Hoof.

Vooral de Xavier Verhelst —Kız Çocuğu, van het gedicht van Nazım Hikmet– bleef bij mij plakken, en niet eens omdat Zelie er een (verkouden) solo in deed. Ik heb de componist zowaar een mail gestuurd om te vragen of er ergens een opname van bestaat, zo wijs dat ik het vond.

Vandaag was het show van The Dance Factory, alwaar Louis en Jan dansen, en morgen is het nog eens show. Vandaag Louis, morgen Jan.

Meestal zijn die shows lang, lange, lánge avonden, maar ik had gelijk de indruk dat er deze keer meer schwung in zat dan anders. Geen eindeloze balletvoorstellingen van een half uur, bijvoorbeeld. Wél natuurlijk nog heel veel Modern en Hedendaags, waar ik langzaam maar zeker allergisch aan word.

Met alle respect voor dansers en choreografen, die enorm hard hun best doen en zeer hard werken en kwalitatief hoogstaand bezig zijn, maar ik heb het wel gehad. Dat eindeloze depressief rondgeslenter, die holle dramatiek, dat pseudo-pathos, die ‘verhalen’ en ‘gevoelenssss!’ die er telkens in geforceerd worden, die danswoordenschat die op den duur alleen maar een aaneenschakeling van clichés wordt — én vallen én rollen én weer opstaan, en nu eens achteruit lopen, en het hoofd van de partner draaien met de hand, én terug naar depressief rondslenteren: het danstechnisch equivalent van karamellenverzen. Neen, echt niet.

Afijn. Morgen dus nog eens dansvoorstelling. Met Jan deze keer, die morgenochtend trouwens ook al examen heeft (Way to Play, technische voetbalschool).

The post Optredens: two down, one to go appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 09, 2015 09:52 PM

May 08, 2015

Michel Vuijlsteke

Teen

Weet ge wat een goed idee is? Op een werf rondlopen met uw sletsen aan, en dan struikelen, en dan op uw grote teen terechtkomen en hem zoniet breken, dan toch zwaar verstuiken.

Awww dat doet pijn. Nog een geluk dat er hier altijd krukken op overschot zijn.

Wél pech dat het dit weekend optredensweekend is: op een stoel zitten met min voet op de vloer, dat doet gelijk geen deugd. Met dat hij helemaal opgezwollen is, namelijk.

(Al ben ik wél slim geweest en heb ik direkt mijn schoenen aangedaan nadat het gebeurd was: anders was ik er nooit meer in geraakt. Vraag is nu alleen nog: geraak ik er uit, of laat ik mijn schoen gewoon aan voor de rest van de voorzienbare tijd?)

The post Teen appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 08, 2015 09:39 PM

Fietsbult

Saskes new look

Eindelijk -na jaren van aandringen- kwam er aan de saskes een aanpassing voor de fietsers:

Saskes

Dit is slechts een deel van een verhaal dat veel heeft van een thriller met veel intriges.
Het verhaal van Gentse zwin, de sluis in Heusden, enzovoort…
Natuurlijk hebben wij, de kernleden van Fietsersbond Gent en alle Gentse Fietsersbondleden, elk hier een individuele mening over.
Maar dit is niet het juiste platform om daarover te discussiëren, hier hebben we het over de fietsinfrastructuur.
En wat zien we?
Nieuwe plannen
In de nieuwe plannen van W&Z gaat deze nieuwe vlakke overgang naar de schroothoop!!!
We krijgen naast de spoorweg een hoge brug.
Deze laatste is natuurlijk terecht, maar er moet een “vlakke” overgang blijven bestaan voor het lokale fietsverkeer.
Dus nu zijn we terug voor 10 à 15 jaar vertrokken om dit te bekomen?


Tagged: saskes

(c) Hubert at May 08, 2015 07:00 AM

May 07, 2015

Michel Vuijlsteke

Ah, miserie

Toppunt van pech: anderhalf uur staan koken in de kookles (okay, staan klaarmaken, het was iets kouds), en dan met misselijkheid naar huis moeten afdruipen.

Ik heb sashimi van zalm gemist, en lamscarré en lamsfilet, en chocolademousse van witte chocolade. Drat.

