Oudste dochter, gisteren: ah ja, ge zoudt dan eens moeten bellen naar de vader van (naam vergeten) om af te spreken wanneer zij bij ons komt slapen morgen.

Ik weet van niets, Sandra weet van niets, maar hey, als het afgesproken is, dan bellen wij natuurlijk. Vader aan de andere kant van de telefoon wist ook van niets, maar hey, dat zijn uiteindelijk ook allemaal details.

Ondertussen ben ik het ook een beetje uit het oog verloren wat er met wie afgesproken is, maar voor zover ik het begrepen heb: vanavond blijft vriendin 1 hier slapen, en morgenochtend moeten ze vriendin 2 gaan halen aan het Gravensteen. En dan gaan ze, euh, geen idee, iets doen, vermoed ik.

De ploeg van Jan heeft vandaag gespeeld tegen AA Gent vandaag en gewonnen: 6 – 15.

Ik ben vanmorgen op en af naar het ballet gereden met Anna. En ik heb vannamiddag een chocoladeijstaart met passievruchtenganache gemaakt voor morgen. Dat is dan toch ook iets. En ik heb vandaag 60 euro niét uitgegeven aan een toetsenbord.

We hebben vanavond zeetongfilets gegeten met krielpatatten in de pel en dan in de oven.

Sandra is met dochter en vriendin naar het lichtfestival.

En dus zit ik alleen thuis, ‘t is te zeggen met de twee jongste in bed. En ben ik met Louis naar Harry Potter aan het kijken. Hij is aan honderd per uur Engels aan het leren, Louis, en zo’n film waar hij het boek van van buiten kent, dat helpt er aan.

Ik heb zin om morgen een gezelschapsspel te spelen met de kinderen, maar ik denk dat het er ook dit weekend niet van zal komen.

En dan zal het weekend gedaan zijn en is het weer werkweek.

Het leven is gelijk een doos pralines, een mens weet nooit wat hij gaat krijgen.

Merckx UMX-R, fixie based on the Merckx hour record ride in Mexico '72.

Buzzihood, an acoustic cocoon to do a phone call in peace. Perfect color spot for a big office. Designed in Belgium!

De Morgen doet van Wetenschap. Dat is dan altijd een beetje gelijk ‘Flair doet van Veldrijden’, dat begint al bij de spelfouten — vandaag in De Morgen een item over de circardiaanse (drie keer) klok.

Omdat Nele en ik een compleet tegengesteld bioritme hebben en omdat dit o.a. een probleem is dat het hippe en perfecte gezinsleven kan bemoeilijken – wat zegt u?! zot!? ja mensen, breaking news, bloggen da’s een beetje gelijk een realitysoap op tv, dat is wat ze u willen doen zien en dat is eerder nooit dan zelden een realistische reality – dus, daarom dus, heb ik daar al veel over gelezen, over het circadiaan ritme en over de maatschappij die zich niet wil aanpassen aan mij.

Jaren heb ik mijn stinkende best gedaan om een dagmens te worden en het is nooit gelukt. Onlangs heb ik mij er bij neergelegd — dat was trouwens redelijk laat op de avond — dat het niet meer zal veranderen, dat ik een nachtuil zal blijven.

Maar dan vandaag in de krant, alweer een toverformule: “Per dag 20 minuten vroeger opstaan en je zal ‘s avonds 20 minuten vroeger moe worden.” Bullshit, ik sta al elke dag 3 à 4 uren te vroeg op en ik sleep me de hele dag door het leven gelijk een zombie, om dan ‘s avonds rond 21u langzaam wakker te worden, en dat is al zolang ik me kan herinneren.

Maar wacht, de oplossing! De omschakeling zou pas werken als je het ook in de weekends toepast, als je geen steken laat vallen, anders verval je terug in het oude ritme. Ach zo. Welaan dan. Al bijna 6 jaar sta ik ook in de weekends een paar uur te vroeg op, dus bullshit, alweer.

En als u mij nu even wil verontschuldigen, ik moet nog ontbijten.
Het leven, één jetlag.

Gearchiveerd onder:het leven

Tagged: Bij Sint-Jacobs, fiets, fietsen, Gent, Lichtfestival

Wat is de wereld toch klein... Ik zit hier op dit ogenblik in het blad GENT-STADSMAGAZINE van februari 2012 te bladeren, en wat ziet mijn lodderig oo...

Foundation by Zurb, a HTML/CSS framework for any kind of device.

Wonderlijk, inspirerend, machtig, overweldigend: die keer dat Saul Bass de pitch deed voor een volledig nieuwe huisstijl voor Bell — een hele resem min of meer onafhankelijke bedrijven met allerlei verschillende stijlen en boodschappen.

Bass maakt niet alleen een logo, maar stelt een volledige ommekeer van alles voor. Van logo en typografie tot en met uniformen voor alle (alle) mensen die in aanraking komen met het publiek.

Als het echt niet anders kan: spoel vooruit naar het einde, maar het is het half uur meer dan waard.

Some ideas to get you thinking about typographical effects with CSS3 & jQuery.

Europees Commissaris Neelie Kroes was in de vorige legislatuur bevoegd voor Mededinging en dus verantwoordelijk voor het dossier van de staatssteun aan Dexia en voor de goedkeuring ervan door de Europese Commissie. Dat ze nu weigert in de bijzondere Kamercommissie Dexia te getuigen, is een zoveelste blamage voor deze commissie en voor de parlementaire controlefunctie. En toch, toch kan ik haar beslissing begrijpen.

Immers, waarom zou zij deze commissie wel ernstig nemen als Belgische verantwoordelijken dat ook niet doen? Waarom zou zij een commissie aux sérieux nemen die vanuit alle kanten tegengewerkt wordt? Een overzicht.

• Toegang krijgen tot documenten van de Belgische toezichthouders en Dexia Holding is een lijdensweg. Tot nu hebben enkel de experts van de commissie ze.
• Belgische regeringsleden komen node getuigen: Didier Reynders heeft steevast agendaproblemen en wil enkel komen wanneer terzelfdertijd in de commissie Financiën de begroting besproken wordt en het merendeel van de leden daar verwacht wordt: afleiding! Voor een CEO als Mariani is het blijkbaar makkelijker om naar de commissie te komen dan voor minister Reynders, die toch ter beschikking moet staan van het parlement. De verantwoordelijke premier, Yves Leterme? Die stuurt al helemaal zijn kat.
• Blijkbaar worden wij als commissieleden een paardengeheugen toegedicht: de documenten van de commissie zelf, inclusief de verslagen van de vergaderingen achter gesloten deuren en de presentaties van de experts: alles wordt afgeschermd. Wij, en wij alleen (niet onze medewerkers of technici) kunnen ze consulteren in een afgesloten ruimte, zonder kopieermogelijkheden, dictafoon of medewerker, zonder gsm of laptop. Voor een dergelijk technisch dossier allesbehalve een evidentie. Hoe kunnen wij tijdens de zitting de verklaringen van de spreker vergelijken met eerdere verslagen of documenten van de toezichthouders? Niet, dus...
  Zo organiseert men willens nillens een zwartepietenspel: iedereen steekt de schuld op een ander of trekt in het beste geval gewoon de paraplu open. Er zijn dus dringend confrontaties nodig.
• De vergaderingen zijn een ware uitputtingsslag. Toppunt was Jean-Paul Servais, hoofd van toenmalig toezichthouder CBFA (en van MR-signatuur) vorige week vrijdag. Uitstel van zijn hoorzitting, die pas kon aanvatten om 19u, werd door de commissievoorzitster (Marghem, MR) afgeblokt. Wat volgde was een ellenlange presentatie van 50 slides met een samenraapsel van basisinformatie (de structuur van Dexia: na 2,5 maand kent iedereen die ondertussen al), onleesbare ingescande brieven, informatie op een dermate misleidende manier gebracht zoals die ook aan de RvB van Dexia gebracht geweest kon zijn om te blijven volhouden dat men "goed bezig" was, en vooral heel warrige en ongestructureerde informatie. Om 23u dacht Servais te kunnen beginnen aan het volgende deel van zijn presentatie: nog 100 stuks. Efficiënt werk kan je dit niet noemen.
• Soms neemt men ons ook voor kleine kinderen: nadat een commissielid citaten uit de bijzonder interessante en relevante getuigenis van Imfried Schwimann van het Directoraat-Generaal Mededinging in de pers lekte, werd het verslag weggenomen uit de parlementaire dataroom. Wij mogen het niet meer zien.

Waar wachten we op?

Kortom, we verdoen onze tijd, we raken gefrustreerd en we komen geen stap dichter bij de waarheid. De commissie is dus dringend aan herwaardering toe. Laten we haar nu eindelijk omvormen tot een echte parlementaire onderzoekscommissie. Daar zouden we Neelie Kroes, die immuniteit geniet, ook niet kunnen verplichten om te komen, maar het politieke gewicht zou wel dermate vergroten dat ze niet zou kunnen weigeren. Haar getuigenis zou ertoe doen, ook: wat Imfried Schwimann vertelde was dermate interessant en confronterend dat het verder onderzocht dient te worden.

De uiteindelijke politieke verantwoordelijkheid voor het dossier lag immers bij de Europese Commissie die niet noodzakelijk het advies van haar administratie volgde en hierover intern onderhandelde, met ook de Belgische, Franse en Luxemburgse Eurocommissarissen. Wat is daar gezegd? Neelie Kroes moet dat kunnen verhelderen.

En ten slotte: een onderzoekscommissie kan de getuigen onder ede verhoren. Tegengestelde getuigenissen bij een confrontatie uitklaren ook. Waarop wachten we dus nog? We zijn de burgers en de belastingbetalers die opdraaien voor deze tweede peperdure redding van Dexia, een onderzoekscommissie verschuldigd.

Column gepubliceerd in De Morgen.

Met enige trots kon ik dinsdag melden dat een eerste wetsvoorstel van mijn hand goedgekeurd werd in de Kamercommissie Handels- & Economisch Recht. Met dit wetsvoorstel wordt het mogelijk om woonboten, horecaboten, varend erfgoed en plezierboten in te schrijven in het scheepsregister, en dus ook om er een hypotheek op te nemen. Aangezien een hypothecaire lening de bank meer zekerheid geeft, is deze goedkoper voor de eigenaars dan een persoonlijke lening, waardoor aankoop en renovatie van deze schepen goedkoper wordt.

Stap vooruit voor Gent

Dit lijkt me vooral een interessante kans voor steden als Antwerpen, maar nog meer voor Gent: wonen op het water wordt trouwens steeds meer trendy. Gent kent al de grootste woonbootgemeenschap van Vlaanderen, en zal hierin nog verder gaan door de nieuwe projectontwikkelingen in de Oude Dokken.

Maar daarnaast wordt het ook makkelijker (en goedkoper) om een historisch schip aan te kopen en te renoveren. Het is nu aan de stad Gent om eigenaars te stimuleren om bijvoorbeeld in de Voorhaven aan te meren. Het gebied kan een echte publiekstrekker worden om ons watererfgoed in de kijker te plaatsen, zoals ik eerder schreef.

Kansen voor economie

Maar ook de Belgische kredietsector kan hier alleen maar baat bij hebben. Nu vluchten kandidaat-eigenaars vaak naar Nederland of Frankrijk om hun schip te registeren en sluiten ze daar een hypothecaire lening af. Die scheepsvlucht een halt toeroepen kan ook een positief effect hebben op de werkgelegenheid in de Belgische scheepswerven die deze schepen verbouwen en uitrusten én op hun toeleveranciers.

Samenwerking

Na een eerste uitstel door PS en MR, werd het voorstel dinsdag unaniem (ook door PS en MR) goedgekeurd in de commissie. Op dat politieke spelletje na, ben ik de collega's van de andere partijen dan ook bijzonder dankbaar voor de constructieve samenwerking tijdens het totstandkomingsproces met allerlei feedback en opmerkingen. Tevens ook een woordje van dank aan scheepshypotheekbewaarder Guido De Latte voor het aankaarten van dit probleem in zijn boek, alsook prof Eric Van Hooydonk voor zijn feedback, insteken en zijn inzet in de sector van het watererfgoed.

Nu dient het voorstel nog goedgekeurd te worden in plenaire vergadering, wellicht binnen twee weken, waarna het ondertekend dient te worden door de koning om te verschijnen in het Staatsblad.

Meer van dat!

Berichtgeving: GVA, De Gentenaar,  in de papieren kranten van 25 jan: GVA p58, HLN p12 en De Tijd p3.

We gaan wat minder bloggen vanaf nu. Niet dat de goesting geheel is verdwenen, maar ik betrap er mij toch steeds vaker op dat het een soort verplichting is geworden om dagelijks een post(je) te schrijven. Dat kan de bedoeling niet zijn. (Tijdgebrek helpt ook niet echt natuurlijk.)

“Dagelijks sinds 2003″, stond er in mijn colofon. Mogelijks wordt het nu dus wat minder frequent. Misschien geraak ik dan eindelijk eens wat meer van die computer weg.

Zo zo. De kogel is door het gebedshuis.
Ik heb een nieuwe fiets gekocht.

Bijlange niet de fiets van mijn dromen, wel een oerdegelijke stadsfiets (Cortina Urban) en bovendien enkele honderden euro’s goedkoper dan wat ik in gedachten had.

Een proefrit op de Gentse kasseien heeft mij volledig overtuigd.

Mijn nek is bijzonder blij met de keuze. Ik moet nu niet voorovergebogen zitten en mijn nek draaien alsof ik mijn plafond aan het schilderen ben (dat kan ik dus niet meer).

Ik zit nu op mijn fiets zoals een Kosovaar op een fiets zit.
(alleen gaat het een veelvoud sneller, dat wel)

Lang geen fiets om op fietsvakantie te gaan, zeker niet. Maar met die dikke banden wel de ideale fiets voor te diep verzakkende trein- en tramsporen en te koppige kinderkopjes in de binnenstad.

Gearchiveerd onder:fiets Tagged: cortina urban, fiets

Whoa. Dat kan tellen. Kader Arif, de rapporteur van het Europees Parlement over ACTA, dient zijn ontslag in:

La Commission européenne a signé aujourd’hui, au nom de l’Union européenne, l’accord commercial anti-contrefaçon, l’ACTA.

Je tiens à dénoncer de la manière la plus vive l’ensemble du processus qui a conduit à la signature de cet accord : non association de la société civile, manque de transparence depuis le début des négociations, reports successifs de la signature du texte sans qu’aucune explication ne soit donnée, mise à l’écart des revendications du Parlement Européen pourtant exprimées dans plusieurs résolutions de notre assemblée.

En tant que rapporteur sur ce texte, j’ai également fait face à des manœuvres inédites de la droite de ce Parlement pour imposer un calendrier accéléré visant à faire passer l’accord au plus vite avant que l’opinion publique ne soit alertée, privant de fait le Parlement européen de son droit d’expression et des outils à sa disposition pour porter les revendications légitimes des citoyens.

Pourtant, et chacun le sait, l’accord ACTA pose problème, qu’il s’agisse de son impact sur les libertés civiles, des responsabilités qu’il fait peser sur les fournisseurs d’accès à internet, des conséquences sur la fabrication de médicaments génériques ou du peu de protection qu’il offre à nos indications géographiques.