The post Ah, miserie appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 07, 2015 08:50 PM

Kerygma

Take back the streets.

Het moet een jaar ofwat geleden zijn, toen we een mail stuurden naar de stad om een zebrapad te vragen aan het park hier op het eind van de straat.
Daar links is dat park. Daar waar die auto staat, daar steken kinderen over om naar het park te gaan. En die bocht, die kunt ge blijkbaar gemakkelijk doorvlammen en optrekken tot zestig of voor mensen met ambitie, zeventig, dan op het rechte stuk.

hoek2

Daar is toch niet veel verkeer, in zo’n woonwijk, hoor ik u zeggen? Dat zoudt ge denken natuurlijk, ware het niet dat dit een sluipweg is voor wie het druk verkeer op de hoofdwegen hier in de buurt wil ontwijken. En dat blijken veel mensen te zijn.

We vroegen een zebrapad, we kregen “dat is daar zone 30, dus er is sowieso geen probleem”. *zwijgt*

U zal het mij dus vast niet kwalijk nemen dat ik het eigenlijk best lollig vind, dat net dat kruispunt er nu zo uitziet. Want laten we eerlijk zijn: dit is eigenlijk een beetje zebrapad, the next level.

leefstraat

leefstraat2

Tot 13 juli is dat hier van dat, en dus krijgt u linkjes. Over Leefstraten. Over die van ons, die heel poëtisch De Ooievaar van de Meibloem werd gedoopt. En vooral over nu zaterdag, en de officiële opening. Kom af! For reals!

(c) i. at May 07, 2015 07:37 PM

Sofinesse

Halfweg

Ik begrijp ook niet hoe het gebeurd is, maar deze fantastische periode is alweer over de helft. En dan ben ik al een ongelooflijke gelukzak die twee maanden ouderschapsverlof aan het zwangerschapsverlof gekleefd heeft, ik vind het nog te weinig. Als ik denk aan de ratrace die me over iets minder dan drie maanden te wachten staat, krijg ik met moeite adem. Ik wil nochtans niet echt buitensporige dingen, ik wil eigenlijk gewoon in alle rust voor mijn baby (en mijn kleuter) zorgen.

Felix is voorlopig bijna letterlijk altijd bij mij, want ik hou hem (borstvoedingsgewijs) in leven. En hoewel in de Westerse wereld zo snel mogelijk groente- en fruitpapjes in kleine kinderen worden geduwd, wil ik Felix zo lang mogelijk van exclusieve borstvoeding voorzien (ik ben behoorlijk koppig, ik besef dat). Liefst zoals de WHO-norm adviseert, minstens zes maanden. Maar bon, dat is een andere discussie (waar ik het vast nog wel eens over heb).

Hoe komt dat toch? Leg mij dat eens uit? Waarom ben ik langs de ene kant een ambitieuze vrouw met een job die aardig in de buurt komt van mijn kinderdroom en langs de andere kant een vrouw die ongelooflijk geniet van het full time moederen over mijn twee zonen en bang is om weer te gaan werken? Hoe kunnen die twee dingen – professionele ambitie en het verlangen om een soort huismoeder te zijn – verenigd zijn in één en dezelfde persoon? En waarom is vooral dat evenwicht zo moeilijk. Moeder zijn én een full time job, is dat gewoon niet te combineren zonder je daar ongelukkig bij te voelen? Ik heb er nochtans geen problemen mee om Basiel achter te laten in de opvang (hij vindt dat geweldig) en uiteindelijk komt dat met Felix ook wel goed. Het is vooral ikzelf die het tempo niet aankan.

Ik hou enorm van mijn job, ik ben dolgelukkig als ik achter de microfoon sta. Ik geniet elke keer als ik de fader openschuif. Maar het valt me ook zwaar, tegelijkertijd. Elke dag 10 uur van huis zijn combineren met een huishouden en twee kinderen, dat wringt. Om niet te zeggen, dat wringt me uit. En lees dit aub niet als een klaagzang, ik ben ongelooflijk gelukkig. En zal dat ook zijn als ik weer ga werken.

En toch.