Cet accord peut avoir des conséquences majeures sur la vie de nos concitoyens, et pourtant tout est fait pour que le Parlement européen n’ait pas voix au chapitre. Ainsi aujourd’hui, en remettant ce rapport dont j’avais la charge, je souhaite envoyer un signal fort et alerter l’opinion publique sur cette situation inacceptable. Je ne participerai pas à cette mascarade.

De rapporteur, voor de duidelijkheid, is niet zomaar iemand die verslagen schrijft, hij is de hoofdverantwoordelijke voor een voorstel van de Commissie in het Parlement. De rapporteur vormt in grote mate het eindproduct — en hier is het hij zó hard niet eens met het hele proces rond ACTA, dat hij toch wel redelijk ongezien scherp is, en op de dag van de ondertekening zijn ontslag indient.

Veel sterker van signaal kan dat niet worden, in het Europees Parlement.

Het EP had al eind 2010 een alternatieve resolutie voorgesteld, maar die heeft het nipt niet gehaald. Wie heeft wat gestemd?

De christendemocraten van de EVP, vooral, en (natuurlijk, zou ik bijna zeggen) de conservatieven van ECR.

Voor België stemden elf van de 22 europarlementariërs vóór het voorstel van de EP: alle socialisten, alle groenen, Annemie Neyts en Guy Verhofstadt.

Philip Claeys van Vlaams Belang en Anne Delvaux van CDH onthielden zich, Frank Vanhecke was afwezig, en acht mensen hebben tegengestemd. Ivo Belet, Jean-Luc Dehaene, Marianne Thyssen, Mathieu Grosch (CDH) en Derk-Jan Eppink deden mee met de meerderheid van de leden van hun groep, Louis Michel (MR), Frédérique Ries (MR) en begot Dirk Sterckx hebben tégen de meerderheid van de liberalen gestemd.

Zou dat iets uithalen, die mensen e-mails te sturen?

Zo. Wel. Euhm.

*zwijgt*

U bent opeens wel met heel veel zeg. En allemaal hier gekomen met die linkjes overal. Dat is mooi en ik ben zeer geflatteerd. Maar het is tegelijkertijd lang geleden dat ik nog zo schrik had van mijn eigen virtueel erf, feitelijk.

Want normaal gezien kennen wij elkaar, mijn lezers en ik. Vaak al jaren, en dat scheelt een eind. Ze weten bijvoorbeeld dat ik al eens durf te razen, en ik stel me voor dat ze dan even met hun ogen rollen achter hun pc en dat het dan weer over is.
De volgende dag schrijf ik dan over mijn dochter die pipi in de broek doet. Zo gaat dat hier.

Allez, niet dat u niet welgekomen bent, natuurlijk. Zet u, drinkt iets, neem een koekske.
Maar stel er u nu ook niet te veel van voor, wat betreft die meningen. Want ik heb ze wel, maar ze zijn in het echt meestal een pak voorzichtiger.
En behalve meningen heb ik ook een kind, een verbouwing, een job en de drang om de dingen die ik kook, zie, doe, denk en voel online te zetten. Dat u het weet: het is hier eigenlijk een wijvenblog, zo wordt gezegd, en u werd gelokt met een naar het schijnt Relevante Opinie. Hadden we u efkes goed liggen, zeg.

Enfin. Ik ben trouwens blij dat u commentaren geeft op dat stuk hieronder. Eens met elkaar discussiëren op een volwassen manier, dat is altijd een goed idee. Ik zal dan dit weekend ook eens meedoen, maar eerst moet ik examens afnemen en verbeteren. Ondertussen: blijf een beetje vriendelijk voor elkaar. Het is de website van de gazet niet.

Maar welkom. En mijn kleine is deze ochtend flink op haar potje geweest. Number one and number two.

Ik was dat helemaal uit het oog verloren, maar ‘t is vandaag blijkbaar Rode Ridderdag. Hoera voor Johan, de Rode Ridder!

Ik denk dat ik vandaag, ter ere van, elke “maar” vervang door een “doch”.

Zeg dus niet

er is een probleem, maar de boeking start pas binnen meer dan vijf werkdagen

maar zeg wel:

er is een probleem, doch de boeking neemt eerst een aanvang over meer dan vijf werkdagen

Tagged: Bij Sint-Jacobs, fiets, fietsen, Gent, Lichtfestival, weesfiets

Zo weird — de verkiezingsresultaten in Polen in 2011:

PIS staat voor Prawo i Sprawiedliwość (Recht en Rechtvaardigheid, eerder rechts), PO staat voor Platforma Obywatelska (Burgerplatform, liberaal conservatief / christen-democratisch). De manier waarop gestemd wordt, lijkt nogal geografisch omschreven, nee?

Ha! Elke dag nieuwe ontdekkingen op /r/mapporn — deze kwam uiteindelijk van op Strange Maps, vorig jaar in december.

Kijk, de grenzen van het Duitse rijk vóór 1918:

Zo fascinerend, spookgrenzen. En we moeten niet eens zo enorm ver kijken, wij *kuch*taalgrens*kuch*.

Gearchiveerd onder:filmpjes

Eigenlijk is dat wel goed, zo zonder mobiele computer zitten, ‘s avonds. Tessa zit op congres, en ze heeft de MacBook mee (ik had het al voorspeld: ze gaat niks anders meer willen). Als ik ‘s avonds nog iets wil doen, moet ik dus boven aan mijn bureau gaan zitten, en er gericht werken of browsen of mij anderzijds serendipiteitsgewijs op het internet begeven.

—

Het begrip zat duidelijk in mijn hoofd, maar ik kon niet op het woord serendipiteit komen. Dus heb ik er als volgt naar gezicht: ‘t is een film, maar hoe heet die nu weer, en hij is met dingske, maar hoe heet die nu weer, wacht en die speelde mee, maar hoe heet die nu weer en die speelde in… Great Expectations – Gwyneth Paltrow – damn nee, dat is Sliding Doors en Bounce; wacht eens is dat geen acteur van de brat pack.. euh… The Breakfast Club – Molly Ringwald – nee, toch niet, ah: Grosse Point Blank – John Cusack en ‘t is Serendipity (met Kate Beckinsale). Gotta love the interwebs.

—

Maar ik zit liever beneden, als het avond is. Dus de computer gaat uit en ik ga wat verder lezen, denk ik. Of naar een film kijken. Het internet is heletegans van u, vanavond.

Vanmorgen beginnen samenvatten waar er gisteren over vergaderd was — ‘t is wel Bijzonder Wijs als werk van ettelijke maanden op korte tijd allemaal in mekaar begint te klikken en als er allemaal wolken opklaren en zo.

In de late voormiddag even over en weer naar huis om te spreken met de mevrouw van de Dienst Monumentenzorg en Architectuur (we moeten werk aan het huis, het is een beschermd stadsgezicht, we willen weten wat we precies kunnen, mogen en moeten doen). Het niet evident, het is altijd wat zoeken en doen om elkaar te vinden in zo’n gesprek, maar uiteindelijk viel dat allemaal helemaal mee, en weten we wat we nu moeten doen en zo.

Dan terug naar het werk en verder gedaan aan verslag en dingen. Met de koptelefoon op en Stevie Wonder luid: yay! Weinig, weinig zo wijs als vlotgaweg iets documenteren, en dan alsnog besluiten een kleinigheid zelf te herprogrammeren, met He’s Misstra Know-It-All of Living for the City als soundtrack.

Vanavond thuisgekomen en eten gemaakt voor de kinderen — kabeljauw met puree — die dan ergens om zes uut met mijn broer naar het lichtfestival zijn vertrokken (Sandra was er al wegens persconferentie en officiële opening en zo).

Ik zit thuis, en ik vraag me af wat ik eens zou doen.

Ik ga mij in ieder geval niet druk maken over de staking maandag, en het verbaast mij een beetje dat er zoveel spel rond gemaakt wordt (voor en tegen) op de tweeters en de faceboeks.