Ik moet nu al bijna elke avond besluiten dat mijn to-do-list alweer niet is afgeraakt. En we hebben het dan alleen nog maar over boodschappen, was en plas, schoolpoorten, kinderen verzorgen en eten op tafel toveren. Dingen die ik binnenkort ook moet doen, terwijl er 10 uren minder in een dag zullen zijn. En dan vergeet ik even totaal dat ondertussen ook nog verwacht wordt dat je er leuk uitziet (mijn lijf draagt nog zware sporen van die zwangerschap), dat je sport, dat je vrienden onderhoudt, dat je er voor je familie bent, dat je gezond eet, dat je…je weet wel.

Ik hoef mezelf zoveel druk niet op te leggen, dat weet ik ook wel. Ik heb – gelukkig – ook een partner die meehelpt, dat weet ik maar al te goed. Ik heb hier volledig zelf voor gekozen, dat besef ik allemaal heel erg goed.

En toch.

De ratrace begint stilaan naar mij te knipogen. Ik probeer ergens in mijn achterhoofd na te denken hoe we dat allemaal geregeld gaan krijgen. Want deze periode van moederschapsRUST komt niet meer terug. Binnenkort is het in één rechte lijn naar mijn pensioen, volgens de verwachtingen dus nog minstens een jaar of 30 à 35 van constant gehaast. Want de 21 verlofdagen op een jaar, brengen mij persoonlijk niet genoeg rust. Niet de rust die ik nu ervaar, en die ook voelde toen ik thuis was met Basiel.

2015-04-30 16.06.28

Ik ga het nog even proberen te negeren. Genieten staat op de eerste plaats, zeker nog tot eind juli. Hoe het daarna gaat, zien we dan wel zeker? En dat komt goed, natuurlijk.

(c) Sofinesse at May 07, 2015 01:54 PM

Veerle's Blog

The Decemberists Berkeley Poster

The Decemberists Berkeley Poster

A fox in a suit riding a unicycle with an accordion. That’s some imagination :)

via DKNG

May 07, 2015 08:53 AM

Nastro Azzurro

Nastro Azzurro

Spettacolo.

via Riccardo Guasco

May 07, 2015 08:35 AM

Ronde van Vlaanderen

Ronde van Vlaanderen

Part of the poster series celebrating the great roads and rides of cycling.

via The Handmade Cyclist

May 07, 2015 08:25 AM

Kameraad Harko

R.C. Reissiger voor beginners

Vox Mago brengt, zoals ik gisteren reeds aankondigde, het David Oratorium van R.C. Reissiger. Maar Reissiger is een nobele onbekende van de negentiende-eeuwse muziekgeschiedenis. Om deze grootmeester onder de aandacht te brengen en vooral een eerste introductie te geven, hebben ze een fraaie voorstellingstekst gemaakt. Met veel plezier neem ik deze hier over.


De naam Carl Gottlieb Reissiger 1798- 1859), operacomponist, hofkapelmeester en conservatoriumleraar in Dresden, doet bij niemand nog een belletje rinkelen. Reissiger dirigeerde weliswaar de première van Wagners Rienzi in 1842, maar was esthetisch en ideologisch diens antipode en werd vergeten.

Vox Mago produceert Reissigers enige oratorium, David (1851), geschreven nauwelijks drie jaar na de mei-opstand van 1849 waar, naast Mikhail Bukanin, ook Wagner op de barrikaden stond. Ook al is het werk gebaseerd op het bijbelverhaal, de David van Reissiger is niet de bijbelse koning van Juda. De koren die het volk aanheft in dit oratorium en die David troost moeten brengen voor zijn eigen fouten en de dood van zijn voorganger, konden ook als troost begrepen worden door de Koning van Saksen en zijn hofhouding. Na die mei-opstand werd de monarchie terug in ere hersteld werden, en zij bleef aan de macht tot het einde van de Eerste Wereldoorlog. Door de woorden van het slotkoor Danket dem Herrn, denn Er is freundlich und Seine Güte währet ewiglich, zal het hof dat bij de première aanwezig was zich ten zeerste gesteund gevoeld hebben. Wagner moet gegruwd hebben van zoveel gezagstrouw.