Weet ge wat? Wind u maar allemaal eens goed op, voor en tegen. Kak op de vakbond zonder te weten wat vakbonden voor u doen. Staak zonder ook maar een idee waar het eigenlijk over gaat. Roep zeer hard dat stakers leeghangers zijn die de economie kapot maken, maar rep met geen woord over de banken die ons ei zo na in de afgrond hebben gestort. Roep zeer hard voor behoud van index en pensioenleeftijd en voordelen uit een tijd dat we allemaal dertig jaar minder lang leefden, en stem dan vooral collectief in de omgekeerde richting.

Voor mij zal het vanavond TV kijken worden, of lezen, of tijd verdoen. I dunno. Of misschien gaan slapen.

En dan morgen eens op zoek gaan naar een manier om er iets aan te doen, aan de hele situatie, tegen alle verwachtingen in dat het iets zal uithalen, maar omdat het toch eens zou moeten. Want een staking haalt niéts uit. En want al dat engagementsloos 140 karakters lang gezwets #30j #ikbenbeterdangij steekt mij enorm tegen, daar niet van, maar ‘t is niet door nog eens een tweet in de lucht te sturen of een sermoen te houden voor de al lang overtuigden of een discussienamiddag voor de mensen die niets anders te doen hebben met hun namiddag dat er iets gaan veranderen. Of toch wel. Of toch niet. Of toch wel. Ik slinger over en weer tussen optimisme dat het met tijd en uitleg allemaal goed komt, en pessimisme dat het allemaal om zeep is en dat niets kan helpen. Ik voel mij letterlijk slecht van dingen als deze reactie op Gentblogt, of van een kolom met twitterzoekresultaten op #30j of @sthbracke, van die mislukte humorist die altijd achteraan Knack staat, van de “ik begrijp dat…” en de “ik hoor u zeggen…” van Siegfried Bracke-epigonen, van mensen die ik zie verglijden naar wat ik nooit had gedacht dat ze zouden worden, van het zwart-wit worden van alles, van het kort geheugen van iedereen, van “wij tegen zij”, van drama om het drama, van aaaaargh. Letterlijk slecht, niet letterlijk in de betekenis van figuurlijk, maar letterlijk in de betekenis van ik krijg een krop in mijn keel en het pakt op mijn asem. Fuck. Nu ga ik met mijn koptelefoon op moeten naar The Joy of Painting kijken tot een stuk in de nacht.

En de dag was nochtans zo fijn begonnen.

Stijn Vogels posted a photo:

Taken with picplz.

The Swedish Murder Machine.

via Bandito

Second illustration that I feature here from the Heartwork series.

via Allan Peters

My motto each time I’m climbing with my bicycle.

via Graham Pilling

Self explanatory.

via pixelgraphix

Hé, u daar met uw smartphone op twitter en facebook. U met uw iPad vol meningen en tijd om die online te verkondigen, tijdens en buiten de werkuren. U bent het die in de gazet van vandaag staat onder het kopje dat de Vlaming de staking niet moet. Gezien?
Ja inderdaad. De burger, die is tegen de staking. U las het – u volgt uw actualiteit, nietwaar – overal, en u heeft uw meningen knikkend bevestigd gezien. Daar in uw aangenaam warme huis (de thermostaat springt aan een uurtje voor het opstaan, dan is de kilte zo fijn gebroken) tijdens uw ochtendkoffie. U, de burger, bent goed bezig.

U bent de burger, zo blijkt. Niet de mama van twee die slechts deeltijds gaat werken omdat één van de kinders vaak ziek is en opvang niet gemakkelijk is. Die heeft geen tijd en geen geld om online meningen te hebben.
U bent de burger. Niet die gast die in ploegen aan den band werkt en elke maand moet scharten om rond te komen. U bent de burger, niet die 15% van de Vlamingen onder de armoedegrens. En ook niet het grote aantal procenten dat daar net boven zit, en dat ploetert om te overleven.

En mijn god: wat is dat confronterend, dat u het bent. U bent mijn tweeverdieners-eigenhuis-fijnejob-elkjaaropvakantie-peergroep en ik schaam mij diep over uw kortzichtigheid. Want de staking, het is een schande, zo hoor ik u roepen. Wij willen werken, wij nemen onze verantwoordelijkheid in tijden van crisis. Ik schaam mij diep, omdat u net geen verantwoordelijkheid neemt. U denkt aan uzelf, niet aan de anderen. En voor u luidruchtig protesteert: met anderen bedoel ik niet “mensen die het even goed hebben als u” maar mensen die het minder goed hebben dan u.

U hoeft van mij niet te staken. Dat doe ik tenandere ook niet, want het zijn examens. Dus gaat u vooral werken, als u dat wilt. Maar ik zou het bijzonder fijn vinden als u zou stoppen met clichématig te schelden op mensen die wel staken. Mensen die wel actie voeren. Omdat het water hen aan de lippen staat en de nieuwe veranderingen hen wanhopig maken. Want 30 januari is het verheffen van een stem, door een groep mensen die dat niet doet op forums en twitter en facebook. Probeer daar verdorie eens wat respect voor te hebben.
Ik las het ergens, en kan het niet beter verwoorden dan dit: De bovenkant van de middenklasse vecht met de onderkant er van. Ondertussen lachen zij die de crisis niet voelen met ons.

Voor de rest zijt ge heel flink, lieve burger. Met uw profielfoto’s van “Ik staak niet” (kijk eens, meester, hoe verantwoordelijk ik ben. Toe, geef mij een schouderklopje.) en uw gevatte sarcasme. Ik ben er zeker van dat uw baas u zeer dankbaar zal zijn.

Anything with a bicycle in it has my seal of approval.

via Jackie Besteman

It Does a Body Good. The shadow is the cherry on the cake.

via Mikey Burton

Beautiful bokeh and it makes me think of Summer.

via Samantha Lamb

North By Northwest. Inspired by the famous title sequence by graphic designer Saul Bass of a movie by Alfred Hitchcock.

via Justin Mezzell

New media at SXSW.

via Moker Ontwerp

Another one of the series called Sections of the guide.

via Matthew Lyons

Meer dan tevreden geweest van mijn oude Gazelle die ik in 2003 tweedehands kocht. Maar die heeft definitief de geest gegeven, maandag ben ik zelfs de pedalen verloren onderweg. Nu, dat gebeurt de laatste tijd wel vaker maar het was toch schrikken toen het ook op de fiets gebeurde.

Op zoek dus naar een nieuwe fiets. Maar mijn favoriete fietshandelaar is tijdelijk buiten strijd en ik heb dringend een nieuwe fiets nodig, voor intensief gebruik, om dagelijks over trein- en tramsporen te springen, om over kasseien te vliegen, om niet dooreengerammeld te worden bij elke fietsbult.

Alle tips welkom!
Bij voorkeur een dealer mét goede service in Gent-Oost of Gent-Centrum.

Ik ben al bij AS Adventure in Lochristi geweest, daar hadden ze niks op voorraad. Ik kon er een Cannondale Tesoro 0 of 1 of 2 of 3 bestellen en meteen een voorschot betalen. Ik vind dat raar, ik wil die fiets eerst voelen, dus heb ik dat niet gedaan.

Nu zit ik hier. En ik haat het openbaar vervoer.

Gearchiveerd onder:fiets

Versterkingen van de Atlantik Wall die het Duitse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog bouwde langs de kust. De batterij Hundius werd tijdens de Koude Oorlog omgebouwd tot een transmissiecentrum van de Belgische marine.