Reissigers David sluit naadloos aan bij het model van Beethovens Christus am Ölberge opus 85 dat aan de basis lag van de negentiende eeuwse romantische oratoriumtraditie. Net zoals in Beethovens Christus is de sacrale hoofdiguur een tenor geen bas en wisselt de expressie in diens solos van vertwijfeling tot rustige vastberadenheid. Ook zijn het de koren en nevenfiguren die eerst onrust en strijd, maar tenslotte overwinning en zegen tot uitdrukking brengen. Merkwaardigerwijze laten zowel Beethoven als Reissiger hun grote koren uitlopen op een fugatisch deel of zelfs een echte fuga.

Een opdracht die Reissiger neerschreef in een gastenboek, luidt: Die Kunst leidet keinen Stillstand – Kunst verdraagt geen status quo. Dit statement houdt niet meteen in dat Reissiger ook een
Wagneriaan zou zijn geweest. Het geeft wel aan dat de romantische muziek in Dresden rijker geschakeerd was dan de theorie van de grote scholenlaat vermoeden

meer uiteraard bij wikipedia
.

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 07, 2015 07:16 AM

May 06, 2015

Kameraad Harko

Vox Mago brengt het David oratorium van Reissiger

Kameraden en vrienden,

vrijdag en/of zaterdag kunnen cultuurliefhebbers met een gerust hart afzakken (of opklimmen) naar de Sint-Pieterskerk voor een prachtig concert.
Vox Mago, samen met Forlana Consort en het orkest van de AMWD (aka 'de poel'), brengt het oratorium David van Carl Gottlieb Reissiger.



een pracht van een oratorium, een Belgische primeur, een prachtig kader en dat voor de prijs van €10. Bestel nu uw tickets.

Tot dan!

(c) Kameraad Harko (noreply@blogger.com) at May 06, 2015 07:36 PM

Veerle's Blog

Sony

Sony

Love how the cat is done.

via Made by Radio

May 06, 2015 05:32 PM

The Knight in color

The Knight in color

Very original style.

via Patryk Hardziej

May 06, 2015 05:22 PM

Michel Vuijlsteke

Ohboyohboyohboyohboy

Daarnet in de mail vanwege de schrijnwerkers:

Beste,

Wij zullen morgen starten. Tegen 8.00 uur – 8.30 uur zullen we ter plaatse zijn.

Met vriendelijke groeten

Squeeee!

The post Ohboyohboyohboyohboy appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 06, 2015 05:00 PM

Veerle's Blog

Adobe Cover Illustrations II

Adobe Cover Illustrations II

Use the find/change dialog to adjust object formatting.

via Cindy Ethel

May 06, 2015 04:29 PM

Shop Global Blue

Shop Global Blue

Breathtakingly beautiful!

via Ray Oranges

May 06, 2015 04:10 PM

Adobe Cover Illustrations

Adobe Cover Illustrations

Add text and art in frames.

via Sindy Ethel

May 06, 2015 03:02 PM

Los Nevados II

Los Nevados II

Bikepacking the Parque National Los Nevados, Colombia. Pt 1.

via while out riding

May 06, 2015 07:44 AM

One Hundred

One Hundred

Love how the green creates shadow and depth.

via Matt Chase

May 06, 2015 07:38 AM

Safari Soirée

Safari Soirée

Cute style.

via Allan Peters

May 06, 2015 07:35 AM

School House

School House

That owl is the icing on the cake.

via Nick Slater

May 06, 2015 07:21 AM

May 05, 2015

Michel Vuijlsteke

Verbouwingen: we houden het spannend

Ik dacht dat het allemaal al achter de rug zou zijn, maar het zal toch nog wat voeten in de aarde hebben. Gisteren impromptu besloten nog een stukje muur te laten bijverven (anders konden we daar later moeilijk aan), en dus moest er nog een stelling aangesleept worden, en primer gekocht worden, en lang verhaal kort: vandaag is er een stuk muur gerestaureerd en heeft een ander stuk muur een paar lagen verf gekregen.

Morgen verder van dat, en wellicht (hopelijk) (misschien) (wie weet) wordt er een stuk van de keukenvloer opengekapt. Snirf, onze schone vloer, en alles, maar toch: het moet, wegens dat het niet zo fijn is dat we om de zoveel maand met verstoppingen zitten omdat de leidingen die er liggen niet echt goed liggen.