Er valt veel te zeggen over de relatie tussen mijn lief en auto’s. We zijn gegaan van
een complete apathie (“Waarom heb ik eigenlijk een rijbewijs nodig? Dat is toch
stom”), naar een diepe genegenheid. We zijn zelfs naar het autosalon geweest,
can you believe that? En moesten we geld hebben, hij zou er zeker eentje
gekocht hebben. (Ik ben dus ook maar meegegaan, om hem tegen te houden in
eventuele aankopen)

Er valt trouwens ook heel veel te zeggen over de rijstijl van mijn lief. Het rijbewijs
blijft redelijk vers, dat papiertje is pas eind mei in zijn bezit gekomen. En
zoals u misschien nog weet, zijn wij hier op 24 dagen van 0 naar geslaagd
gegaan. Dat blijft een topprestatie. Maar hij is (nog) niet de meest vlotte
chauffeur.

Het gaat elke dag beter, dat wel. En omdat ik niet te veel mocht heffen en sleuren
tijdens de verhuis, heeft hij heel wat toertjes gedaan tussen ons oude en
nieuwe huis. Zelfs met een hoop maten op de achterbank (of soms gewrongen
tussen een uit-elkaar gehaald bed of andere rommel, een schoon gezicht). En dat
heeft hem wat meer zelfvertrouwen gegeven. Ik ben ervan overtuigd dat we er
ooit echt gaan geraken.

Toch dateert onderstaand voorval al van een tijdje geleden. Mijn lief zat aan het stuur, ik zat er naast mooi te wezen. Op dat moment ben ik me altijd heel hard aan het
concentreren om niet op elk manoeuvre commentaar te geven, want dat is
blijkbaar niet zo aangenaam voor de chauffeur. En hoe ik het ook zeg, het is
meestal niet op de juiste toon (and believe me, ik heb een serieus arsenaal aan
‘tonen’ en ‘stemmetjes’). Maar toen, was ik echt braaf.

Op de ring rond Gent reed er een auto voor ons, die wat slakkenneigingen had. Laat ons zeggen dat hij ongeveer 30 reed, terwijl je daar toch 50 mag (en het is een
tweebaansvak). Plots zegt mijn lief droogweg:

“Beste chauffeur in de auto voor mij. Je mag hier 50 rijden. Groetjes Tom”

That’s why I love him.

 

Beste vrienden, op deze gedichtendag een gedicht door de enige echte J.R.R. Tolkien. We brengen 'The Mewlips' uit zeer lezenswaardige 'The Adventures of Tom Bombadil'.

The Shadows where the Mewlips dwell
Are dark and wet as ink,
And slow and softly rings their bell,
As in the slime you sink.

You sink into the slime, who dare
To knock upon their door,
While down the grinning gargoyles stare
And noisome waters pour.

Beside the rotting river-strand
The drooping willows weep,
And gloomily the gorcrows stand
Croaking in their sleep.

Over the Merlock Mountains a long and weary way,
In a mouldy valley where the trees are grey,
By a dark pool's borders without wind or tide,
Moonless and sunless, the Mewlips hide.

The cellars where the Mewlips sit
Are deep and dank and cold
With single sickly candle lit;
And there they count their gold.

Their walls are wet, their ceilings drip;
Their feet upon the floor
Go softly with a squish-flap-flip,
As they sidle to the door.

They peep out slyly; through a crack
Their feeling fingers creep,
And when they've finished, in a sack
Your bones they take to keep.

Beyond the Merlock Mountains, a long and lonely road,
Through the spider-shadows and the marsh of Tode,
And through the wood of hanging trees and gallows-weed,
You go to find the Mewlips - and the Mewlips feed.

voorgelezen door de meester zelve:



op muziek gezet door Colin Rudd in een animatie door Richard Svensson:

Dit is -in de beleving van sommige stadsambtenaren- een veilige fietsoversteekplaats:

Het verkeersbord dat de oversteekplaats moet aangeven staat op 5 (of was het
6?) meter van de autorijweg.

De assertieve fietser doet zijn ding.
Voor hen is alles veilig, ook deze stations-jungle.
De anderen bedanken ervoor, en dwarsen de sporen liever niet al fietsend:

Men doet soms verbaasd/meewarig over de trage overgang naar een andere mobiliteitscultuur.
Ik ben soms verbaasd over de volharding waarmee mensen hun kinderen in deze werfchaos leren fietsen.
Ze verdienen een standbeeld.

Een lichtpuntje in deze stad met een Lichtfestival: na màànden getalm schieten de werken aan de straatverlichting op. Op de Koningin Fabiolalaan branden ze tot aan de Timichechtunnel.

Het stuk Fabiolalaan voorbij de tunnel is -zucht- vermoedelijk een ander “dossier”.
Helaas ligt net daar -vlakbij de Aaigemstraat- de fietsoversteekplaats.

Het fietspad tussen Timichegtunnel en Fabiolalaan is nu deels verlicht.

Het stuk achter mijn rug, het middenstuk, was maandag nog donker.
En op de Voskenslaan branden de meeste lampen -na alweer een poos duisternis- opnieuw.
Alleen de lampen bij de “veilige oversteekplaats” nog niet.

Tagged: fiets, fietsen, Gent, Koningin Fabiolalaan, Timichegtunnel, veilig, Voskenslaan

‘t Is waar, ‘t is staking volgende maandag.

Voor zover ik het begrepen heb, hebben alle mogelijke partijen tijdens de regeringsonderhandeling — ze heeft lang genoeg geduurd — redelijk voortdurend overlegd met hun achterban, waaronder ook de vakbonden. Dus ik weet niet echt wat ze nog zouden kunnen toevoegen aan de discussie.

En trouwens: de mensen die het voor het zeggen hebben, dacht ik, hadden al gezegd dat wat er ook gebeurt op 30 januari, ze helemaal niets gaan veranderen aan de plannen, dus ik weet niet echt goed wat zo’n staking zou kunnen bewerkstelligen.

Tjaha. Slechtere mensen dan ik zullen waarschijnlijk al gezegd hebben dat het als bij toeval weer uitdraait op een verlengd weekend, zeker?

Ik ga werken, in alle geval. Misschien dat het op het werk vol zal lopen met kinderen die niet op opvang kunnen of naar school kunnen, maar ‘t zal ons niet tegenhouden.

Elders over misschien hetzelfde

17.01.2012: Alles waar ik een hekel aan heb in politiek (23), 13.12.2011: Gezond debat (8), 19.11.2011: Vuile Walen! (3), 27.08.2011: Where is Khaled? (0), 20.08.2011: Zo raar (23), 09.01.2010: Wat Daerden *eigenlijk* zei (21), 22.12.2008: Het wijwatervat (0), 04.12.2008: Awoert Anciaux (4), 18.05.2008: The war is not about you (4), 07.03.2008: Dakloze kinderen (7)

Ze zijn een beetje mis, daar bij Take Our Daughters And Sons To Work Program wat betreft de datum van die Take Our Daughters And Sons To Work Day. Want op donderdag 26 april werk ik niet. Het zal dan voor nu maandag 30 januari zijn, ze weten dat nog niet op het werk. Maar zowel de kinderen als ikzelf kijken er geweldig naar uit.

En de kleuterschool staakt, dat ook. En ik heb op mijn werk ongeveer honderd keer meer educatieve software voor kleuters dan dat ze op de kleuterschool hebben, which is nada.

Leve de vakbond!
Nee, laat dat duidelijk zijn, ik ben niet tegen de vakbonden. Zonder vakbonden stonden we nergens. Bovendien zit ik momenteel met mijn neus in de geschiedenis van de Gentse textielnijverheid, dan weet ge ‘t wel.

Awoe de staking!
Ik vind dat altijd zo jammer, bij elke staking die polarisatie. Zij die staken en zij die niet staken. De kliekjes, ongewild. Ik probeer dan uit te leggen waarom ik niet staak en waarom ik nog nooit gestaakt heb en waarom ik nooit zal staken. Ik vind staking een contraproductief en achterhaald instrument. Ik vind dat we creatiever moeten zijn en ik vind dat we vooral communicatiever moeten zijn. Politiek is overtuigen, dat doe je niet door het werk neer te leggen als het land al neerligt.