En niet maandag, niet vandaag, niet woensdag maar donderdag komen de schrijnwerkers vanalles installeren. Geen flauw idee wat dat allemaal zal zijn, en of er ook glas in zal zitten, en of we dan uit de wind en de regen zullen zijn, en binnen welke termijn er dan ook nog een vloer zal liggen, maar het is wel veelbelovend.

Oh, en in juni beginnen we aan de tuinaanleg. Hey, ‘juni’ is al binnen een dikke drie weken!

The post Verbouwingen: we houden het spannend appeared first on Michel Vuijlsteke's weblog.

(c) Michel Vuijlsteke at May 05, 2015 09:14 PM

Bruno Bollaert

Punk is not dead

Punk is not dead / Nemo Me Impune Lacesset

Punk is not dead / Nemo Me Impune Lacesset

(c) bruno at May 05, 2015 06:48 PM

Veerle's Blog

Type Shortcuts in Photoshop CC 2014

A few handy shortcuts when working with type in Photoshop CC 2014. Some I knew about but most I learned from Adobe's Julianne Kost. She's an awesome resource to keep an eye on. Discover them after the jump.

1) Basic Formatting Shortcuts:

  • Command + Shift + < or > (Mac) | Control + Shift + < or > (Win) increases/decreases point size by 1
  • Command + Option + Shift + < or > (Mac) | Control + Alt + Shift + < or > (Win) increases/decreases point size by 5
  • Option + (Mac) | Alt + (Win) left/right arrow key decreases/increases kerning (the amount of spacing between two characters)
  • Option + (Mac) | Alt + (Win) left/right arrow key decreases/increases tracking (if greater than 2 letters are selected)
  • Option (Mac) | Alt (Win) + up/down arrow increases/decreases leading (the amount of vertical space between lines in a paragraph)
  • Command + Option (Mac) | Control + Alt (Win) + up/down arrow increases/decreases leading by 5
  • Option + Shift (Mac) | Alt + (Win) Shift + up/down arrow increases/decreases the baseline shift by 1
  • Command + Option + Shift + A (Mac) | Control + Alt + Shift + A (Win) reverts back to Auto Leading
  • Command + Return (Mac) | Control + Enter (Win) commits the text (simply clicking return/enter will add a line break)
  • Command + Shift + L/C/R (Mac) | Control + Shift + L/C/R (Win) aligns text Left/Center/Right (when using the Horizontal Type tool)
  • Command + Shift + L/C/R (Mac) | Control + Shift + L/C/R (Win) aligns Top/Center/Bottom when using the Vertical Type tool

2) Changing Font Style

If a font “family” (Myriad or Minion for example) has a font “style” (Bold or Italic for example), then the following keyboard shortcuts will change the Font Style. If the font doesn’t contain the style then “Faux” styling will be applied.

  • Command + Shift + B (Mac) / Control + Shift + B (Win) sets Bold
  • Command + Shift + I (Mac) / Control + Shift + I (Win) sets Italic
  • Command + Shift + K (Mac) / Control + Shift + K (Win) sets All Caps
  • Command + Shift + H (Mac) / Control + Shift + H (Win) sets Small Caps

3) Selecting Type

  • Shift + Left Arrow/Right Arrow selects 1 character left/right
  • Shift + Down Arrow/Up Arrow selects 1 line down/up
  • Command + Shift + Left/Right Arrow (Mac) | Control + Shift + Left/Right Arrow (Win) selects 1 word left/right
  • While the type (or a portion of the type) is selected, Command + H (Mac) | Control + H (Win) hides the selected “reversed out” type enabling a more accurate preview of the type (especially when selecting a color)
  • Double click the “T” (Type Layer thumbnail) in the Layers panel to select all of the type on the Layer
  • Select multiple type layers at one time (using the Layers panel) to change attributes for multiple layers at once

4) Resizing Type

When editing type, Command-drag (Mac) | Control-drag (Win) the anchor points (of the bounding box) to resize the type. Add the Shift key to constrain proportions.

5) Repositioning Type

Positioning the cursor slightly outside of the Type’s bounding box, temporarily toggles the icon to the Move tool. Drag to reposition the type in the image area without first having to commit to the type.

6) Adding a New Type Layer

Shift-click the Type tool in the image area to create a new type layer when close to another type block. (Adding the Shift key prevents Photoshop from auto selecting nearby text, which can be very helpful when a image contains several type layers in close proximity).