Update: dus wat Guy zegt.
Update: en ook wat Steven zegt.
Update: en Roger zegt ook dingen.

Gearchiveerd onder:werk Tagged: 30 januari, staking, vakbonden

“Verworven rechten. Afblijven!”. Maar wat zijn verworven rechten waard als ze onbetaalbaar dreigen te worden? En wat betekenen die verworven rechten voor degenen die ze niet genieten maar wel moeten betalen? Als er geen rationalisering komt van het ganse sociale zekerheidssysteem dan worden verworven rechten de geërfde lasten van generaties na ons. Domweg staken? Liever nadenken hoe het anders kan.

‘t Is een beetje druk: ik zit tot over mijn oren in de foto’s (zijn hopelijk morgen klaar), heb oedels vergaderingen, en moet nog een brief naar de RSVZ sturen, en ergens nog teksten klaarstomen ook denk ik.

Een streepje muziek onderwijl (zou ik dat ooit kunnen spelen?):

De Zigeunerweisen (Op. 20) van Pablo de Sarasate, oorspronkelijk voor viool en orkest (zoals hier met soliste Bojidara Kouzmanova, of de versie van Anne-Sophie Mutter op Carmen – Fantasie met James Levine en het Wiener Philharmoniker).

Mijn laatste niet-computer met Windows erop was een Compaq iPAQ:

Afgrijselijk toestel, zeker in vergelijking met de Palm Pilot die ik had en waar ik onredelijk content mee was:

De Palm Pilot had geen internetverbinding, wat zeg ik, geen netwerkverbinding. Idemdito met de iPAQ: alles dat er op het toestel kwam, kwam er via een kabel.

Mijn eerste Nokia was een N95, en ik ben daar ook onredelijk tevreden mee geweest, vele vele jaren aan een stuk, tot ik uiteindelijk een iPhone 3GS heb gekocht, en daarna een iPhone 4:

Ik heb daarna nog links en rechts wat Nokia in mijn handen gehad, en nog links en rechts wat telefoons gezien met Windows erop, en sorry maar: no sir, I didn’t like it.

Nokia was zijn weg kwijt, vond ik. En Microsoft op telefoon? Nee bedankt. Wat Apple met iPhones deed, was zó hard een stap vooruit, dat zelfs mijn fantastische N95 soms een soort prehistorisch ding leek.

Pas op, ‘t is niet alsof ik meteen zo’n iPhone gekocht heb: ik zag geen reden om er mijn N95 voor aan de kant te zetten, en zelfs niet voor een iPhone 3G. ‘t Heeft geduurd tot de iPhone 3G dat ik er een gekocht heb.

Content van geweest, absoluut. Ik heb er zo ongeveer alles uitgehaald wat er uit te halen was: uren en uren en uren series op gekeken, games op gespeeld gelijk er geen morgen was, mijn kalenders mee gesynchroniseerd, mail, contacten, tienduizenden foto’s mee gemaakt… redelijk hardcore gebruiker, dus.

Vorig jaar heb ik een iPhone 4 cadeau gekregen wegens bewezen dienst en opgelopen karmische schuld, en daar heb ik ook serieus veel plezier van gehad — al wat ik op mijn oude iPhone had, en dat het nu wat sneller ging, daar allemaal niet van, maar vooral: het scherm.

Ik zie redelijk slecht, en dat ik ‘s avonds in bed zonder bril kan lezen op mijn telefoon, dat is gewoon fantastisch. Op elk ander scherm kan ik de pixels gewoon tellen, met die iPhone 4 kan ik lezen zonder hoofdpijn te krijgen.

Máchtig content van.

Ik heb bijna geen klachten over mijn iPhone, na een jaar of zo gebruik. Wat dingen die vervelend zijn: de home-knop dubbelklikt al een paar maand niet meer en begint nu ook te haperen voor het gewoon klikken. Het volume dat eruit komt, is sinds een tijdje met de helft verminderd. Als ik telefoneer, hoort mijn tegenpartij mij de eerste paar seconden niet.

Niets onoverkomelijks dus. Wat lastigheden, maar ik telefoneer dan ook niet veel, dus zo erg is het niet.

En dan kreeg ik een telefoon met Windows erop in mijn handen. Een week aan een stuk gebruikt in de plaats van mijn iPhone — de conclusie was dat het écht niet veel scheelde.

Dat was een maand geleden, met een (relatief El Cheapo) HTC Radar.

Vorige vrijdag heb ik van Nokia en Microsoft een Lumia 800 gekregen. Euh ja, gekregen, ik mag hem houden.

Ik ga niet over een paar nachten ijs gaan. Ik ben van plan het toestel een tijd exclusief te gebruiken en mijn iPhone aan de kant te laten, en dan te zien wat ik ervan vind.

Voorlopige conclusie na nog geen week? Ik ben absoluut verliefd op het toestel, zoals ik tot nog toe op geen enkele telefoon verliefd geweest ben. Ze mogen mijn iPhone komen halen.

Kameraden en vrienden,

maandag is er in ons land nog eens een algemene staking.

Tijd voor wat reclame voor een zeer interessant gebeuren in de Gentse Vooruit.



We Strike Back op maandag 30 januari, een dag die broodnodige nuance wil brengen in het debat.

Over We strike back
Open brieven voor en tegen de staking, stakers vs. niet-stakers, jong vs. oud… Maar weten we eigenlijk waarover de staking nu precies gaat? En kunnen we in plaats van te roepen of het werk neer te leggen ook iets anders doen?

Op 30 januari – dag waarop een algemene staking aangekondigd is – wil Vooruit een forum zijn. We willen in de massa aan voor- en tegenstemmen op zoek gaan naar nuance. We willen de juiste info bieden om gefundeerde meningen te vormen en om op zoek te gaan naar alternatieven.

Programma

vanaf 15u: Infoloketten in het Café waar vakbondsmedewerkers een antwoord geven op al je vragen
15u-19u: talks voor wie dieper wil ingaan op thema’s als actie en democratie, solidariteit en sociale zekerheid, duurzame loopbanen en duurzame toekomst? Werk jij mee aan een constructief gesprek?
20u: Keynote van Paul Verhaeghe (hoogleraar psychotherapie aan UGent)

Meer namen + info op westrikeback.vooruit.be

Volgende week volgen meer namen en het verloop van de dag, maar blijf op de hoogte via dit Facebook-event, via deze site of via #westrikeback


Ik neem de gelegenheid ten baat om nog eens flink mijn ongenoegen te laten horen over sommige studentenvertegenwoordigers en studentenorganisaties die uitblinken in corporatisme door te mekkeren over het ongemak dat dit veroorzaakt voor studenten die examens moeten gaan afleggen. Alsof ze de instellingen voor hoger onderwijs niet kunnen dwingen om de examens die dag voor pendelaars of voor eenieder te laten uitstellen. Dat de rector van de UGent bv zijn dienstwagen ter beschikking stelt is wel sympathiek, zo kennen we hem, maar feit blijft dat de studenten wel allerlei ongemakken moeten doorstaan, en examens zijn zo al ongemakkelijk genoeg. De instellingen weten ruim op voorhand dat er gestaakt gaat worden, dus kunnen ze ook het ongemak op hun nemen door de examens die dag te verzetten. Maar bon, mijn studententijd is voorbij dus buiten wat oudemannenontevredenheid-spuien moet ik er mij eigenlijk niet veel van aantrekken.

Morgen, donderdag, start het Lichtfestival met een vierdaags schitterend programma.
De opbouw van zo’n evenement is een evenement op zich.