7) The Adobe Single vs Multi-Line Composer

The overall “look and feel” of justified text can be vastly improved by calculating the justification settings based on more than one line of text in a paragraph (as opposed to setting each line individually). The next time you create a block of paragraph text in Photoshop, select the type and use the shortcut: Command + Option + Shift + T (Mac) | Control + Alt + Shift + T (Win) to toggle between the Adobe Single-line and Every-line Composer. The Adobe Every-line Composer will almost always produce tighter, better-looking paragraphs with more consistent spacing.

8) Paragraph Formatting Shortcuts

  • Command + Option + Shift + H (Mac) / Control + Alt + Shift + H (Win) toggles paragraph hyphenation on/off.
  • When creating Paragraph (or “Area”) type, Option -click (Mac) | Alt -click (Win) in the image area to set the width and height of the paragraph type bounding box
  • Command + Shift + J (Mac) | Control + Shift + J (Win) will justify the paragraph and left justify the last line
  • Command + Shift + F (Mac) | Control + Shift + F (Win) will justify the paragraph AND justify the last line

9) Warping Type Layers

To warp multiple layers of text as a single unit, select the layers and convert them into a single Smart Object. Then, add the warp. (Edit > Transform > Warp or Type > Warp Text)

10) Changing the Color of Type

  • Option + Delete (Mac) | Alt + Backspace (Win) fills any selected type with the foreground color
  • Command + Delete (Mac) | Control + Backspace (Win) fills any selected type with the background color

Note: If the type layer is selected, but no individual letters within the text block are selected (there isn’t any text insertion point in the text), these shortcuts will change the color of all of the type on a layer.

11) Previewing Fonts

Now that Photoshop displays live font previews in the image area, you might want to turn off the preview in the font menu (allowing you to see more of your image, and less of the menu). Choose Type > Font Preview Size > None to turn off (or make smaller) the font preview menu.

May 05, 2015 02:12 PM

Hullabaloo

Marcasse

Van december 1878 tot oktober 1880 hokt Vincent Van Gogh in de Borinage, waar hij zelfs 700 meter afdaalt in de steenkoolmijn van Marcasse.

(c) hullabaloo at May 05, 2015 07:01 AM

May 04, 2015

Elke Decruynaere

Extra personeel voor de Dienst Kinderopvang

Betaalbare, toegankelijke en kwaliteitsvolle kinderopvang is een basisrecht voor elk kind. Daarom blijft de stad Gent investeren in kinderdagverblijven en buitenschoolse opvang. De vergroening van de stad zet zich verder. Door het stijgend aantal kinderen, voornamelijk in de buitenschoolse opvang, kreeg de schepen signalen over een te hoge werkdruk voor de kinderbegeleiders. Na een analyse in 2013, rolde de stad Gent in 2014 een 8-tal maatregelen uit. Maatregelen waarbij inspanningen vanuit de stad, de kinderbegeleiders en de ouders vereist zijn. Deze inspanningen zorgden voor een lichte daling van het aantal kinderen per kinderbegeleider. Maar de werkdruk bleef te hoog. Op voorstel van schepen Decruynaere besliste het college in de afgelopen budgetbesprekingen over een bijkomende aanwerving van 20 voltijdse extra kinderbegeleiders. ‘Dankzij deze extra inzet van personeel hebben de kinderbegeleiders meer tijd voor elk kind. Een belangrijke voorwaarde om kwaliteitsvolle kinderopvang te kunnen organiseren,’ aldus schepen Decruynaere.

Tags: 

Bevoegdheid: 

(c) helenewets at May 04, 2015 10:00 PM

Sofinesse

Ik dacht, ik probeer het eens met krokodillen.

Ik ben niet altijd even georganiseerd. Ik heb deze post maanden geleden geschreven, maar op de verkeerde plaats opgeslagen. En zo is hij in de vergetelheid geraakt. Toen ik hem deze week per ongeluk weer tegenkwam, dacht ik. The hell, waarom ook niet? Hij dateert van november, toen we verhuisden van een babybed naar een groot bed. Je ziet mijn chaos wel even door de vingers? Merci.