De Stad leerde van de verkeerschaos van vorig jaar.
Toen waren er op 3 avonden 200.000 bezoekers, en reed het autoverkeer zich hopeloos vast.
Jammer dat daardoor ook het openbaar vervoer muurvast zat.
Wat zal het dit jaar worden?

De stad zet in ieder geval alle communicatiehens aan dek.
Allen met de fiets of de bus graag!

Meer mobiliteitsinfo voor dit festival: hier

Tagged: Belfortstraat, fiets, fietsen, Gent, Lichtfestival

A Brief, Incomplete, and Mostly Wrong History of Programming Languages via reddit.com
1964 – John Kemeny and Thomas Kurtz create BASIC, an unstructured programming language for non-computer scientists.

1965 – Kemeny and Kurtz go to 1964.

Cyberlocker Ecosystem Shocked As Big Players Take Drastic Action | TorrentFreak
While the shutdown last week of Megaupload and the arrest of its founder and management team was certainly dramatic, a situation of perhaps even greater gravity is beginning to emerge.

Loper OS » Why Skin-Deep Correctness — Isn’t, and Foundations Matter.
All you will ever get from Apple is a “Worse Is Better“, taxidermic imitation of orthogonal persistence.

The Quest of the Historical Jesus by Albert Schweitzer
The Quest of the Historical Jesus. A Critical Study of its Progress from Reimarus to Wrede.

Radiofy – Converteer playlists van op de radio naar Spotify-playlists
Radiofy laat u toe om doorheen de playlists van de VRT-radiozenders te bladeren en de muziek ook meteen te beluisteren via Spotify en/of YouTube.

Elders over misschien hetzelfde

05.12.2011: Links van 12 november 2011 tot 5 december 2011 (2), 14.01.2012: Links van 8 januari 2012 tot 14 januari 2012 (0), 04.01.2012: Links van 3 januari 2012 tot 4 januari 2012 (1), 02.01.2012: Links van 27 december 2011 tot 2 januari 2012 (0), 23.12.2011: Links van 18 december 2011 tot 23 december 2011 (0), 13.06.2011: Links van 12 juni 2011 tot 13 juni 2011 (0), 12.06.2011: Links van 11 juni 2011 tot 12 juni 2011 (1), 09.06.2011: Links van 8 juni 2011 tot 9 juni 2011 (1), 06.06.2011: Links voor 5 juni 2011 (1), 04.06.2011: Links van 3 juni 2011 tot 4 juni 2011 (0)

Ze waren zeker niet gierig met hun kamille, vanmiddag na de lunch. Er moet iets misgelopen zijn met de verhouding kamille-water, vermoed ik.

Zonder budget gemaakt, lees ik op de internets. Dat is natuurlijk een beetje een overdrijving, ‘t zijn geen drie maten ergens op een zolderkamer, maar toch: ‘t is ongelooflijk wat er tegenwoordig allemaal technisch mogelijk is.

Het potlood is er. Nu nog goeie schrijvers en we zijn er helemaal.

Nesting by Pieter Van Eenoge, 2012

Scoop magazine #2

Pieter Van Eenoge

Electrical cabinet Antwerp by Frederik Van Den Stock, 2011

Design for an electrical cabinet in the Deurne district, Antwerp.

Frederik Van Den Stock

Oyako cover by Guillaumit, 2011

Cover for Oyako magazine.

Guillaumit

Botticelli-based daydream by Brecht Evens, 2011

The protagonist indulges in a little Botticelli-based daydream.

Brecht Evens

Woodpeople - Holeywood Director by Jangojim, 2011

Great illustration style.

Jangojim

First day of our new life by Brecht Vandenbroucke, 2011

I love the humor in the work of Brecht.

Brecht Vandenbroucke

Deep in the woods by Astrid Yskout, 2011

Campaign image for the Deep in the woods festival.

Astrid Yskout

Zaterdag 28 januari is auteur Stefaan Van Laere te gast in het radioprogramma 'Interne Keuken' van Radio 1. Dit programma vindt plaats thuis bij medep...

Nieuwe cursussen djembe beginners aan boord van de Basboot. Introductieles op zaterdag 28 januari (13u30 tot 16u30). Daarna kies je voor de lessen...

Bond Vlaamse Architecten by Skinn, 2011

Logo & house style.

Skinn

‘Occupy vs. 1968 by Pieter Van Eenoge, 2011

Illustration for the Belgian weekly magazine ‘Weekend Knack’ called ‘‘Occupy vs. 1968’.

Pieter Van Eenoge

Demo crazy I by RikGrafiek, 2011

Poster design.

RikGrafiek

The Running Dudes by Wim Bruyninckx, 2012

I like these Running Dudes.

Wim Bruyninckx

League of Lesbians by Pieter Van Eenoge, 2011

Illustration for the Belgian weekly magazine ‘Weekend Knack’ called ‘League of Lesbians’.

Pieter Van Eenoge

Even Renaat zijn reactie illustreren:

Het kan ook achterwielloos:

Wielen vliegen op de gekste plaatsen rond:
Deze dame neemt met 3 fietssloten geen enkel wielrisico:
Een voorbeelddame.
Opvallend trouwens hoeveel fietswrakken ik stappend naar Gent Sint-Pieters ontmoette.
Op Gent Fietst las ik dat je fietswrakken kan melden.
Bij deze.
Al krijg ik het op m’n heupen van die ellenlange invul- en doorkliktoestanden, dat werkt eerder ontmoedigend.
Een melding per SMS of zo is toch veel laagdrempeliger/minder administratief?
Ok dat dit niet voor alles kan, maar een wrak onthouden tot je aan je computer zit, wie doet dat?
Als overheid regelmatig eens alle fietsrekken opkuisen (wat doen die herfstbladeren nog tussen de wielen?) helpt natuurlijk ook.

Tagged: Edward Pynaertkaai, fiets, fietsdiefstal, fietsen, fietsvandalisme, Gent, Hofbouwlaan, Parklaan, Prinses Clementinalaan

De grip die ik onthouden had van de eerste les had ik voldoende geoefend, enkel mijn duim en pink moesten nog beter. Maar ziet, ik mag strijken! Op twee snaren nog wel. De re en de sol (de middenste twee) zijn de minst moeilijke om mee te beginnen. Voor de buitenste, de la en de do, moet men immers de rechterarm te veel kantelen naar resp. boven of beneden om comfortabel het strijken aan te leren.

Het sleutelwoord is ‘ontspannen’. Ontspan de grip, de hand, de arm, de schouders, het ganse lichaam; de snaar wordt niet tot trillen gebracht door kracht, maar door de balans van de strijkstok en het gewicht ervan. Het klinkt allemaal wat overweldigend, en voor een beginner is het dat ook, maar Thomas zegt dat de strijkstok een heel vanzelfsprekende verlenging van mijn arm gaat worden. We are the Borg, you will be assimilated!

Ondertussen lees ik het boek Never Too Late van John Holt uit 1978. Holt was een muzikale laatbloeier, die op zijn veertigste cello begon te spelen (daarvoor zong hij al, en speelde hij dwarsfluit, dus zo’n muziekn00b was hij niet echt). Het eerste hoofdstuk beschrijft A Week of Music, zijn muzikale week zoals hij ze beleeft wanner hij het boek schrijft (en dus al cello speelt). Enorm herkenbaar wordt het, wanneer hij beschrijft hoe hij zijn plaats zoekt in het orkest waarin hij meespeelt.

It is a new piece, new for us, new certainly to me. I have a faint hope that since we are reading it through for the first time the conductor will take it at a slightly slower tempo, which will give me a chance to catch a few more of the notes. No such luck. We take it at full speed, faster, even, than many professional orchestras. Most of the players are considerably better than I am, and certainly better music readers; even if the music sounds a bit ragged, they are catching most of the notes. Ahead of me I can see the fingers and bow of our number three cellist flying over the instrument. No problems for her. For me it is a wild scramble. It is hard for me even to make my eyes move fast enough across the lines of notes, let alone play those notes. My mind is full of frantic thoughts. Here come some quarter notes, I can play them at least. But now a strange-looking passage. Are these octaves? How in the world do I finger this section? How do I play it when I don’t even know what it sounds like? Ah, three measures of rest. At least I can count this, one-two-three-four, one-two-three-four, one-two-three-four, play! Oops! Too soon; I am a beat ahead of the cellists in front of me. How in the world could I have miscounted those measures of rest. Could they have made a mistake? No. No time to worry about it; here come a bunch of sixteenth notes, I’ll never make them at this tempo. Try to catch the first note in each group of four, the way they all tell you. That’s a lot easier said than done. [...] Out of the corner of my eye I see that my partner has lost his place. With the left index finger I point it out to him on the music, moving the finger along for a measure or two until het gets the swing of it.

Ik kan niet onder woorden brengen hoe herkenbaar dit is. Zelf in het orkest van de V.E.M., waar het er allemaal nog gemoedelijker aan toe gaat, en niemand aan zijn lot wordt overgelaten. Uiteindelijk moeten we natuurlijk wel de stukken doorspelen, en als het een stuk is dat ik nog maar amper heb gespeeld (of geoefend), dan is mijn ervaring toch wel heel gelijkend op wat Holt beschrijft. Karen, de andere tenorsax in het orkest, staat veel verder dan ik (ze speelt de ingewikkelde passages soms gewoon van het blad), maar ook wij duiden voor elkaar meer dan eens op het blad waar we juist zitten in het stuk dat we spelen.

Wat trouwens erg helpt bij een nieuw stuk (om thuis te oefenen, in het orkest is daar geen mogelijkheid toe), is dit:

He also told me of something I now do often, which is to take a piece of music and hum aloud (or tap) the rhythm. In this way I can get the rhythmic feel of a piece before actually trying to play the notes.

Ik had het trukje zondag (nog voor ik het terugvond in dat boek) aan Tessa geleerd, die zich door een moeilijke passage aan het werken was (met o.a. een achtste rust aan het begin van een maat). En tegelijkertijd sloeg ik mezelf voor het hoofd omdat ik dat vanzelfsprekend zelf veel te weinig toepas.

Losse flarden uit een studiedag.
- vroeger stond er in de grondwet “het onderwijs is kosteloos tot het einde van de leerplicht”. In de jaren 80 is dit gewijzigd naar “De toegang tot het onderwijs is kosteloos tot het einde van de leerplicht”.
- Kinderen zijn onverdacht. Bij volwassenen kun je eventueel nog vragen stellen bij de oorzaken van armoede, maar kinderen hebben nooit gekozen voor armoede. Ze worden geboren in onze wereld, die draait volgens regels die wij bepaald hebben. (Pinxten)
- De armoedegrens ligt op 878 euro per maand voor een alleenstaande, 2044 euro per maand voor een gezin met twee volwassenen en twee kinderen. Een leefloon is 770,18 euro voor een alleenstaande, 1026 voor een samenwonende met minstens één kind ten laste.
- 14,6 % van de Belgen leeft onder de armoedegrens. Bij jongeren is dit 18,5%. Bij kinderen van 0-2 jaar is dat 22%.
- Er is een steeds groter wordende groep werkende armen. Mensen met een job, die net onder of boven de armoedegrens zitten.
- 51% van de Gentse gezinnen zijn alleenstaanden of éénoudergezinnen. (Termont)
- Alleenstaande ouders hebben 35% kans ooit in armoede te verzeilen. (Van Besauw)
- De beter gesitueerde burger moet een bewustzijn krijgen van de verhoudingen en van de veralgemeende precaire situatie van loon- en weddetrekkenden vandaag.
- Gelijke kansen mogen niet als een gunst gezien worden, maar als een rechtvaardigheid. (Van Besauw)
- vzw Huize Triest bood in 2009 overnachting aan 423 kinderen. Zij zijn beschikbaar van maandag- tot donderdagavond. Waar slapen die kinderen op vrijdag, zaterdag en zondag? (Bens)
- Voor kansarmen is “ouder zijn” vaak het enige dat hen een positieve identiteit biedt. Daardoor staan zij minder open om hun kinderen naar kindopvang of school te brengen. (Versnick)
- de stress, de ongezondere omgeving en tekort aan positieve stimuli in een kansarm gezin zorgen voor achterstand die men kan vaststellen in de hersenen.
- Armoede tekent kinderen, en dat dat gradueel en voor het leven.
- Minimaal kan men stellen dat een actie de mensen waarop ze slaat niet dieper in de put mag helpen dan nu het geval is. Dat werd terecht ingebracht tegen het miserabilisme van sommige geldinzamelingsacties. De enige die daarbij met een goed gevoel weg komt is degene die een beetje geld geeft, want hij heeft dan voor even een goed geweten.
- In een tijd waarin het Ik als ultieme beoordelaar, doel een waardemeter wordt voorgesteld, lijkt onze cultuur als enige ooit en als enige ook in de wereld solidariteit als een soort versleten jas van een oude ideologie bij het grof vuil te willen zetten. Dat hebben we niet meer nodig, heet het: het individu is bevrijd en heeft nu eindelijk het recht om helemaal zelf te beslissen wat goed is voor haar of hem alleen. Ik ben geen cultuurpessimist, maar een sociale wetenschapper (…) er bestaat zover we weten geen enkele cultuur die zichzelf gecontinueerd heeft, die NIET een of ander vorm van solidariteit kent. (Pinxten)

Pascal Smet had afgezegd, trouwens. En er was geen vertegenwoordiging van de minister.

Stijn Vogels posted a photo:

Taken with picplz at Gare de Bruxelles-Central / Station Brussel-Centraal in Brussels, Belgium.

Stijn Vogels posted a photo:

Taken with picplz at Gare d'Etterbeek / Etterbeek station in Elsene, Belgium.

Skyline van Oostende met het station en daarnaast de Sint-Petrus-en-Pauluskerk.

Vandaag geen verhaaltje, maar een videotje. (Gezien op de site van NRC)

Tagged: fiets, fietsdiefstal, fietsen, fietsvandalisme, New York

Stijn Vogels posted a photo:

Blogpost: Vika Annefors bureau van IKEA (22 Jan 2012)

Stijn Vogels posted a photo:

Stijn Vogels posted a photo:

Stijn Vogels posted a photo:

De kaart zegt lang niet alles, al was het maar omdat de lokale prijzen er niet in meegerekend zijn (en het dus enkel de koopkracht meet ten opzichte van pakweg boeken kopen bij Amazon), maar ‘t is toch wel indrukwekkend:

[via]

Kameraden en vrienden, het is wederom maandag, dus de hoogste tijd voor een nieuw filmpje. Een prachtige animatiefilm van de Jullien Brothers, waarin posters tot leven komen.

Veel kijkplezier:

Troll Slayer from Jullien Brothers on Vimeo.

De fiets verdween.
Het wiel bleef achter, goed wetend dat zij nooit meer samen zou zijn met dat ander wiel.
Dat slot hield haar ongenadig vast.
Eenzaamheid -aiai- dat was haar lot.
Het arme wiel gaf de moed op, en ging liggen. (zie 26 december)

Maar kijk: ze staat weer rechtop!
Hoopt ze op een ritje?
Zal ze ooit weer kunnen fietsen?
Wie heeft een reddende slijpschijf?
Wat denk je?
…
Neenee, morgen vertel ik verder.
…
Slaapwèèèel.
Droom zoete dromen…
Morgen is weer een mooie dag.

Tagged: fiets, fietsen, fietswiel, Gent, Kortrijksesteenweg

Dat was lang geleden, Mieneke Muis op logies.

Dit weekend was het aan Zita.

Gearchiveerd onder:kinderen