Omdat wij dus op de kamer met wc slapen, is de grootste slaapkamer van ons huis de kinderkamer. We hebben op de zolder nog een bureauruimte en een logeerkamer, maar voorlopig willen we dat zo houden. Er zijn al wel eens mensen die gebruik maken van onze Gentse hotelkamer, wat altijd gezellig is.

De kinderkamer is voorlopig alleen het domein van Basiel, maar binnen afzienbare tijd zal hij die kamer moeten delen met zijn broer. Dat is natuurlijk niet voor meteen. Zolang Dorus ’s nachts nog drinkt, zal hij naast mij in dit prachtige schommelwiegje liggen. Ik ben het type moeder dat een kind ’s nachts halfslapend aanlegt, namelijk. Als dat met opstaan, uit bed komen en echt wakker worden gepaard gaat, vind ik dat toch een stuk lastiger. Hahaha. Ondertussen is Felix twee maanden en slapen we eindelijk weer een beetje.

Maar omdat voorbereiding alles is, staat er al een paar maanden een eenpersoonsbed klaar voor Basiel. Hij heeft er een paar keer in geslapen, maar sliep toch altijd liever in het klein bedje. Ok, eigenlijk werkte het gewoon niet.

Basiel is een goede slaper, maar een heel moeilijke ‘gaan-slapen-slaper’. Het is een klein avondraafje, die meestal niet veel zin heeft om naar bed te gaan. ’s Morgens moet je hem trouwens gerust laten, als hij niet op zijn eigen tempo wakker kan worden (kan een halfuur duren), dan zitten we met een stevig ochtendhumeur. We hebben echt alles uit het boekje geprobeerd: vast avondritueel, middagdut overslaan, verhaaltje lezen, er nog even bijzitten, laten wenen, om de 5 min kordaat binnen gaan en slaapwel zeggen….Het baatte allemaal niet. Drie kwartier bleitinge om te gaan slapen, ongeveer elke avond. (For the record: op een ander gaat hij meestal heel voorbeelding slapen, maar dat is eigen aan kinders zeker?) Hahaha. Ondertussen is Felix bijna twee maanden en slapen we eindelijk weer een beetje.

Tot ik dacht, ik gooi het eens over een andere boeg. Ik kocht een gezellige overtrek met krokodillen in de Ikea en vertelde heel enthousiast aan Basiel dat ik een bed met krokodillen zou bouwen. Hij hielp mee en was minstens even enthousiast. Hij had het de halve dag over de krokodillen in zijn bed. En toen werd het avond.

Na een eerste bleiting in het kleine bedje wou ik het gewoon eens proberen. “Basiel, gaan we in het bed met de krokodillen liggen?” Een klein hartje met een roodje gezichtje van het wenen zei ja.

We kropen in het bed met de krokodillen. Ik kroop er nog even bij. Ondertussen hadden we een gesprek over gaan slapen, en waarom dat altijd zo moeilijk gaat. Want iedereen is toch moe en alle kindjes van de crèche slapen al lang. Hij noemde ze allemaal op en ik bevestigde dat die al allemaal in hun bedje lagen. We knuffelden en ik zei nog dat mama en papa echt heel blij zouden zijn als Basiel flink in het grote bed zou slapen, met de krokodillen. We knuffelden nog eens en zeiden slaapwel.

Hij sliep niet onmiddellijk, maar er was geen bleiting noch een ontsnappingspoging. Hij wachtte geduldig op Janneke maan en het zandmannetje (dat konden we zien op de infraroodcamera die mijn lief – de IT’er – geïnstalleerd heeft). En toen was het plots de volgende ochtend. De ochtend dat hij wakker werd in het bed met de krokodillen.

Ondertussen zijn we een week verder. Hij slaapt nog altijd zonder veel problemen in het bed met de krokodillen. Ik kruip er elke avond een paar minuutjes bij en we nemen rustig afscheid van de dag.

Ik moet dringend op zoek naar nieuwe krokodillen of andere toffe beesten, want die lakens moeten wel eens gewassen worden.

Een halfjaar later is een groot bed totaal geen issue meer. Gaat volledig vanzelf. En er zijn ondertussen ook auto’s en skateboarden. Coo-hool.

(c) Sofinesse at May 04, 2015 04:32 PM